บทที่ 77 หวังเป่าเฉียงมาเยี่ยมกองถ่าย รู้สึกเหมือนฉันเป็นเงาของนายเลย!

ตลอดช่วงครึ่งเดือนถัดมา

ตารางงานของเย่โม่กลายเป็นจิ๊กซอว์สามชิ้นที่ถูกจับมาประกบติดกัน

หกโมงเช้าในห้องแต่งหน้า พัฟแป้งของอาหลิงกดลงบนใบหน้าเขานานขึ้นเรื่อยๆ

รอยคล้ำใต้ตาเปลี่ยนจากสีเทาจางๆ เป็นสีน้ำตาลเข้ม ลงรองพื้นทับไปสองชั้นก็ยังกลบไม่มิด

ช่วงเช้าถ่ายฉากสอบปากคำของ 《สองคนสองคม》 ที่เจียงจวินอ้าว

บ่ายสามโมงรีบบึ่งไปหยวนหล่างเพื่อถ่ายฉากแอ็กชันของ 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》

หลังสี่ทุ่มต้องแวะไปรับเชิญฉากกลางคืนที่อีกกองถ่ายหนึ่ง

พอเลิกงานกลับถึงโรงแรม หลายครั้งที่เขานั่งลงข้างเตียงกำลังจะถอดรองเท้า แล้วก็เผลอผล็อยหลับไปตรงนั้นเลย

รองเท้าถอดค้างไว้ข้างหนึ่ง ตัวเอียงพิงหัวเตียง บทกางแผ่อยู่บนอก โคมไฟหัวเตียงเปิดสว่างจ้าจนถึงเช้า

มีเช้าวันหนึ่งที่จางหยวนเอาตารางคิวมาส่ง แล้วเห็นเขานอนเอียงกะเท่เร่อยู่แบบนั้นทั้งคืน

เธอวางตารางคิวไว้บนโต๊ะข้างเตียง เอื้อมมือไปปิดโคมไฟ แล้วดึงประตูปิดให้

ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เธอรู้ดีว่าตัวเองพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้แค่กำลังสู้สุดตัว แต่เขากำลังเผาผลาญชีวิตตัวเองชัดๆ

วันนี้ ณ กองถ่าย 《สองคนสองคม》 ในเจียงจวินอ้าว

เย่โม่นั่งอยู่บนเก้าอี้พักผ่อน พลิกดูบทฉากถัดไป

นิ้วมือที่แตะอยู่ตรงมุมกระดาษสั่นระริกน้อยๆ

ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เป็นเพราะเหนื่อยล้า

หลิวเต๋อหัวเดินมาจากฝั่งตรงข้าม วางชานมร้อนแก้วหนึ่งลงตรงหน้าเขา

บนฝาแก้วยังคงเขียนคำว่า "พี่หัว" เอาไว้สองคำ

แต่คราวนี้ไม่ใช่เย่โม่เป็นคนซื้อ — เป็นพี่หัวซื้อมาเอง

"เสี่ยวเย่ วันนี้นายไม่ต้องแต่งหน้าก็เข้าฉากได้เลยนะเนี่ย รอยคล้ำใต้ตายังเข้มกว่าที่ฝ่ายคอสตูมแต่งให้อีก พักสักวันเถอะ เดี๋ยวฉันไปบอกผู้กำกับหลิวให้เลื่อนคิวนายออกไปก่อน"

เย่โม่เงยหน้าขึ้น

"ไม่ต้องหรอกครับ ฉากนี้เป็นตอนที่เฉินหย่งเหรินกลับมาที่สถานีตำรวจครั้งแรกหลังจากโดนหานเชินสงสัย สภาพจิตใจกำลังตรงกับบทพอดีเป๊ะ — อ่อนล้า ตึงเครียด และไม่ไว้ใจใครเลย ถ่ายตอนนี้จะสมจริงยิ่งกว่าตอนที่ผมพักผ่อนเต็มที่เสียอีก"

หลิวเต๋อหัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม เสียบหลอดลงในแก้วชานมแล้วดันไปไว้ข้างมือเขา

"นายรู้ไหมว่าครั้งล่าสุดที่ฉันเห็นคนถ่ายหนังแบบนี้น่ะมันเมื่อไหร่?"

