บทที่ 73 ลุงหลงมาเยี่ยมกองถ่าย!

หลายวันต่อมา

กองถ่ายเรื่อง 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 ปักหลักถ่ายทำกันในโกดังเก่าแห่งหนึ่งแถวหยวนหล่าง

ผนังด้านนอกไม่เคยผ่านการบูรณะ หลังคาสังกะสีขึ้นสนิมจับเป็นคราบสีแดงเข้ม

ตรงทางเข้ามีรถบรรทุกขนอุปกรณ์ประกอบฉากจอดอยู่ ผ้าใบถูกเปิดแง้มไว้มุมหนึ่ง เผยให้เห็นมีดพร็อปอยู่สองสามเล่ม

เก้าโมงเช้า สตันท์แมนสายบู๊สองสามคนกำลังนั่งยองๆ กินข้าวกล่องอยู่หน้าประตูโกดัง เมนูคือก๋วยเตี๋ยวหลอดกับชามะนาวเย็น

ทีมงานฝ่ายสถานที่คนหนึ่งที่โพกผ้าบนหัวบี้ก้นบุหรี่ดับลงกับผนังสังกะสี ก่อนจะตะโกนเข้าไปข้างใน "พี่ขุยบอกว่า วันนี้คนคนนั้นจะมานะ"

"ใครวะ" สตันท์แมนที่นั่งยองอยู่เงยหน้าขึ้นถาม

"ไม่รู้สิ ได้ยินว่าเป็นเบอร์ใหญ่ ค่าตัวตั้งสิบล้านแน่ะ"

"สิบล้านเหรอ หนังเรื่องนี้ทุนสร้างรวมยังไม่ถึงยี่สิบล้านเลยมั้ง เอาไปครึ่งหนึ่งจ้างคนคนเดียวเนี่ยนะ" สตันท์อีกคนวางตะเกียบลงแล้วขมวดคิ้ว "ใครมันจะคุ้มราคาขนาดนั้นวะ"

"ตัวร้ายไง คนเดิมชิ่งหนีไป พี่ขุยเลยต้องรีบหาคนมาแทนด่วนๆ" ฝ่ายสถานที่ลดเสียงต่ำลง "ได้ยินว่าเป็นคนจากแผ่นดินใหญ่ ชื่ออะไรนะ… พี่ต้องจ่ายเพิ่ม"

"พี่ต้องจ่ายเพิ่มเหรอ" สตันท์ที่นั่งอยู่ผุดลุกขึ้นทันที "ไอ้คนที่พูด 'ลื่นปรื๊ด' ใน 《ซิ่วชุนเตา》 น่ะนะ"

"ก็เขานั่นแหละ เมื่อคืนฉันยังเปิดดูอยู่เลย เขาเล่นเป็นติงซิว บทพูดแค่สองประโยคแต่กลายเป็นตำนานไปเลย"

"คนเล่นบทติงซิวจะมาเล่นเป็นตัวร้ายหลักเหรอวะเนี่ย งั้นเรื่องนี้น่าดูจัดๆ แล้วคิวบู๊เขาเป็นไงบ้างล่ะ" สตันท์อีกคนแทรกขึ้นมา

"แกไม่ได้เล่นเน็ตเลยเหรอวะ เรื่องก่อนหน้านี้ที่เขาเล่นเป็นเฟิงอวี๋ซิว ซัดเจิงจื่อต้านซะจนขยาดไปเลย ฝีมือจริงล้วนๆ"

"ไม่ใช่สเปเชียลเอฟเฟกต์เหรอวะ"

"เอฟเฟกต์บ้าบออะไรล่ะ ในเน็ตมีคลิปเบื้องหลังอยู่ ฉากบู๊สุดท้ายของเฟิงอวี๋ซิวตรงช่องว่างระหว่างตู้คอนเทนเนอร์นั่น ท่อเหล็กโดนฟาดจนงอจริงๆ หลังมือนี่เลือดอาบ ไม่ใช่ถุงเลือดปลอมด้วย เลือดจริงล้วนๆ"

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส รถตู้สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบหน้าโกดัง

ประตูรถเปิดออก เย่โม่ก้าวลงมา

เสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ ผมไม่ได้เซ็ตเจล ดูสะอาดสะอ้านสบายตาทั้งตัว

หน้าประตูโกดังเงียบกริบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่น

"พี่ต้องจ่ายเพิ่ม!"

