บทที่ 68 นี่แหละคือความรัก!

เย่โม่ผลักประตูเข้าไป

ในคาเฟ่มีเพียงโต๊ะตรงมุมร้านโต๊ะเดียวที่เปิดไฟอยู่

แสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดลงมาจากเพดาน ทอดประกายแสงนุ่มนวลเป็นวงกลมบนโต๊ะ

หลิวอี้เฟยนั่งอยู่ริมหน้าต่าง หันหลังให้ประตู

วันนี้เธอสวมเสื้อสูทเข้ารูปสีดำ ด้านในเป็นเชิ้ตขาว ติดกระดุมอย่างเรียบร้อยจนถึงเม็ดที่สอง

ผมไม่ได้ปล่อยยาวสยายเหมือนปกติ แต่รวบเป็นหางม้าต่ำหลวมๆ เผยให้เห็นลำคอระหง

บนดั้งจมูกมีแว่นตากรอบบางสวมอยู่ ไม่ใช่แว่นสายตา แต่เป็นแว่นแฟชั่นเลนส์ใส

ดวงตาหลังเลนส์แว่นกำลังจับจ้องหน้าจอมือถือ นิ้วมือเลื่อนไปมาบนหน้าจอ ราวกับกำลังตรวจฎีกาอย่างไรอย่างนั้น

เย่โม่ยืนมองเธออยู่ตรงประตูหลายวินาที

หลิวอี้เฟยในความทรงจำของเขา…

ถ้าไม่ใช่วิดีโอคอลมาแบบผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังมาสก์หน้า ก็เป็นตอนสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งนั่งยองๆ ปอกส้มอยู่บนโซฟา

ไม่เช่นนั้นก็เป็นภาพตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากบ่อโคลนในรันนิ่งแมนแล้วหัวเราะจนเห็นเหงือกหลุดฟอร์ม

แต่คนตรงหน้านี้ สูทเนี้ยบกริบ สวมแว่นตากรอบทอง ตั้งแต่หัวจรดเท้าเขียนไว้สามคำชัดเจนว่า ‘อย่าหาเรื่อง’

ได้ฟีลประธานสาวทรงเสน่ห์สายเผด็จการสุดๆ!

“คุณใส่แว่นด้วยเหรอ?” เย่โม่เดินเข้าไปแล้วเลื่อนเก้าอี้ออก

หลิวอี้เฟยเงยหน้าขึ้น ดันกรอบแว่นเล็กน้อย สีหน้าจริงจัง “สไตลิสต์งานวันนี้จัดให้น่ะค่ะ เขาบอกว่าฉันใส่แว่นแล้วดูเป็นสาวมั่นสายสตรองดี”

เธอชะงักไปนิด “เป็นไงบ้าง?”

“เหมือนท่านประธานสาวที่พร้อมจะไล่ผมออกในวินาทีถัดไปเลยครับ”

“งั้นนายยังไม่รีบนั่งลงรายงานผลงานอีกเหรอ”

หลิวอี้เฟยตีหน้านิ่งพลางชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แต่พอพูดจบตัวเองก็หลุดฟอร์มเสียก่อน มุมปากยกยิ้มขึ้น ดวงตาหลังเลนส์แว่นหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

เย่โม่นั่งลง

คนทั้งสองมองหน้ากันข้ามโต๊ะกาแฟอยู่สองสามวินาที แล้วก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

ไม่ใช่การหัวเราะตามมารยาท ไม่ใช่การยิ้มแบบสุภาพ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่สะสมความคิดถึงมาตลอดครึ่งเดือนที่ไม่ได้เจอกัน แล้วในที่สุดก็ได้เจอตัวจริง

“ตั้งครึ่งเดือนเชียวนะ” หลิวอี้เฟยถอดแว่นตาวางลงบนโต๊ะ “นานกว่าคราวที่แล้วอีก”

“ถ่ายหนังอยู่นี่ครับ”

“รู้แล้วน่า เฉินหย่งเหรินสินะ”

เธอเน้นเสียงหนักตรงคำว่า ‘เฉินหย่งเหริน’ น้ำเสียงเจือความแง่งอนที่แกล้งทำขึ้นมา

“ทุกวันบอกฉันว่าเลิกกองแล้ว แต่ผลคือพี่หัวโพสต์เวยปั๋วว่าชานมทั้งกองถ่ายนายเป็นคนเลี้ยงหมดเลยนะ มีเวลาไปซื้อชานมให้คนอื่น แต่ไม่มีเวลาส่งข้อความหาฉัน”

