บทที่ 79 การเทหมดหน้าตักคือปัญญาอย่างหนึ่ง!

เฉินซือเฉิงชักนิ้วกลับมาจากบนโต๊ะ

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ยกชาดำมะนาวเย็นขึ้นมาก่อน แล้วชูให้เย่โม่

"ขอใช้ชาแทนเหล้า"

เขากระดกอึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะวางแก้วกระแทกลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงทึบเบาๆ

"เย่โม่ ฉันเป็นคนไม่เชื่อเรื่องโชคชะตา แต่วันนี้ฉันชักจะเริ่มเชื่อขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว"

เขาดันเก้าอี้ถอยไปครึ่งนิ้วแล้วนั่งตัวตรง

"หนังเรื่องนี้ฉันเริ่มเขียนบทมาตั้งแต่สองปีก่อน ตอนนั้นทุกคืนพอเลิกงานกลับมา ฉันจะนั่งเขียนถึงตีสามตีสี่ เส้นเรื่องสืบสวนห้ามขาด มุกตลกต้องแทรกเข้าไปอย่างแนบเนียน ห้ามแป้กเด็ดขาด…ฉันแก้ไปสิบเจ็ดดราฟต์"

"เขียนเสร็จฉันก็หอบบทวิ่งโร่หาทุนไปทั่ว หาอยู่ครึ่งปี"

"บางคนก็บอกว่าหนังแนวสืบสวนไม่มีตลาดในจีนแผ่นดินใหญ่ บางคนก็บอกว่าเอาคอมเมดี้กับสืบสวนมาปนกันมันครึ่งๆ กลางๆ ดูไม่เข้าท่า บางคนถึงกับพูดใส่หน้าฉันตรงๆ ว่า…ซือเฉิงเอ๋ย นายตั้งหน้าตั้งตาเล่นละครไปไม่ดีกว่าเหรอ งานกำกับมันไม่ใช่ใครก็ทำได้นะ"

เขายิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มบางๆ

"ก่อนคืนนี้ นอกจากส่วนของเป่าเฉียงแล้ว ฉันยังขาดอยู่อีกสิบห้าล้าน เงินก้อนนี้เดิมทีฉันกะว่าอาทิตย์หน้าจะวิ่งไปปักกิ่งอีกรอบ บากหน้าไปเคาะประตูนายทุนสักสองสามคน"

"แล้วเป่าเฉียงก็พานายมา"

เขาปรายตามองหวังเป่าเฉียง

หวังเป่าเฉียงกำลังก้มหน้าก้มตากัดเฟรนช์โทสต์ ของในปากยังเคี้ยวไม่ทันกลืน ก็พูดอู้อี้ขึ้นมาว่า "มองอะไรเล่า ก็ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยที่ช่วยนายน่ะ"

เฉินซือเฉิงไม่ได้ต่อปากต่อคำ เขาเบนสายตากลับมาที่เย่โม่

"เย่โม่ ฉันกับนายไม่ได้สนิทกัน ก่อนคืนนี้ฉันเคยเห็นนายแค่บนจอเงินเท่านั้น แต่นายยอมมา ยอมลงเงินก้อนนี้ ฉันเฉินซือเฉิงจะจำไว้ วันหน้าถ้านายมีเรื่องอะไรให้ฉันช่วย ขอแค่เอ่ยปากมาคำเดียว"

เย่โม่โบกมือปฏิเสธ

"ผู้กำกับเฉิน…ผมเรียกพี่ซือเฉิงแล้วกันนะ อย่าพูดจาซึ้งขนาดนั้นเลยครับ ผมไม่ได้เอาเงินมาให้ฟรีๆ เสียหน่อย การลงทุนย่อมหวังผลตอบแทนอยู่แล้ว"

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว" เฉินซือเฉิงพยักหน้า

เย่โม่ยกชานมขึ้นมาจิบหนึ่งอึก แล้วค่อยๆ วางลง

"แต่ผมมีเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกพี่ให้เคลียร์ก่อน"

"เงินก้อนนั้นของผม ต้องรอนิดนึงครับ"

"ตอนนี้ผมถ่ายค้างอยู่สามเรื่อง ค่าตัวของ 《สองคนสองคม》 ต้องไปตามสัญญา หลังปิดกล้องถึงจะเบิกได้ 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 ก็พอกัน ส่วนเรื่องที่ไปรับเชิญก็ใกล้เสร็จแล้ว พอเงินสามก้อนนี้เข้าบัญชี อย่างช้าที่สุด…หนึ่งเดือนครับ"

