บทที่ 72 เปิดฉากทุ่มสุดชีวิต!

บ่ายวันนั้น เย่โม่ตามหาหลิวเหว่ยเฉียงจนเจอในห้องพักผ่อน

หลิวเหว่ยเฉียงกำลังนั่งเปิดสตอร์รีบอร์ดอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ ข้างมือมีชาผู่เอ๋อร์ที่เย็นชืดไปแล้ววางอยู่แก้วหนึ่ง

เย่โม่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ สักพัก ก่อนจะเอ่ยปาก

"ผู้กำกับหลิวครับ ผมมีเรื่องจะเรียนให้ทราบ"

หลิวเหว่ยเฉียงเงยหน้าขึ้น ปิดสมุดสตอร์รีบอร์ด ถอดแว่นกรอบดำออกแล้วใช้ชายเสื้อเช็ดเลนส์

"ว่ามา"

"ผมรับงานเรื่องใหม่ไว้ครับ เรื่อง 'มังกรสะท้านจิ๋นซี' ของผู้กำกับหยวนขุย รับบทตัวร้ายเบอร์หนึ่ง คิวถ่ายทำเร็วๆ นี้ และจะทับซ้อนกับคิวถ่ายของเราครับ"

มือที่กำลังเช็ดแว่นของหลิวเหว่ยเฉียงชะงักไปนิดหนึ่ง

เขาใส่แว่นกลับเข้าไปใหม่แล้วจ้องมองเย่โม่

ไม่ใช่สายตาจับผิดทำนอง 'นี่แกกล้าแอบไปรับงานซ้อนลับหลังฉันเรอะ'

แต่เป็นอีกแบบหนึ่ง เป็นสายตาที่ลึกและหนักแน่นกว่านั้นมาก

"เธอไปเจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือเปล่า"

เย่โม่อ้าปากค้างเล็กน้อย

"คนเราจะถ่ายหนังพร้อมกันสองเรื่อง แถมยังเป็นหนังแอ็กชันทั้งคู่ นี่มันไม่ใช่วิสัยของคนปกติ เธอถ่ายเรื่องนี้มาครึ่งเดือน ทุกวันมาเช้าสุดกลับดึกสุด ชานมไม่เคยขาดสักวัน เธอเป็นพวกใช้งานตัวเองแทบตาย แต่ต่อให้เป็นคนที่ทนแค่ไหน ก็ไม่มีใครยอมวิ่งชนกำแพงเองหรอก นอกเสียจากว่ามีคนกำลังไล่กวดอยู่ข้างหลัง"

หลิวเหว่ยเฉียงวางสมุดสตอร์รีบอร์ดลงบนโต๊ะ "พูดมาเถอะ"

เย่โม่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "ไม่มีอะไรหรอกครับ ก็แค่ช่วงนี้กระแสกำลังมา เลยกะว่าจะรีบหาเงินตุนไว้ก่อน!"

เขาไม่มีทางเอาเรื่องของหลิวอี้เฟยไปเล่าให้คนอื่นฟังแน่นอน

ส่วนเรื่องพี่จาง นั่นมันช่วยไม่ได้จริงๆ

คนอื่นปิดได้ แต่กับพี่จางปิดไม่มิดแน่ๆ!

หลิวเหว่ยเฉียงฟังจบก็นิ่งเงียบไปนานมาก

เขายกชาผู่เอ๋อร์ที่เย็นชืดแก้วนั้นขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วดันแว่นตาขึ้น

คงจะพอเดาได้ว่าเย่โม่มีเรื่องลำบากใจที่พูดไม่ได้

"เรื่องอื่นฉันไม่ขอยุ่ง แต่ในกองถ่ายของฉัน คิวของเธอห้ามเบี้ยวแม้แต่วันเดียว บทของเฉินหย่งเหริน ห้ามถ่ายแบบขอไปทีแม้แต่เทกเดียว ถ้าเธอทำได้ ก็ไปเล่นเถอะ"

"ทำได้แน่นอนครับ"

หลังจากถ่ายทำของวันนั้นเสร็จสิ้น

จางหยวนก็มารออยู่ที่หน้าทางเข้ากองถ่ายเรียบร้อยแล้ว

ทั้งคู่ขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังย่านเกาลูนซิตี

จางหยวนหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา "ข้อมูลสรุปของ 'มังกรสะท้านจิ๋นซี' พระเอกเคาะตัวแล้ว เป็นจางจิ้ง"

เย่โม่รับเอกสารมา

จางจิ้ง ชื่อนี้เขาเคยได้ยินอยู่

เป็นนักกีฬาการต่อสู้ระดับอู่ยิงของแผ่นดินใหญ่ เคยคว้าแชมป์วูซูในกีฬาแห่งชาติ หลังจากวางมือก็เบนเข็มเข้าสู่วงการบันเทิง

