บทที่ 80 งานเลี้ยงปิดกล้อง 《ม่านประหาร》 ลุงหลงก็มาด้วย!

กองถ่ายภาพยนตร์เรื่อง 《สองคนสองคม》

การถ่ายทำช่วงบ่ายดำเนินไปได้ครึ่งทาง หวงชิวเซิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พับตรงมุมห้อง นิ้วคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้มวนหนึ่ง

หลินเจียตงเดินผ่านด้านข้างแล้วเหลือบมองแวบหนึ่ง

"พี่ชิวเซิง บุหรี่มวนนี้พี่คีบไว้ครึ่งชั่วโมงแล้ว สรุปจะสูบหรือไม่สูบเนี่ย"

"ไม่สูบ"

"แล้วจะคีบไว้ทำไมล่ะครับ"

"เพิ่มน้ำหนัก"

หลินเจียตงถึงกับอึ้ง

"สูบบุหรี่มันเพิ่มน้ำหนักได้ด้วยเหรอ"

"ฉันเลิกบุหรี่มาสามเดือน น้ำหนักขึ้นมาสี่กิโล" หวงชิวเซิงคาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วดูดลมเปล่าๆ ไปทีหนึ่ง "ตอนนี้คาบไว้ หลอกปากตัวเองไปงั้นแหละ"

หลินเจียตงอ้าปากค้าง ไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงดี

หลิวเต๋อหัวที่นั่งท่องบทอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็เงยหน้าขึ้นมา

"ชิวเซิง ถ้านายน้ำหนักขึ้นมาสี่กิโลจริงๆ มันไม่ใช่เพราะเลิกบุหรี่หรอก แต่เป็นเพราะข้าวผัดไก่เค็มปลาเค็มที่นายสั่งกินที่ร้านน้ำชาใต้ตึกทุกวันหลังเลิกกองต่างหาก"

"ฉันไม่ได้สั่งจานนั้นมานานแล้วนะ!"

"ใช่ เมื่อวานซืนนายเปลี่ยนไปสั่งพอร์กชอปแกงกะหรี่แทนไง"

ทีมงานฝ่ายสถานที่สองสามคนแถวนั้นพยายามกลั้นขำกันสุดชีวิต

เย่โม่นั่งยองๆ อยู่หน้าจอมอนิเตอร์ดูภาพย้อนหลัง ไหล่สองข้างสั่นกระเพื่อมไม่หยุด

หวงชิวเซิงหยิบบุหรี่ออกจากปากแล้วชี้หน้าหลิวเต๋อหัว

"หัวไจ๋ นายเนี่ยดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือชอบพูดความจริงเกินไป"

"ที่ฉันพูดความจริง ก็เพราะถ้าโกหกเดี๋ยวนายก็ดูออกอยู่ดีไง"

"อันนั้นก็จริง เวลาแสดงกับเวลาให้สัมภาษณ์นายเหมือนเป็นคนละคนกันเลยนี่"

คนทั้งกองหลุดหัวเราะพรวดออกมาพร้อมกัน

เย่โม่กำลังจะเอ่ยปากแซวบ้าง แต่โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมาเสียก่อน

เขาล้วงออกมากดดู หงจินเป่า

เย่โม่ลุกขึ้นเดินไปตรงมุมห้องแล้วกดรับสาย

"พี่ใหญ่"

"เย่โม่!" เสียงของหงจินเป่าระเบิดผ่านลำโพงออกมา พลังเสียงหนักแน่นเต็มเปี่ยม "《ม่านประหาร》 เลี้ยงปิดกล้องคืนนี้ ภัตตาคารตงไห่ที่จิมซาจุ่ย สองทุ่มตรง นายต้องมาให้ได้นะ"

"พี่ใหญ่ คือทางผม… ได้ครับ เลิกกองแล้วผมจะรีบไปทันที"

"อย่ามาสายล่ะ! คืนนี้เฉิงหลงก็มาด้วย คราวก่อนเขาไปเยี่ยมกองของหยวนขุยแล้วเห็นนายเข้าพอดี เคยออกปากชมกับฉันไว้ คืนนี้มาเลย เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้นายรู้จักอย่างเป็นทางการ"

