บทที่ 71 เซ็น ต้องเซ็นให้ได้!

กองถ่าย

จางหยวนยื่นแท็บเล็ตมาตรงหน้าเย่โม่ บนหน้าจอคือเอกสารสรุปข้อมูลโปรเจกต์

《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 ผู้กำกับหยวนขุย หนึ่งในเจ็ดผู้กล้าตัวน้อย ศิษย์น้องของหงจินเป่า

เริ่มสายงานจากการเป็นผู้ออกแบบคิวบู๊ แล้วค่อยผันตัวมาเป็นผู้กำกับ

เคยกำกับ 《ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้》 ภาคหนึ่งกับภาคสอง แล้วก็ 《หม่าหย่งเจิน》

หนังของเขามีจุดเด่นอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือฉากบู๊ไม่พึ่งพาการตัดต่อ แต่พึ่งพากังฟูของจริง

นักแสดงมีพื้นฐานหรือไม่ เขาดูแวบเดียวผ่านเลนส์กล้องก็ทะลุปรุโปร่ง

"ตัวร้ายอันดับหนึ่งของเรื่องนี้เมื่อวานเบี้ยวสัญญากะทันหัน โปรดิวเซอร์ร้อนใจจนต้องตระเวนหาคนทั้งคืน คิวถ่ายทำอยู่ในช่วงนี้พอดี ระยะเวลาถ่ายทำประมาณเดือนครึ่ง"

"เหตุผลที่ฉันแนะนำเรื่องนี้…" เธอชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ข้อแรก ตัวร้าย ตอนนี้นายถูกคนในเน็ตเรียกว่าพี่ 'ต้องจ่ายเพิ่ม' กับพี่ 'ลื่นปรื๊ด' ไอ้บ้าคลั่งยุทธภพอย่างเฟิงอวี๋ซิวก็ถูกเอาไปทำเป็นมีมแชร์กันมาครึ่งปีแล้ว ผู้ชมตอกหมุดนายเข้ากับคำว่าตัวร้ายไปเรียบร้อย แทนที่จะดิ้นรน สู้ไหลตามน้ำไปเลยดีกว่า แสดงบทตัวร้ายให้ถึง ค่าตัวก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวเอกหรอก"

"ข้อสอง ค่าตัว การมาเสียบแทนกะทันหันเท่ากับมีแต้มต่อให้โก่งราคา ตอนนี้โปรดิวเซอร์ไม่ได้กำลังคัดคน แต่กำลังคุกเข่าอ้อนวอน ราคาปกติของตัวร้ายกดไม่ได้สูงมาก แต่ราคาเสียบแทนเร่งด่วนต้องคิดแยกต่างหาก ฉันประเมินว่าคุยได้แถวๆ สิบล้านขึ้นลง ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาร้อนใจแค่ไหน แล้วตารางก็ทับซ้อนกับ 《สองคนสองคม》 ไม่มากด้วย นายถ่ายคิวของวันนั้นเสร็จ ก็แวะไปลุยคิวกลางคืนฝั่งโน้นต่อ เหนื่อยหน่อยก็จริง แต่เงินที่ได้น่ะของแท้แน่นอน"

เย่โม่พยักหน้าเล็กน้อย "ข้อสามล่ะครับ"

"ข้อสาม…" จางหยวนขยับแว่นตา "หยวนขุยเป็นศิษย์น้องของหงจินเป่า นายเคยถ่าย 《ม่านประหาร》 กับหงเจียปัน หงจินเป่าเป็นคนดันนายเข้า 《สองคนสองคม》 ด้วยตัวเอง เรื่องความไว้เนื้อเชื่อใจ ไม่มีใครเกินหน้านายแล้ว เรื่องนี้มันเหมือนสร้างมาเพื่อนายชัดๆ ทั้งเรื่องช่วยกอบกู้สถานการณ์ พื้นฐานคิวบู๊ เส้นสายหงเจียปัน กินรวบครบหมด ปัญหาเดียวตอนนี้คือ หยวนขุยยังไม่รู้ว่านายอยู่ที่ฮ่องกงและพอมีคิวว่าง"

เย่โม่รับแท็บเล็ตมา กวาดสายตาดูสรุปข้อมูลโปรเจกต์อีกรอบ

"พี่จาง ติดต่อเลยครับ"

"ทางโน้นอาจจะยังไม่…"

"ติดต่อโดยตรงเลยครับ" เย่โม่ยื่นแท็บเล็ตคืนให้เธอ "พี่พูดถูก บทแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมานั่งรอ แต่ต้องแย่งมา"

จางหยวนรับแท็บเล็ตกลับมา มองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินเข้าห้องแต่งหน้าไป

