บทที่ 75 เงินเดือนแค่ไม่กี่ร้อย จะเอาชีวิตมาทิ้งทำไมกัน!

หลังจากลุงหลงกลับไป

ณ กองถ่ายภาพยนตร์เรื่อง 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》

หยวนขุยนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ มือเปิดดูภาพสเก็ตช์คาแรกเตอร์ของฝู่กวง

บนกระดาษวาดภาพชายคนหนึ่งในชุดจงซานสีดำ ทรงผมหวีเรียบแปล้ไร้ที่ติ มีรอยแผลเป็นพาดอยู่ตรงมุมปาก

เขาเงยหน้าขึ้นมองเย่โม่แวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นภาพร่างส่งไปให้

"นายลองดูสิ คาแรกเตอร์ของฝู่กวง อิงมาจากภาพลักษณ์ของโคตรเซียน ชุดจงซานสีดำ ปาดผมเรียบไปข้างหลัง มีแผลเป็นบนหน้า"

เย่โม่รับภาพร่างมาดูอยู่ครู่หนึ่ง

"ผู้กำกับหยวนครับ ผมอยากขอแก้"

หยวนขุยเลิกคิ้วขึ้น

ฝ่ายสถานที่และพวกสตันท์แมนแถวนั้นต่างหันขวับมามอง

หลังจากมีข่าววงในสะพัด ตอนนี้คนในวงการฮ่องกงต่างรู้กันทั่วแล้วว่าเย่โม่ชอบขอแก้บท

ทว่าหยวนขุยไม่ได้หงุดหงิดอะไร พี่ใหญ่เตือนเขาเรื่องนี้ล่วงหน้าไว้แล้ว

เขาควงปากกาในมือรอบหนึ่ง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ลองว่ามาสิ"

"ตัวละครฝู่กวงเนี่ย เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย ฝีมือการต่อสู้สูงส่งจนบดขยี้พระเอกได้สบาย แต่เขามีอาการรักความสะอาดขั้นรุนแรง นิ้วมือเป็นอวัยวะเทียม ตาข้างหนึ่งบอด"

"คนแบบนี้ไม่มีทางหวีผมเรียบแปล้แล้วสวมชุดจงซานหรอกครับ ร่างกายเขาพิการ ความพิการทำให้เขามีปมด้อย และปมด้อยก็ทำให้เขาเหี้ยมเกรียม เขาไม่ได้ต้องการความสุขุมมาดนิ่งแบบโคตรเซียน สิ่งที่เขาต้องการคือการซ่อนปมด้อยของตัวเองไว้ ทว่ามันซ่อนไม่มิด และสิ่งที่ซ่อนไม่มิดนี่แหละที่น่ากลัวที่สุด"

ปากกาในมือของหยวนขุยหยุดหมุน

"พูดต่อสิ"

"เสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ ชายเสื้อคลุมเข่า เวลาต่อสู้ชายเสื้อจะกลายเป็นอาวุธได้ ทั้งบดบังสายตา พันรัดคู่ต่อสู้ และสร้างมุมอับสายตา"

ลุคแบบวิชาจีวรสยบมารนี้ เย่โม่ไม่มีทางยอมปล่อยให้หลุดมือไปแน่

"ข้างในใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมสองเม็ดบน สีขาวดำตัดกัน ดูสะอาดสะอ้านทว่าเยียบเย็น แว่นกันแดดต้องไม่ถอดออกเลยตลอดทั้งเรื่อง เพื่อบังตาเทียมข้างนั้น ถุงมือสีขาวต้องสวมไว้ตลอดเวลา เพื่อบังมือเทียม เสื้อโค้ตต้องไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ถุงมือต้องไม่มีแม้กระทั่งรอยนิ้วมือ คนที่มีอาการรักความสะอาดจะใช้สีขาวเป็นเสมือนเกราะกำบังครับ"

หยวนขุยเงียบไปครู่หนึ่ง เขาวางกาแฟที่เย็นชืดลง แล้วชี้มือไปทางห้องแต่งหน้า

"ไปเปลี่ยนเลย"

เย่โม่เดินเข้าห้องแต่งหน้าไป คนข้างนอกเริ่มกระซิบกระซาบกันทันที

"เพิ่มบทอีกแล้ว ไม่สิ กระทั่งลุคตัวละครยังจะแก้เลยเหรอ?"

