บทที่ 76 ฉากจิตวิญญาณแห่งสองคนสองคม!

ช่วงบ่าย

กองถ่ายภาพยนตร์ 《สองคนสองคม》

ชั้นล่างของอาคาร บริเวณหน้าประตูใหญ่

ทีมงานฝ่ายสถานที่ตั้งแผ่นสะท้อนแสงไว้บนขอบฟุตปาทเรียบร้อยแล้ว รางดอลลี่กล้องปูยาวตั้งแต่หน้าประตูโถงไปจนถึงริมถนน

ตากล้องตามติดกำลังนั่งยองๆ ปรับโฟกัสอยู่ที่ปลายราง

อาเฉียงหิ้วถุงทรายเดินไปเดินมาอยู่ทั้งสองฝั่งถนน

ทุกคนกำลังเตรียมตัวสำหรับฉากเดียวกัน นั่นคือ ฉากการตายของหวงจื้อเฉิง

เย่โม่ยืนอยู่ข้างรถแท็กซี่ ในมือถือบทภาพยนตร์ไว้

ไม่ได้เปิดอ่าน แต่กำเอาไว้แน่น

บทพูดของฉากนี้เขาจำได้ขึ้นใจนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ทว่าเขารู้ดีว่าฉากนี้ไม่ต้องใช้บทพูดเลยแม้แต่คำเดียว

บนหน้ากระดาษมีเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ‘เฉินหย่งเหรินเห็นหวงจื้อเฉิงตกตึก ร่างแข็งทื่อ เงียบงัน’

ไม่มีบทพูด ไม่มีคิวบู๊ ไม่มีการต่อสู้

พึ่งพาแค่สีหน้าเพียงอย่างเดียว

นี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง

นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป โลกของเฉินหย่งเหรินจะเหลือเพียงตัวเขาคนเดียวเท่านั้น

หวงชิวเซิงเดินเข้ามา

เขาแต่งหน้าศพเสร็จเรียบร้อยแล้ว บนเส้นผมเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดปลอม ใบหน้าทาจนขาวซีด

เขาเดินมาหยุดข้างเย่โม่ ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่ตบบ่าเขาเบาๆ

"พี่ชิวเซิง ฉากนี้ผมทำการบ้านมานานมากครับ"

"ดูอะไรล่ะ"

"ดูหน้าพี่ครับ ในบทมีแค่สามบรรทัด แต่พี่คือพร็อพที่สำคัญที่สุดของหนังทั้งเรื่อง พอพี่ตาย ทางของเฉินหย่งเหรินก็ขาดสะบั้น เมื่อก่อนต่อให้ทุกข์ยากแค่ไหนเขายังมีคนที่ติดต่อได้ แต่พอพี่ตาย แม้แต่ละเมอ เขาก็ไม่มีใครรับฟังอีกแล้ว"

หวงชิวเซิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็วางกระติกน้ำสุญญากาศลงบนกล่องอุปกรณ์ข้างตัวเย่โม่

"ถ้านายถ่ายเทกนี้เสร็จ ชาแก้วนี้ก็ยังเป็นของนาย"

"ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม…" เสียงของหลิวเหว่ยเฉียงดังมาจากหลังจอมอนิเตอร์

เขาลุกขึ้น ดันเก้าอี้ออก แล้วเดินตรงมาหาเย่โม่

ไม่ได้นั่งประจำตำแหน่งหลังจอมอนิเตอร์แล้วสั่งแอ็กชันเหมือนทุกที

เขาเดินแยกมาหาเย่โม่เพียงลำพัง ถอดแว่นตาออกแล้วใช้ชายเสื้อเช็ดเลนส์

"ฉากนี้ผมจะไม่ไกด์อะไรคุณมาก คุณเล่นตามจังหวะของตัวเองได้เลย กล้องจะตามคุณ ไม่ใช่ให้คุณตามกล้อง"

เขาสวมแว่นตากลับเข้าไปใหม่ แล้วเสริมอีกประโยคหนึ่ง "บทเฉินหย่งเหริน ตั้งแต่เริ่มเปิดกล้องจนถึงตอนนี้คุณดำดิ่งลงไปตลอด วันนี้ฉากนี้…คือฉากที่เขาเจ็บปวดที่สุด ปลดปล่อยมันออกมาเถอะ"

เย่โม่พยักหน้า

"แอ็กชัน!"