"พี่ลื่นปรื๊ด!"

"เย่โม่! เย่โม่ตัวจริงนี่หว่า!"

ทีมงานที่โพกผ้าคนนั้นพุ่งเข้าไปหาเป็นคนแรก ในมือยังกำก้นบุหรี่ที่ดับไม่สนิทดีอยู่เลย

สตันท์แมนอีกสองสามคนที่กำลังยืดเส้นอยู่ข้างๆ ก็กรูล้อมเข้ามาด้วย

บางคนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วก็รีบลดมือลง ไม่ใช่ไม่อยากถ่าย แต่พี่ขุยไม่อนุญาต

เย่โม่ถูกคนกลุ่มใหญ่ล้อมไว้ตรงกลาง เขายื่นมือออกไปจับทักทายทุกคนทีละคน

"พี่ต้องจ่ายเพิ่ม ไอ้ท่อน 'ต้องจ่ายเพิ่ม' นั่นผมดูซ้ำไปเป็นสิบๆ รอบเลยนะ…"

"ฉาก 'ลื่นปรื๊ด' นั่นยิ่งโคตรเด็ด…"

"เฟิงอวี๋ซิวนี่สุดยอดชะมัด ตอนแรกผมนึกว่าพี่เป็นพระเอกซะอีก!"

"เรียกผมว่าเย่โม่ก็พอครับ"

เย่โม่พูดไปพลางจับมือไปพลาง

แต่ไม่มีใครเรียกเขาว่าเย่โม่เลยสักคน ทุกคนต่างเรียกอาจารย์เย่

แถมในฮ่องกงตอนนี้ คำว่า 'พี่ต้องจ่ายเพิ่ม' ได้กลายเป็นฉายาที่ติดตัวเขาแน่นหนาจนแกะไม่ออกไปแล้ว

หยวนขุยยืนกอดอกอยู่ตรงประตูโกดัง

ข้างกายเขามีชายร่างผอมเกร็งคนหนึ่งยืนอยู่ อายุราวสามสิบต้นๆ ผมเกรียน แววตาคมกริบสะท้อนความมุ่งมั่น ทว่าท่อนแขนและช่วงไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกลับดันเสื้อยืดจนตึงเปรี๊ยะ

เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดไม่จา และไม่เข้าไปร่วมมุงดู ทำเพียงแค่มองเย่โม่ที่ถูกล้อมอยู่กลางวงสตันท์แมนด้วยสายตาเรียบนิ่ง

"เย่โม่" หยวนขุยกวักมือเรียก

เย่โม่เดินฝ่าฝูงชนเข้าไปหา ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อย

"ผู้กำกับหยวนครับ"

"มาทำความรู้จักกันก่อน" หยวนขุยชี้ไปที่ชายร่างผอมเกร็งข้างกาย "จางจิ้ง คู่ปรับของนาย"

จางจิ้งยื่นมือออกมา

มือของชายหนุ่มทั้งสองกุมเข้าด้วยกัน

เย่โม่สัมผัสได้ถึงรอยด้านหนาบนหลังมือของอีกฝ่าย เป็นรอยด้านที่เกิดจากการฝึกซ้อมล้มลุกคลุกคลานมาแรมปีเท่านั้น

จางจิ้งเองก็สัมผัสได้ถึงรอยด้านบนมือของเย่โม่เช่นกัน

ทั้งสองปล่อยมือพร้อมกัน แล้วสบตากันครู่หนึ่ง

"ผมเคยดูคิวบู๊ของคุณแล้ว" จางจิ้งเอ่ยปากขึ้น

น้ำเสียงไม่ดัง ไม่เร็ว "คุณเล่นจริง เจ็บจริง"

"คุณก็เหมือนกันครับ"

บทสนทนาของทั้งคู่จบลงเพียงเท่านี้

แต่ทุกคนที่อยู่รอบข้างต่างมองออกว่า พวกเขาให้การยอมรับซึ่งกันและกันแล้ว

ไม่ใช่การพูดจาตามมารยาท แต่เป็นความเข้าใจโดยสัญชาตญาณระหว่างคนฝึกศิลปะการต่อสู้ที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเยิ่นเย้อ

หยวนขุยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ยกยิ้มมุมปากขึ้นบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

ตารางงานของเย่โม่ก็กลายสภาพเป็นเช่นนี้

หกโมงครึ่งตอนเช้าต้องไปถึงห้องแต่งหน้าของกองถ่าย 《สองคนสองคม》 ถ่ายทำฉากของวันนั้นให้เสร็จ