เย่โม่อ้าปากจะพูด แต่ก็หุบลงอีกครั้ง

หลิวอี้เฟยลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะกาแฟมาหยุดตรงหน้าเขา

เธอก้มมองเย่โม่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ชายเสื้อสูทปัดโดนหัวเข่าของเขา

จากนั้นเธอก็โน้มตัวลง สองแขนโอบรอบคอเขา วางคางเกยไว้บนกระหม่อม

“แต่วันนี้นายก็มานี่นะ” เสียงของเธอดังมาจากเหนือหัว อู้อี้นิดๆ

เย่โม่ยื่นมือไปโอบเอวเธอ รั้งร่างบางให้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกหน่อย

เนื้อผ้าของสูทค่อนข้างแข็ง ทว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในนุ่มนิ่ม

บนตัวเธอมีกลิ่นน้ำหอมจางๆ หลงเหลือมาจากงานอีเวนต์ ผสมกับกลิ่นครีมอาบน้ำที่เธอใช้เป็นประจำ

“คุณฉีดน้ำหอมมาเหรอ?”

“เพื่องานน่ะ ทำไม ไม่ชอบเหรอ?”

“ชอบสิ แค่รู้สึกไม่ค่อยเหมือนคุณเท่าไหร่”

หลิวอี้เฟยปล่อยมือ ถอยหลังไปครึ่งก้าวพลางเท้าสะเอว “หมายความว่าไงยะ ฉันไม่หอมรึไง?”

“ปกติคุณมีกลิ่นผงซักฟอก แต่วันนี้เหมือนกลิ่นห้างสรรพสินค้า”

“สหายเย่โม่—” หลิวอี้เฟยคว้าแว่นตาบนโต๊ะปาใส่เขาทันที

เย่โม่คว้าหมับ พับขาแว่นเก็บแล้ววางไว้ริมโต๊ะ

ทั้งสองคนนั่งลงตามเดิม

หลิวอี้เฟยถอดเสื้อสูทพาดไว้กับพนักเก้าอี้ พับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นมาถึงข้อมือ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

“ในกองถ่ายเป็นไงบ้างล่ะ? หลังจากฉากบนดาดฟ้าคราวนั้น คนพวกนั้นยังหาเรื่องนายอยู่อีกไหม?”

“ไม่แล้วครับ” เย่โม่ยกกาแฟขึ้นดื่มบ้าง “ตอนนี้พี่ชิวเซิงชงชาให้ผมทุกวัน เมื่อวานพี่หัวยังมาถามผมเลยว่าฉากที่สถานีตำรวจควรเล่นยังไง—เขามาขอคำแนะนำจากผมด้วยนะ”

“หลิวเต๋อหัวเนี่ยนะมาขอคำแนะนำจากนาย?”

“อืม”

“แล้วนายว่าไง?”

“ผมพูดไปคำเดียว ‘คุม’”

หลิวอี้เฟยถือแก้วค้างรออยู่สองวินาที พอเห็นว่าเขาไม่พูดอะไรต่อ

“คำเดียวเนี่ยนะ?”

“แค่นั้นก็พอแล้ว เขารู้ว่าหมายความว่ายังไง” เย่โม่วางแก้วลง “เขาถึงกับเปิดบทไปหน้าว่างแล้วจดไว้เลยนะ”

หลิวอี้เฟยเอนหลังพิงพนัก มองดูเขา

แม้ไม่มีแว่นตาอยู่บนใบหน้า แต่สายตาวิเคราะห์อย่างจริงจังคู่นั้นก็ยังคงอยู่

ผ่านไปหลายวินาทีเธอถึงเอ่ยปาก “ตอนที่นายยังเป็นตัวประกอบวิ่งรอกอยู่ที่เหิงเตี้ยน เคยคิดไหมว่าจะมีวันที่หลิวเต๋อหัวมานั่งฟังนายอธิบายเรื่องการแสดง?”