"ภายในหนึ่งเดือน สิบห้าล้าน จะโอนเข้าบัญชีพี่ครบทุกหยวนแน่นอน"

เฉินซือเฉิงคิดอยู่สองวินาที

"ไม่มีปัญหา ทางฉันเองก็ต้องใช้เวลาเตรียมงานเหมือนกัน ทั้งคัดตัวนักแสดง หาสถานที่ เซ็ตทีมงาน มันไม่ใช่วันสองวันจะเสร็จ หนึ่งเดือนกำลังพอดีเลย"

ในที่สุดหวังเป่าเฉียงก็กลืนเฟรนช์โทสต์ลงคอได้เสียที

"ฉันถามจริงเถอะพวกนาย คนหนึ่งออกเงิน คนหนึ่งออกแรง แล้วฉันต้องออกอะไรล่ะเนี่ย?"

เย่โม่เหลือบมองเขา "พี่ก็ออกชีวิตไง ไม่ใช่ว่าพี่ต้องเล่นเป็นไอ้ตัวซวยที่โดนใส่ร้ายหรอกเหรอครับ?"

เฉินซือเฉิงหัวเราะพรวด

หวังเป่าเฉียงก็หัวเราะตาม หัวเราะไปหัวเราะมาก็ตบโต๊ะฉาดใหญ่

"นายนี่เข้าใจฉันจริงๆ ฉันกับซือเฉิงตอนถ่าย 《ครูฝึกทหารกล้าสู้สุดใจ》 ด้วยกัน ติดลบยี่สิบกว่าองศายังต้องคลานไปกับพื้น หนังมือถลอกปอกเปิกไปหมด ตอนนั้นไม่รู้สึกว่าลำบากสักนิด…เพราะคนที่อยู่ข้างๆ คือพี่น้องของเรา"

"ตอนนี้ก็เป็นพี่น้องอีกครั้งแล้ว"

เขายกแก้วชาดำมะนาวเย็นของตัวเองขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน

"มาๆ ยกขึ้นมาให้หมด คืนนี้ไม่มีเหล้า ก็เอาไอ้นี่แหละ ซือเฉิง เย่โม่ คำไหนคำนั้น"

เฉินซือเฉิงลุกขึ้นยืน

เย่โม่ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

แก้วชาดำมะนาวเย็นสามใบชนกันดังเป๊าะ

"ไม่ทอดทิ้ง ไม่ยอมแพ้"

ตอนที่หวังเป่าเฉียงพูดประโยคนี้ น้ำเสียงเขาแหบพร่าไปเล็กน้อย

พอดื่มหมดแก้วเขาก็นั่งลง ก้มหน้าก้มตากัดเฟรนช์โทสต์ต่อ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตาใครอีกเลย

เฉินซือเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยปาก

"เย่โม่ ที่นายบอกว่าจะมารับเชิญน่ะ…ฉันมีบทหนึ่งอยากให้นายลองเล่นดูจริงๆ"

"บทอะไรเหรอครับ?"

"โจรปล้นทอง บทไม่เยอะหรอก สองสามฉากเอง แต่สำคัญมาก ต้องใช้ดาราที่เห็นแวบแรกแล้วทำให้คนดูรู้สึกขนลุกผวาได้เลย"

เย่โม่นึกถึงบทโจรปล้นทองใน 《แก๊งม่วนป่วนเยาวราช》 ของชาติก่อนขึ้นมาทันที

"ได้ครับ ถึงเวลาพี่ก็นัดคิวผมมาได้เลย"

แล้วก็คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย

เฉินซือเฉิงถามถึงสถานการณ์ของเย่โม่ในกองถ่าย 《สองคนสองคม》 เย่โม่จึงเล่าเรื่องในกองให้ฟังคร่าวๆ

หวังเป่าเฉียงสอดขึ้นมา "พวกนายรู้ไหมว่าพี่เต๋อหัวพูดถึงเย่โม่ในกองถ่ายว่ายังไง…เขาบอกว่าเวลาเล่นฉากประกบกับเย่โม่ แทบไม่ต้องแสดงเลย ในตาของอีกฝ่ายมันส่งของบางอย่างออกมา แค่รับให้ทันก็พอแล้ว"

เย่โม่ชะงักไปนิด "เขาพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ?"

