บทที่ 69 การเดิมพันกับแม่หลิว!

“นี่คือความรักครับ”

บรรยากาศในร้านกาแฟพลันแข็งค้าง

แสงสีส้มจากโคมไฟติดผนังทรงโบราณสาดลงบนใบหน้าของคนทั้งสาม เกิดเป็นเงาสว่างมืดตัดกันชัดเจน

หลิวอี้เฟยยืนอยู่ข้างโต๊ะกาแฟ แขนทั้งสองข้างทิ้งลงด้านหน้า นิ้วมือบิดเกร็งเข้าหากัน

แม่ของเธอยืนอยู่ตรงประตู ส้นสูงปักแน่นอยู่บนพื้นหินอ่อน ทั้งร่างดูราวกับภูเขาไฟที่จวนเจียนจะระเบิด

แล้วภูเขาไฟก็ปะทุ

ริมฝีปากของแม่หลิวขยับเบาๆ เสียงพรูลมหายใจที่คล้ายหัวเราะเยาะก็ไม่ใช่ ฮึดฮัดก็ไม่เชิงดังรอดออกมาจากลำคอ สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างเย่โม่กับหลิวอี้เฟย ก่อนจะระเบิดถ้อยคำดังลั่นออกมา

“ความรักผายลมสิ!”

เย่โม่ถูกถ้อยคำหยาบคายนั้นฟาดเข้าใส่จนเปลือกตากระตุก แต่ร่างยังคงนิ่งสนิท

หัวไหล่ของหลิวอี้เฟยหดเกร็งเข้าหากัน

“เธอมาพูดเรื่องความรักกับฉันเนี่ยนะ?”

แม่หลิวก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว สายกระเป๋าในมือถูกกำแน่นจนเกิดเสียงเสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าด

น้ำเสียงกดต่ำลง ทว่าไม่ใช่เพราะหายโกรธ แต่เป็นเพราะโกรธจัดจนถึงขีดสุดจนคร้านที่จะแผดเสียงตะโกนแล้วต่างหาก

“เย่โม่ เธอรู้ไหมว่าปีหนึ่งอี้เฟยหาเงินได้เท่าไหร่ เธอรู้ไหมว่าค่าตัวพรีเซนเตอร์ของเธอชิ้นหนึ่งราคาเท่าไหร่ เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่เล็กจนโตเธอใช้ชีวิตแบบไหนมา เธอไม่มีอะไรสักอย่าง…แล้วยังกล้ามาพูดเรื่องความรักกับฉันงั้นเหรอ ความรักมันจ่ายค่าเช่าบ้านได้ไหม ความรักมันเลี้ยงดูครอบครัวได้ไหม ความรักมันช่วยไม่ให้คนในวงการหัวเราะเยาะที่เธอแต่งงานกับตัวประกอบได้หรือเปล่า”

“แม่คะ เขาไม่ใช่ตัวประกอบ…”

“แกหุบปาก”

แม่หลิวเอ่ยคำนี้เป็นครั้งที่สาม น้ำเสียงไม่ได้หนักขึ้นอีกแล้ว เพราะมันหนักจนถึงก้นบึ้งของอารมณ์แล้ว

ทว่าคราวนี้หลิวอี้เฟยกลับไม่ยอมเงียบ

เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางอยู่หน้าเย่โม่ เชิดคางขึ้นสบตากับแม่ของเธอ

ไม่ใช่การต่อต้านอย่างก้าวร้าว แต่เป็นสีหน้าทำนองว่า…หนูรู้ว่าแม่กำลังโกรธ แต่หนูจะไม่อยู่เฉยอีกต่อไปแล้ว

“แม่คะ ฟังหนูพูดสักคำเถอะ แค่คำเดียว”

แม่หลิวนิ่งเงียบ

“ตอนนี้ค่าตัวเขาแปดล้าน เขาหามาได้ด้วยตัวเอง เขาเล่นบทนำคู่กับหลิวเต๋อหัวใน 《สองคนสองคม》 หงจินเป่าเป็นคนแนะนำให้เขาไปแคสติ้ง หลิวเหว่ยเฉียงเป็นคนตัดสินใจเลือกเขาทันทีในตอนนั้น แม้แต่หวงชิวเซิงที่เข้าฉากด้วยกันยังเอ่ยปากชมเขา”

“เขาเป็นเด็กใหม่ เขาไต่เต้าขึ้นมาจากตัวประกอบที่เหิงเตี้ยน เขาไม่ได้ไม่มีอะไรสักอย่าง…แต่เขามีฝีมือ สิ่งที่แม่พูดมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเงินทอง ตำแหน่ง หรือคอนเนกชัน ในอนาคตเขาจะต้องมีแน่ เขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาหนู เขาสามารถหามาได้ด้วยตัวเองค่ะ”

แม่หลิวจ้องมองเธอเขม็งอยู่สามวินาที

“แปดล้าน”