เจ้าหนุ่มคนนี้เพิ่งจะวางเดิมพันแทบบ้าคลั่งไปเมื่อคืน พอเช้าวันนี้กลับนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอเห็นศิลปินมามากต่อมาก ยามเจออุปสรรค ไม่ซึมกะทือไปเลย ก็ตื่นตูมจนเสียศูนย์

แต่เย่โม่กลับเป็นอีกแบบ เขากลืนความกดดันทั้งหมดลงไป แล้วแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความเฉียบขาดในการลงมือทำอันเยือกเย็น

เธอหันหลังกลับพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูสมุดรายชื่อ

คอนเน็กชันในแวดวงภาพยนตร์ของฮ่องกงเธอเมมไว้เต็มหน้ากระดาษ เมื่อคืนคัดกรองจนถึงเช้ามืดก็จัดลำดับความสำคัญไว้เสร็จสรรพ

เธอหารายชื่อนั้นเจอ แล้วกดโทรออก

ในเวลาเดียวกัน ที่เกาลูนซิตี ภายในอาคารสำนักงานเก่าแห่งหนึ่ง

หยวนขุยนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยสตอรีบอร์ด ในมือถือแก้วกาแฟสำเร็จรูปที่เย็นชืดไปนานแล้ว

เขาอายุห้าสิบกว่าปี รูปร่างผอมเกร็ง ตัดผมสั้นเกรียน มือที่มีรอยด้านหนาจากการฝึกวรยุทธ์มานานหลายปีวางอยู่บนโต๊ะ

บนผนังมีโปสเตอร์เก่าใส่กรอบแขวนอยู่ 《ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้》 ปี 1993 นำแสดงโดยหลี่เหลียนเจี๋ย นั่นคือยุคที่รุ่งโรจน์ที่สุดของเขา

ทว่าสีหน้าของเขาในยามนี้ไม่มีอะไรเฉียดใกล้คำว่ารุ่งโรจน์เลยสักนิด

"เมื่อวานเบี้ยวสัญญา แล้วเพิ่งมาบอกฉันวันนี้เนี่ยนะ" เขาวางแก้วกาแฟกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง "สัปดาห์หน้าจะเปิดกล้อง แกมาบอกฉันว่าตัวร้ายเบอร์หนึ่งหายไปแล้วเนี่ยนะ"

"พี่ขุย ไม่ใช่ว่าผมอยากจะปิดบังพี่หรอกนะ แต่นักแสดงคนนั้นไม่รับสายเลย ผู้จัดการก็ติดต่อไม่ได้ เมื่อเช้านี้เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าคิวชน"

เสี่ยวกาว ผู้ช่วยโปรดิวเซอร์ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก "ตอนนี้ทั่วทั้งฮ่องกง นักแสดงชายที่ทั้งบู๊ได้ทั้งเล่นถึง คิวแน่นเอี้ยดกันหมด หนังช่วงกลางปีกำลังถ่ายทำกันอยู่ จะไปมีใครว่างที่ไหนล่ะครับ"

หยวนขุยหลับตาลง พลางบีบนวดขมับอย่างแรง

"หาสแตนด์อิน ค่อยไปพากย์เสียงทับเอาทีหลัง…"

"ตัวร้ายเบอร์หนึ่งมีฉากโคลสอัปเยอะเกินไปครับ สแตนด์อินเอาไม่อยู่หรอก"

"แล้วทางแผ่นดินใหญ่ล่ะ"

"ทางแผ่นดินใหญ่คนที่ทั้งบู๊ได้ทั้งเล่นถึงยิ่งเนื้อหอมกว่าเดิมอีกครับ ค่าตัวก็สูงกว่าฮ่องกง ผมโทรไปรอบหนึ่งแล้ว ไม่คิวเต็ม ก็โก่งราคาลิบลิ่ว มีอยู่คนหนึ่งยิ่งเกินไปใหญ่ บอกว่ารับได้ แต่ขอยี่สิบล้าน แถมยังเป็นเงินหยวนอีก ผมแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งเลย"

หยวนขุยดักคอเสี่ยวกาวไม่ออก แต่ตัวเองก็หมดคำพูดเหมือนกัน

เขารู้ว่าเสี่ยวกาวพูดความจริง

วงการภาพยนตร์ฮ่องกงตอนนี้เงินทุนตึงมืออยู่แล้ว พอตลาดแผ่นดินใหญ่เปิดกว้าง บุคลากรก็ไหลขึ้นเหนือกันหมด

คนที่ยังหลงเหลืออยู่และไม่เกี่ยงเรื่องเงินน้อย ส่วนใหญ่ก็คือพวกที่ถูกตลาดคัดทิ้ง

ส่วนพวกสายฝีมือของจริง ค่าตัวก็พุ่งทะลุเพดานไปนานแล้ว

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะโต๊ะไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย

หมึกที่วาดฉากแอ็กชันบนสตอรีบอร์ดแห้งสนิทแล้ว

ภาพร่างฟิตติงของตัวร้ายเบอร์หนึ่งยังคงปักหมุดอยู่บนกระดานไม้ก๊อก เป็นเค้าโครงของมือสังหารหน้าตาย ไร้ซึ่งใบหน้า

เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังขึ้น

เสี่ยวกาวกดรับ ฟังไปได้สองสามประโยค คิ้วก็กระตุกขึ้นมาอย่างแรง

"พี่ขุย มีผู้จัดการคนหนึ่งโทรมา บอกว่านักแสดงในสังกัดเธออยากจะรับเล่นหนังของเราครับ"

"ใคร"

"เย่โม่ มาจากแผ่นดินใหญ่ ก็คือคนที่…" เสี่ยวกาวพยายามเรียบเรียงคำพูด "พี่ต้องจ่ายเพิ่ม ไอ้คนที่ต้องจ่ายเพิ่ม ลื่นปรื๊ดคนนั้นน่ะครับ ติงซิวใน 《ซิ่วชุนเตา》"

คิ้วของหยวนขุยขมวดเข้าหากัน

"เย่โม่"

เขาทวนชื่อนี้ซ้ำ

รู้สึกคุ้นหู ไม่ใช่คุ้นจากมุกพี่ต้องจ่ายเพิ่ม แต่เป็นอีกแบบหนึ่ง เมื่อเร็วๆ นี้มีคนเคยเอ่ยชื่อนี้กับเขา

ที่ไหนกันนะ ใครเคยพูดถึง เขาคิดอยู่สามวินาที แล้วก็เด้งตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้

"《ม่านประหาร》… เขาคืออาเจี๋ย"

เสี่ยวกาวชะงักไป "อาเจี๋ยเหรอครับ ไอ้หัวทองนั่นน่ะนะ"

"ใช่" หยวนขุยเริ่มเดินไปเดินมารอบโต๊ะทำงาน จังหวะก้าวไม่เร็ว แต่ลงน้ำหนักหนักแน่นทุกก้าว

"คนของหงเจียปันเคยเล่าให้ฉันฟัง ปีที่แล้วพี่ใหญ่ถ่าย 《ม่านประหาร》 ใช้นักแสดงหน้าใหม่จากแผ่นดินใหญ่มาเล่นเป็นอาเจี๋ย"

"ทั้งเรื่องมีบทพูดแค่ประโยคเดียว แต่ฉากบู๊เทกเดียวผ่าน ขนาดจื่อต้านยังยอมสยบ พี่ใหญ่ยังเคยพูดกับฉันเป็นพิเศษเลยว่า ตอนนี้ทางแผ่นดินใหญ่มีคนบู๊เก่งๆ โผล่มาคนหนึ่ง สู้ถวายหัวยิ่งกว่าพวกเราสมัยก่อนเสียอีก"

เขาหยุดฝีเท้าลง แล้วมองหน้าเสี่ยวกาว

"คือเขางั้นเหรอ"

"เขาแหละครับ" เสี่ยวกาวพยักหน้า "แถมช่วงนี้เขากำลังถ่ายหนังอยู่ที่ฮ่องกงพอดี พอจะมีคิวว่าง ผู้จัดการย้ำมาเป็นพิเศษเลยว่าสามารถเจียดคิวให้ได้ครับ"

หยวนขุยคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

"อย่าเพิ่งตอบกลับ ฉันขอโทรหาใครก่อน"

เขาเลื่อนหาเบอร์ของหงจินเป่า

โทรศัพท์ดังอยู่ห้าตื๊ดถึงมีคนรับ

เสียงของหงจินเป่าฟังดูเอื่อยเฉื่อย ปลายสายมีเสียงกระทะผัดกับข้าว เห็นได้ชัดว่ากำลังกินมื้อเที่ยงอยู่

"อาขุย มีเรื่องอะไร"

"พี่ใหญ่ ผมจะถามเรื่องคนคนหนึ่งหน่อย เย่โม่"

เสียงกระทะผัดกับข้าวที่ปลายสายพลันแว่วไกลออกไป คงเป็นหงจินเป่าที่เปลี่ยนที่คุย

"เย่โม่เหรอ เขาเป็นอะไรล่ะ"

"ผู้จัดการของเขาเพิ่งโทรมาหาฝั่งผม บอกว่าอยากจะรับบทตัวร้ายเบอร์หนึ่งในหนังเรื่องใหม่ของผม พอดีตัวร้ายฝั่งผมมันชิ่งหนีไป พี่ก็รู้ว่าบทนี้สำคัญแค่ไหน เขาไหวแน่นะ พี่บอกความจริงกับผมมาเลย"

หงจินเป่าเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็วางตะเกียบลง

"อาขุย ฉันจะบอกแกสามเรื่อง"