"จะหลอกนายทำไม จู่หลานก็ได้ยินเหมือนกัน"

เฉินซือเฉิงมองเย่โม่อย่างครุ่นคิด

"นักแสดงรุ่นใหม่ที่ทำให้หลิวเต๋อหัวเอ่ยปากชมแบบนี้ได้ ในความทรงจำของฉันแทบไม่มีเลยนะ เย่โม่ ตอนนี้นายไปถึงระดับไหนแล้วเนี่ย?"

เย่โม่คิดดูครู่หนึ่ง

"ไม่รู้สิครับ ผมแค่อยากเล่นทุกบทบาทให้ออกมาดีที่สุดก็พอ"

เฉินซือเฉิงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ทั้งสามคนนั่งคุยกันต่ออีกพักใหญ่ ทั้งเรื่องรันนิ่งแมน เรื่องหนังเรื่องใหม่ของหวังเป่าเฉียง ไปจนถึงเรื่องที่ว่าร้านน้ำชาแถวไหนในฮ่องกงทำขนมปังสับปะรดอร่อยที่สุด

ตีหนึ่งตรง

เย่โม่ลุกขึ้นกล่าวลา

เฉินซือเฉิงเดินออกมาส่งเขาถึงหน้าร้านน้ำชา

"เย่โม่" เฉินซือเฉิงเรียกเขาไว้ "เรื่องของวันนี้ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง นายคือน้องชายของฉันแล้วนะ"

เย่โม่หันกลับไปมองเขา

ไม่ได้พูดอะไร เพียงยื่นมือไปตบที่ไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ

ก่อนจะหมุนตัวเดินกลืนหายเข้าไปในความมืดมิดของค่ำคืนย่านจิมซาจุ่ย

---

วันรุ่งขึ้น

ณ ห้องทำงานชั่วคราวของจางหยวน

เย่โม่เล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟังจนจบ

จางหยวนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน จ้องมองเขาด้วยสีหน้าราวกับเพิ่งกลืนไข่ไก่เข้าไปทั้งฟอง

"สิบห้าล้าน?"

"ครับ"

"เฉินซือเฉิงเนี่ยนะ?"

"ครับ"

"ผลงานเรื่องแรกของผู้กำกับที่ไม่เคยทำหนังมาก่อนเลยเนี่ยนะ?"

"ครับ"

จางหยวนสูดหายใจเข้าลึกเฮือกใหญ่

เธอยกแก้วกาแฟบนโต๊ะขึ้นจิบ วางลง แล้วยกขึ้นมาอีก ก่อนจะวางลงไปใหม่อีกรอบ

"เย่โม่ นายอย่าเพิ่งพูดอะไรนะ ขอฉันตั้งสติแป๊บหนึ่ง"

ความเงียบปกคลุมไปราวสิบวินาที

"ตอนนี้นายอยู่ในสถานการณ์แบบไหนนายรู้ตัวไหม?" จางหยวนโน้มตัวไปข้างหน้า

"สัญญาวัดใจกับแม่ของหลิวอี้เฟย สองปี หนึ่งร้อยล้าน ตอนนี้นายถ่ายควบอยู่สามเรื่อง ค่าตัวรวมกันหักภาษีแล้วได้แค่สิบสี่ล้านหยวนเศษๆ 《สองคนสองคม》 ก็ยังไม่ปิดกล้อง 《มังกรสะท้านจิ๋นซี》 ก็ยังไม่ปิดกล้อง เรื่องที่ไปรับเชิญก็ยังถ่ายอยู่…เงินยังไม่ทันเข้ากระเป๋า แล้วเงินสดในมือที่นายขยับได้ตอนนี้มีอยู่เท่าไหร่กันเชียว?"

"รวมกับเงินเก็บก่อนหน้านี้ ก็พอดีประมาณสิบห้าล้านครับ"

"สรุปคือนายจะเทหมดหน้าตักเลยว่างั้น"

"ครับ"

"ทุ่มให้ดาราที่ไม่เคยกำกับหนัง เพื่อไปถ่ายผลงานเรื่องแรกที่เขาเขียนบทเอง กำกับเอง แล้วก็แสดงเองเนี่ยนะ"

"ครับ"

จางหยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"นายรู้ไหมว่าในแต่ละปี มีดาราที่ผันตัวไปเป็นผู้กำกับแล้วผลงานเรื่องแรกเจ๊งไม่เป็นท่าไปกี่คน?"

"รู้ครับ"

"แล้วนายรู้ไหมว่าเพดานรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศของหนังแนวสืบสวนคอมเมดี้ในประเทศเรามันอยู่ที่เท่าไหร่?"