เย่โม่ถือสายค้างไว้ พลางชะงักไปนิดหนึ่ง

เฉิงหลง

"ได้ยินไหมเนี่ย"

"ได้ยินครับพี่ใหญ่ สองทุ่ม ภัตตาคารตงไห่ครับ"

"เออ แค่นี้นะ"

หงจินเป่าตัดสายไปรวดเร็วฉับไวเหมือนนิสัยของเจ้าตัว

เย่โม่เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

หวงชิวเซิงเดินเข้ามาใกล้ บุหรี่มวนนั้นไม่รู้ว่าโยนทิ้งไปไหนแล้ว

"หงจินเป่าเหรอ"

"ครับ"

"หนัง 《ม่านประหาร》 ของเขาปิดกล้องคืนนี้ใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

หวงชิวเซิงพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยถามเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกันขึ้นมาดื้อๆ

"ช่วงนี้ขอบตานายคล้ำแทบจะหยดถึงคางแล้ว รู้ตัวบ้างหรือเปล่า"

"…รู้ครับ"

"เดี๋ยวถ่ายเสร็จกลับไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่บ้างนะ เป็นวัยรุ่นอย่าหักโหมเกินไป ชีวิตน่ะเป็นของเราเอง"

เย่โม่มองตามเขาไป

หวงชิวเซิงหมุนตัวเดินจากไปเสียแล้ว

---

เวลาสองทุ่มตรง

ภัตตาคารตงไห่ จิมซาจุ่ย

ห้องจัดเลี้ยงบนชั้นสามสว่างไสว โต๊ะกลมปูผ้าขาวตั้งเรียงรายอยู่ถึงหกโต๊ะ

ด้านหน้าสุดติดป้ายผ้าพื้นสีแดงตัวอักษรสีเหลือง งานเลี้ยงปิดกล้องภาพยนตร์เรื่อง 《ม่านประหาร》

หงจินเป่านั่งอยู่ตรงกึ่งกลางโต๊ะประธาน ล้อมรอบไปด้วยผู้คนมากมาย

เขาควบตำแหน่งทั้งผู้อำนวยการสร้างและนักแสดงนำของเรื่องนี้ ที่นี่เขาจึงใหญ่ที่สุด แต่ก็เป็นคนที่ยุ่งที่สุดด้วยเช่นกัน ทางนี้มีคนมาชนแก้ว ทางโน้นมีคนมาแสดงความยินดี มือข้างหนึ่งถือแก้ว อีกข้างหนึ่งตบไหล่ทักทาย ปากแทบไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"พี่ใหญ่! ผู้กำกับเย่! ยินดีด้วยที่ปิดกล้องครับ!"

"ยินดีด้วยเหมือนกัน แกมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แล้วฉากระเบิดเมื่อสัปดาห์ก่อนถ่ายเป็นยังไงบ้าง"

"เกือบโดนสะเก็ดกระเด็นใส่เหมือนกันครับ ดีที่หลบไว"

"หลบไวนั่นแหละคือนักแสดงที่ดี! รักษาชีวิตไว้ได้ อะไรๆ มันก็คุยกันง่ายทั้งนั้น"

หงจินเป่าหัวเราะร่า เสียงก้องกังวานราวกับระฆังใบใหญ่จนโต๊ะทั้งตัวพลอยสั่นสะเทือนไปด้วย

ทันใดนั้นเอง บริเวณประตูทางเข้าก็เกิดความโกลาหลขึ้น

ชายคนหนึ่งสวมเสื้อโปโลสีเข้มก้าวเดินเข้ามา

รูปร่างไม่สูงนัก แต่ฝีเท้าก้าวเดินได้อย่างรวดเร็วและทรงพลัง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ ด้านข้างมีผู้ช่วยเดินตามมาด้วยสามคน

บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงชะงักนิ่งไปครึ่งวินาที

ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่น

"ลุงหลงมาแล้ว!"

"เฉิงหลงตัวจริงด้วย!"