"แต่ที่เขาพูดมันก็ถูกนะ ลุคแบบโคตรเซียนมันเหมาะกับมาเฟียจอมวางแผนมากกว่า ส่วนฝู่กวงเนี่ยทั้งกะเผลก ตาบอด พิการ แถมยังรักสะอาดเป็นบ้า จะไปหวีผมเรียบแปล้ได้ยังไง?"

"รอดูตอนเขาเดินออกมาแล้วกัน ถ้ามันไม่เวิร์ก พี่ขุยต้องสวนกลับแน่"

ประตูห้องแต่งหน้าเปิดออก

เย่โม่เดินก้าวออกมา

สายตาของทุกคนถูกตรึงแน่นอยู่ที่หน้าประตูพร้อมกันในวินาทีนั้น

เสื้อโค้ตยาวสีดำทิ้งตัวลงมาถึงหัวเข่า เนื้อผ้าพลิ้วไหว ยามก้าวเดินชายเสื้อสะบัดเบาๆ

ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด ความแตกต่างที่ตัดกันของสีขาวและดำภายใต้แสงไฟสลัวสีส้มในโกดัง ราวกับคมมีดที่กรีดเฉือนบรรยากาศให้กลายเป็นโทนเย็นยะเยือก

แว่นกันแดดบดบังดวงตาของเขาไว้ เผยให้เห็นเพียงสันจมูกโด่งคมและริมฝีปากที่เม้มสนิท

ถุงมือสีขาวสว่างวาบสะดุดตายิ่งท่ามกลางแสงสลัว

ไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีการปาดผมเรียบไปข้างหลัง ไม่มีชุดจงซาน

ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น คือเจ้าพ่อมาเฟียที่เพิ่งล้างมือเสร็จ ไม่ยอมสัมผัสแม้แต่ลูกบิดประตู และใช้เพียงปลายนิ้วดันประตูเดินออกมาจริงๆ

บุหรี่ในมือสตันท์แมนคนหนึ่งร่วงลงพื้น

ชามะนาวเย็นของอีกคนหกรดกางเกง น้ำแข็งละลายซึมเปียกเป็นวงกว้าง แต่เขากลับไม่ก้มลงมองเลยสักนิด

พร็อพมาสเตอร์ยืนอยู่ข้างชั้นวาง ในมือถือมีดปลอมเล่มหนึ่ง ปลายมีดชี้ลงพื้นแล้วเลื่อนหลุดลงไปครึ่งนิ้ว ด้ามมีดเกือบจะหลุดจากมือ

"ให้ตายสิ…นี่สิถึงจะเรียกว่าลูกพี่ตัวจริง"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอ่ยขึ้นมาก่อน

จากนั้นคนที่สองและคนที่สามก็เริ่มพูดตาม

นี่ไม่ใช่คำเยินยอ แต่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ

พวกเขาทำงานในกองถ่ายมาสิบกว่าปี เคยเห็นลุคตัวร้ายมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยแบบ

ชุดจงซาน เสื้อโค้ตยาว รอยแผลเป็น แว่นกันแดด

แต่คนตรงหน้านี้ไม่ใช่แค่การแต่งตัว เขาคือตัวฝู่กวงจริงๆ

ความเยียบเย็นแบบนั้น อาการรักความสะอาดแบบนั้น ความโหดเหี้ยมที่ถูกกดทับจากมือเทียมและตาบอด ทุกอย่างแฝงเร้นอยู่ระหว่างชายเสื้อและถุงมือคู่นั้น

หยวนขุยลุกพรวดขึ้นจากหลังจอมอนิเตอร์ เก้าอี้เลื่อนถอยหลังไปชนเข้ากับสายเคเบิลจนกระดอนขึ้นมาเล็กน้อย