“ไม่เคยครับ” เย่โม่คิดครู่หนึ่ง “ตอนนั้นคิดแค่อย่างเดียวว่า ข้าวกล่องมื้อเที่ยงวันนี้จะมีหมูสามชั้นตุ๋นเพิ่มมาให้อีกชิ้นหรือเปล่า”

หลิวอี้เฟยไม่ได้หัวเราะ

เธอเพียงแต่มองเขา แววตามีความรู้สึกบางอย่างไหวระริก

จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ คราวก่อนที่นายบอกว่าพี่หัวแกล้งแซวว่า—วันหลังเข้าฉากด้วยกันอย่าแอบเพิ่มบทอีกล่ะ แล้วหลังจากนั้นพวกนายได้ถ่ายด้วยกันหรือยัง?”

“ถ่ายแล้วครับ ฉากนั้นผมไม่ได้เพิ่มบทนะ”

“ทำไมล่ะ?”

“จังหวะของพี่หัวพอดีเป๊ะ การแสดงของเขาแม่นยำมากแล้ว เพิ่มไปแม้แต่วรรคตอนเดียวก็ทำลายสมดุล ฉากประกบที่ดี ไม่จำเป็นต้องเพิ่มอะไรทั้งนั้น”

เย่โม่หยิบแว่นตาบนโต๊ะขึ้นมาควงเล่นในนิ้ว “แต่พอถ่ายฉากนั้นเสร็จ พี่หัวก็คุยกับผมตั้งนาน สนิทกันขึ้นเยอะเลย!”

หลิวอี้เฟยยกแก้วกาแฟขึ้น “คนในกองถ่ายนี้ ตอนนี้นายคงเก็บเรียบหมดแล้วสินะ”

“ยังหรอก ยังขาดอยู่อีกคน”

“ใครเหรอ?”

“คุณไง” เย่โม่ใช้นิ้วสะกิดใต้คางเธอเบาๆ

“นายก็รู้แต่จะแกล้งหยอกฉัน!”

หลิวอี้เฟยเอ่ยอย่างขวยเขิน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

ไม่ได้ผลักเบาๆ แต่เป็นการผลักอย่างแรง

บานไม้กระแทกเข้ากับผนังเสียงทึบ สปริงตรงบานพับดีดผึงสองที ส่งเสียงสั่นหึ่งๆ

กาแฟในแก้วกระฉอกเบาๆ หยดกระเซ็นลงบนโต๊ะสองสามหยด

เย่โม่หันขวับไปมอง

ตรงประตูมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง

หญิงวัยห้าสิบเศษสวมชุดสูททางการสีเข้ม รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนเกิดเสียงดังกึกๆ หนักแน่น

สีหน้าไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธ—แต่น่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเสียอีก

มันคือการปั้นหน้าตึง เป็นสีหน้าตึงเปรี๊ยะในแบบที่สื่อว่า ‘ฉันจับได้คาหนังคาเขาแล้ว’

แม่หลิว

สมองของเย่โม่ประมวลผลสามเรื่องเสร็จสิ้นในเสี้ยววินาที

ข้อแรก ยืนยันได้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงประตูคือใคร

ข้อสอง ยืนยันได้ว่าตอนนี้นั่งอยู่ข้างหลิวอี้เฟย และระหว่างเขากับแม่หลิวมีเพียงโต๊ะกาแฟตัวเดียวกั้นอยู่

ข้อสาม ยืนยันได้ว่าร้านนี้ไม่มีประตูลับด้านหลังให้เผ่นหนี

ใบหน้าของหลิวอี้เฟยซีดเผือดลงทันควัน

ความซีดนั้นไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรย แต่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เป็นความขาวซีดที่ลามตั้งแต่หน้าผากลงไปถึงลำคอ

เธออ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าในลำคอกลับเปล่งออกมาได้แค่พยางค์เดียว

“แม่…”

“หุบปาก”

เสียงของแม่หลิวไม่ได้ดังนัก

ทว่าทุกถ้อยคำราวกับถูกบดละเอียดผ่านซอกฟันแล้วค่อยคายออกมา

เธอก้าวเข้ามาข้างหน้า

เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังก้องสะท้อนในคาเฟ่อันเงียบสงัด

สายตาจับจ้องไปที่เย่โม่

“เย่โม่สินะ”

เธอเรียกชื่อเขา ราวกับกำลังเอาชื่อนี้วางไว้บนปลายลิ้นเพื่อบดเคี้ยว

จากนั้นก็แน่ใจว่ารสชาติของมันขมปร่า “ได้ยินว่าช่วงนี้เธอกำลังถ่ายเรื่อง ‘สองคนสองคม’ อยู่เหรอ”