"เชี่ยแล้วไง ฉันว่าแล้วคืนนี้ต้องมีคนระดับบิ๊กมาแน่ๆ…"

ทันทีที่เฉิงหลงก้าวผ่านประตูเข้ามาก็ประสานมือคำนับทักทายไปรอบทิศ ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นขีด

"ยินดีด้วยที่ปิดกล้องนะครับ! ยินดีด้วย! หนังเรื่องนี้ของพี่ใหญ่ต้องถล่มทลายแน่นอน ผมพูดไว้ตรงนี้เลย ต่อไปถ้าใครไม่เชื่อให้มาเคลียร์กับผมได้เลย"

หงจินเป่าลุกขึ้นจากโต๊ะประธานแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น

"นายมาก็ต้องเปรี้ยงอยู่แล้ว! ต่อให้นายมาแล้วมันจะไม่เปรี้ยง ยังไงก็ต้องทำให้เปรี้ยงให้ได้!"

ทั้งสองคนสวมกอดกันแน่นแล้วผลัดกันตบหลังอีกฝ่าย

นักแสดงรุ่นใหม่หลายคนยืนนิ่งอยู่กับที่ ทำตัวไม่ถูกจนไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน

สตันท์แมนที่เล่นเป็นตัวประกอบคนหนึ่งรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ควานหากล้องอย่างลนลาน

นักแสดงอีกคนที่อยู่ข้างๆ กระซิบถาม "นายจะทำอะไรน่ะ"

"ถ่ายเซลฟี่ไง"

"กับใคร"

"กับลุงหลงสิ ถึงเขาจะไม่รู้จักฉัน ฉันก็จะถ่าย"

เจิงจื่อต้านเดินมาจากอีกฝั่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ยืนหลังตรงอกผาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือสายกังฟู

เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูหงจินเป่าสองสามคำ หงจินเป่าจึงเหลือบมองไปทางประตู

"เจ้าหนุ่มเย่โม่ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ นี่มันเลยสองทุ่มแล้วนะ"

ยังไม่ทันขาดคำ

เย่โม่ก็ผลักประตูเดินเข้ามาพอดี

เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดสีขาวสะอาดตา สระผมเรียบร้อย แม้รอยคล้ำใต้ตายังคงเด่นชัด แต่ก็ยังประคองสติและความกระปรี้กระเปร่าเอาไว้ได้

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา เขาก็ต้องตะลึงกับความยิ่งใหญ่ตรงหน้า โต๊ะทั้งหกเต็มไปด้วยผู้คนพูดคุยกันอย่างคึกคัก ตรงกลางมีหงจินเป่า เฉิงหลง และเจิงจื่อต้านนั่งอยู่ ป้ายผ้าตัวหนังสือสีแดงสดใส แสงไฟสว่างเจิดจ้าจนแสบตา

"เย่โม่!"

หงจินเป่ากวักมือเรียก โบกไม้โบกมือราวกับตำรวจกำลังโบกรถ

เย่โม่สาวเท้าเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

"พี่ใหญ่ ขอโทษด้วยครับที่มาช้า พอดีที่หยวนหล่างเลิกกองช้า แถมบนถนนรถยังติดหนักมากครับ"

หงจินเป่าโบกมือใหญ่โตไปมา "ไม่เป็นไร! มาถึงก็ดีแล้ว มานี่สิ ฉันจะแนะนำใครคนหนึ่งให้รู้จัก"

เขาเบี่ยงตัวออกไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเฉิงหลงที่นั่งอยู่

"ศิษย์น้อง นี่เย่โม่ เย่โม่ นี่เฉิงหลง ลุงหลง พวกนายสองคนน่าจะเคยเจอกันแล้วใช่ไหม"

เฉิงหลงหัวเราะออกมาเบาๆ

"เคยเจอสิ เคยเจอ คราวก่อนฉันไปเยี่ยมกองถ่ายของหยวนขุย เย่โม่เล่นเป็นตัวร้ายฝู่กวงอยู่ที่นั่น ฉากบู๊ฉากนั้นฉันยืนดูจนจบเลยนะ พื้นฐานกังฟูของเจ้าหนุ่มคนนี้ดีมาก แถมเวลาถ่ายทำยังทุ่มเทสุดตัวอีกต่างหาก"

