บทที่ 1150 เจี้ยนอู๋เซิงทะลวงขั้น ช่องว่างยิ่งห่างไกล! เจตจำ

จากนั้น สวี่ฉางเซิงกับนักพรตซงเฮ่อจึงกล่าวลาไท่เสวียนจื่อแล้วพากันจากมา

ขณะลงเขา นักพรตซงเฮ่อเดินอยู่ข้างกายเขา น้ำเสียงแฝงความสุขุมรอบคอบ "ตามที่บรรพชนกล่าว การเดินทางไปหุบเหวมารนั้นอันตรายยากจะคาดเดา"

"สหายเต๋าสวี่ ยามนี้เจ้ากำลังมีอนาคตสดใสไกล เหตุใดจึงต้องไปลุยน้ำขุ่นเช่นนี้ด้วยเล่า"