เขาเดินมาตรงหน้าเย่โม่ แล้วเดินวนสำรวจรอบตัวเขารอบหนึ่ง

จากนั้นก็ดันแว่นตาขึ้น

"นี่แหละคือฝู่กวง ไม่ใช่โคตรเซียน โคตรเซียนคือราชา แต่ฝู่กวงคือคนบ้า นายใช้ลุคนี้ซ่อนความบ้าเอาไว้ มันกลับยิ่งทำให้ดูคลั่งกว่าเดิม" เขาถอยกลับไปนั่งหลังจอมอนิเตอร์ แล้วสวมชุดหูฟังอีกครั้ง

"เตรียมตัวถ่ายทำได้"

ตอนซักซ้อม ผู้กำกับคิวบู๊ให้ซ้อมคิวต่อสู้อยู่สามรอบ

ท่วงท่าเป็นรูปแบบการรุกรับตามมาตรฐาน ก่งเหว่ยของจางจิ้งเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน ฝู่กวงของเย่โม่เป็นฝ่ายปัดป้อง แลกหมัดแลกแข้งกัน สุดท้ายฝู่กวงโดนการสวนกลับของก่งเหว่ยบีบให้ถอยร่น โดนโจมตี แล้วพ่ายแพ้ไป

เรียบง่ายและเฉียบขาด เป็นฉากแอ็กชันตามมาตรฐานทั่วไป

"ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม…แอ็กชัน!"

จางจิ้งออกหมัด

หนักหน่วงและทรงพลัง เปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดของนักกีฬาระดับอู่ยิง

เย่โม่เอี้ยวตัวหลบ ชายเสื้อโค้ตสะบัดขึ้นตามแรงลมไปมุมหนึ่ง บดบังมือขวาของเขาไว้พอดี

รูม่านตาของจางจิ้งหดเล็กลงทันที เขามองไม่เห็นมือขวาของคู่ต่อสู้ จึงทำได้เพียงใช้สัญชาตญาณในการตั้งการ์ดป้องกัน

ทว่าเข่าข้างหนึ่งกลับพุ่งเสยขึ้นมาจากใต้ชายเสื้อ กระแทกเข้าที่ต้นขาของเขาอย่างจัง

จางจิ้งครางฮึ่มในลำคอ ถอยหลังไปครึ่งก้าว ในหัวผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาทันที นี่ไม่ใช่ท่าที่ซ้อมกันไว้นี่หว่า

ผู้กำกับคิวบู๊ยืนอยู่ข้างฉาก บอร์ดคิวบู๊ในมือหลุดร่วงจากปลายนิ้ว หล่นลงไปกระดอนกับพื้นสองที

ตาของเขาเบิกกว้าง ริมฝีปากขยับ แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เย่โม่ไม่ได้หยุดแค่นั้น

ถุงมือสีขาวตัดกับเสื้อโค้ตสีดำ รวดเร็วราวกับประกายแสงสีขาวสองสาย

เสื้อโค้ตสะบัดไปทางซ้าย จางจิ้งหลบไปทางขวาตามสัญชาตญาณ แต่เท้าของเย่โม่กลับดักรออยู่ตรงนั้นพอดี จางจิ้งถูกขัดขาจนสะดุดล้มกระแทกพื้นอย่างแรง

ชายเสื้อโค้ตม้วนพันรอบข้อมือของเขา พันรอบ รัดแน่น แล้วออกแรง แขนขวาของจางจิ้งถูกดึงจนเหยียดตึง ข้อศอกขยับไม่ได้เลยภายใต้พันธนาการของเสื้อโค้ต

จากนั้นเข่าก็พุ่งเสยขึ้นมาจากใต้เสื้อโค้ต ตรงเข้าใส่ชายโครงทันที

จางจิ้งปัดป้องออกไปได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย

นั่นไม่ใช่กระบวนท่าในบท แต่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณจากการฝึกฝนมานานหลายปี

เขากลิ้งตัวถอยหลังไปครึ่งรอบแล้วดีดตัวลุกขึ้นมายืนหยัดใหม่อีกครั้ง แววตาเปลี่ยนจากความประหลาดใจเป็นความจดจ่ออย่างยิ่งยวด ความจดจ่อแบบที่จะปะทุขึ้นมาก็ต่อเมื่อยอดฝีมือได้เจอกับยอดฝีมือตัวจริงเท่านั้น

