บทที่ 78 ลงทุนใน《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช ภาค 1》

เย่โม่ที่เดิมทีเอนพิงผนังอยู่

พอได้ยินชื่อ ‘เฉินซือเฉิง’ สามคำนี้ ร่างกายก็โน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย

ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา

“เขากำกับเองเล่นเองเหรอครับ แนวไหนล่ะ?”

“แนวสืบสวนคอเมดีน่ะ” หวังเป่าเฉียงวางชามะนาวเย็นลงบนโต๊ะ “ชื่อเรื่อง《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》เรื่องราวเกิดขึ้นที่กรุงเทพฯ พี่รับบทเป็นตัวซวยที่โดนใส่ร้ายว่าเป็นฆาตกร ส่วนเขาเล่นเป็นยอดนักสืบอันดับหนึ่งแห่งเยาวราช สองคนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปพลางไขคดีไปพลาง พี่อ่านบทแล้วนะ การสืบสวนเข้มข้นมาก มุกตลกเพียบ เขาขัดเกลาบทเรื่องนี้มาสองปีเต็มๆ”

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไร ทว่าสมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ความสัมพันธ์ระหว่างหวังเป่าเฉียงกับเฉินซือเฉิง เขารู้ดีแก่ใจ

ชาติก่อน สองคนนี้คือพี่น้องร่วมสาบานที่หาได้ยากยิ่งในวงการบันเทิงจีน

มิตรภาพของพวกเขาย้อนกลับไปได้ถึงสิบกว่าปีก่อน ตอนที่ร่วมงานกันครั้งแรกใน《หงฉีชีว์เตอะเอ๋อร์หนี่ว์เหมิน》เฉินซือเฉิงก็ถูกชะตากับความซื่อสัตย์จริงใจในตัวหวังเป่าเฉียงตั้งแต่แรกเห็น

ต่อมาตอนถ่ายทำ《ครูฝึกทหารกล้าสู้สุดใจ》เดิมทีผู้กำกับอยากให้เฉินซือเฉิงเล่นเป็นสวี่ซานตัว แต่เฉินซือเฉิงกลับเสนอชื่อหวังเป่าเฉียงด้วยตัวเอง แล้วยอมถอยไปเล่นเป็นเฉิงไฉแทน

หนึ่งบทบาท สร้างสองภาพจำระดับตำนาน

นอกจอทั้งคู่กินนอนด้วยกัน หวังเป่าเฉียงนับถือเฉินซือเฉิงเหมือนพี่ชายแท้ๆ และนับพ่อแม่ของเฉินซือเฉิงเป็นพ่อแม่บุญธรรม

ทั้งสองมักพูดคำว่า ‘ไม่ทอดทิ้ง ไม่ยอมแพ้’

นั่นไม่ใช่แค่บทพูด แต่มันคือมิตรภาพตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา

คู่พี่น้องแท้ๆ ที่หาได้ยากยิ่งในวงการบันเทิง!

“ตอนนี้เขาขาดอะไรอยู่บ้างครับ?” เย่โม่ถาม

“ขาดหมดทุกอย่างเลย”

หวังเป่าเฉียงหักนิ้วไล่นับ “เงินทุนยังไม่เข้า นักแสดงยังไม่เคาะ กองถ่ายยังอยู่ในช่วงเตรียมงาน พี่มาฮ่องกงหาเขาครั้งนี้ ก็กะจะช่วยทั้งคนทั้งเงิน พี่ลงเงินตัวเองไปก้อนหนึ่ง แล้วก็ไปเล่นรับเชิญให้ด้วย บทเรื่องนั้นของเขาน่ะ ไม่ควรถูกปล่อยให้จมหายไปจริงๆ”

หวังจู่หลานที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า “ควักกระเป๋าตัวเองช่วยพี่น้องทำหนัง พี่เฉียง เรื่องแบบนี้ในวงการหาดูยากจริงๆ นะ”

“ตอนที่พี่ยังยืนรองานอยู่หน้าสตูดิโอภาพยนตร์ปักกิ่ง ก็ได้เขานี่แหละโทรหาพี่”

“เขาบอกว่า ‘เป่าเฉียง นายมาสิ บทนี้เป็นของนาย’ ถ้าไม่มีเขา ก็ไม่มีสวี่ซานตัวในวันนี้ ตอนนี้เขาลำบาก ถ้าพี่ไม่ช่วยเขา แล้วใครจะช่วยล่ะ?”