"ไม่มีเพดานครับ"

จางหยวนถึงกับสำลักคำพูดตัวเอง

เย่โม่วางแก้วในมือลง

"พี่หยวน ผมถามพี่คำหนึ่งสิครับ"

"ว่ามา"

"ตอนนี้ที่ผมดัง มีค่าตัวสูง มันเป็นเพราะอะไรครับ?"

"นายฝีมือดี นายกำลังฮอตไง"

"แล้วจะฮอตไปได้นานแค่ไหนครับ?"

จางหยวนไม่ได้ตอบ

"หนังเรื่องเดียวช่วยให้ผมดังได้ครึ่งปี สองเรื่องก็ปีหนึ่ง ตอนนี้ผมถ่ายพร้อมกันสามเรื่อง พอมันเข้าฉายทั้งหมด อย่างน้อยก็มีช่วงเวลาที่กระแสไม่ตกไปปีครึ่ง ในช่วงปีครึ่งนี้ ผมมีมูลค่า"

"แต่หลังจากปีครึ่งไปแล้วล่ะครับ?"

"มีดาราหน้าใหม่แจ้งเกิด มีหนังฮิตเรื่องใหม่โผล่มา ความสนใจของคนดูก็เปลี่ยนไป ในวงการบันเทิงไม่มีใครดังค้ำฟ้าได้ตลอดหรอกครับ…พี่เต๋อหัวดังมาสามสิบปี นั่นมันข้อยกเว้น ไม่ใช่เรื่องปกติ"

สีหน้าของจางหยวนเปลี่ยนไปทันที

ไม่ใช่เพราะถูกโน้มน้าว แต่เป็นเพราะคำพูดนั้นสะกิดโดนความจริงบางอย่างเข้าอย่างจัง

เย่โม่พูดต่อ

"ค่าตัวที่ผมถืออยู่ในมือตอนนี้ เอาไปฝากธนาคาร ดอกเบี้ยปีหนึ่งจะได้สักกี่เปอร์เซ็นต์กันเชียว? จะชนะเงินเฟ้อได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แต่ถ้าเอาไปลงกับโปรเจกต์ที่ไว้ใจได้ ผลตอบแทนมันอาจจะพุ่งไปถึงหลายสิบเท่าก็ได้นะครับ"

"แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าเฉินซือเฉิงไว้ใจได้?"

เย่โม่หยุดคิดไปครู่หนึ่ง

"เขามีบทหนังที่ขัดเกลามาตลอดสองปี หวังเป่าเฉียงรู้จักกับเขามาสิบกว่าปี ยังยอมเอาเงินตัวเองมาร่วมลงขัน ยอมเล่นให้ฟรีโดยไม่คิดค่าตัว"

"คนที่ทำให้คนอย่างหวังเป่าเฉียงยอมเดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มีได้…พี่หยวนครับ เขาไม่มีทางเป็นพวกสิบแปดมงกุฎแน่นอน"

จางหยวนเงียบไปนานมาก

"นายเกลี้ยกล่อมฉันสำเร็จแล้วล่ะ"

เธอชะงักไปนิด "แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง…สัญญาฉันต้องเป็นคนตรวจ นายห้ามไปเซ็นคนเดียวเด็ดขาด ทุกข้อกำหนดต้องผ่านกระบวนการที่ถูกต้องตามกฎหมาย"

"ได้ครับ"

"แล้วก็อีกเรื่อง" เธอจ้องหน้าเย่โม่ "ช่วงนี้นายได้นอนไปกี่ชั่วโมงกันหืม?"

"พอน่าครับ"

"พอผีน่ะสิ รอยคล้ำใต้ตานายจะหย่อนลงมาถึงคางอยู่แล้ว วันนี้เลิกงานแล้วห้ามไปไหนทั้งนั้น กลับไปนอนซะ"

เย่โม่ยิ้มออกมา

"รับทราบครับ"

ทว่า ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่จางหยวนไม่ได้บอกเย่โม่

เฉินซือเฉิงคนนี้มีแบ็กหลังที่แข็งแกร่ง หนังเรื่องใหม่ของเขาไม่มีทางแย่ไปถึงไหนหรอก!

---

ตกดึก

เย่โม่กลับมาถึงที่พักแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่อยู่บนโซฟา

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น

หลิวอี้เฟย

"ฮัลโหล"

"ทำไมเสียงนายเป็นแบบนั้นล่ะ? ไม่ได้นอนอีกแล้วเหรอ?"

