บทที่ 74 บารมีของลุงหลงนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ!

สายตาของเฉิงหลงหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวเย่โม่

ไม่ใช่การกวาดมองผ่านๆ แล้วเบือนหนี

แต่เป็นการยืนนิ่งอยู่กับที่ กวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้ววกกลับมาที่ใบหน้า พินิจดูอีกรอบ

จากนั้นเขาก็เอียงศีรษะไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับหยวนขุย

หยวนขุยมองตามสายตาเขาไปแล้วก็ยิ้มกว้างออกมา

เขากวักมือเรียกเย่โม่ทันที

"เย่โม่ มานี่หน่อย"

เย่โม่ยื่นดาบประกอบฉากให้สตันท์แมนข้างๆ แล้วเดินแหวกฝูงชนตรงเข้าไปหา

เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าสายตาทุกคู่รอบข้างต่างจับจ้องตามแผ่นหลังมา

สายตาเหล่านั้นไม่ใช่การจับผิด หากแต่เป็นความอิจฉา

อิจฉาในทำนองว่า 'พี่ขุยเป็นฝ่ายกวักมือเรียกแกไปพบลุงหลงด้วยตัวเองเลยนะ เจ้าหนุ่มนี่มันแต้มบุญสูงขนาดไหนกัน'

เขาหยุดยืนตรงหน้าเฉิงหลงแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

"สวัสดีครับ ลุงหลง"

หยวนขุยผายมือแนะนำ "นี่คือตัวร้ายเบอร์หนึ่งของกองเรา เย่โม่ ข้ามมาจากฝั่งแผ่นดินใหญ่ พี่ 'ต้องจ่ายเพิ่ม' ที่กำลังดังระเบิดระเบ้อช่วงนี้ก็เขา เฟิงอวี๋ซิวก็เขา อาเจี๋ยที่พี่ใหญ่หงดึงไปเล่นใน 'ม่านประหาร' คราวก่อน ก็หมอนี่แหละ"

เฉิงหลงพยักหน้ารับ

แล้วเขาก็เอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้เย่โม่คาดไม่ถึง

"ฉันเคยดูแล้ว"

เย่โม่ชะงักไปครู่หนึ่ง

เฉิงหลงเคยดูงานเขาเนี่ยนะ? ตอนไหน? ที่ไหนกัน?

เฉิงหลงมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย ริ้วรอยตรงหางตาและมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา

"ฉันดูหนังของเธอแล้ว บทพี่ 'ต้องจ่ายเพิ่ม' ใน 'ซิ่วชุนเตา'… ต้องจ่ายเพิ่ม แล้วก็ลื่นปรื๊ด"

ตอนเอ่ยคำว่า "ลื่นปรื๊ด" เขาหัวเราะออกมาก่อน เป็นเสียงหัวเราะแบบที่ผู้ใหญ่ได้ยินรุ่นน้องพูดจาทะลึ่งทะเล้นแล้วอดขำตามไม่ได้

"แล้วก็ 'คนเดียวในยุทธภพ' เฟิงอวี๋ซิว… ตัดสินแพ้ชนะ กำหนดความเป็นตาย"

เย่โม่อ้าปากค้าง

ลุงหลงเคยดูหนังของเขาจริงๆ

ไม่ใช่แค่ฟังคนอื่นเล่ามา

ไม่ใช่แค่ดูผ่านตาจากคลิปตัดต่อ

แต่นั่งดูตั้งแต่ต้นจนจบในโรงภาพยนตร์หรือในห้องฉายส่วนตัวที่บ้าน

เขาจำบทพูดของแต่ละตัวละครได้แม่นยำ… ทั้ง "ตัดสินแพ้ชนะ กำหนดความเป็นตาย" ของเฟิงอวี๋ซิว