ก่อนบ่ายสามโมงต้องบึ่งรถไปหยวนหล่างเพื่อถ่ายฉากแอ็กชันของ 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 พอหลังสี่ทุ่มถึงค่อยกลับโรงแรมไปนั่งอ่านบท

มีอยู่วันหนึ่งที่จางหยวนรับงานบทรับเชิญเพิ่มให้เขาอีกเรื่อง บทไม่ได้เยอะมาก

แต่ค่าตัวงามทีเดียว เพราะผู้กำกับระบุชื่อมาชัดเจนว่าอยากได้ 'พี่ต้องจ่ายเพิ่ม'

สามเรื่อง สามบทบาท สลับเปลี่ยนสามบุคลิกไปมา

เฉินเต๋อเซิงเคยพูดกับเขาไว้ว่า สิ่งที่ยากที่สุดสำหรับนักแสดงไม่ใช่การเล่นบทใดบทหนึ่งให้ดี แต่คือการเล่นให้ดีพร้อมกันถึงสามบท

เขาไม่ได้โต้แย้ง

แต่เขาทำมันได้จริงๆ

มีครั้งหนึ่งตอนที่อาหลิงช่วยเขาล้างเครื่องสำอางในกองถ่าย จู่ๆ เธอก็ทักขึ้นมาว่า "เสี่ยวเย่ เส้นเลือดฝอยในตานายขึ้นเต็มไปหมดแล้วนะ ควรหยอดน้ำตาเทียมบ้างล่ะ"

จางหยวนยืนมองเย่โม่ที่เพิ่งลบเมคอัพของเฉินหย่งเหรินออก แล้วลงมือแต่งหน้าเป็นตัวร้ายด้วยตัวเองต่อในทันที ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด

เธอนึกถึงคำพูดที่หงจินเป่าเคยพูดเอาไว้ "เจ้าหนุ่มนี่ อนาคตต้องทำการใหญ่ได้แน่"

ตอนนี้เธออยากจะเสริมเข้าไปอีกประโยคหนึ่ง "แต่ก่อนที่จะไปทำการใหญ่นั้น เขาได้เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเครื่องจักรไปเสียแล้ว"

บ่ายวันนั้น

เย่โม่อยู่ในกองถ่าย 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 เพื่อถ่ายฉากไล่ล่า

อุณหภูมิในโกดังที่หยวนหล่างพุ่งสูงขึ้นไปแตะสามสิบหกองศา หลังคาสังกะสีโดนแดดเผาจนแค่เอามือแตะก็แทบจะพองลอก

เย่โม่กับจางจิ้งกำลังถ่ายทำฉากต่อสู้ยกที่สาม ทั้งคู่แลกหมัดซัดกันจากในโกดังออกมาจนถึงลานโล่งด้านนอก พลอยชนชั้นวางอุปกรณ์ประกอบฉากล้มระเนนระนาดไปทั้งแถบ

เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าจนเปียกโชกราวกับเพิ่งดึงขึ้นมาจากเครื่องซักผ้า

ในตอนนั้นเอง ทางเข้ากองถ่ายก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างกะทันหัน

ไม่ใช่แค่คนสองคนกระซิบกระซาบกัน แต่เป็นคนทั้งกองที่หันขวับไปมองที่ประตูพร้อมๆ กัน

มีคนทำโทรศัพท์หลุดมือ พอก้มเก็บขึ้นมาก็ทำหล่นอีกรอบ

เด็กหนุ่มแผนกพร็อปคนหนึ่งทำบุหรี่ร่วงจากปากลงมาดาดหลังมือตัวเอง เขาร้องลั่นด้วยความตกใจ แต่สายตากลับยังคงจ้องเขม็งไปที่ประตูไม่ยอมละ

เย่โม่ยั้งกระบวนท่า ถอยกลับมายืนเคียงข้างจางจิ้งแล้วหันไปมองพร้อมกัน

ที่หน้าประตู มีคนคนหนึ่งยืนอยู่

ชายวัยห้าสิบกว่าปี ผมดำขลับหนาดก สวมเสื้อโปโลสีขาว พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก

ริ้วรอยบนใบหน้ายามยิ้มแย้มพับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับทอประกายสดใสเจิดจ้า เป็นประกายตาของคนที่คลุกคลีอยู่ในกองถ่ายมาตลอดสามสิบปีโดยไม่เคยจากไปไหน และยังคงรักษาความอยากรู้อยากเห็นต่อทุกสรรพสิ่งเอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

ด้านหลังเขามีผู้ช่วยตามมาสองคน ทว่าสายตาของทุกคนในที่นั้นกลับจับจ้องไปที่เขาเพียงผู้เดียว

เฉิงหลง

ไม่ใช่ใครอื่น

คือเฉิงหลงตัวจริงเสียงจริง

ใบหน้าที่เป็นที่จดจำมากที่สุดในบรรดาภาพยนตร์ภาษาจีนระดับสากล

เจ้าของรางวัลออสการ์เกียรติยศ

ตั้งแต่ 《ไอ้หนุ่มหมัดเมา》 สู่ 《วิ่งสู้ฟัด》 ข้ามไปถึง 《ใหญ่ฟัดโลก》 จนถึง 《คู่ใหญ่ฟัดเต็มสปีด》 เขาใช้หยาดเหงื่อและกระดูกของตัวเองพาหนังกำลังภายในจากฮ่องกงก้าวสู่เวทีระดับโลก

โดดตึกโดยไม่ใช้สตันท์แมน กระดูกสันหลังหักจนเกือบเป็นอัมพาต กระดูกอ่อนที่หัวเข่าสึกจนหมดก็ฉีดยาระงับปวดแล้วกระโดดต่อไป

กวาดรายได้รวมจากบ็อกซ์ออฟฟิศทั่วโลกไปมากกว่าสองหมื่นล้านหยวน

ชื่อของเขา ไม่ว่าจะเอ่ยขึ้นในประเทศไหนก็ล้วนมีคนรู้จัก

หงจินเป่าเรียกเขาว่าศิษย์น้อง

หยวนขุยเรียกเขาว่าพี่หลง

ทุกคนในวงการต่างเรียกเขาด้วยความเคารพว่าลุงหลง

คนระดับนี้นี่แหละ ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูกองถ่าย

คนทั้งกองถ่ายแตกตื่นกันยกใหญ่

"ลุงหลงเหรอ ลุงหลงใช่ไหม!"

"ลุงหลงตัวจริงด้วย…"

"ลุงหลงมาเยี่ยมกองถ่ายเนี่ยนะ คุณพระช่วย ทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้ล่ะ…"

"นายไม่รู้เหรอว่าเขาเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกับพี่ขุย… เฮ้ย อย่าบังดิวะ…"

"ฉันโตมากับหนังของเขาเลยนะ ตัวจริงดูใจดีกว่าในหนังอีก…"

เย่โม่อยู่ที่เดิม แขนสองข้างทิ้งลงข้างลำตัว แต่หัวใจกลับเต้นรัวเร็วขึ้น

ไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบที่คนทั่วไปได้เจอซูเปอร์สตาร์

เขาเคยเจอหลิวเต๋อหัว เคยเจอหวงชิวเซิง เคยเจอเจิงจื้อเหว่ยมาแล้ว

แต่เฉิงหลงไม่เหมือนกัน

เขาโตมากับภาพยนตร์ของเฉิงหลง

ชาติก่อนตอนเป็นตัวประกอบตระเวนรับงานอยู่ที่เหิงเตี้ยน บนผนังห้องเช่าของเขาติดโปสเตอร์เรื่อง 'วิ่งสู้ฟัด' เอาไว้หนึ่งแผ่น

โปสเตอร์แผ่นนั้นเหลืองซีดไปนานแล้ว ขอบมุมม้วนงอ

แต่เขาก็ไม่เคยแกะมันออก

นั่นคือความศรัทธาอย่างหนึ่ง

และเวลานี้ ความศรัทธานั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตู

หยวนขุยสาวเท้าเร็วๆ ตรงเข้าไปต้อนรับแล้ว

ทั้งสองจับมือกัน พลางตบไหล่อีกฝ่าย

ระหว่างพวกเขาไม่จำเป็นต้องมีคำทักทายเยิ่นเย้อ… ศิษย์พี่ศิษย์น้องฝึกวิชาด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คำพูดบางคำจึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมา

เฉิงหลงคุยกับหยวนขุยสองสามประโยค จากนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ กองถ่าย แล้วก็หยุดนิ่งลงตรงที่เย่โม่

…