เย่โม่ก้าวออกมาจากประตูด้านข้างของอาคาร

ไม่ได้ผลักประตูเปิด แต่เป็นการพุ่งกระแทกออกมา

เฉินหย่งเหรินเพิ่งวิ่งหนีลงมาจากบันไดหนีไฟ ลิฟต์ถูกตัดการทำงาน ภายในช่องบันไดก้องไปด้วยเสียงปืนและเสียงไซเรนตำรวจ

ตอนวิ่งมาถึงหน้าประตูอาคาร ฝีเท้าของเขายังคงโซเซ มือข้างหนึ่งยันผนังไว้พลางหอบหายใจอย่างหนัก แล้วปาดเหงื่อบนใบหน้าทิ้ง

ในดวงตามีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ

ไม่ได้เยอะจนเกินไป แต่พอดีให้คนดูเห็นชัดว่า ชายคนนี้ไม่ได้นอนหลับสนิทมานานมากแล้ว

เขาอ้อมมุมตึก เดินตรงไปยังประตูใหญ่

รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน คนขับไม่ได้อยู่ในรถ ประตูเปิดอ้า เครื่องยนต์ยังติดอยู่

เฉินหย่งเหรินเหลือบมองไปทางรถคันนั้นตามสัญชาตญาณ ไม่มีอะไรผิดปกติ แค่รถแท็กซี่คันหนึ่งที่จอดทิ้งไว้

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมจะโทรหาหวงจื้อเฉิง

ปลายนิ้วเพิ่งกดไปได้ครึ่งหนึ่ง พลันมีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นจากด้านหลัง

ร่างๆ หนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

กระแทกลงบนหลังคารถแท็กซี่อย่างจัง

หลังคารถยุบยวบ กระจกแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แผ่นเหล็กตัวถังรถบุบลงไปเป็นรูปคน

เลือดสดๆ ไหลทะลักตามรอยแยกของหลังคารถ หยดติ๋งๆ ลงบนพื้นยางมะตอย

หลังจอมอนิเตอร์ หลิวเหว่ยเฉียงตัดสินใจสั่งการแทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่เย่โม่หันขวับกลับไป

เขาคว้าวิทยุสื่อสารแล้วกดเสียงต่ำคำรามสั่ง "ซูมเข้าไป…โคลสอัปใบหน้า อย่าหยุด ดันเข้าไปให้สุด ให้เต็มหน้าเลย!"

เย่โม่หันหน้ากลับไป

สิ่งที่เห็นคือร่างบนหลังคารถ…หวงจื้อเฉิง

ใบหน้าขาวซีด เปลือกตาปิดสนิท เสื้อโค้ตสีเบจบนร่างถูกเลือดชโลมจนกลายเป็นสีดำ

สารวัตรหวง คนเพียงคนเดียวในฮ่องกงที่ล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา

บัดนี้นอนแน่นิ่งอยู่บนแผ่นเหล็กของรถแท็กซี่

รูม่านตาของเย่โม่หดเกร็งลงในทันที มันไม่ใช่การแสดง

แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกาย

จากนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็แข็งค้างไป

ฝีเท้าถูกตรึงแน่นอยู่บนทางเท้า มือข้างหนึ่งที่ถือโทรศัพท์ยังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ

คิ้วของเขาไม่กระดิก ริมฝีปากไม่ขยับ

ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับถ่ายทอดการแสดงออกมาจนหมดสิ้น ภาพที่ไม่น่าเชื่อยังไม่ทันได้รับการประมวลผลจากสมอง ความโศกเศร้าอันมหาศาลก็เอ่อล้นทะลักขึ้นมาจากก้นบึ้งของดวงตา ถูกกักเก็บไว้ด้วยม่านน้ำตาบางๆ เพียงชั้นเดียว

อยากร้องไห้ แต่ไม่กล้าร้อง และร้องออกมาไม่ได้

เขาคือสายลับ ริมถนนยังมีผู้คนอยู่

เขาจะปล่อยให้ใครเห็นไม่ได้เด็ดขาดว่าเฉินหย่งเหรินกำลังร้องไห้ให้ตำรวจ

เจิงจื้อเหว่ยยืนอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ แก้วชามะนาวเย็นในมือถือค้างอยู่นานสองนานโดยไม่ได้ยกขึ้นดูด

เขาไม่ได้ถอนหายใจ ไม่ได้ส่ายหน้า

เขาเพียงแค่จ้องมองนิ่งๆ

ทุกคนในกองถ่ายต่างจับจ้องตาไม่กะพริบ บางคนหยุดมือจากงานที่ทำ บางคนลืมพร็อพที่ถืออยู่ในมือไปสนิท

เจิงจื้อเหว่ยดึงหลอดออกจากปาก กลืนน้ำลายลงคอ แล้วเอ่ยพึมพำในใจอย่างเงียบงัน ยอดเยี่ยมเหลือเกิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยมิติการแสดง นี่ไม่ใช่แค่การเล่นละครแล้ว