เสียงของหลิวอี้เฟยดังลอดมาจากลำโพง ข้ามผ่านระยะทางหลายพันกิโลเมตร ข้ามผ่านแผ่นดินใหญ่ทั้งผืน

"นอนแล้ว วันนี้พี่หยวนบังคับให้ผมเลิกงานไวน่ะ"

"เธอบังคับนายเหรอ?"

"อืม"

"งั้นฉันคงต้องขอบคุณเธอหน่อยแล้วล่ะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

"ได้ยินว่านายไปลงทุนมาเหรอ?"

"พี่จางบอกคุณเหรอครับ?"

"เธอส่งวีแชตมาบอกฉัน บอกว่าเย่โม่บ้านเธอเมื่อคืนไปก่อเรื่องใหญ่มา ฉันก็นึกว่านายไปเจ็บตัวที่ไหนมาอีก แล้วเธอก็บอกให้ฉันมาถามนายเอาเอง"

เย่โม่สลับโทรศัพท์ไปแนบหูอีกข้าง

"ไม่ได้เจ็บตัวหรอกครับ แค่ไปลงเงินกับหนังเรื่องหนึ่ง ผลงานเรื่องแรกของเฉินซือเฉิง แนวสืบสวนคอมเมดี้น่ะ"

"เท่าไหร่ล่ะ?"

"สิบห้าล้าน"

ปลายสายเงียบกริบไปทันที

"…นายเทหมดหน้าตักเลยเหรอ?"

"ก็เกือบๆ ครับ"

ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง

ก่อนที่หลิวอี้เฟยจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"นายรู้ไหม ถ้าแม่ฉันรู้เรื่องนี้เข้า คงได้บ่นอีกแน่ว่านายทำตัวไม่น่าไว้ใจ"

"แล้วคุณล่ะ?"

"ฉันเหรอ?"

น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยแผ่วเบาลงเล็กน้อย

"ฉันคิดว่า นายแค่อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ยังไงซะ…ถ้านายเจ๊งจนหมดตัวขึ้นมาจริงๆ วันข้างหน้าฉันเลี้ยงนายเองก็ได้"

เย่โม่ชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา

"ขำอะไรของนายยะ?"

"คุณจะเลี้ยงผมเหรอ? ถ้างั้นผมก็กลายเป็นพวกเกาะผู้หญิงกินน่ะสิ?"

"ใช่แล้ว!"

"งั้นผมจะผลาญคลังสมบัติส่วนตัวของคุณให้เกลี้ยงเลยคอยดู!"

ทั้งสองคนหัวเราะหยอกล้อกันผ่านสายโทรศัพท์อยู่นานสองนาน

พอหัวเราะเสร็จ น้ำเสียงของหลิวอี้เฟยก็เริ่มจริงจังขึ้นมา

"เย่โม่"

"ครับ"

"ร่างกายนายไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม? ได้ยินว่าเมื่อคืนตอนอยู่นอกร้านน้ำชา ขอบตานายดำคล้ำจนเหมือนหมีแพนด้าเลยนะ"

"ไม่เป็นไรจริงๆ แค่ช่วงนี้คิวถ่ายมันแน่นไปหน่อยน่ะครับ"

"นายต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่ง"

"ว่ามาสิครับ"

"ส่งข้อความมาบอกฉันทุกวัน ว่านายได้นอนไปกี่ชั่วโมง ถ้าต่ำกว่าห้าชั่วโมงล่ะก็…"

"คุณจะทำไมเหรอ?"

"ฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินบินไปหาเดี๋ยวนั้นเลย"

เย่โม่แนบโทรศัพท์ชิดใบหู

ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเกาะฮ่องกงนอกหน้าต่างสว่างไสวระยิบระยับ

"ได้ครับ"

"นายสัญญาแล้วนะ"

"อืม"

"งั้นฉันวางสายแล้วนะ นายรีบนอนซะ"

"อี้เฟย"

"หือ?"

"คิดถึงนะ"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที

"ฉันก็เหมือนกัน"

สายถูกตัดไป

เย่โม่วางโทรศัพท์ไว้บนหน้าอก เหม่อมองเพดานห้อง

แสงไฟจากนอกหน้าต่างสาดส่องลงบนใบหน้าของเขาเป็นเงาวูบวาบ

ครู่ต่อมาเขาจึงพลิกตัว

ตัวเลขพวกนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

สิบล้าน

หนึ่งร้อยล้าน

สองปี

แต่ทว่า มุมปากของเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

เขารอถึงสองปีไม่ไหวหรอก อย่างมากที่สุดแค่ปีเดียว เขาจะต้องบรรลุเป้าหมายนี้ให้ได้!

…