ทั้ง "ต้องจ่ายเพิ่ม" และ "ลื่นปรื๊ด" ของติงซิว เขาจำได้ขึ้นใจทั้งหมด

บุคคลที่เหมือนเดินทะลุออกมาจากโปสเตอร์เก่าซีดบนผนังห้องเช่า บุคคลที่เขาได้แต่แหงนหน้ามองนับครั้งไม่ถ้วนยามเป็นตัวประกอบต๊อกต๋อยที่เหิงเตี้ยนในชาติก่อน บัดนี้มายืนประจันหน้าอยู่ตรงนี้

และเอ่ยบทพูดของทุกตัวละครที่เขาเคยแสดงออกมาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน

"ลุงหลงชมเกินไปแล้วครับ"

เย่โม่ยืนตรง น้ำเสียงเปี่ยมความนอบน้อมจริงใจราวกับนักเรียนที่กำลังยื่นกระดาษคำตอบให้คุณครูตรวจ

"ไม่นึกเลยว่าคุณจะได้ดูผลงานของผมด้วย ฉากที่เฉินเจียจวีโดดลงมาจากชั้นเจ็ดของห้างใน 'วิ่งสู้ฟัด' ตอนเด็กๆ ผมเปิดดูซ้ำไปซ้ำมาไม่ต่ำกว่าห้าสิบเที่ยว แล้วก็ฉากที่คุณวิ่งไล่กวดเรือโฮเวอร์คราฟต์ใน 'ใหญ่ฟัดโลก' ตอนนั้นผมยังคิดอยู่เลยว่าคนคนนี้ไม่กลัวตายจริงๆ หรือไง มารู้ทีหลังว่าคุณเล่นจริงเจ็บจริง กระดูกอ่อนที่เข่าแหลกพังไปหมด"

เฉิงหลงยืนฟังนิ่ง

ไม่ใช่การเออออผงกหัวรับส่งเดชแบบ "อืมๆ ขอบใจนะ" แต่เขาตั้งใจฟังทุกคำจริงๆ

ยังมีคนที่จำฉากกระโดดตึกเมื่อสามสิบปีก่อนของเขาได้ จำกระดูกที่เขาเคยหักได้ และไม่ได้มองมันเป็นเพียงฉากแอ็กชันฉากหนึ่ง แต่มองว่ามันคือชีวิต

"ฉากนั้นถ่ายไปสองเทก"

เฉิงหลงเอ่ย น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับพาตัวเองย้อนเวลากลับไปในบ่ายวันนั้น

"เทกแรกมุมกล้องไม่ได้ ตากล้องตามไม่ทัน เทกสองตอนกระโดดลงไปขาซ้ายแตะพื้นก่อน หัวเข่าฟาดเข้ากับพื้นซีเมนต์เต็มเหนี่ยว ตอนยันตัวลุกขึ้นมาฉันนึกว่ากระดูกแหลกละเอียดไปแล้ว แต่ม้วนฟิล์มไม่พัง เทกนั้นเลยผ่าน"

เย่โม่ยืนฟังเงียบๆ

ช่องว่างระหว่างวัยสามสิบปีของทั้งสองคนพลันมลายหายไปในพริบตานั้น

ลุงหลงก็เหมือนกับเขา ล้วนบุกบั่นไต่เต้าขึ้นมาจากจุดต่ำสุด เคยล้ม เคยเจ็บปวด ลุกขึ้นมาแล้วก็ล้มฟาดลงไปใหม่

ต่างกันเพียงแค่สิ่งที่ลุงหลงยอมเจ็บคือเนื้อหนังร่างกาย ส่วนสิ่งที่เขายอมกรำศึกหนักคือจิตวิญญาณของตัวละคร

ทีมงานรอบข้างยืนอ้าปากค้างกันไปหมดแล้ว

"ลุงหลงยืนคุยกับเย่โม่เกือบสิบนาทีแล้วนะ… ปกติลุงหลงแวะมาเยี่ยมกอง เคยคุยกับใครนานขนาดนี้ที่ไหนกัน!"