หลิวเต๋อหัวยืนอยู่ริมฉาก กอดอกแนบชิด

สีหน้าของเขาไม่อาจบ่งบอกถึงความตื่นเต้น แต่ในใจกำลังขบคิด เมื่อก่อนตอนเข้าฉากประกบกับหวงชิวเซิง เขารู้สึกว่าหวงชิวเซิงเป็นราชาจอเงินที่ถูกมองข้าม

แต่ตอนนี้เมื่อได้เข้าฉากกับเย่โม่

เขากลับพบว่าตัวเองกำลังถูกเด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ นิยามคำว่าการแสดงชั้นยอดขึ้นมาใหม่ ด้วยการแสดงที่ปราศจากบทพูดแม้แต่คำเดียว

หลิวเหว่ยเฉียงถอดหูฟังออกหลังจอมอนิเตอร์ นิ้วชี้กดแนบไว้ที่ริมฝีปาก

เขายังไม่ยอมสั่งคัต

เขารู้สึกว่าเย่โม่น่าจะยังมีอะไรปล่อยออกมาอีก

และแล้วเขาก็เห็นเย่โม่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม่ใช่การเดิน แต่เป็นการขยับตัวอย่างเชื่องช้า

ขาของเฉินหย่งเหรินสั่นระริก เขาไม่อาจควบคุมมันได้

เขาขยับเข้าไปใกล้รถแท็กซี่ครึ่งก้าว แล้วก็ชะงักหยุดลง

เพราะเขาเห็นแอ่งเลือดที่แผ่ขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ หยาดเลือดไหลรินลงมาจากหลังคารถ หยดลงบนพื้นยางมะตอย หยดลงบนเงาของตัวเขาเอง

เขาหยุดนิ่ง

ริมฝีปากของเขาขยับไหวเล็กน้อย

ไม่ใช่บทพูด ไม่ใช่การสติแตก

แต่เป็นเสียงที่ถูกกลืนกลับลงไปในลำคอ

มีเพียงการเคลื่อนไหวของริมฝีปาก ไร้ซึ่งสุ้มเสียงเล็ดลอด

จุดเริ่มต้นของคำนั้นคือคำว่า "หวง…" ทว่าในวินาทีสุดท้ายเขากลับกลืนมันลงคอไป

ไม่ใช่ไม่อยากตะโกน แต่ตะโกนไม่ออก

วินัยของการเป็นสายลับยังคงทำงานจนถึงวินาทีสุดท้าย สิ่งที่หยั่งรากลึกยิ่งกว่าความโศกเศร้า คือสัญชาตญาณ

หลินเจียตงวางบทภาพยนตร์ลงบนหัวเข่า แล้วค่อยๆ ปิดมันลง

เขาเห็นฉากร้องไห้มานับไม่ถ้วน ร้องไห้โฮ ร้องไห้สะอึกสะอื้น ร้องไห้อย่างกล้ำกลืนฝืนทน

ทว่าไม่มีการร้องไห้แบบไหนเหมือนกับเย่โม่เลยสักนิด น้ำตาคลอเบ้าหมุนวนอยู่ในดวงตา แต่หยาดน้ำตาทุกหยดกลับคล้ายถูกประตูเหล็กกล้าสกัดกั้นไว้ ทำได้เพียงแตกสลายอยู่ภายในเบ้าตา

ม่านน้ำตาชั้นนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อบีบคั้นอารมณ์ แต่เป็นผลลัพธ์จากการที่พลังใจพยายามข่มปฏิกิริยาทางกายภาพเอาไว้อย่างถึงที่สุด

เยิ่นต๋าหัวยืนพิงผนัง กาแฟในมือเย็นชืดไปหมดแล้ว

เขาจ้องมองเย่โม่ในจอมอนิเตอร์อยู่นานมาก

จากนั้นจึงเอียงหน้าไปสบตากับหลิวเต๋อหัวแวบหนึ่ง

ทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตากัน มันคือความเข้าใจตรงกันระหว่างนักแสดงรุ่นใหญ่ที่ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ

ไม่ใช่ความประหลาดใจ ไม่ใช่ความซาบซึ้ง

แต่คือการยอมรับ

"คัต!"

หลิวเหว่ยเฉียงผุดลุกขึ้นยืน

เขาตบมือ มันไม่ใช่การตบมือตามมารยาท

แต่เป็นการประกบสองมือตบเข้าหากันอย่างหนักหน่วง หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

จังหวะไม่เร็วนัก แต่ทุกลมหายใจล้วนหนักแน่นลึกซึ้ง

"ดี! เยี่ยม! ยอดมาก!"