"เมื่อไหร่เหรอครับ"

"หลายปีก่อน ลุงหลงถ่ายเรื่อง 《วิ่งสู้ฟัด》 ไข้ขึ้นสูงสามสิบเก้าองศา ยังฉีดยาระงับปวดแล้วกระโดดตึกต่อ ฉันเตือนเขาว่าทำแบบนี้เดี๋ยวจะเกิดเรื่อง เขากลับบอกว่าถ้าจะเกิดเรื่อง มันก็คือชะตากรรมของตัวละคร"

เยิ่นต๋าหัวถือแกแฟเย็นเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างๆ เย่โม่พลางก้มมองบทในมือเขา

นิ้วมือของเย่โม่ยังคงสั่นอยู่

"เสี่ยวเย่ มือนาย…"

"ไม่เป็นไรครับ เมื่อวานโดนสลิงรัดน่ะ อีกสองวันก็หาย"

"โหนสลิง… จากกอง 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 เหรอ? นายเล่นเป็นตัวร้ายไม่ใช่เรอะ? ตัวร้ายต้องโหนสลิงเยอะกว่าพระเอกอีกหรือไง?"

"ฝั่งนั้นผมเล่นเป็นบอสใหญ่ที่โดนปราบตอนท้ายสุดน่ะครับ ฉากบู๊ช่วงแรกทั้งหมดเขาต้องเป็นฝ่ายไล่ต้อนพระเอก โหนสลิงเลยกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว"

เย่โม่ดึงมือกลับมากุมแก้วชานมไว้เพื่อรับไออุ่น

"ฝั่งนั้นใกล้จะปิดกล้องแล้วครับ ทนอีกแค่ไม่กี่วันก็เสร็จแล้ว"

เจิงจื้อเหว่ยกระแทกแก้วชามะนาวเย็นลงบนโต๊ะ น้ำแข็งในแก้วส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

"ตอนนี้นายไม่ได้แค่แสดงหนังแล้ว นายกำลังเอาตัวเองไปเป็นฟืนเผาไฟชัดๆ พวกเราคนแก่ไม่กี่คนนี้ มีใครบ้างไม่เคยเห็นคนทุ่มเทถวายชีวิต? แต่ทุ่มเทกับการเอาชีวิตไปทิ้งมันคนละเรื่องกันนะ รอยคล้ำใต้ตานายแทบจะย้อยลงไปถึงคางอยู่แล้ว"

หลินเจียตงชะโงกหน้ามาจากด้านข้าง "เย่โม่ ครั้งสุดท้ายที่นายได้นอนติดต่อกันหกชั่วโมงน่ะมันเมื่อไหร่กัน?"

เย่โม่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"สัปดาห์ที่แล้ว ไม่สิ… สองสัปดาห์ก่อน จำไม่ค่อยได้แล้วครับ"

"นั่นไงล่ะปัญหา" หลินเจียตงพับบทเก็บ "ขนาดตัวนายเองยังจำไม่ได้เลย"

"ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ต้องลุยให้สุดชีวิตครับ"

เย่โม่ยกชานมขึ้นมาดูดไปอึกหนึ่ง

"ขอบคุณสำหรับชานมครับพี่หัว อร่อยกว่าที่ผมซื้อเองเยอะเลย"

หลิวเต๋อหัวไม่ได้ตอบรับมุก

เขามองดูเย่โม่ นิ่งเงียบไปนานมาก

จากนั้นก็หันไปสบตากับเยิ่นต๋าหัวแวบหนึ่ง

เยิ่นต๋าหัวก็มองตอบกลับมา

นักแสดงรุ่นเก๋าที่ใช้ชีวิตอยู่ในกองถ่ายมาครึ่งค่อนชีวิตสองคนแลกเปลี่ยนสายตากัน — ไม่ใช่แววตาของความกังวล และไม่ใช่การตำหนิ

แต่เป็นความเงียบงันในแบบที่สื่อว่า "ตอนหนุ่มๆ พวกเราก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน"

"คลื่นลูกใหม่น่าเกรงขามจริงๆ"

เยิ่นต๋าหัววางกาแฟเย็นลงบนลังอุปกรณ์ แล้วตบไหล่เย่โม่เบาๆ

"แต่ต่อจากคำว่าคลื่นลูกใหม่น่าเกรงขาม มันยังมีอีกสี่คำนะ — หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล นายจำแต่ข้างหน้าจนลืมข้างหลังไปแล้ว"

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังแว่วมาจากหน้าประตู

"ศิษย์พี่… ศิษย์พี่ผมมาแล้ว…"

สุ้มเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของหวังจู่หลานดังแว่วมาตามทางเดินตั้งแต่ไกลๆ แล้วเจ้าตัวก็ผลุนผลันตามเสียงเข้ามา

เขาสวมเสื้อยืดสีเหลืองสดใส ในมือหิ้วถุงชามะนาวเย็นใบใหญ่มาสองถุง

ข้างหลังเขายังมีอีกคนเดินตามมาติดๆ — หวังเป่าเฉียง

สวมแจ็กเก็ตสีเขียวขี้ม้า ผิวคล้ำขึ้นไปหลายเฉด ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ดวงตาหยีจนกลายเป็นเส้นโค้งสองเส้น

พอทั้งสองคนมายืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องพัก เย่โม่ก็แทบจะสำลักชานมในมือ

"จู่หลาน? พี่เป่าเฉียง? พวกพี่มากันได้ยังไงเนี่ย?"