แต่ก็ไม่ได้เริ่มจากการเป็นพระเอกเลยทันที เขาเคยเป็นสตันต์แมนคิวบู๊ให้จางจื่ออี๋กับหยางจื่อฉงใน 'พยัคฆ์ระห่ำ มังกรผยองโลก' และเคยสอนมวยไทเก๊กให้โจวเหวินฟะตัวต่อตัว

ต่อมาก็เป็นสตันต์แมนให้เจียวเอินจวิ้นใน 'ฤทธิ์มีดสั้น' ช่วยดูแลคิวบู๊ใน 'ฮีโร่' ทั้งยังเคยไปเป็นผู้กำกับคิวบู๊ในฮอลลีวูดให้กับ 'นางฟ้าชาร์ลี 2' และ 'แดร์เดวิล'

ล้มลุกคลุกคลาน โหนสลิง เล่นฉากเสี่ยงตายด้วยตัวเองทั้งหมด สั่งสมเซนส์หน้ากล้องและแนวคิดการออกแบบคิวบู๊อยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ มานานนับสิบปี

คนคนนี้มีเอกลักษณ์อยู่อย่างหนึ่ง คือเขาไม่ค่อยพูด

ไม่ใช่ว่าเย็นชา แต่เป็นการระบายทุกสิ่งทุกอย่างออกมาทางท่วงท่าการเคลื่อนไหว

การเล่นฉากประกบกับเขา ไม่จำเป็นต้องต่อบท แต่ใช้ร่างกายสื่อสารกัน

"เขาเล่นเป็นพระเอกฝ่ายธรรมะ ส่วนเธอเป็นตัวร้ายเบอร์หนึ่ง" จางหยวนเอ่ย "หยวนขุยรอบนี้ทุ่มหมดหน้าตักมาก จางจิ้งไม่เคยรับบทพระเอกนำเดี่ยวมาก่อนเลย ส่วนเธอก็เป็นหน้าใหม่จากแผ่นดินใหญ่ คนนอกสายตรงของวงการฮ่องกงสองคนต้องมาแบกหนังแอ็กชันทั้งเรื่อง ความเสี่ยงไม่ใช่น้อยๆ แต่ถ้าสำเร็จ ทั้งคู่จะได้ก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้นแน่"

"แล้วค่าตัวล่ะครับ"

"สิบล้าน คุยลงตัวแล้ว เป็นราคาช่วยกู้สถานการณ์ ตอนแรกผู้อำนวยการสร้างยังกะจะกดลงเหลือแปดล้าน ฉันเลยบอกไปว่าแปดล้านนั่นมันเรตพระเอก 'สองคนสองคม' แต่นี่คือตัวร้ายเบอร์หนึ่ง ตัวประกบระดับหัวแถว เพิ่มอีกสองล้านไม่ถือว่าเกินไปหรอก เขานิ่งคิดไปพักหนึ่งแล้วก็ยอมตกลง"

เย่โม่วางเอกสารลง

สิบล้าน บวกกับอีกแปดล้านจาก 'สองคนสองคม' สองเรื่องรวมกันก็สิบแปดล้าน

ยังห่างไกลจากหนึ่งร้อยล้านอยู่มาก แต่อย่างน้อย มันก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ภายในอาคารสำนักงานเก่าแก่แห่งหนึ่งในเกาลูนซิตี

หยวนขุยกางสัญญาลงบนโต๊ะ

เย่โม่นั่งอยู่ตรงข้าม โดยมีจางหยวนคอยพลิกตรวจดูข้อกำหนดอยู่ข้างๆ

"เคยได้ยินพี่ใหญ่พูดถึงเธออยู่เหมือนกัน"

หยวนขุยเอนหลังพิงพนัก ประสานมือไว้หน้าท้อง สายตาที่กวาดมองเย่โม่ไม่ใช่การประเมินของขั้วผู้กำกับต่อนักแสดง แต่เป็นสายตาของศิษย์ร่วมสำนักที่กำลังตรวจเช็กของกันเอง

"เขาบอกว่าตอนถ่าย 'ม่านประหาร' เธอช่วยเขาปรับแก้คิวบู๊ไปตั้งเยอะ พวกสตันต์แมนในหงเจียปันก็เรียกเธอว่าอาจารย์เย่ เรียกฉันว่าศิษย์อาเฉยๆ ก็พอ ฉันกับพี่ใหญ่ใส่กางเกงตัวเดียวกันฝึกวิชามาตั้งแต่เด็กๆ"