เย่โม่ค้อมตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงนอบน้อมสุขุม

"ลุงหลงครับ วันนั้นพอคุณมาที่กองถ่าย ผมตื่นเต้นจนเกือบจำบทไม่ได้เลยครับ แต่ถ้าเทียบเรื่องคิวบู๊กับคุณแล้ว ผมยังห่างชั้นอีกเยอะเลยครับ"

"เล่นดีก็คือเล่นดี ฉันไปเยี่ยมกองถ่ายมาตั้งเยอะแยะ มีนักแสดงรุ่นใหม่ไม่กี่คนหรอกนะที่ทำให้ฉันยืนดูตั้งแต่ต้นจนจบได้ นายเป็นหนึ่งในนั้น"

พูดจบเฉิงหลงก็ยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบคำหนึ่ง แล้วชี้มือมาทางเย่โม่

"แต่ไอ้บทฝู่กวงของนายน่ะ แววตามันอำมหิตเกินไป วันนั้นดูเสร็จ ระหว่างทางขากลับฉันยังนั่งคิดอยู่ตลอดเลยว่า ตัวจริงของเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นคนเลวหรือเปล่าเนี่ย พอเมื่อกี้เดินเข้ามาทักทายกัน ถึงได้โล่งใจว่าตัวจริงเป็นคนดี"

หงจินเป่าหัวเราะร่วนเสียงดังลั่น

เจิงจื่อต้านที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง "พี่ใหญ่ยอมเลื่อนเวลาเปิดโต๊ะออกไปสิบนาทีก็เพื่อรอนายโดยเฉพาะเลยนะ เย่โม่ นายต้องรู้นะว่า กับฉันเนี่ยพี่ใหญ่ไม่เคยยอมผ่อนปรนให้แบบนี้เลยสักครั้ง"

เย่โม่หันไปพยักหน้าให้เจิงจื่อต้าน

"พี่ต้านครับ คุณเป็นรุ่นพี่ ส่วนที่พี่ใหญ่ลำเอียงเอ็นดูผม ก็คงเพราะเห็นผมผอมกะหร่อง ดูน่าสงสารน่ะครับ"

"งั้นแปลว่าฉันอ้วนงั้นสิ" หงจินเป่าตบพุงตัวเองดังปับ

"พี่ใหญ่เขาเรียกว่าล่ำบึ้กต่างหากครับ"

คนทั้งโต๊ะพากันหัวเราะครืน

เย่โม่พูดต่อ "พี่ต้านครับ เรื่องที่ผมรับงานซ้อนสามเรื่องคุณก็น่าจะพอรู้อยู่ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากมานะครับ แต่กลัวจะมาไม่ทันจริงๆ แต่พอพี่ใหญ่โทรไปกริ๊งเดียว ผมก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว งานเลี้ยงปิดกล้องของพี่ใหญ่ ต่อให้ต้องถ่ายคิวกลางคืน ผมก็ต้องถ่อมาให้ได้ครับ"

หงจินเป่าพยักหน้าครางรับในลำคอด้วยความพึงพอใจ

เจิงจื่อต้านเองก็พยักหน้าเช่นกัน "ทัศนคติแบบนี้แหละถูกต้องแล้ว"

เฉิงหลงปรายตามองเย่โม่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับงานปิดกล้องขึ้นมา

"ตอนนี้รับพร้อมกันสามเรื่อง แล้วกอง 《สองคนสองคม》 ถ่ายไปถึงไหนแล้วล่ะ"

"ยังเหลือฉากอารมณ์หนักๆ อีกสองสามฉากสุดท้ายครับ"

"ฉากอะไรบ้าง"

"ฉากดาดฟ้ากับพี่หัวครับ"