เขาดูออกแล้ว เย่โม่เปลี่ยนเสื้อโค้ตให้กลายเป็นอาวุธ ชายเสื้อทุกส่วนล้วนซ่อนลูกไม้จริงเท็จ ทุกการสะบัดล้วนสร้างมุมอับสายตา หมัดพุ่งออกจากใต้แขนเสื้อ เล็งโจมตีจุดบอดสายตาของคู่ต่อสู้จนยากจะป้องกัน

หลังจอมอนิเตอร์ ลูกตาของหยวนขุยแทบจะถลนออกมา

นี่ไม่ใช่ฉากบู๊ที่เขาวางไว้

นี่ไม่ใช่ฉากบู๊ที่ผู้กำกับคิวบู๊คนไหนเคยออกแบบไว้เลย

นี่มันคือการฉีกตำราการออกแบบคิวบู๊มาเขียนใหม่ชัดๆ

"เชี่ยเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!" ผู้กำกับคิวบู๊ลืมไปแล้วว่ากำลังบันทึกเสียงอยู่ ขนแขนลุกซู่ไปหมด "เอาชายเสื้อมาเป็นอาวุธ…ทำไมกูถึงคิดไม่ถึงวะ…เชี่ย ทำไมกูคิดไม่ได้!"

ไม่ใช่การสบถด้วยความโกรธ

แต่มันคือการสบถอย่างบ้าคลั่งแบบที่จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อขนบศิลปะถูกพลิกคว่ำทลายลงตรงหน้า

จางจิ้งพุ่งเข้าไปอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มจางๆ ด้วยความตื่นเต้นในแบบที่มีเพียงผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้นที่จะเข้าใจ

เขาไม่ได้กำลังแสดงละครแล้ว แต่เขากำลังแก้ทางมวย

เขาอยากจะดูว่าพี่ต้องจ่ายเพิ่มคนนี้จะงัดของออกมาได้อีกมากแค่ไหน

ทันใดนั้นเสื้อโค้ตของเย่โม่ก็สะบัดมาจากทางขวา จางจิ้งเอี้ยวตัวหลบไปทางซ้ายตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่สิ ใต้เสื้อโค้ตไม่มีอะไรเลย

หมัดหลอก

หมัดจริงพุ่งมาจากทางซ้าย ซัดผ่านเนื้อผ้าของเสื้อโค้ตเข้าใส่ไหล่ของจางจิ้งเต็มๆ

เขาซวนเซไปสองก้าว ก่อนจะทรงตัวได้

จากนั้นก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาโยนมีดประกอบฉากในมือทิ้งลงพื้น

ไม่เล่นตามคิวที่ซ้อมแล้ว

ขอซัดด้วยวิชาจริง

ทั้งสองคนรุกรับผลัดกันแลกหมัดอยู่กลางกองถ่าย เสื้อโค้ตสะบัดพลิ้ว หมัดเท้าพัวพัน จังหวะการต่อสู้ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของผู้กำกับหรือผู้กำกับคิวบู๊อีกต่อไป ทว่าถูกชักนำโดยคนที่เข้าใจในกังฟูอย่างแท้จริงสองคน

เย่โม่สะบัดเสื้อโค้ตออกไป จางจิ้งย่อตัวม้วนหน้า มุดผ่านใต้ชายเสื้อ แล้วซัดหมัดตรงเข้าใส่ท้องของเย่โม่

เย่โม่เอี้ยวตัวหลบ ยกแขนขึ้นแล้วสับศอกเข้าใส่ท้ายทอยของจางจิ้งทันที

จางจิ้งก้มหัวหลบ มืออีกข้างคว้าชายเสื้อโค้ตไว้ การเคลื่อนไหวของทั้งคู่หลุดกรอบจากการซักซ้อมไปไกลแล้ว ทว่ากลับไม่มีใครสั่งคัตเลยสักคน

หยวนขุยจ้องมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ มือบีบสายหูฟังแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ผู้กำกับคิวบู๊ที่ยืนอยู่ข้างฉาก ถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งแล้ว

ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

เขาวางมือทั้งสองข้างไว้บนหัวเข่า อ้าปากค้างจนลืมหุบ บอร์ดคิวบู๊ที่ตกอยู่บนพื้นถูกเท้าตัวเองเหยียบไปทีหนึ่งก็ยังไม่รู้ตัว

