บทที่ 100 ฐานที่มั่นเสวียนอิน กวาดล้างศัตรูให้สิ้นซาก! ถือเป็นการชดเชย!

บทที่ 100 ฐานที่มั่นเสวียนอิน กวาดล้างศัตรูให้สิ้นซาก! ถือเป็นการชดเชย!

สวี่ฉางเซิงอาศัยเศษเสี้ยวความทรงจำของมู่เหลียงแกะรอยย้อนกลับไป จนพบว่าฐานที่มั่นลับของสำนักมารเสวียนอินซ่อนตัวอยู่ในเหมืองร้างแห่งหนึ่ง ห่างจากตระกูลมู่ไปราวร้อยลี้!

ที่นั่นมีผู้บำเพ็ญเพียรมารอยู่สิบกว่าคน ผู้ที่มีระดับพลังสูงสุดเป็นเพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ รับหน้าที่แทรกซึมและก่อกวนพื้นที่โดยรอบ

หลังจากล่วงรู้ตำแหน่งที่ตั้งและขุมกำลังของพวกมัน แววตาของสวี่ฉางเซิงก็ทอประกายเย็นเยียบ ทว่าเขากลับยังไม่ลงมือในทันที

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากพลันกระตุกยิ้มเย็นชา

"กวาดล้างให้สิ้นงั้นหรือ? ไม่เห็นจำเป็น หากกำจัดพวกมันจนหมด คนที่สำนักมารส่งมาคราวหน้าอาจรับมือยากกว่านี้ หรือไม่ก็อาจชักนำผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับสร้างรากฐานมาเลยก็ได้ ขุมกำลังของฐานที่มั่นแห่งนี้ถือว่าอ่อนด้อย พอดีให้ข้าจับตาดูได้อย่างสะดวก"

"ตราบใดที่พวกมันไม่มาหาเรื่องบุคคลสำคัญของตระกูลมู่และไม่มาขัดขวางการบำเพ็ญเพียรของข้า ก็ปล่อยให้รอดชีวิตไปก่อนแล้วกัน ถือโอกาสใช้พวกมันเป็น 'ข้อพิสูจน์' ไปด้วยเลยว่าภัยมารในที่แห่งนี้ยังไม่หมดไป ข้าจึงจำเป็นต้องอยู่ลาดตระเวนและประจำการที่นี่ 'ในระยะยาว'"

เมื่อตัดสินใจได้ สวี่ฉางเซิงก็สะบัดมือปลิดชีพมู่เหลียงที่กลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้วอย่างหมดจด พร้อมทั้งจัดการกลบร่องรอยจนสิ้น

จากนั้นเขาก็ลอบออกจากตระกูลมู่มุ่งหน้าไปยังเหมืองร้างแห่งนั้น โดยไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น เขาจัดวางค่ายกลจับตาดูขนาดเล็กที่ซ่อนเร้นอย่างมิดชิดไว้สองสามแห่ง แล้วจึงเร้นกายกลับมายังตระกูลมู่

นับแต่นั้นมา สวี่ฉางเซิงก็อาศัยทรัพยากรที่ตระกูลมู่จัดหาให้บำเพ็ญเพียรอย่างเงียบสงบ พร้อมกับแบ่งสัมผัสวิญญาณสายหนึ่งคอยจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของฐานที่มั่นสำนักมารจากระยะไกลผ่านค่ายกลที่วางไว้

หากอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะลอบสังหารบุคคลสำคัญของตระกูลมู่หรือเคลื่อนไหวขนานใหญ่ เขาจะไม่มีวันลงมือเด็ดขาด

สำหรับเขาแล้ว การคงอยู่ของฐานที่มั่นแห่งนี้ กลายเป็น 'ยันต์คุ้มภัย' ชั้นยอดที่ช่วยให้เขายืดเวลาปฏิบัติภารกิจออกไป และบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ

ระยะเวลาภารกิจคือสองเดือน เขาเพิ่งอยู่ที่นี่ได้เพียงหนึ่งเดือน ยังเหลือเวลาอีกตั้งครึ่ง จะรีบร้อนไปไย

เวลาผ่านไปอย่างสงบสุขกว่าครึ่งค่อนเดือน

สวี่ฉางเซิงเก็บตัวเงียบ อาศัยการหล่อเลี้ยงอย่างต่อเนื่องของหยกหล่อเลี้ยงวิญญาณพันปีและทรัพยากรที่ตระกูลมู่จัดหาให้ ระดับพลังของเขาจึงรุดหน้าอย่างมั่นคงจนบรรลุถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบช่วงปลาย ห่างจากขั้นสมบูรณ์เพียงก้าวเดียว

ที่น่ายินดียิ่งกว่าคือ ในที่สุดเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงขั้นที่สี่ก็บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์!

ขอบเขตสัมผัสวิญญาณของเขาขยายพรวดจากเจ็ดสิบจั้ง ทะลวงถึงแปดสิบจั้งอย่างน่าทึ่ง!

ขอบเขตนี้ใกล้เคียงกับสัมผัสวิญญาณหนึ่งร้อยจั้งของผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานขั้นต้นทั่วไปอย่างยิ่งยวด ทั้งความควบแน่นและความเฉียบคมในการหยั่งรู้ยังเหนือล้ำกว่าผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันไปไกลลิบ ถือเป็นหลักประกันชั้นเลิศที่ช่วยให้เขาควบคุมค่ายกลกระบี่ที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นและรับรู้ถึงอันตรายได้ดียิ่งขึ้น

เขาควบแน่นระดับพลังให้มั่นคง พร้อมกับใช้ค่ายกลที่ซ่อนเร้นเฝ้าจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของฐานที่มั่นสำนักมารเสวียนอินที่อยู่ห่างออกไปร้อยลี้ด้วยสายตาเย็นชา

ความร้อนรนและการติดต่อกันอย่างถี่รัวของผู้บำเพ็ญเพียรมารเหล่านั้น ล้วนอยู่ในการรับรู้ของเขาทั้งสิ้น

เป็นไปตามคาด ดูเหมือนว่าทางฝั่งสำนักมารเสวียนอินจะถูกเบื้องบนเร่งรัด ไม่อาจทนให้ภารกิจหยุดนิ่งอยู่กับที่ได้อีกต่อไป

ในวันหนึ่ง ค่ายกลเฝ้าระวังก็ส่งสัญญาณความเคลื่อนไหวผิดปกติ ผู้บำเพ็ญเพียรมารส่วนใหญ่ในฐานที่มั่นยกโขยงกันออกมา แล้วแบ่งกำลังเป็นสองสาย

สายแรกมีเพียงคนเดียว ระดับพลังกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ มุ่งหน้าตรงมายังคฤหาสน์ตระกูลมู่ด้วยท่าทีดุดันเหี้ยมเกรียม จงใจเปิดเผยร่องรอยให้เห็น

อีกสายหนึ่งประกอบด้วยผู้บำเพ็ญเพียรมารที่เหลืออีกเก้าคน ระดับพลังมีตั้งแต่ระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดจนถึงขั้นสิบสองคละเคล้ากันไป พวกมันลอบอ้อมไปทางปีกข้างของตระกูลมู่ เห็นได้ชัดว่ากะจะรอให้สวี่ฉางเซิงถูกลวงออกไป แล้วค่อยเปิดฉากโจมตีปลิดชีพคนตระกูลมู่

"ส่งเสียงบูรพาตีประจิมงั้นหรือ? ลูกไม้ตื้น ๆ" สวี่ฉางเซิงลืมตาขึ้นที่แกนกลางค่ายกล มุมปากเหยียดยิ้มเย้ยหยัน

ทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย ล้วนไม่อาจรอดพ้นการจับตาดูของสัมผัสวิญญาณรัศมีแปดสิบจั้งไปได้

