บทที่ 67 หลิวอี้เฟยมาฮ่องกงแล้ว

เย่โม่ปักหลักอยู่ในกองถ่าย 《สองคนสองคม》 มาร่วมครึ่งเดือนแล้ว

เวลาครึ่งเดือนเพียงพอให้คนๆ หนึ่งทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ทั้งหมดในกองถ่ายได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ใครชอบดื่มชามะนาวเย็น ช่างจัดไฟคนไหนอารมณ์บูดที่สุดเวลาจัดไฟ และจังหวะที่หลิวเหว่ยเฉียงนิ่งเงียบไปก่อนสั่งคัตนั้นนานกว่าคนอื่นอยู่ครึ่งจังหวะ

เย่โม่ไม่ได้แค่เข้าใจกฎเกณฑ์พวกนี้จนกระจ่าง แต่เขายังผันตัวเองให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกฎเกณฑ์เหล่านั้นด้วย

ความเคยชินของเขาคือการมาถึงกองถ่ายเป็นคนแรก

ทุกวันตอนหกโมงครึ่ง ในขณะที่ทีมจัดไฟยังคงปรับมุมแผ่นสะท้อนแสง เขาก็นั่งเปิดบทดูอยู่ในห้องแต่งตัวแล้ว

ไม่ใช่แค่เปิดดูบทพูดของตัวเอง

เขาท่องสตอรีบอร์ดทั้งเล่มจนขึ้นใจ รู้ว่าในแต่ละฉากตำแหน่งกล้องจะเคลื่อนไปทางไหน แสงจะส่องมาจากทิศใด และบทพูดของนักแสดงฝั่งตรงข้ามจะหยุดตรงไหนแล้วเริ่มต่อตอนไหน

อาหลิงช่างแต่งหน้ารุ่นเก๋าแห่งหงเจียปัน ตอนที่เห็นเขาเปิดดูสตอรีบอร์ดครั้งแรกถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า "เธอไม่ได้จะไปเป็นผู้กำกับสักหน่อย จะท่องพวกนี้ไปทำไมกัน"

เย่โม่ตอบกลับไปว่า "พอรู้ว่าคนอื่นเขาจะถ่ายยังไง ก็จะได้รู้ว่าตัวเองต้องประสานงานแบบไหนครับ"

ในเวลาต่อมา อาหลิงก็พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาระหว่างนั่งกินข้าวกับลุงทีมพร็อพ

จนมันกลายเป็นเรื่องเล่าที่แพร่สะพัดไปทั่วกองถ่าย——เจ้าหนุ่มเสี่ยวเย่ที่มาจากแผ่นดินใหญ่คนนั้น ไม่ได้มาเล่นหนังหรอก เขามาเป็นทหารเกณฑ์ต่างหาก

ภารกิจประจำวันช่วงเช้าคือการซื้อชานม

ไม่ใช่ซื้อให้ตัวเอง แต่ซื้อให้คนทั้งกอง

ชามะนาวเย็นของพี่หัว หวานน้อย น้ำแข็งน้อย

ชานมถุงน่องของอาลี่ตากล้อง ต้องเพิ่มฟองนมหนึ่งชั้น

ในมุมมองของเขา ตากล้องคือคนที่จะไปล่วงเกินไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนชาผูเอ่อร์ของหลิวเหว่ยเฉียง ต้องชงจากแผ่นชาเก่าที่หงจินเป่ามอบให้กระป๋องนั้น

เย่โม่ให้อาเฉียงช่วยจำ พอช่วยจำไปได้สามวัน อาเฉียงก็บอกว่า "นายทำเป็นรายการมาให้ฉันเลยดีกว่า ฉันจำไม่ไหวหรอก"

เย่โม่ก็เลยทำรายการขึ้นมาจริงๆ บันทึกไว้ในแอปโน้ตบนมือถือ ทุกเช้าจะสั่งตามรายการนั้นเป๊ะๆ

มีครั้งหนึ่งจางหยวนตามเขาไปรับชานม พอมองดูแก้วที่วางซ้อนกันเป็นสิบๆ แก้วอยู่ตรงเบาะหลัง บนฝาแก้วใช้ปากกาเมจิกเขียนชื่อของแต่ละคนเอาไว้

เธอก็พูดขึ้นมาว่า "ค่าตัวแปดล้านของนายไม่ได้จ้างมาให้เป็นเด็กส่งของนะ"

เย่โม่ค่อยๆ เสียบหลอดทีละแก้ว พลางตอบว่า "แปดล้านน่ะจ้างมาเล่นเป็นเฉินหย่งเหริน ส่วนการซื้อชานมคือหน้าที่ของเย่โม่ มันคนละเรื่องกันครับ"