เฉิงหลงเงียบไปสองวินาที คล้ายกับกำลังนึกย้อนความหลัง

"หลิวเหว่ยเฉียงเลือกนายมาเล่นบทเฉินหย่งเหริน ตาแหลมคมจริงๆ ฉันได้ยินมาว่านายประชันบทบาทกับเขาในกองถ่ายอย่างดุเดือดเลยนี่ เต๋อหัวเป็นคนยังไงฉันรู้ดี มีคู่แสดงไม่กี่คนหรอกนะที่ทำให้เขาเอาจริงเอาจังขึ้นมาได้"

เย่โม่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

หงจินเป่าเคาะโต๊ะเบาๆ

"เอาล่ะๆ กินข้าวก่อนเถอะ เย่โม่ ไปนั่งตรงโน้น ข้างๆ จื่อต้านนั่นแหละ คืนนี้ไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรทั้งนั้น มีแค่กินให้อิ่มดื่มให้เต็มที่ ช่วงนี้นายขอบตาดำยิ่งกว่าหมีแพนด้าที่ลุงสามฉันเลี้ยงไว้ซะอีก คืนนี้ห้ามดื่มเหล้าเยอะ กินข้าวเยอะๆ เข้าไว้"

"ขอบคุณครับพี่ใหญ่"

เย่โม่ทรุดตัวลงนั่งข้างเจิงจื่อต้าน

ภายในห้องจัดเลี้ยงส่งเสียงเซ็งแซ่ แก้วเหล้าชนกันกระทบดังกังวาน

เฉิงหลงถือแก้วเหล้าไม่เคยได้วางลงเลย มีแต่คนต่อแถวเข้ามาชนแก้ว ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหนก็กลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาเสมอ

หงจินเป่านั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน มีคนเข้าคิวรอคารวะเพียบ แก้วของเขายกขึ้นแล้ววาง วางแล้วก็ยกขึ้นมาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ส่วนเย่โม่ที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะ มือประคองชามข้าวสวย ตะเกียบคุ้ยข้าวเข้าปากไม่หยุดหย่อน

เจิงจื่อต้านนั่งมองเขาอยู่ข้างๆ

"นายนี่มันน่าสนใจจริงๆ คนอื่นเขามางานเลี้ยงปิดกล้องเพื่อดื่มเหล้าเข้าสังคม แต่นายกลับมาเพื่อกินเอาทุนคืนซะงั้น"

"พี่ต้านครับ เมื่อกลางวันผมยังไม่ได้กินข้าวเลยครับ"

เจิงจื่อต้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าพลางยิ้มขำ

"ไอ้หนุ่มเอ๊ย" เขาเลื่อนจานหมูแดงไปตรงหน้าเย่โม่ "กินเยอะๆ หน่อยสิ"

ระหว่างมื้ออาหาร

สตันท์แมนรุ่นเก่าสองสามคนดึงตัวเย่โม่ไปคุยเรื่องฉากต่อสู้ในตรอกของเรื่อง 《ม่านประหาร》

"เย่โม่ ฉากบู๊ของนายนี่สุดยอดจริงๆ นะ สู้กับพี่ต้านแล้วรังสีอำมหิตไม่ตกเลยสักนิด"

"ใช่ ตอนฉันยืนดูอยู่ข้างๆ ยังรู้สึกเจ็บแทนเลย"

"ได้ยินว่าฉากนั้นถ่ายกันตั้งสองวันเลยเหรอ"

เย่โม่วางตะเกียบลง

"ครับ ถ่ายวันแรกเสร็จผมต้องแปะกอเอี๊ยะไปหกแผ่น วันที่สองซ้ำไปอีกสี่แผ่น แต่ก็คุ้มค่ามากครับ"

"ได้เล่นฉากบู๊กับพี่ต้าน ผมได้เรียนรู้อะไรมากกว่าฝึกซ้อมเองคนเดียวทั้งปีซะอีกครับ"

เจิงจื่อต้านนั่งฟังอยู่เงียบๆ ข้างๆ ไม่ได้เอ่ยปากอะไร

ทว่าตอนที่เขารินเหล้า ก็เอื้อมมือไปรินเครื่องดื่มใส่แก้วให้เย่โม่ด้วยแก้วหนึ่ง

"ดื่ม!"

เย่โม่ยกแก้วขึ้นมา

แก้วทั้งสองใบชนกันเบาๆ

…