เพียงขยับความคิด ค่ายกลมายาพันเงาก็กระเพื่อมไหวเล็กน้อย สร้างภาพลวงตาว่าเขากำลัง 'ตื่นตระหนกและเดือดดาล' รีบพุ่งทะยานออกจากที่พักไปปะทะกับผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ที่มาท้าทายเพียงลำพัง

เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรมารผู้นั้นเห็น 'สวี่ฉางเซิง' ถูกล่อออกมาก็ลอบยินดีในใจ มันจงใจสู้พลางถอยพลาง หลอกล่อ 'สวี่ฉางเซิง' ให้ออกห่างจากตระกูลมู่ไปเรื่อย ๆ

ส่วนสวี่ฉางเซิงตัวจริงนั้น อาศัยสัมผัสวิญญาณและวิชาพรางตัวที่เหนือล้ำเกินกว่าอีกฝ่ายจะจินตนาการถึง ลอบเร้นกายเข้าไปใกล้กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งเก้าคนที่เตรียมลอบจู่โจมเรียบร้อยแล้ว

จังหวะที่ผู้บำเพ็ญเพียรมารทั้งเก้าหลงคิดว่าแผนการสำเร็จ กำลังแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมเตรียมพุ่งทะยานเข้าใส่คฤหาสน์ตระกูลมู่ที่ไร้การป้องกันนั่นเอง!

เหตุพลิกผันพลันอุบัติ!

ปราณกระบี่สีเงินยวงอันดุดันไร้เทียมทานสี่สายพุ่งพรวดออกจากป่าเขาด้านข้างโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใด ๆ ก่อตัวเป็นค่ายกลกระบี่เกิงจินขนาดย่อมในพริบตา ราวกับโม่หินมรณะขนาดยักษ์ที่พุ่งกระแทกเข้าใส่กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรมารอย่างดุดัน!

"อ๊าก!"

"มีคนซุ่มโจมตี!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนเงียบหายไปในฉับพลัน!

ผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองคนที่รับเคราะห์เป็นพวกแรก ยังไม่ทันจะกระตุ้นการทำงานของอาวุธเวทคุ้มกายได้เต็มที่ ก็ถูกปราณกระบี่เกิงจินนับไม่ถ้วนสับทึ้งจนกลายเป็นชิ้นเนื้อ!

ผู้บำเพ็ญเพียรมารอีกเจ็ดคนที่เหลือหน้าถอดสีด้วยความหวาดผวา ลนลานเตรียมตั้งค่ายกลต้านทาน

แต่สวี่ฉางเซิงจะเปิดโอกาสให้พวกมันได้อย่างไร?

ร่างของเขาปรากฏขึ้นราวกับภูตผี 'ยันต์เพลิงม่วง' ฉบับเสริมพลังสามแผ่นที่คีบรอไว้ในมือถูกกระตุ้นการทำงานในพริบตา!

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ลูกไฟยักษ์กลืนกินกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรมาร แรงระเบิดซัดพวกมันจนล้มลุกคลุกคลานกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง

ในเวลาเดียวกัน ค่ายกลกระบี่เกิงจินก็แผลงฤทธิ์อีกครั้ง มันราวกับมีชีวิต เชือดเฉือนศัตรูที่กำลังแตกตื่นสับสนได้อย่างแม่นยำ

เพียงแค่สิบกว่าลมหายใจสั้น ๆ หน่วยยอดฝีมือที่ประกอบด้วยผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายทั้งเก้าคน ก็ถูกการลอบโจมตีที่สวี่ฉางเซิงวางแผนมาเป็นอย่างดีและพลังฝีมือที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิงบดขยี้จนสิ้นซาก!