ตอนนี้เขายังเป็นหน้าใหม่ มารยาทและการเข้าสังคมจึงเป็นเรื่องที่ต้องทำให้ดี

ไม่แน่ว่าวันหน้าถ้ามีบทดีๆ เข้ามา คนแรกที่พวกเขานึกถึงอาจจะเป็นเขาก็ได้

จางหยวนไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

เวลาพูดคุยเรื่องบท เย่โม่จะไม่ค่อยพูดเยอะ

มีครั้งหนึ่งหลิวเต๋อหัวถามเขาในห้องพักว่า "ฉากสอบปากคำในสถานีตำรวจที่กำลังจะถึงนี้นายมองยังไง"

เย่โม่หยุดคิดไปครึ่งนาที ก่อนจะตอบสั้นๆ เพียงคำเดียว——"เก็บ"

หลิวเต๋อหัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เย่โม่บอกว่า "เฉินหย่งเหรินในฉากนั้นนั่งอยู่ในห้องสอบสวน ฝั่งตรงข้ามคือหลิวเจี้ยนหมิง สายลับคนหนึ่งกำลังสอบสวนสายลับอีกคน ต่างฝ่ายต่างกำลังโกหก แต่ทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังโกหกอยู่ ฉากแบบนี้จะปล่อยพลังออกมาข้างนอกไม่ได้ ต้องดึงเก็บไว้ข้างใน ยิ่งเป็นคนที่อันตรายเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องนิ่งสงบมากเท่านั้นครับ"

หลังจากหลิวเต๋อหัวฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปิดบทของตัวเองที่มีบันทึกย่อเขียนไว้เต็มหน้าไปยังหน้าว่างใหม่ แล้วจรดปากกาเขียนข้อความสองคำลงไปตรงที่ว่าง——เก็บ, นิ่งสงบ

ราชาจอเงินสี่สมัยกำลังนั่งฟังนักแสดงหน้าใหม่พูดถึงมิติของบท แถมยังจดบันทึกตามอีกด้วย

ภาพนี้ถ้าถูกสื่อถ่ายติดไป มีหวังพาดหัวข่าวสะเทือนวงการแน่ๆ

ทว่าหลิวเต๋อหัวกลับทำมันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังทำเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว

ขณะที่เย่โม่กำลังจะพูดต่อ เจิงจื้อเหว่ยก็ยกแก้วชามะนาวเย็นขึ้นมาจากด้านข้างแล้วพูดขัดขึ้นว่า "พอได้แล้วเสี่ยวเย่——เวลานายบอกว่า 'ผมมีความเห็นนิดหน่อย' ทีไร หลังจากนั้นเป็นต้องรื้อฉากทั้งฉากออกมาวิเคราะห์ใหม่ทุกที คราวก่อนที่นายบอกว่า 'นิดหน่อย' ฉันกับเจียตงต้องยืนถกกันตรงทางเดินตั้งครึ่งชั่วโมง"

หลินเจียตงที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย คาบหลอดไว้โดยไม่พูดอะไร แต่มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

หวงชิวเซิงยังคงเป็นคนพูดน้อยเหมือนเดิม

แต่หลังจากฉากบนดาดฟ้าฉากนั้น เขาก็เริ่มพยักหน้าทักทายเย่โม่ทุกครั้งตอนเลิกงานในแต่ละวัน

ไม่ใช่การพยักหน้าตามมารยาท แต่เป็นสายตาที่บ่งบอกว่า——นายมีของ ฉันยอมรับ

หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ในวันหนึ่ง ขณะที่เขาเดินผ่านเก้าอี้พักผ่อนของเย่โม่ จู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้า ก้มลงมองบทในมือของเย่โม่แวบหนึ่ง

ตรงขอบบทเต็มไปด้วยข้อความบันทึกย่อ มีการแยกสีหมึกไว้หลายสี ทุกๆ หน้าถูกเปิดอ่านจนขอบกระดาษเป็นขุยหลุดลุ่ย

หวงชิวเซิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่วางแก้วเก็บความเย็นของตัวเองไว้ข้างเก้าอี้ของเย่โม่ แล้วหันหลังเดินจากไป

อาเฉียงขยับเข้ามาใกล้พลางกระซิบเบาๆ ว่า "ปกติแล้วพี่ชิวเซิงไม่เคยแบ่งใบชาให้ใครเลยนะ"