เธอทวนคำสามคำนี้ซ้ำอีกครั้ง คมมีดในน้ำเสียงทื่อลงไปบ้าง แต่ก็ยังไม่ยอมเก็บเข้าฝัก

“แปดล้านในวงการนี้มันนับเป็นอะไรได้ แกเข้าวงการมากี่ปีแล้ว แล้วเขาเข้าวงการมากี่วัน วันนี้ได้แปดล้านแล้ววันพรุ่งนี้ล่ะ มะรืนนี้ล่ะ ถ้าหนังเจ๊งขึ้นมาเรื่องเดียวก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว แกคิดว่าฉันไม่เคยเห็นหรือไง ตอนนั้นน่ะ…”

เธอพูดไม่ทันจบ

แต่ประโยคอีกครึ่งหนึ่งที่ถูกกลืนกลับลงคอไปนั้น คนทั้งสามในที่แห่งนี้ต่างเข้าใจความหมายดี

ตอนนั้น…พ่อของหลิวอี้เฟย

อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่

แต่สรุปได้ว่าเป็นเรื่องราวในอดีตที่ทำให้แม่หลิวเจ็บแค้นจนไม่อยากจะเอ่ยถึงอีกต่อไป

ในที่สุดเย่โม่ก็เปิดปากพูด

เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลิวอี้เฟย

ไม่ใช่การเคียงข้างในลักษณะที่ว่า ‘พวกเรามาร่วมเผชิญหน้าไปด้วยกันเถอะ’

แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากปล่อยให้เธอยืนอยู่ข้างหน้าเพียงลำพัง

“คุณน้าครับ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรสักอย่างจริงๆ”

แม่หลิวจ้องมองเขา

“แต่ผมจะไม่ยอมไม่มีอะไรติดตัวไปตลอดหรอกครับ คุณน้าให้เวลาผมสองปี ภายในสองปีนี้ ผมจะคว้าตำแหน่งราชาจอเงินมาให้ได้…หรือไม่ก็เก็บเงินให้ได้หนึ่งร้อยล้าน”

“ถ้าผมทำได้อย่างใดอย่างหนึ่ง ขอให้คุณน้ายินยอมให้เราคบกัน แต่ถ้าทำไม่ได้ ผมจะเดินจากไปเอง คุณน้าไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากไล่เลยครับ”

หลิวอี้เฟยหันขวับไปมองเขา ริมฝีปากอ้าค้างแล้วก็หุบลง

สองปี ราชาจอเงิน เงินหนึ่งร้อยล้าน

สามสิ่งนี้ไม่ว่าจะยกข้อไหนไปวางไว้บนตัวนักแสดงวัยยี่สิบต้นๆ คนไหน มันก็ฟังดูเหมือนเรื่องตลกทั้งนั้น

แต่เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

เพราะตอนที่เขาพูดประโยคนี้ แววตาของเขาช่างราบเรียบและหนักแน่น

ไม่มีความโศกเศร้าตัดพ้อ ไม่มีความโอ้อวดฮึกเหิม และไม่มีความเลือดร้อนประเภทที่ว่า ‘ฉันไม่สนกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น ฉันจะพังมันให้หมด’

เขาเพียงแค่บอกเป้าหมายออกมาอย่างสงบเยือกเย็น

ราวกับกำลังอ่านบทพูดที่ถูกเขียนเอาไว้อย่างประณีตในบทภาพยนตร์

แม่หลิวไม่ได้พูดอะไร

เธอจ้องมองเย่โม่

ไม่ใช่สายตาประเมินประเภท ‘ฉันจะรอดูว่าแกจะสรรหาคำพูดสวยหรูอะไรมาอวดอ้าง’

แต่เป็นอีกแบบหนึ่ง…ที่ลึกซึ้งกว่า และนิ่งคิดยาวนานกว่า

เธอกำลังคำนวณอยู่ในใจ สองปี หนังเรื่องหนึ่งได้แปดล้าน ถ้าได้เล่นงานฟอร์มยักษ์อีกสักสองสามเรื่อง หนึ่งร้อยล้านก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่ตำแหน่งราชาจอเงินล่ะ

รางวัลตุ๊กตาทองฮ่องกง รางวัลม้าทองคำ นั่นคือจุดสูงสุดของนักแสดงชายสายภาพยนตร์ภาษาจีน

มีคนที่ทุ่มเทแสดงมาทั้งชีวิตกี่คนแล้วที่แม้แต่ชื่อเข้าชิงยังไม่เคยสัมผัส

แต่ถ้าคิดในทางกลับกันล่ะ…หากเขาทำไม่ได้ขึ้นมา

อีกสองปีข้างหน้า อี้เฟยก็ยังอายุไม่ถึงสามสิบ

ยังรอไหว

เผื่อว่าระหว่างนั้นอาจจะมีคนที่ถูกใจเข้ามาใหม่ก็ได้!