เขาอยู่ในวงการภาพยนตร์มานานกว่ายี่สิบปี ออกแบบฉากบู๊มาถ้าไม่ถึงพันก็มีแปดร้อยฉาก แต่ไม่เคยเห็นใครใช้เสื้อโค้ตเป็นอาวุธได้ถึงขนาดนี้มาก่อนเลย

"นี่สิถึงจะเป็นฝู่กวง" ตากล้องคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ พึมพำกับตัวเอง

หยวนขุยไม่ได้ตอบคำ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จอมอนิเตอร์

ในภาพ ชายเสื้อโค้ตของเย่โม่รวบพันท่อนบนของจางจิ้งไว้ทั้งตัว ปกเสื้อรัดแน่นเข้าที่คอของจางจิ้ง

จางจิ้งดิ้นรนอยู่สองที ก่อนจะทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง

เสื้อโค้ตคลายออก ถุงมือสีขาวยื่นออกมาจากใต้ชายเสื้อ ปลายนิ้วคีบปลอกกระสุนปืนประกอบฉากสองปลอก เสียงกริ๊กๆ ดังขึ้นเมื่อมันร่วงลงบนพื้นตรงหน้าของจางจิ้ง ปลอกกระสุนกระดอนบนพื้นสองครั้ง

ถุงมือสีขาวสะอาดสะอ้าน ไม่มีฝุ่นเกาะเลยแม้แต่เม็ดเดียว

จากนั้นเย่โม่ก็ก้มหน้าลงมองเขา แว่นกันแดดบดบังทุกอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้จนมิด

"เดือนหนึ่งได้กี่ร้อย…จะมาเอาชีวิตเข้าแลกทำไมกัน"

น้ำเสียงไม่ดังเลย

ไม่มีการเย้ยหยัน ไม่มีความสงสาร ไม่มีความโกรธเกรี้ยว

มันคือความสงสัยอย่างจริงใจ

เขาเอียงคอเล็กน้อย ถุงมือสีขาวปัดถูที่ปกเสื้อโค้ตเบาๆ อาการย้ำคิดย้ำทำเล็กๆ ของคนรักความสะอาด

"คัต!"

หลังจากหยวนขุยตะโกนสั่ง เขาก็พบว่าตัวเองลุกขึ้นมายืนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขาลุกขึ้นยืนตอนไหน จำไม่ได้เลย

เขาจ้องภาพนิ่งบนจอมอนิเตอร์ เย่โม่ที่เอียงคอ ถุงมือสีขาวที่ปัดอยู่ตรงปกเสื้อ เสื้อโค้ตที่ทิ้งตัวจรดพื้น

เขาหันไปถามตากล้องข้างๆ

"เทกนี้ผ่านใช่ไหม?" ตากล้องพยักหน้า

เขาหันไปถามผู้กำกับคิวบู๊ "ฉากต่อสู้ช่วงหลังนี้ไม่ได้ซ้อมกันไว้ใช่ไหม?"

ผู้กำกับคิวบู๊ส่ายหน้า ก้มลงหยิบบอร์ดคิวบู๊ขึ้นมาจากพื้น แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดฝุ่นออก

"ไม่มีเลยตั้งแต่ต้นจนจบครับ แต่เขาเล่นได้ดีกว่าตอนซ้อมเสียอีก ทุกการเปลี่ยนกระบวนท่ามีตรรกะรองรับ การสะบัดชายเสื้อทุกครั้งไม่ได้ทำส่งเดชเลย"

หยวนขุยเดินกลับไปนั่งลงหลังจอมอนิเตอร์ แล้วเปิดดูภาพย้อนหลังใหม่อีกรอบ

ตั้งแต่ต้นจนจบ ทีละเฟรม ทีละเฟรม

พอดูจบ เขาก็ถอดชุดหูฟังออกแล้ววางลงบนโต๊ะ

จากนั้นก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง เสียงไม่ดังมาก ทว่าคนทั้งกองถ่ายกลับได้ยินกันถ้วนหน้า

"หลังจากนี้ตัวละครฝู่กวง…ให้เล่นตามแบบของเย่โม่"

…