เย่โม่ยกแก้วชาใบนั้นขึ้นมาจิบหนึ่งคำ

ชาผูเอ่อร์ มาจากเขาเดียวกันกับกระป๋องของหงจินเป่าไม่มีผิดเพี้ยน

บ่ายวันนี้ คิวแสดงของเย่โม่คือฉากที่สาม

พอถ่ายทำช็อตสุดท้ายเสร็จ หลิวเหว่ยเฉียงก็สั่งคัตจากหลังจอมอนิเตอร์ เย่โม่ไม่ได้เดินกลับไปนั่งยองๆ หน้าจอมอนิเตอร์เพื่อดูภาพย้อนหลังเหมือนอย่างเคย

เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนกางเกงยีน วางปืนพร็อพลงบนโต๊ะอุปกรณ์ แล้วเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว

หลินเจียตงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติ

เขาเงยหน้าขึ้นจากบท มองตามแผ่นหลังของเย่โม่ "เสี่ยวเย่ นายไม่ดูภาพย้อนหลังเหรอ?"

"วันนี้ไม่ดูแล้วครับ"

เจิงจื้อเหว่ยกระแทกแก้วชามะนาวเย็นลงบนโต๊ะ "นายแน่ใจนะว่าไม่ดู? ผู้กำกับหลิวเขายังไม่ได้ว่าอะไรเลย ปกตินายกลับคนสุดท้ายตลอดไม่ใช่เหรอ——ทำไมวันนี้เปลี่ยนไปได้ล่ะ?"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบแกล้งทำจนเกินจริง

เหมือนกับเพิ่งจับได้ว่าคนที่กินข้าวตรงเวลามาโดยตลอดจู่ๆ ก็ข้ามมื้อกลางวันไปเฉยๆ

หลิวเต๋อหัวเอนหลังพิงเก้าอี้พักผ่อน ละสายตาจากบทขึ้นมามองเย่โม่แวบหนึ่งโดยไม่พูดจา

แต่คิ้วของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย

เย่โม่เดินไปถึงหน้าประตูห้องแต่งตัวแล้ว จึงหันกลับมาบอกว่า "วันนี้ผมมีธุระนิดหน่อยครับ"

"ธุระอะไรจะสำคัญไปกว่าการเช็กภาพย้อนหลังกันล่ะ?" หลินเจียตงซักต่อ

"เรื่องส่วนตัวครับ"

หวงชิวเซิงที่เดิมทีหลับตาพักผ่อนอยู่ตรงมุมห้อง ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งในจังหวะนี้

เขามองดูเย่โม่ผลักประตูห้องแต่งตัวเข้าไป พอประตูปิดลง เขาก็หันไปสบตากับเจิงจื้อเหว่ย

เจิงจื้อเหว่ยก็มองมาที่เขาเช่นกัน

คนสองคนที่รวมกันแล้วโลดแล่นอยู่ในวงการมานานถึงหกสิบปีสบตากันด้วยความเข้าใจ——สายตาแบบที่บอกว่า "เข้าใจละ วัยรุ่นเขาก็มีเรื่องส่วนตัวของเขานั่นแหละ"

จางหยวนยืนรอเย่โม่อยู่ตรงทางเดิน

ในมือของเธอถือแท็บเล็ตที่แสดงตารางงานของสัปดาห์หน้าเอาไว้

พอเห็นเย่โม่เดินออกมา เธอก็ดันแว่นตาขึ้น "รถจอดอยู่ข้างล่างแล้ว ฉันเรียกล่วงหน้าตามที่นายบอกไว้เป๊ะ"

เธอชะงักไปนิดหนึ่ง "ต้องให้ฉันไปด้วยไหม?"

"ไม่ต้องครับ"

"ทริปส่วนตัวเหรอ?"

"ส่วนตัวครับ"

จางหยวนไม่ได้ซักไซ้ต่อ

เธอพับฝาแท็บเล็ตลง มองดูเย่โม่ก้าวเข้าไปในลิฟต์

ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง เธอทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง "พรุ่งนี้แปดโมงตรงเจอกันที่ห้องแต่งตัว ห้ามสายล่ะ"

เย่โม่พยักหน้ารับคำ

ลิฟต์เคลื่อนตัวลงไปด้านล่าง

เย่โม่เอนตัวพิงผนังลิฟต์ ก้มมองมือของตัวเอง

บนนิ้วมือยังมีกลิ่นโลหะที่ติดมาจากปืนพร็อพ ผสมปนเปไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ในห้องแต่งตัว

เขาถูนิ้วกับขากางเกงไปมา จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า

บนหน้าจอมีข้อความวีแชตส่งเข้ามาข้อความหนึ่ง ส่งมาตั้งแต่เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว

หลิวอี้เฟย: "ฉันถึงแล้วนะ งานเริ่มบ่ายสาม จบตอนห้าโมง พอเสร็จงานฉันก็ว่างแล้ว ถ้านายเลิกงานแล้วบอกฉันด้วยนะ"

ด้านล่างแนบตำแหน่งที่ตั้งมาด้วย

เป็นสถานที่จัดงานของแฟลกชิปสโตร์แบรนด์หรูแห่งหนึ่งในย่านจิมซาจุ่ย

เย่โม่พิมพ์ตอบกลับไปข้อความหนึ่ง: "เลิกงานแล้วครับ กำลังเดินทางไป"

อีกฝ่ายตอบกลับมาแทบจะในทันที: "โอเค ฉันจองที่ไว้แล้ว เดี๋ยวส่งให้"

สถานที่ที่เธอว่า คือคาเฟ่ของสโมสรส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของตึกแห่งหนึ่งในจิมซาจุ่ย

ไม่ใช่ร้านประเภทที่มีป้ายหน้าร้านแขวนหรา แต่เป็นสถานที่ที่ต้องมีคนรู้จักแนะนำถึงจะเข้าไปได้

เจ้าของร้านเป็นคนนอกวงการ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นคนนอกวงการ นานๆ ทีถึงจะมีดารานักแสดงแวะเวียนมาบ้าง——แต่ล้วนเป็นดาราประเภทที่ไม่ต้องการให้ใครมาแอบถ่าย และไม่จำเป็นต้องไปสร้างกระแสถ่ายรูปอวดใครทั้งนั้น

เป็นส่วนตัว และเงียบสงบ

ไม่มีใครมายกมือถือขึ้นมาแอบถ่ายคุณแน่นอน

เย่โม่ก้าวขึ้นไปนั่งในรถ ทัศนียภาพนอกหน้าต่างรถค่อยๆ เปลี่ยนจากย่านอุตสาหกรรมเก่าของเจียงจวินอ้าว กลายเป็นทะเลแสงไฟนีออนอันเจิดจ้าของจิมซาจุ่ย

นิ้วมือของเขาเคาะเป็นจังหวะอยู่บนหัวเข่า——ไม่ใช่ความกระวนกระวายใจ แต่เป็นความคาดหวัง

ตลอดครึ่งเดือนที่อยู่ในกองถ่าย เขาคือนักแสดงที่กลับช้าที่สุดและมาเช้าที่สุดในกอง ใช้เวลาอยู่กับบทวันละไม่ต่ำกว่าสิบชั่วโมง

แต่เขาก็ไม่ใช่เครื่องจักร ย่อมมีช่วงเวลาที่แทบจะทนไม่ไหวอยู่เหมือนกัน

ทว่าข้อความในวีแชตของหลิวอี้เฟยนี่แหละที่คอยพยุงเขาเอาไว้——เธอจะส่งข้อความมาตรงเวลาทุกเช้าว่า "เริ่มงานหรือยัง"

ทุกคืนหลังเลิกงานก็ถามว่า "วันนี้เป็นยังไงบ้าง"

บางครั้งพอเขาตอบเร็ว เธอก็จะส่งสติกเกอร์น่ารักๆ กลับมาอันหนึ่ง

เพียงแค่สติกเกอร์อันเดียว ก็มีพลังพอให้เขาประคองตัวกลับไปถึงโรงแรมได้แล้ว

แน่นอนว่าทั้งหมดที่ทำลงไปนี้ ก็เพื่อต้องการได้รับการยอมรับจากแม่หลิว

มีเพียงได้รับการยอมรับจากท่านเท่านั้น เขาถึงจะสามารถอยู่เคียงข้างหลิวอี้เฟยได้อย่างสง่าผ่าเผย

รถจอดเทียบตรงตรอกด้านหลังของตึกแห่งหนึ่งในจิมซาจุ่ย

เย่โม่สวมหน้ากากอนามัย กดปีกหมวกลงต่ำ แล้วเดินเข้าไปทางประตูด้านหลัง

ลิฟต์ตัวนี้เป็นแบบบานเลื่อนตะแกรงเหล็กรุ่นเก่า เวลาทำงานจะมีเสียงโครงเครงดังกึกกัก เหมือนกับลิฟต์ที่สตูดิโอของหลิวเหว่ยเฉียงในย่านกวนถังไม่มีผิด

พอประตูลิฟต์เปิดออก หน้าร้านคาเฟ่ก็ไม่มีป้ายชื่อร้าน มีเพียงแค่ประตูไม้บานหนึ่งเท่านั้น

ตรงรอยแยกของขอบประตูมีแสงไฟสีส้มอบอุ่นลอดออกมา

เย่โม่ผลักประตูเปิดออกไป…