สวี่ฉางเซิงเก็บเกี่ยวของรางวัลด้วยความชำนาญ ดีดลูกไฟทำลายร่องรอย จากนั้นร่างของเขาก็ไม่รั้งรอแม้แต่น้อย กลายเป็นควันสีครามจาง ๆ จนแทบมองไม่เห็น ย้อนกลับไปด้วยความเร็วสูงสุด ไล่ตามผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ที่ยังคง 'หลอกล่อ' ร่างมายาของเขาอยู่

ผู้บำเพ็ญเพียรมารผู้นั้นกำลัง 'ต่อสู้' พลางถอยพลาง ในใจยังคงคำนวณเวลาอยู่ ทว่าจู่ ๆ กลับสัมผัสได้ถึงปราณอันแหลมคมที่ทำให้ใจสั่นสะท้านพุ่งทะยานมาจากด้านหลัง!

มันหันขวับกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนก เห็นเพียงกระบี่บินสี่เล่มที่แผ่จิตสังหารทะลักฟ้าพุ่งจวนตัวแล้ว!

"เป็นไปได้ยัง..." ความคิดสุดท้ายของมันเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ประกายกระบี่วาบผ่าน หัวคนร่วงหลุดจากบ่า!

สวี่ฉางเซิงเก็บถุงเก็บของและหัวของคนผู้นี้ขึ้นมา โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองร่างมายาที่ยังคง 'แสดงละคร' อยู่ หมุนตัวพุ่งทะยานไปยังคฤหาสน์ตระกูลมู่ที่บัดนี้กำลังวุ่นวายโกลาหล

ตระกูลมู่ในยามนี้ เนื่องจากกำลังรบส่วนใหญ่ถูกดึงความสนใจไปด้วย 'ศึกใหญ่' ระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์กับร่างมายา ซ้ำยังถูกก่อกวนจากแรงสั่นสะเทือนของการต่อสู้อันดุเดือดในช่วงสั้น ๆ ทางด้านข้าง จึงปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดแล้ว

สวี่ฉางเซิงอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ พึ่งพาสัมผัสวิญญาณรัศมีแปดสิบจั้งและวิชาพรางตัว ราวกับเดินเข้าสู่ดินแดนไร้ผู้คน ลอบเร้นเข้าไปในคลังสมบัติของตระกูลมู่และห้องลับของผู้อาวุโสหลายคนได้อย่างง่ายดาย

เขาไม่ได้กอบโกยอะไรไปมากมาย เพียงแค่เลือกหยิบสมุนไพรวิญญาณอายุห้าร้อยปีที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุดสามต้น แก่นเหล็กหนึ่งกล่องเล็ก และหินวิญญาณระดับต่ำอีกสองพันกว่าก้อนเท่านั้น

"ตอนนั้นพวกเจ้าละเลยข้า นี่ก็ถือเสียว่าเป็นค่าชดเชยแล้วกัน" สวี่ฉางเซิงไร้ซึ่งความรู้สึกผิดบาปใด ๆ ในใจ โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้เข้มแข็ง ตระกูลมู่เคยดูแคลนเขามาก่อน ตอนนี้เขาลงมือช่วยปัดเป่าภัยล้างตระกูลให้ การจะหยิบฉวยของตอบแทนไปบ้างย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็เผยร่างให้เห็น ในมือหิ้วหัวของผู้บำเพ็ญเพียรมารระดับกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ ร่อนลงมายังลานกว้างของตระกูลมู่ประดุจเทพสงครามจุติ

ในเวลาเดียวกัน ข่าวลือที่ว่าพวกผู้บำเพ็ญเพียรมารที่ลอบมาทางด้านหลังถูกกำจัดจนหมดสิ้นแล้วก็ค่อย ๆ แพร่สะพัดออกไป

ทุกคนในตระกูลมู่มองดูหัวที่น่าเกลียดน่ากลัวในมือของสวี่ฉางเซิง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันวิญญาณและจิตสังหารอันลึกล้ำสุดหยั่งคาดบนร่างของเขา ล้วนพากันยำเกรงและหวาดกลัวระคนกัน ทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียงและโห่ร้องเสียงดัง "ขอบพระคุณท่านผู้แทนที่ช่วยชีวิต!"