"แค่มีคุณ แค่มีเฉินหย่งเหริน คะแนนของหนังเรื่องนี้ก็ต้องบวกเพิ่มไปอีกหลายแต้มแล้ว!"

เขาดันแว่นตาขึ้น "ฉากนี้ ผมดันโคลสอัปใบหน้าไปจนถึงขีดสุด นักแสดงทั่วไปรับขนาดภาพแบบนี้ไม่ไหวหรอก กล้ามเนื้อทุกมัดบนใบหน้าต้องมีอินเนอร์ทั้งหมด แต่คุณเอาอยู่ น้ำตาที่เอ่ออยู่ในเบ้าตาแต่ไม่ยอมหยดลงมา มันมีค่ายิ่งกว่าน้ำตาที่หยดแหมะลงมาเสียอีก เมื่อกี้นี้ ผมจะจำไว้ให้ดี…มันคือจิตวิญญาณของเรื่อง!"

เยิ่นต๋าหัววางแก้วกาแฟลงบนกล่องอุปกรณ์ เดินเข้ามาก้าวหนึ่งแล้วตบบ่าเย่โม่

"เสี่ยวเย่ แววตาของนายเมื่อกี้ ตอนที่เห็นศพของหวงชิวเซิง มารอบแรกมองหน้า แล้วมองตา จากนั้นก็หันกลับไปมองข้างหลัง เพื่อเช็กว่าไม่มีใครเห็นปฏิกิริยาของนาย ท่าทางหันกลับไปมองนั่น ไม่ได้มีอยู่ในบทใช่ไหม"

"ไม่ใช่ครับ ผมเพิ่มเข้าไปเอง เฉินหย่งเหรินเป็นสายลับ เขาจะให้ใครเห็นความเจ็บปวดไม่ได้เด็ดขาด"

"ยอดเยี่ยมมาก!"

หลินเจียตงม้วนบทภาพยนตร์เป็นแท่งกลมแล้วเคาะลงบนเข่า "สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในกองถ่ายวันนี้ มากกว่าที่ผมเรียนวิชาการแสดงมาสามปีเสียอีก ฉากที่ไม่มีบทพูดแม้แต่คำเดียว แต่กลับใช้ม่านน้ำตาเพียงชั้นเดียวแสดงอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดออกมาได้หมดจด นี่มันระดับท็อปฟอร์มแล้ว"

เย่โม่ขยี้ตาเบาๆ

ปาดเอาความชื้นแฉะหยดสุดท้ายในเบ้าตาออกไป แล้วคลี่ยิ้มออกมา

"ฉากวันนี้ ประจวบเหมาะกับที่ผมอดนอนมาสองวันพอดีครับ เส้นเลือดฝอยในตาก็เลยมีพร้อมใช้อยู่แล้ว"

"ที่นายอดนอน…เพราะกำลังถ่ายหนังอีกเรื่องอยู่สินะ" เยิ่นต๋าหัวช่วยเสริม มุมปากยกยิ้มขึ้น

"พวกพี่ก็รู้กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมกำลังถ่ายอยู่สามเรื่องพร้อมกันเลยเนี่ย!"

หวงชิวเซิงยันตัวลุกขึ้นนั่งบนหลังคารถแท็กซี่ เช็ดเลือดปลอมบนใบหน้าออกลวกๆ

เขาจ้องมองเย่โม่นิ่งอยู่หลายวินาที

จากนั้นจึงหยิบกระติกน้ำสุญญากาศที่วางอยู่บนกล่องอุปกรณ์มาตลอดขึ้นมา

เขาหมุนเปิดฝา รินชาร้อนๆ ออกมาหนึ่งถ้วยแล้วยื่นส่งให้

"ให้คุณ" เขาเอ่ยออกมาเพียงสามคำสั้นๆ

ไม่ใช่ "เล่นได้ดี" ไม่ใช่ "คุณดังแน่"

แต่เป็นคำว่า "ให้คุณ"

สามคำนี้หนักแน่นยิ่งกว่าคำชมเชยใดๆ ทั้งปวง

เพราะกระติกน้ำใบนี้ ปกติแล้วเขาไม่เคยแบ่งปันให้ใครดื่มด้วยเลย

ฉากเมื่อครู่นี้ เขาต้องลืมตาค้างไว้ตลอดเหมือนกับคนตาย

ขนาดทำแบบนั้นแล้ว ยังเกือบจะรับพลังการแสดงไม่อยู่เลยด้วยซ้ำ!

…