เย่โม่ถือแก้วชานมไว้ นิ้วลูบวนขอบแก้วช้าๆ

ความทรงจำจากชาติก่อนแล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》

ในชาติก่อน หนังเรื่องนี้สร้างปรากฏการณ์ถล่มทลาย

กวาดรายได้รวมในจีนแผ่นดินใหญ่ไปถึงแปดร้อยยี่สิบสามล้านหยวน เข้าฉายช่วงเทศกาลปีใหม่ แค่หยุดยาวสามวันก็ฟันรายได้ทะลุสองร้อยแปดสิบล้าน

หนังฟอร์มยักษ์ร่วมโปรแกรมฉายหลายเรื่อง โดนหนังคอเมดีสืบสวนทุนสร้างระดับกลางเรื่องนี้บดขยี้จนราบคาบ

อัตราที่นั่งเต็มพุ่งทะยาน สัดส่วนรอบฉายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อาศัยกระแสปากต่อปากยืนโรงฉายได้อย่างยาวนาน

และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น มันทลายอคติสองอย่างของตลาดลงอย่างราบคาบ

คำสบประมาทที่ว่าหนังแนวสืบสวนไม่มีทางทำเงิน และหนังคอเมดีไม่มีทางมีปมสืบสวนที่จริงจัง ถูกมันทุบจนแหลกละเอียด

ทว่าในเวลานี้ เฉินซือเฉิงกำลังขาดทั้งเงินทุนและนักแสดง แถมยังอยู่ในช่วงเตรียมงานเท่านั้น

《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》ในตอนนี้ ยังไม่ใช่ระเบิดทำเงินถล่มบ็อกซ์ออฟฟิศ

แต่มันคือช่วงเวลาอันน่ากระอักกระอ่วนของผู้กำกับคนหนึ่ง ที่ต้องหอบบทหนังเดินสายชนกำแพงไปทั่ว

“พี่เป่าเฉียง” เย่โม่วางแก้วชานมลง “คืนนี้พี่พาผมไปเจอเขาหน่อย”

หวังเป่าเฉียงชะงักไป

“นายเหรอ? นายถ่ายหนังควบสามเรื่องยุ่งจนสภาพแทบไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ยนะ…”

“เมื่อกี้พวกพี่ยังเตือนให้ผมพักอยู่เลยไม่ใช่เหรอครับ? ผมแค่เปลี่ยนวิธีพัก ไปเล่นบทรับเชิญเล็กๆ ให้กองถ่ายของพวกพี่ เรื่องค่าตัวจะได้หรือไม่ได้ผมไม่ติดใจหรอกครับ”

“ประเด็นคือ พี่น้องของพี่จะทำหนังใหม่ ผมยื่นมือช่วยสักหน่อย มันก็สมควรไม่ใช่เหรอครับ? ตอนถ่ายรันนิ่งแมนเสร็จ พี่ดึงผมไปคุยตั้งหลายรอบว่าถ้ามีอะไรสนุกๆ ให้ชวนพี่ด้วย ตอนนี้ผมบังเอิญได้ยินเข้า ถ้าไม่ไป ก็แล้งน้ำใจแย่สิครับ”

หวังเป่าเฉียงมองเขาแล้วฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

“ดี! ดี! ดีเลย! เดี๋ยวพี่รีบโทรหาเขาเดี๋ยวนี้แหละ! นายรู้ไหม เขาไปหานักแสดงที่แผ่นดินใหญ่มาหลายคน ถ้าคิวไม่ได้ ก็คุยค่าตัวไม่ลงตัว”

“ตอนนี้นายกระแสดังขนาดนี้ ที่แผ่นดินใหญ่มีคนอยากได้นายไปรับเชิญตั้งเท่าไรยังดึงตัวไปไม่ได้เลย ถ้านายยอมไปจริงๆ ช่วยได้มหาศาลแน่!”