"พี่ว่ามาเลย"

"เรื่องแรก เขาเล่นเป็นอาเจี๋ยใน 《ม่านประหาร》 ของฉัน ทั้งเรื่องมีบทพูดประโยคเดียว แต่ตอนที่ฉันถ่ายฉากไล่ล่า บล็อกกิ้งที่ผู้กำกับคิวบู๊ออกแบบไว้เขาเล่นเทกเดียวผ่าน พอเสร็จแล้วยังช่วยผู้กำกับคิวบู๊แก้จุดเชื่อมคิวให้อีกสองจุด พวกสตันท์แมนลูกน้องแกที่อยู่กับฉันในหงเจียปันมาสิบปี ตอนนี้เจอหน้าเขายังเรียกเขาว่าอาจารย์เย่เลย"

คิ้วของหยวนขุยกระตุกขยับ

"เรื่องที่สอง ตอนนี้หนังที่เขาเล่นอยู่คือ 《สองคนสองคม》 ของหลิวเหว่ยเฉียง เป็นหนึ่งในสองพระเอก บทเฉินหย่งเหริน คนที่เล่นประกบกับเขาคือหลิวเต๋อหัว หวงชิวเซิง เจิงจื้อเหว่ย หวงชิวเซิงแกก็รู้นิสัยดี ไม่ค่อยพูดจากับใคร แต่พอหวงชิวเซิงเล่นฉากดาดฟ้ากับเขาเสร็จ กลับเป็นฝ่ายเอากระติกน้ำร้อนไปวางไว้ข้างตัวเขา แกคิดว่ามันหมายความว่ายังไงล่ะ"

หยวนขุยไม่พูดอะไร

แต่หงจินเป่ารู้ว่าเขาเข้าใจแล้ว

"เรื่องที่สาม แกไม่ใช่ผู้กำกับคนแรกที่มองเขาแล้วขัดหูขัดตา ก่อนที่เฉินเต๋อเซิงจะใช้เขา ก็คิดว่าเขาเป็นแค่ไอ้สวะวิ่งเต้นเป็นตัวประกอบที่เหิงเตี้ยนมาสองปี"

"พอแคสติ้งบทเฟิงอวี๋ซิวไปฉากเดียว ก็เซ็นสัญญากันตรงนั้นเลย 《คนเดียวในยุทธภพ》 กวาดรายได้ไปพันเจ็ดร้อยล้าน ไอ้บทเฟิงอวี๋ซิวของเขาน่ะ จนถึงตอนนี้ยังเป็นบทที่มีคนกดดูคลิปรวมฉากบู๊มากที่สุดอยู่เลย ส่วน 《ซิ่วชุนเตา》 ก่อนที่ลู่หยางจะใช้เขา ก็คิดว่าเป็นแค่หน้าใหม่ที่ยัดเข้ามาตามพิธี แต่พอเขาแคสติ้งเสร็จ ลู่หยางแก้บทติงซิวใหม่หมดเกลี้ยง ตอนนี้กระแสติงซิวพี่ต้องจ่ายเพิ่มเป็นยังไง แกเปิดเวยปั๋วดูก็รู้ ฉันพูดจบแค้นี้แหละ แกไปคิดเอาเอง"

หยวนขุยดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย มองดูเวลาที่โทรคุยบนหน้าจอ

แล้วค่อยแนบกลับไปใหม่

"พี่ใหญ่ ค่าตัวเขาเท่าไหร่"

"《สองคนสองคม》 ได้แปดล้าน ตอนนี้เรตค่าตัวอยู่ที่ราวๆ สิบสองล้านได้ แต่นั่นมันราคาพระเอก ถ้าแกจะเอาเขาไปเล่นเป็นตัวร้าย ราคาก็ไปคุยกันเอาเอง"

"ผมจะเซ็นสัญญา"

"เซ็นไปเถอะ ถ้าแกปล่อยเขาหลุดมือไป คราวหน้าก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าศิษย์พี่แล้วนะ" หงจินเป่ากดวางสาย

หยวนขุยคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

จ้องมองโปสเตอร์ 《ปึงซีเง็ก ปิดตาสู้》 บนผนังอยู่สามวินาที

แล้วหันไปหาเสี่ยวกาว

"โทรกลับไปหาผู้จัดการ นัดมาคุยเรื่องสัญญากันบ่ายนี้เลย"

เสี่ยวกาวกำลังจะหันหลังกลับ ก็โดนเขาร้องเรียกไว้อีก

"เดี๋ยวก่อน… ตัวร้ายเบอร์หนึ่งมีหน้ามีตาแล้ว ไปฉีกภาพร่างฟิตติงบนกระดานไม้ก๊อกนั่นทิ้งซะ ไม่ต้องใช้ภาพร่างแล้ว เราจะใช้เขานี่แหละ"

…