"เรียกซี้ซั้วไม่ได้หรอกครับ"

เย่โม่เซ็นชื่อลงบนสัญญา ลายมือเฉียบคมหนักแน่น "อาจารย์หงยังไม่ได้เปิดรับผมเข้าหงเจียปันอย่างเป็นทางการ แค่ให้โอกาสผมได้ร่วมแสดงด้วยครั้งหนึ่งเท่านั้นครับ"

"เจ้าหนุ่มนี่น่าสนใจกว่าที่พี่ใหญ่เล่าไว้เสียอีก"

หยวนขุยดึงสัญญาไปเซ็นชื่อ ประทับตรา แล้วเลื่อนเอกสารคู่ฉบับกลับมาให้ชุดหนึ่ง

"ตัวร้ายเบอร์หนึ่ง แม้จะไม่ใช่พระเอกแต่บทเด่นมาก เธอต้องเล่นเป็นมือสังหารจากแผ่นดินใหญ่ หน้าตาย โหดเหี้ยม ไร้ความรู้สึก ฉากบู๊ทั้งหมดคือฉากปะทะระหว่างเธอกับจางจิ้ง ข้อเรียกร้องของฉันง่ายนิดเดียว สู้จริง เล่นเองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่ใช้สลิงถ้าไม่จำเป็น ทางด้านจางจิ้งเริ่มวอร์มร่างกายรอแล้ว เธอจะเข้ากองได้เมื่อไหร่"

"ถ่ายคิวของ 'สองคนสองคม' เสร็จวันไหน วันนั้นก็ข้ามมาได้ทันทีครับ เรื่องคิวงานทั้งสองฝั่งผมจะจัดสรรให้ลงตัวเอง" เย่โม่ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งตัวเล็กน้อย "ขอบคุณผู้กำกับหยวนมากครับที่ให้โอกาสนี้"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เป็นจังหวะของเธอเอง ตัวร้ายคนเก่าชิ่งหนี พี่ใหญ่ช่วยดัน แถมเธอยังว่างพอดี ได้ทั้งจังหวะเวลา โอกาส และคนหนุนหลัง ยุคนี้สมัยนี้ จังหวะมาถึงมันสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด"

ระหว่างทางกลับโรงแรม

แสงไฟบนชายฝั่งตรงข้ามของอ่าววิกตอเรียสว่างไสวขึ้นแล้ว

จางหยวนขับรถ พลางชำเลืองมองเย่โม่ผ่านกระจกมองหลัง

"วันนี้ดูเธอไม่ค่อยพูดเลย สัญญาเซ็นเรียบร้อยแล้ว ไม่ดีใจเหรอ"

"ดีใจสิครับ สิบล้าน ขยับเข้าใกล้หนึ่งร้อยล้านไปอีกก้าวแล้ว เพียงแต่ว่า…"

เย่โม่เอนหลังพิงเบาะ มองดูแสงไฟนีออนที่ไหลผ่านหน้าต่างรถไป

"ผมกำลังคิดว่า ฝั่ง 'สองคนสองคม' ก็ต้องรักษามาตรฐานเอาไว้ให้ได้ ทั้งสองเรื่องล้วนเป็นฉากสำคัญ จะปล่อยให้พังไปสักเรื่องไม่ได้เด็ดขาด ถ้าพลาดไปเรื่องหนึ่ง มันจะกระทบกันไปหมด"

จางหยวนหักพวงมาลัยเลี้ยวโค้ง น้ำเสียงราบเรียบ "เธอรู้ไหมว่าประโยคแบบที่เธอเพิ่งพูดไป ฉันเคยได้ยินจากปากใครเป็นคนล่าสุด หลิวเต๋อหัวไง คนยุคนั้นเขาทุ่มเทกันบ้าคลั่งมาก แล้วตอนนี้เธอก็บ้าเหมือนกัน แต่บ้าก็ดีแล้ว ถ้าไม่บ้า จะแสดงหนังสองเรื่องให้ออกมาสุดยอดภายในเดือนเดียวได้ยังไง"

มุมปากของเย่โม่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เมื่อกลับถึงโรงแรม เขานั่งพิงหัวเตียงแล้วกดวิดีโอคอลหาหลิวอี้เฟย

สัญญาณดังขึ้นห้าครั้ง ปลายสายก็กดรับ

บนหน้าจอ หลิวอี้เฟยนั่งพิงอยู่บนเตียง ผมเผ้าสยาย ไม่ได้มุดอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วกดเสียงกระซิบเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