คืนนั้น

หลังจากเย่โม่เลิกกองจากหยวนหล่าง เขาก็ดิ่งตรงมาที่จิมซาจุ่ยทันที

ไม่กี่วันมานี้ เวลานอนรวมกันทั้งหมดของเขาไม่ถึงยี่สิบชั่วโมงด้วยซ้ำ

ขอบตาดำคล้ำจนแทบแยกไม่ออกว่ากรีดอายไลเนอร์เลอะหรือเปล่า

แต่เขายังประคองสติอยู่ได้ ไม่ใช่เพราะกาแฟ ทว่าคือตัวเลขในหัวต่างหาก

สิบล้าน หนึ่งร้อยล้าน ภายในสองปี

ยิ่งมีเงินเพิ่มเข้ามาอีกก้อน ก็ยิ่งขยับเข้าใกล้เป้าหมายไปอีกก้าว

สถานที่นัดหมายคือร้านชาสไตล์ฮ่องกงใต้โรงแรมที่เฉินซือเฉิงพักอยู่

ตอนที่เย่โม่ผลักประตูเข้าไป หวังเป่าเฉียงก็นั่งรออยู่ในล็อกที่นั่งแล้ว

ฝั่งตรงข้ามเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ โหนกคิ้วสูงเด่น

แววตาแฝงความเฉียบคมอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้กำกับ ราวกับกำลังคอยสังเกตทุกสิ่งรอบตัวแล้วแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นวัตถุดิบในการทำงานอยู่ตลอดเวลา

นั่นคือเฉินซือเฉิง

“ขอโทษทีครับที่มาช้า ฝั่งหยวนหล่างเลิกกองดึกไปหน่อย แถมรถยังติดอีก”

“เย่โม่!” หวังเป่าเฉียงลุกขึ้นยืน ดึงเขาให้นั่งลง “ซือเฉิง นี่คือเย่โม่ที่ฉันเล่าให้นายฟัง เย่โม่ นี่คือผู้กำกับเฉินซือเฉิง พี่น้องของพี่เอง”

เฉินซือเฉิงลุกขึ้นจับมือกับเย่โม่

“พี่ ‘ต้องจ่ายเพิ่ม’ ไม่ต้องแนะนำหรอกครับ ช่วงนี้ทั่วทั้งวงการบันเทิงจีนไม่มีใครไม่รู้จักคุณ เป่าเฉียงบอกผมเมื่อบ่ายว่าคุณจะมา ผมยังนึกว่าเขาพูดเล่นอยู่เลย คุณถ่ายหนังควบสามเรื่อง ทำไมถึงยังมีเวลาว่างมาได้ล่ะครับ?”

“ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ต้องมาครับ” เย่โม่นั่งลงตรงข้ามเขา

“พี่เป่าเฉียงเป็นเพื่อนร่วมศึกรันนิ่งแมนของผม เขาบอกว่าพี่น้องกำลังลำบาก ผมได้ยินเข้าพอดี ก็ถือว่าแวะมาเยี่ยมเยียนครับ”

หวังเป่าเฉียงตบโต๊ะดังฉาด “ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ! พี่น้องแท้ๆ มันต้องแบบนี้ ไม่ทอดทิ้ง ไม่ยอมแพ้ ไม่ใช่แค่ลมปาก!”

เขาหันไปมองเฉินซือเฉิง “ซือเฉิง เย่โม่ไม่ใช่คนนอก ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ หนังใหม่ของนายยังขาดเงินอยู่อีกเท่าไร?”

เฉินซือเฉิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็เลื่อนแก้วชามะนาวเย็นตรงหน้าออกไปด้านข้าง เพื่อเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะ

“พูดตามตรง ตอนนี้เงินเข้าเพิ่งได้แค่ส่วนเดียว เป่าเฉียงควักเนื้อตัวเองออกมาส่วนหนึ่ง รวมกับที่ผมไปรวบรวมมาจากพวกโปรดิวเซอร์อีกสองสามคน ยังขาดอยู่อีกราวๆ สิบห้าล้าน”

“ส่วนเรื่องนักแสดง พระรองยังไม่ได้เคาะ ตัวประกอบอีกหลายบทก็ยังไร้วี่แวว ผมรู้ว่าเป่าเฉียงลากผมมาฮ่องกงเพราะอยากหาลู่ทางเพิ่ม แต่สารภาพตามตรง ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเขาจะดึงคุณมาด้วย”

เย่โม่ฟังจบก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สมองเริ่มคิดคำนวณตัวเลข

ตัวเลขที่จางหยวนเคยสรุปไว้ให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

ค่าตัวจาก《สองคนสองคม》แปดล้าน หักลบตามสัญญาและภาษีแล้วน่าจะเหลือเข้ากระเป๋าราวห้าล้านนิดๆ

《มังกรสะท้านจิ๋นซี》สิบล้าน หักภาษีแล้วเหลือเข้ากระเป๋าราวหกล้านกว่า

เรื่องที่ไปรับเชิญได้ไม่เยอะ แค่ไม่กี่ล้าน

สามเรื่องรวมกัน เงินสดที่พอจะหมุนเวียนได้อยู่ที่ราวสิบสี่ล้านกว่า

ถ้ารวมกับเงินเก็บสะสมก่อนหน้านี้จาก《ม่านประหาร》และ《ซิ่วชุนเตา》ก็เฉียดๆ สิบห้าล้านพอดี

ยังห่างไกลจากเป้าหมายหนึ่งร้อยล้าน แต่ถ้าลงเงินก้อนนี้ออกไป หากทิศทางของ《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》เป็นไปตามชาติก่อน ผลตอบแทนที่ไหลกลับมาก็ไม่ได้ช้าไปกว่าการรับงานแสดงของเขาเลย

“ผู้กำกับเฉินครับ” เย่โม่วางแก้วชาลง “ในมือผมพอมีเงินเย็นอยู่บ้าง สิบห้าล้าน ถ้าคุณยังขาด ผมลงทุนให้ได้ครับ แล้วผมก็ไปเล่นรับเชิญให้ได้ด้วย ไม่ต้องเอาบทมาแลกกับค่าตัว คิดซะว่าเป็นการลงทุน ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ”

นิ้วมือของเฉินซือเฉิงที่ประสานอยู่บนโต๊ะบีบเกร็งเข้าหากันแน่น

“คุณพูดจริงเหรอ?”

“คืนนี้ผมไม่ได้มาแค่นั่งจิบชานี่ครับ”

หวังเป่าเฉียงที่อยู่ข้างๆ มองเย่โม่สลับกับเฉินซือเฉิง ก่อนจะฟาดมือลงบนหน้าขาตัวเองอย่างแรง

เขาหันหน้าหนีไปมองผนังห้อง ไม่ได้มองหาอะไรหรอก แค่กลัวว่าตัวเองจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนคนอื่นเห็นต่างหาก

“เมื่อกี้ผมยังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะไปหาเงินก้อนนี้มาจากไหน เงินของเป่าเฉียงบวกกับของคุณ มันพอดีเลย พอดีเป๊ะเลย คุณรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง? หนังเรื่องนี้ผมเริ่มเขียนบทมาตั้งแต่สองปีก่อน วิ่งหาเงินทุนมาครึ่งปี ชนกำแพงมานับครั้งไม่ถ้วน แต่วันนี้วันเดียว พี่น้องพานักแสดงคนหนึ่งมาให้ แล้วนักแสดงคนนั้นก็พาเงินก้อนโตติดมือมาด้วย นี่มันลิขิตสวรรค์ชัดๆ”

…