บทที่ 70 ตัวร้ายหลักใน ‘ต้องใหญ่ให้โลกเบิกบาน’

คืนนั้น

เย่โม่เอนหลังพิงหัวเตียง สายตาจับจ้องรอยร้าวบนเพดานอยู่นานสองนาน

แสงไฟจากอ่าววิกตอเรียลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ทาบทาเป็นเส้นสายสีทองบางๆ ไว้บนเพดานห้อง

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกหาจางหยวน

"พี่จาง มาห้องผมหน่อยครับ มีเรื่องจะคุยด้วย"

สิบห้านาทีต่อมา เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

จางหยวนเดินเข้ามา ในอ้อมแขนยังกอดแท็บเล็ตไว้ เส้นผมยุ่งเหยิงกว่าตอนกลางวันเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งลุกขึ้นมาจากเตียงเหมือนกัน

เธอขยับแว่นตา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง วางแท็บเล็ตไว้บนตัก

"เรื่องอะไร ด่วนขนาดนี้"

เย่โม่นั่งอยู่ตรงขอบเตียง สองมือวางบนหัวเข่า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"พี่จาง มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องเปิดอกคุยกับพี่ตรงๆ"

จางหยวนไม่พูดอะไร รอฟังเขาพูดต่อ

"ผมมีแฟนแล้ว คนในวงการ คบกันมาปีกว่าแล้วครับ"

สีหน้าของจางหยวนไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

เธอยกมือขึ้นขยับแว่น

"หลิวอี้เฟย"

ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่า

เย่โม่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

ไม่ใช่ยิ้มเจื่อน แต่เป็นรอยยิ้มแบบ 'ว่าแล้วเชียว'

"พี่รู้อยู่แล้วเหรอครับ"

"เดาเอา" จางหยวนคว่ำแท็บเล็ตลง

"คราวก่อนที่เธอให้ฉันไปเซ็นสัญญาที่ร้านกาแฟ หลิวอี้เฟยนั่งอยู่ข้างๆ เธอ พอจะกลับเธอดันลืมเสื้อโค้ตไว้ บาเลนเซียกาตัวละสองหมื่นเจ็ด ไม่ใช่กระเป๋านะ แต่เป็นเสื้อโค้ต"

"เพื่อนธรรมดาที่ไหนจะลืมเสื้อโค้ตตัวละสองหมื่นเจ็ดไว้บนเก้าอี้คนอื่น ฉันแค่ไม่ได้พูดออกไป กฎข้อแรกของจรรยาบรรณผู้จัดการส่วนตัวคือ ศิลปินพร้อมจะพูดเมื่อไหร่เดี๋ยวก็บอกเอง ถ้าไม่อยากพูด ถามไปก็เปล่าประโยชน์"

เย่โม่เอนหลังพิงหัวเตียงตามเดิม

"ส่วนที่พี่เดาไม่ถูกอยู่หลังจากนี้ครับ แม่เธอรู้เรื่องแล้ว วันนี้มาดักเจอพวกเราที่ร้านกาแฟ"

คิ้วของจางหยวนกระตุกเบาๆ

เย่โม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้ฟังคร่าวๆ

การเผชิญหน้าของคนทั้งสาม คำซักไซ้ของแม่หลิว การแก้ต่างของหลิวอี้เฟย และความเงียบของตัวเขาเอง

รวมถึงข้อตกลงสุดท้ายนั่น สองปี หนึ่งร้อยล้าน หรือไม่ก็ตำแหน่งราชาจอเงิน

ตอนที่ได้ยินคำว่า 'หนึ่งร้อยล้าน' จางหยวนขยับแว่นตา พอได้ยินคำว่า 'ราชาจอเงิน' เธอก็ถอดแว่นตาออกมาเช็ด

"สองปี หนึ่งร้อยล้านบวกราชาจอเงินเนี่ยนะ"

"คำว่าหรือครับ หนึ่งร้อยล้านหรือราชาจอเงิน ทำได้อย่างใดอย่างหนึ่งก็พอ"

แต่เย่โม่ตั้งใจจะทำให้ได้ทั้งสองอย่าง เป็นหลักประกันสองชั้น

"เธอเอาจริงเหรอ"

"ผมเอาจริงครับ"

"คิดว่าตัวเองทำได้งั้นเหรอ"

"เรื่องราชาจอเงินผมไม่กลัวหรอกครับ" เย่โม่มองรอยร้าวบนเพดาน น้ำเสียงสงบนิ่งเป็นที่สุด