เธอพิงหัวเตียง ยกโทรศัพท์ขึ้นตรงหน้า โดยมีโคมไฟตั้งโต๊ะอันคุ้นตาเป็นฉากหลัง

สีหน้าดูผ่อนคลายขึ้นมาก ไม่ต้องคอยพะวงว่าแม่จะผลักประตูพรวดพราดเข้ามาตอนไหนอีก เพราะเรื่องที่ควรจะแตกมันก็แตกไปหมดแล้ว

"ทำไมนายดูเหนื่อยขนาดนั้นล่ะ" เธอจ้องมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง

"วันนี้เพิ่งเซ็นสัญญาหนังเรื่องใหม่ไปน่ะ 'มังกรสะท้านจิ๋นซี' รับบทตัวร้ายเบอร์หนึ่ง"

"รับบทตัวร้ายอีกแล้วเหรอ ไหนนายบอกว่า 'สองคนสองคม' ยังถ่ายไม่เสร็จไง นี่นายจะถ่ายควบสองเรื่องพร้อมกันเหรอ"

"คิวมันซ้อนกันน่ะ เลิกกองฝั่งนี้ก็ไปฝั่งโน้น เลิกกองฝั่งโน้นก็กลับมาฝั่งนี้ พี่จางคำนวณดูแล้ว ต่อเวลากันได้พอดี"

หลิวอี้เฟยขยับโทรศัพท์ออกห่างจากใบหน้าเล็กน้อย เหมือนกำลังมองสำรวจเขาใหม่อีกรอบ

"เย่โม่ นายกำลังเอาชีวิตเข้าแลกอยู่นะ"

"เปล่าสักหน่อย"

"นายหลอกฉันไม่ได้หรอก ตั้งแต่กลับมาจากร้านกาแฟนายก็เริ่มสู้ขาดใจแล้ว วันนี้เซ็นไปเรื่องหนึ่ง พรุ่งนี้ก็คงจะเซ็นอีกเรื่อง นายกะจะรวบสองปีให้เหลือปีเดียวเลยใช่ไหมล่ะ เงินหนึ่งร้อยล้านนั่น นายกลัวว่าจะทำไม่ได้ใช่ไหม"

เย่โม่เงียบไปอึดใจหนึ่ง

"กลัวสิ ถึงต้องสู้ขาดใจไง แต่คุณก็ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ทางบทเฉินหย่งเหรินผมก็ทุ่มสุดตัวเหมือนกัน ลุยมันไปพร้อมกันทั้งสองอย่าง ทั้งราชาจอเงินทั้งเงิน ผมต้องการหลักประกันสองชั้น"

หลิวอี้เฟยวางโทรศัพท์ลงบนหมอนแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล้อง

ขนตาของเธอทอดเงาจางๆ ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว น้ำเสียงแผ่วเบาลงกว่าเดิมมาก

"สหายเย่โม่ ฉันอยู่ที่นี่ ฉันก็นับวันรออยู่ทุกวันเหมือนกันนะ นายอยู่ทางนั้นก็อย่าบีบคั้นตัวเองให้มันแน่นเกินไปนัก ฉันไม่เคยคิดจะให้นายแบกภูเขาทั้งลูกไว้คนเดียวภายในสองปีเลยนะ ถ้าเหนื่อยก็บอกฉันบ้าง"

"ไม่เหนื่อยหรอก"

"โกหก"

"ไม่เหนื่อยจริงๆ"

เธอใช้นิ้วจิ้มหน้าจอทีหนึ่ง

"ทุกครั้งที่นายพูดคำว่า 'จริงๆ' นายกำลังโกหกทั้งนั้นแหละ ฉันจำได้ตั้งหลายครั้งแล้ว ตอนปิดกล้องเฟิงอวี๋ซิวนายก็บอกว่าไม่เหนื่อยจริงๆ แต่พอกลับมาดันหลับเป็นตายไปสองวัน พออัดรายการรันนิ่งแมนเสร็จก็บอกว่าไม่เหนื่อย เสียงนี่แหบพร่าไปหมดแล้ว แล้วตอนนี้นายเล่นรับงานซ้อนสองเรื่องติดกัน ยังจะกล้าบอกว่าไม่เหนื่อยอีกเหรอ"

เย่โม่โดนเธอจี้จุดเข้าจนเถียงไม่ออก

เธอชักนิ้วกลับ คว้าหมอนมากอดไว้ในอก แล้วเอาคางเกยไว้บนหมอน

"เอาเป็นว่านายจำไว้ก็แล้วกัน นายลุยอยู่ทางนั้น ฉันก็จะรออยู่ทางนี้ ต่อให้นายวิ่งไปไกลแค่ไหน ฉันก็จะตามหานายจนเจออยู่ดีนั่นแหละ"

…