“สองปี”

แม่หลิวทวนคำสองคำนี้ซ้ำ

คล้ายกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดนั้นอยู่ในลำคอ จากนั้นจึงวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ…เป็นการวาง ไม่ใช่การกระแทก

การกระทำนี้ทำให้หัวไหล่ของหลิวอี้เฟยคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย

“ได้ สองปี เธอเป็นคนพูดเองนะ”

แม่หลิวยกนิ้วชี้ขึ้นชี้หน้าเย่โม่

“ข้อแรก ตลอดสองปีนี้ พวกเธอห้ามเปิดเผยความสัมพันธ์ ห้ามถูกถ่ายภาพ ห้ามมีข่าวฉาว และห้ามมีช่องโหว่ใดๆ ให้คนขุดคุ้ยขึ้นมาได้ ชื่อเสียงของอี้เฟยไม่คู่ควรให้เธอเอาไปเสี่ยง ข้อสอง พวกเธอเจอกันได้มากที่สุดเดือนละหนึ่งครั้ง ฉันจะจับตาดูไว้ และข้อสาม…เมื่อครบกำหนดสองปี ถ้าเธอทำไม่ได้ เธอต้องเดินจากไปเอง ไม่ต้องรอให้ฉันเอ่ยปาก”

“ตกลงครับ”

แม่หลิวเหลือบมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย

ไม่ใช่ความโกรธแค้น ไม่ใช่การดูถูกเหยียดหยาม

แต่เป็นสายตาทำนองว่า…เอาสิ ในเมื่อแกดึงดันจะเดินเส้นทางนี้ ก็เดินให้ฉันดูแล้วกัน

จากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋า หมุนตัวเดินจากไป

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนค่อยๆ ดังห่างออกไปเรื่อยๆ

ประตูไม้ปิดสนิท สปริงดีดตัวกลับเข้าที่ดังคลิก

ภายในร้านกาแฟเหลือเพียงคนสองคน

หลิวอี้เฟยยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองเย่โม่

ขอบตายังคงแดงก่ำ ปลายจมูกยังแดงระเรื่อ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นทีละน้อย

“สองปี หนึ่งร้อยล้าน ราชาจอเงิน นายคิดดีแล้วเหรอ”

“คิดดีแล้วครับ”

“แล้วถ้าทำไม่ได้ล่ะ”

“ไม่มีคำว่าทำไม่ได้หรอกครับ ในเมื่อบทเขียนไว้แล้ว ก็ต้องแสดงให้จบ”

หลิวอี้เฟยซบหน้าลงกับแผงอกของเขา

เธอไม่ได้พูดอะไรอีก

เสื้อเชิ้ตสีขาวใต้สูทเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาของเธอ รอยเปียกชื้นแผ่เป็นวงสีเข้มขึ้นมาจุดหนึ่ง

เย่โม่โอบแขนรอบไหล่ของเธอ วางคางลงบนกระหม่อมของเธออย่างอ่อนโยน

นอกหน้าต่าง แสงไฟนีออนของอ่าววิกตอเรียยังคงสว่างไสวดั่งเดิม ประกายแสงระยิบระยับคล้ายเศษทองคำไหวระริกอยู่บนผืนน้ำทะเลสีครามเข้ม

ตอนที่เขากลับถึงโรงแรม เวลาก็ล่วงเลยผ่านช่วงดึกไปแล้ว

หลังจากแม่ของเธอเดินจากไปได้ไม่กี่นาที หลิวอี้เฟยก็รีบตามออกไปเช่นกัน

ประตูลิฟต์แบบตะแกรงเหล็กเลื่อนปิดส่งเสียงดังโครมคราม ไฟตรงทางเดินดวงหนึ่งเสีย แผ่นพรมมีรอยบุหรี่ไหม้ที่แขกคนก่อนทิ้งเอาไว้

เขาเสียบคีย์การ์ดลงในช่อง เสียงกลอนประตูดังปลดล็อกก้องกังวานในความมืดมิด

เขาทิ้งตัวพิงหัวเตียงโดยไม่ได้เปิดไฟ

สองปี หนึ่งร้อยล้าน ราชาจอเงิน

แสงไฟจากฝั่งตรงข้ามหน้าต่างดับลงไปมากแล้ว เหลือเพียงแสงไฟรำไรจากหน้าต่างของอาคารสำนักงานไม่กี่แห่ง

เขาหยิบบทภาพยนตร์จากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา พลิกไปยังฉากบนดาดฟ้า แล้วจรดปลายปากกาเขียนข้อความลงไปบนที่ว่าง

ไม่ใช่บทพูด ไม่ใช่บันทึกช่วยจำการแสดง แต่เป็นบันทึกสั้นๆ ที่มีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่เข้าใจ

“ระบบ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ต้องกั๊กแล้วนะ”

…