"นายไม่ได้ยินเหรอ! ลุงหลงดูหนังของเย่โม่ทุกเรื่อง ทุกเรื่องเลยนะเว้ย! แม้แต่เฟิงอวี๋ซิวกับติงซิวก็ดูหมด นายรู้ไหมว่าปีๆ หนึ่งลุงหลงดูหนังกี่เรื่อง แกจะมีเวลาว่างที่ไหนมานั่งตามดูเด็กใหม่ แต่แกดูงานของเย่โม่ทุกเรื่อง นี่มันคือการยอมรับระดับสูงสุดแล้ว!"

ฝ่ายสถานที่ที่โพกหัวส่ายหน้าพลางถอนหายใจด้วยสีหน้าซับซ้อน "ได้รับการปฏิบัติขนาดนี้ นึกว่าพี่ต้องจ่ายเพิ่มจะดังแค่กระแสในเน็ตซะอีก ไม่นึกเลยว่าลุงหลงจะออกปากชมด้วยตัวเอง ทั่วทั้งฮ่องกงจะมีนักแสดงสักกี่คนที่ลุงหลงเรียกไปคุยด้วยแบบนี้"

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าค่าตัวสิบล้านของเขานี่โคตรถูก ลุงหลงมาเยี่ยมกองด้วยตัวเองเนี่ย เอาเงินสิบล้านมากองตรงหน้าก็ยังซื้อไม่ได้เลยมั้ง"

เฉิงหลงหันไปคุยกับหยวนขุยอีกสองสามประโยค ก่อนจะตบไหล่เย่โม่เบาๆ

"ตั้งใจเล่นให้ดีนะ เด็กใหม่อย่างเธอในยุคนี้หาได้ยากแล้ว มีฝีมือจริงไม่ยอมใช้สแตนด์อิน ในบรรดารุ่นใหม่ฉันนับนิ้วได้เลย"

เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วหันกลับมามองเย่โม่อีกครั้ง

"ไม่แน่ว่าวันหน้าเราอาจมีโอกาสได้ร่วมงานกัน"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป

แผ่นหลังในเสื้อโปโลสีขาวค่อยๆ ลับหายไปตรงประตูโกดัง

ผู้ช่วยหันกลับมามองเย่โม่อีกแวบหนึ่งก่อนจะรีบสาวเท้าตามไป สายตาแบบนั้นคือสายตาของคนที่กำลังช่วยเจ้านายจดจำชื่อใครบางคนไว้ในใจ

เย่โม่อยู่ตรงที่เดิม เขารู้สึกเหมือนมีเปลวไฟบางอย่างกำลังลุกโชนอยู่ในอก

ไม่ใช่ความลิงโลดดีใจเหมือนได้ลาภลอย แต่เป็นความตื้นตันใจที่ว่า… ตนเองบุกบั่นฟันฝ่ามาตลอดทาง จนในที่สุดก็ได้รับคำว่า "ไม่เลว" จากคนที่ตัวเองเฝ้ามองเขาเสี่ยงตายกระโดดตึกมาตั้งแต่ยังเด็ก

ศรัทธาอาจไม่ตอบสนองเราเสมอไป

แต่วันนี้ เฉิงหลงได้ตอบรับความศรัทธานั้นแล้ว

เขาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

ยกขึ้นถ่ายภาพเพิงสังกะสีตรงทางเข้าที่บัดนี้ว่างเปล่าลงไป… ไม่ใช่ภาพเซลฟี แต่เป็นจุดที่เขาเพิ่งยืนสนทนากับเฉิงหลงเมื่อครู่ มุมผนังตรงนั้น ชั้นวางอุปกรณ์ชิ้นนั้น และโคมไฟดวงนั้น

เขาโพสต์ภาพนี้ลงในเวยปั๋ว พร้อมแคปชันสั้นๆ:

"วันนี้ได้พบกับรุ่นพี่ท่านหนึ่ง เขาคือวัยเด็กของผม และเป็นเข็มทิศนำทางของผมเช่นกัน"

จางหยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ขยับกรอบแว่นตาขึ้นเล็กน้อย

เธอกดเปิดเวยปั๋ว ยอดผู้ติดตามของเย่โม่ทะลุห้าล้านคนไปเรียบร้อยแล้ว

กระแสมีม 'พี่ต้องจ่ายเพิ่ม' ดันเขาขึ้นไปแตะจุดสูงสุดของกลุ่มดาราระดับแนวหน้า

ทันทีที่เธอกดเข้าไปดู ช่องคอมเมนต์ก็แทบระเบิดเป็นจุล

เติ้งเชาเป็นคนแรกที่รีโพสต์: "เชี่ย ลุงหลง!"

พร้อมแนบอิโมจิระเบิดตูมตามมาอีกสามตัว

หวังจู่หลานรีโพสต์ต่อจากเติ้งเชาทันควัน: "เย่โม่ นายกำลังจะได้ร่วมงานกับลุงหลงใช่ไหม! บอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันจะไปเยี่ยมกอง!"

หลิวอี้เฟยกดไลก์ให้เงียบๆ ไม่ได้รีโพสต์และไม่มีคอมเมนต์ใดๆ

ส่วนคอมเมนต์ของแฟนคลับยิ่งคลั่งหนักเข้าไปใหญ่

ท็อปคอมเมนต์แรกที่ยอดไลก์ทะลุหลักพันคือ: "คนในรูปเหรอ? เฉิงหลง! เย่โม่ นายกำลังจะมีผลงานร่วมกับลุงหลงใช่ไหม? รีบบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

หลังจากนั้นความคิดเห็นยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่

"สรุปคือต่อไปเย่โม่จะได้ร่วมงานกับลุงหลงจริงๆ ใช่ไหม คำใบ้มันโจ่งแจ้งขนาดนี้แล้วนะ"

"เมื่อกี้เพิ่งเห็นภาพหลุดในเวยปั๋ว เย่โม่ยืนข้างลุงหลง เห็นเป็นภาพแผ่นหลังของทั้งคู่ มีคนแอบแชะได้ เรื่องจริงเหรอเนี่ย!"

"แค่แผ่นหลังก็ดูออกแล้วเหรอ? เสื้อยืดของเย่โม่มันก็วนเวียนอยู่แค่ไม่กี่ตัวนั่นแหละ"

"ดูดีเทลที่นิ้วสิยะ! ก่อนหน้านี้เขาเคยลงรูปในกองถ่าย นิ้วชี้เขามีรอยด้าน ในรูปแผ่นหลังนั่นก็มีเหมือนกันเป๊ะ"

เย่โม่เลื่อนอ่านคอมเมนต์ไปสองสามข้อความ มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ

โทรศัพท์สั่นครืด

เติ้งเชาส่งข้อความส่วนตัวมา เป็นภาพแคปหน้าจอ… หน้าโฮมเพจเวยปั๋วของหลิวอี้เฟย ตรงข้างรูปโปรไฟล์ดอกบัวมีรูปหัวใจสีแดงดวงเล็กๆ โผล่ขึ้นมา

ไม่ใช่บัญชีหลัก แต่เป็นแอคหลุมของเธอ

ทว่าเติ้งเชาดูเหมือนจะไม่ทันเอะใจ

เขาคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนหัวเข่า ยันตัวลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้าไปหาจางจิ้ง

"ซ้อมกันต่อไหมครับ"

จางจิ้งมองเขา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็พยักหน้ารับ

ทั้งสองคนเดินกลับเข้าไปยังใจกลางโกดังอีกครั้ง

หยวนขุยตะโกนสั่งประจำที่จากหลังมอนิเตอร์ เย่โม่กระชับดาบประกอบฉากในมือแน่น

พรุ่งนี้ยังมีคิวถ่าย 'สองคนสองคม' รออยู่อีกสามฉาก

วันนี้ต้องปิดฉากคิวบู๊ตรงนี้ให้เสร็จสิ้นให้ได้

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

…