"ก็มาเยี่ยมกองน่ะสิ!"

หวังจู่หลานวางถุงชามะนาวเย็นลงบนโต๊ะ พอหันไปเห็นเจิงจื้อเหว่ยเข้า

สีหน้าทะเล้นขี้เล่นก็สลับเข้าสู่โหมดสำรวมทันที เขาก้มคำนับอย่างเรียบร้อย

"ศิษย์พี่ ผมแวะมาเยี่ยมน่ะครับ"

เจิงจื้อเหว่ยหยิบแก้วชามะนาวเย็นขึ้นมาพัดไปมาแทนพัด

"มาเยี่ยมฉันหรือมาเยี่ยมเขากันแน่ — ก้าวขาเข้าประตูมาแกก็ตะโกนเรียกชื่อเย่โม่ก่อนใครเพื่อนเลย"

"ที่เรียกเย่โม่ก่อนก็เพราะช่วงนี้เขากำลังดังเปรี้ยงปร้างไงครับ ผมดีใจแทนเขา ส่วนที่มาหาศิษย์พี่น่ะมาจากใจจริงล้วนๆ เลยนะ ดูสิผมยังซื้อชามาฝากด้วย"

"ชาซื้อมาให้เย่โม่ แล้วค่อยเผื่อแผ่มาให้ฉันแก้วหนึ่งสิไม่ว่า"

"โธ่ ศิษย์พี่พูดจาห่างเหินแบบนี้ได้ยังไงกัน…" หวังจู่หลานยิ้มทะเล้นพลางขยับเข้าไปใกล้

เขานั่งลงข้างๆ แล้วเริ่มกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงที่มีแต่ศิษย์พี่ศิษย์น้องคุยกันเท่านั้น

ทางด้านหวังเป่าเฉียง พอเดินเข้าประตูก็เหลือบไปเห็นหลิวเต๋อหัวทันที

ทั้งร่างชะงักนิ่งไปชั่วครู่

จากนั้นเขาก็ทำในสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง

เขายืดตัวตรงเป๊ะอย่างมีมารยาท แนบมือสองข้างชิดตะเข็บกางเกง แล้วก้มคำนับเก้าสิบองศา

"สวัสดีครับพี่หัว! ตั้งแต่จบเรื่อง 《จอมโจรหัวขโมย》 เราก็ไม่ได้เจอกันนานเลย พี่เป็นไอดอลของผมตลอดมาเลยนะครับ!"

น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความจริงใจซื่อตรงชนิดที่ไม่สนใจกาลเทศะใดๆ ทั้งสิ้น

ไม่มีการทักทายตามมารยาท ไม่มีคำพูดประจบประแจง

หลิวเต๋อหัวลุกขึ้นยืน เป็นฝ่ายยื่นมือออกไปจับทักทายก่อน

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เรื่อง 《ครูฝึกทหารกล้าสู้สุดใจ》 ของนายฉันก็ดูเหมือนกัน บทสวี่ซานตัวน่ะยอดเยี่ยมมาก แต่เรื่อง 《มิสเตอร์ทรี》 ยิ่งยอดเยี่ยมกว่าอีก"

ในตอนนั้นเขาไม่เคยคิดเลยว่า ตัวประกอบตัวเล็กๆ คนนี้ จะก้าวขึ้นมาเป็นดาราระดับแนวหน้าของวงการภาพยนตร์ในยุคนี้ได้

ดวงตาของหวังเป่าเฉียงเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที

ไม่ใช่ความตื่นเต้นเพราะได้รับการชื่นชมจากไอดอล แต่เป็นความประหลาดใจระคนดีใจที่ว่า "เขาดูผลงานของเราจริงๆ ด้วย"

เขายิ้มกว้างออกมา แล้วหันไปเห็นเยิ่นต๋าหัวกับหลินเจียตง จึงรีบก้มคำนับอีกรอบ "สวัสดีครับรุ่นพี่ทุกท่าน!"