"บทเฉินหย่งเหรินบทนี้ ผมรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองเล่นไปถึงระดับไหน หลิวเหว่ยเฉียงรู้ หวงชิวเซิงรู้ หนังเรื่องนี้ปล่อยออกไป มีลุ้นชิงรางวัลแน่ ต่อให้ไม่ได้ อย่างน้อยได้เข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองชัวร์ๆ พอมีชื่อเข้าชิง เดี๋ยวมันก็มีบทต่อไปตามมา เส้นทางราชาจอเงินไม่ได้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวันนี้นี่ครับ"

เขาเบนสายตากลับมา สบตากับจางหยวน

"แต่เรื่องเงินนี่สิที่ยากที่สุด 'สองคนสองคม' ได้ค่าตัวแปดล้าน หักแล้วเข้ากระเป๋าจริงหกสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ ยังขาดจากหนึ่งร้อยล้านอยู่อีกตั้งแปดหลักกับศูนย์อีกสองตัว ผมไม่รู้หรอกว่าสองปีจะพอไหม แต่ผมต้องทำให้มันพอให้ได้"

จางหยวนเงียบไปครู่หนึ่ง

เธอหยิบแว่นมาสวมอีกครั้ง เปิดแท็บเล็ตแล้วเลื่อนนิ้วไปมาบนหน้าจอสองสามที

จากนั้นก็หันหน้าจอมาทางเย่โม่

"นี่คือบทหนังกับงานพรีเซนเตอร์ที่ติดต่อเข้ามาช่วงนี้ ฉันคัดกรองไปรอบหนึ่งแล้ว คุณภาพปนเปกันไปหมด ส่วนใหญ่แค่อยากเกาะกระแสพี่ต้องจ่ายเพิ่มของเธอ ฉันเลยไม่ได้รีบเอาให้ดู เพราะคิวถ่ายทำของ 'สองคนสองคม' กินเวลาสองเดือนครึ่ง คิวงานของโปรเจกต์พวกนี้เลยชนกันเต็มๆ แต่ถ้าตอนนี้เธออยากจะโกยเงิน ฉันจะติดต่อไปหาพวกเขาใหม่อีกรอบก็ได้"

เย่โม่กวาดสายตามองรายชื่อบนหน้าจอ

"พวกนี้อยู่ฝั่งแผ่นดินใหญ่หมดเลยเหรอครับ"

"อยู่แผ่นดินใหญ่ทั้งหมด" จางหยวนดึงแท็บเล็ตกลับมา

"'สองคนสองคม' ถ่ายทำที่ฮ่องกง เธอคงบินไปบินมาสองฝั่งไม่ไหวหรอก เพราะงั้นพรุ่งนี้ฉันจะเริ่มหาใหม่ หาที่ฮ่องกงนี่แหละ หาโปรเจกต์ของที่นี่ที่กำลังเตรียมงานอยู่"

"วงการหนังฮ่องกงตอนนี้ถึงจะไม่รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน แต่ทุกปีก็ยังมีโปรเจกต์ใหม่ๆ เปิดกล้องอยู่เรื่อยๆ ฝีมือการแสดงกับทักษะคิวบู๊ของเธออยู่ในระดับนี้ ไม่มีทางหาเรื่องที่เหมาะสมไม่ได้หรอก"

"จะไหวเหรอครับ"

"จะไหวไม่ไหวก็ขึ้นอยู่กับผลการเจรจาของฉัน แล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะลุยไหวแค่ไหนด้วย" จางหยวนลุกขึ้นยืน หนีบแท็บเล็ตไว้ใต้รักแร้ "แต่ฉันมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง เรื่องที่รับปากไว้ ฉันจะทำให้ถึงที่สุด ถ้าเธอพร้อมจะสู้ถวายหัว ฉันก็จะลุยไปกับเธอด้วย"

เย่โม่มองดูจางหยวน

ผู้หญิงวัยห้าสิบต้นๆ คนนี้ถูกปลุกขึ้นมากลางดึก พอได้ยินข้อตกลงสองปีที่แทบจะบ้าคลั่งของเขา เธอกลับไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมให้เขาใช้เหตุผล ไม่แม้แต่จะเอ่ยถามว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่า

แต่เธอเปิดแท็บเล็ตขึ้นมาหาคิวงานให้เขาทันที

"พี่จาง ขอบคุณครับ"

"ไม่ต้องมาขอบคุณหรอก ถ้าเธอได้เป็นราชาจอเงินหรือเก็บเงินครบหนึ่งร้อยล้านเมื่อไหร่ ค่อยเพิ่มเปอร์เซ็นต์ให้ฉันก็พอ" จางหยวนเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมา "พรุ่งนี้แปดโมงตรงที่ห้องแต่งหน้า อย่าลืมล่ะ ฉากในสถานีตำรวจของพี่หัวเป็นคิวแรกของช่วงเช้า"

"ไม่ลืมแน่นอนครับ"