เย่โม่ลุกขึ้นยืน

เก้าอี้ถูกเลื่อนถอยไปด้านหลังครึ่งนิ้ว ขาเก้าอี้ครูดไปกับพื้นหินอ่อนจนเกิดเสียงดังแผ่วเบา

เขาคิดจะเอ่ยปาก—ตั้งใจจะทักทายว่า “สวัสดีครับคุณน้า”

แต่กลับถูกสายตาของแม่หลิวสะกดไว้จนต้องกลืนคำพูดกลับลงคอ

แม่หลิวละสายตาจากเย่โม่ไปยังหลิวอี้เฟย ก่อนจะเลื่อนจากหลิวอี้เฟยกลับมาที่เย่โม่อีกครั้ง

มุมปากของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการแสยะยิ้มของนายพรานที่เห็นเหยื่อติดกับดักในที่สุด

“ยังจะถ่าย ‘สองคนสองคม’ อยู่อีก ฉันว่าพวกเธอ—กำลังเล่นบทสองหน้าสองคมตบตาฉันอยู่มากกว่ามั้ง”

ในหัวของหลิวอี้เฟยพลันดังอื้ออึงไปหมด

พังแล้ว พังแน่ๆ พังไม่เป็นท่า

กระทั่งมุก ‘สายลับ’ กับ ‘สองคนสองคม’ แม่ของเธอยังหยิบมาพูดได้

แสดงว่าปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดจนทะลุปรุโปร่งแล้ว

ไม่ใช่เพิ่งคิดได้วันนี้ แต่ระแวงมาตั้งนานแล้ว วันนี้แค่ถึงเวลาลากอวนจับปลาต่างหาก

“แม่คะ หนูกับเย่โม่แค่—”

“หุบปาก” แม่หลิวเอ่ยขึ้นเป็นครั้งที่สอง คราวนี้เสียงแผ่วเบากว่าเดิม ทว่าฟังแล้วน่ากลัวยิ่งกว่า

เธอตวัดสายตาขวับไปทางเย่โม่ทันที

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? หน้าใหม่อย่างเธอ แสดงหนังไปแค่สองเรื่อง ดังขึ้นมาได้สองวัน—คู่ควรกับอี้เฟยบ้านฉันแล้วเหรอ? เธอเอาอะไรมาคู่ควร? มีสังกัดไหม? มีแบ็กคอยหนุนเหรอ? เธอมีอะไรบ้าง? ฉากในตำนานสองฉาก? หรือเทรนด์ฮิตแปดอันงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงของเธอสั้นกระชับและแข็งกร้าว ราวกับมีดปังตอที่กำลังสับกระดูกบนเขียงจนแหลกทีละท่อน

“เธอรู้ไหมว่าอี้เฟยของเราดังมากี่ปีแล้ว? รู้หรือเปล่าว่าค่าตัวเธอเท่าไหร่? หน้าอย่างเธอมีปัญญาให้อะไรลูกฉัน? อาศัยเศษเงินค่าตัวไม่กี่ล้านของเธอน่ะเหรอ? หรือคิดว่าอาศัยแค่มีมหน้าตลกๆ ไม่กี่รูปนั่นได้?”

พนักงานหลังเครื่องชงกาแฟหายตัวไปแล้ว

ไม่รู้ว่าแอบเผ่นออกทางประตูด้านหลังไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ในร้านเหลือเพียงพวกเขาสามคน

บรรยากาศตึงเขม็งราวกับสายธนูที่ถูกน้าวขึงจนตึงเปรี๊ยะ

เย่โม่เงียบไปเนิ่นนาน

ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น สบตากับแม่หลิวตรงๆ

ไม่ใช่สายตาท้าทายประเภท ‘ผมมันแน่ แน่จริงก็ต่อยผมสิ’

หากแต่เป็น—ความสุขุมเยือกเย็นที่มีเหตุผลอันหนักแน่นรองรับ

“สิ่งนี้—”

เขาเอ่ยออกมาสองคำ

ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง

ราวกับกำลังเลือกคำพูด และคล้ายกำลังตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

“สิ่งนี้ เรียกว่าความรักครับ”

…