เขาทำตัวเหมือนสายประทัดที่พอจุดติดแล้วก็ระเบิดดังปังๆ ต่อเนื่องไม่หยุด ไล่คำนับทักทายไปทีละคน

ห้องพักผ่อนทั้งห้องพลอยครึกครื้นขึ้นมาทันตาเห็นด้วยการก้มคำนับเก้าสิบองศาของเขา

หลิวเต๋อหัวอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเย่โม่แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา "ตอนเขาเล่นเรื่อง 《มิสเตอร์ทรี》 เขาไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา"

เย่โม่วางแก้วชานมลง "มิสเตอร์ทรีนั่นคือการแสดงครับ ส่วนสวี่ซานตัวน่ะคือตัวตนจริงๆ ของเขา"

ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจ ไม่มีถือเนื้อถือตัวเลยสักนิด

ถ้าเทียบกระแสความนิยมในตอนนี้ เขาดังกว่าคนส่วนใหญ่ในห้องนี้เสียอีก

แต่ในสายตาของเขา กลับมีเพียงแค่ความเคารพที่รุ่นน้องพึงมีต่อรุ่นพี่เท่านั้น

ทางฝั่งหวังจู่หลานพอกระซิบกระซาบกับเจิงจื้อเหว่ยเสร็จ ก็ถือแก้วชามะนาวเย็นเดินเตาะแตะเข้ามาหา

ในที่สุดทั้งสามคนก็หาพื้นที่ว่างตรงมุมห้องเพื่อคุยกันได้

ข้างซ้ายของหวังเป่าเฉียงคือเย่โม่ ข้างขวาคือหวังจู่หลาน ทั้งสามคนยืนพิงผนังด้วยกัน

"เย่โม่ ฉันไม่ได้โม้นะ" หวังเป่าเฉียงขยับเข้ามาใกล้ขึ้น "บทเฟิงอวี๋ซิวของนายน่ะ ฉันดูซ้ำไปตั้งหลายรอบ ทุกรอบฉันมักจะคิดเสมอว่า — ถ้าบทนี้ให้ฉันเล่น ฉันจะแสดงความบ้าคลั่งแบบนั้นออกมาได้ไหมนะ? คิดอยู่นานมาก สุดท้ายฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเงาของนายยังไงชอบกล"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาเย่โม่แทบจะพ่นชาในปากออกมา

เขาอยากจะพูดออกไปจริงๆ ว่า ขอโทษทีนะครับพี่เป่าเฉียง ผมดันแย่งบทของพี่มาซะได้

"จริงสิ — เมื่อกี้พวกนายคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ?" หวังเป่าเฉียงหมายถึงเรื่องที่คุยกันก่อนที่พวกเขาจะมาถึง

"พี่หัวกับพวกเขากำลังเกลี้ยกล่อมให้เขาพักผ่อนอยู่น่ะสิ" หวังจู่หลานชี้ไปที่หน้าของเย่โม่ "รอยคล้ำใต้ตาสองข้างแทบจะย้อยลงไปถึงคางอยู่แล้ว"

"คราวก่อนที่อัดรายการรันนิ่งแมน นายก็ไม่ได้มีสภาพโทรมขนาดนี้นี่นา" หวังเป่าเฉียงส่ายหน้า "น้องชาย ถึงจะยังหนุ่มแน่นก็ผลาญร่างกายตัวเองแบบนี้ไม่ได้นะ"

เย่โม่วางแก้วชานมลงแล้วเปลี่ยนประเด็นทันที

"พวกพี่สองคนคงไม่ได้ตั้งใจแวะมาเยี่ยมกองผมโดยเฉพาะหรอกใช่ไหมครับ? จู่หลานแวะมาหาศิษย์พี่จากใจจริง แล้วพี่ล่ะเป่าเฉียง?"

หวังเป่าเฉียงยิ้มกว้างออกมา

"ฉันมาฮ่องกงเพื่อมาหาเฉินซือเฉิงเพื่อนฉันน่ะ ช่วงนี้เขากำลังเตรียมงานหนังเรื่องใหม่อยู่แถวนี้ เลยชวนฉันมาคุยด้วย"

"แล้วฉันบังเอิญได้ยินมาว่านายถ่ายหนังอยู่ที่ฮ่องกงพอดี ก็เลยชวนจู่หลานแวะมาเยี่ยมนาย ตั้งแต่อัดรันนิ่งแมนคราวนั้นเสร็จก็ไม่ได้เจอกันเลย คิดถึงน่ะ"

"เฉินซือเฉิงเหรอครับ?" คิ้วของเย่โม่กระตุกขึ้นเล็กน้อย "หนังเรื่องใหม่ที่เขากำกับเหรอ?"

"ใช่ เขากำกับเองแสดงเอง บทหนังเขาก็เขียนเองด้วย"

…