วันต่อมา

ตอนที่เย่โม่มาถึงกองถ่าย ฟ้ายังไม่ทันสว่างดีด้วยซ้ำ

แสงจากหลอดไฟนีออนในห้องแต่งหน้าสะท้อนลงบนกระจกสว่างวาบ

เขานั่งลง อาหลิงนำผ้าคลุมมาผูกคอให้แล้วเริ่มแต้มตอเคราของเฉินหย่งเหริน

หลิวเต๋อหัวมาถึงก่อนแล้ว

เขากำลังเอนตัวพิงเก้าอี้แต่งหน้าตัวข้างๆ ในมือถือแก้วชานม บนฝาแก้วมีคำว่า "พี่หัว" เขียนไว้

พอเห็นเย่โม่เดินเข้ามา เขาก็ดึงหลอดออกจากปาก

"เสี่ยวเย่ เมื่อวานรีบร้อนไปไหนน่ะ มีธุระอะไรเหรอ"

เย่โม่ยังไม่ทันตอบ

หลินเจียตงก็โผล่หน้าออกมาจากเก้าอี้แต่งหน้าตัวถัดไป

"ยังต้องถามอีกเหรอ อะไรจะทำให้เขาเผ่นแน่บได้โดยไม่ยอมดูมอนิเตอร์นอกจากแฟนล่ะ" เขาชะงักไปนิด "สารภาพมาตามตรงดีกว่า ไปนัดสาวไว้ใช่ไหม"

"ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ"

"ไม่มีอะไรแบบนั้นซะหน่อย—" หลินเจียตงลากเสียงยาว "หน้าแดงแจ๋ขนาดนั้น"

"แสงไฟมันส่องน่ะครับ"

เจิงจื้อเหว่ยเอ่ยแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาหิ้วถุงขนมปังสับปะรดเข้ามา แล้วยัดใส่มือทุกคนคนละชิ้น

"ฉันฟันธงให้เลย ไม่ใช่แฟนหรอก ถ้าเป็นแฟนเขาไม่พูดออกไปแน่ๆ เรื่องที่ไม่ยอมบอกนั่นแหละของจริง ส่วนที่ยอมพูดออกมามีแต่เรื่องเก๊ทั้งนั้น"

"แล้วที่จู่หลานบอกว่านายเมื่อก่อนล่ะ—" หลินเจียตงหันไปมองเขา

"จู่หลานจำผิด ข้ามไปหัวข้อถัดไป" เจิงจื้อเหว่ยฉีกขนมปังสับปะรดออกเป็นสองซีกหน้าตาเฉย

หลิวเต๋อหัวนั่งหัวเราะอยู่ข้างๆ พลางตบไหล่เย่โม่เบาๆ

"แต่เสี่ยวเย่ นายเลี้ยงชานมมาตั้งครึ่งเดือน เมื่อวานไม่ได้ซื้อ คนทั้งกองถามหากันใหญ่เลยว่าวันนี้ชานมไปไหน ฉันก็เลยบอกไปว่าเสี่ยวเย่ขอพักหนึ่งวัน วันนี้พี่หัวเลี้ยงเอง"

เขาเสียบหลอดกลับเข้าไปในแก้ว

เย่โม่กำลังจะอ้าปากพูด

คนดูแลกองถ่ายก็ผลักประตูเข้ามา "อาจารย์เย่ครับ พี่จางมาหาแน่ะครับ รออยู่ข้างนอก"

เย่โม่ลุกขึ้นยืน ปลดผ้าคลุมออก

ตรงทางเดิน จางหยวนยืนอยู่ข้างป้ายไฟ ในอ้อมแขนกอดแท็บเล็ตไว้ สีหน้าแฝงแววตื่นเต้นระคนดีใจ ราวกับกำลังบอกว่า 'งานนี้สำเร็จแน่'

"เย่โม่ เมื่อคืนฉันนั่งคัดจนดึกดื่น ตอนนี้ฝั่งฮ่องกงมีกองถ่ายที่อยู่ในช่วงเตรียมงานไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันคิดว่าเธอน่าจะลองดู หนังแอ็กชัน ผู้กำกับคือหยวนขุย เธอคงเคยได้ยินชื่อเขาใช่ไหม"

"รู้จักครับ เขาเคยกำกับเรื่อง 'ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้' ทั้งสองภาค แล้วก็ 'หม่าหย่งเจิน'"

จางหยวนพยักหน้า

"หนังชื่อเรื่องว่า 'มังกรสะท้านจิ๋นซี' ฉันไหว้วานคนไปสอบถามดูแล้ว คิวถ่ายทำอยู่ในช่วงนี้พอดี ตัวร้ายอันดับหนึ่งดันเบี้ยวนัดกะทันหัน งานนี้ก็เลยทั้งรีบทั้งด่วน ถ้าเธอสนใจ ฉันจะรีบจัดการให้ทันที"

…