บทที่ 1196 สังหารดับในโลกเบื้องล่าง ยินดีที่ได้ขวานเทวะ สมบั

เฒ่ามารโลหิตก้มหน้าลงมิได้โต้เถียง ทว่าในใจกลับคิดอย่างไม่เห็นด้วย 'เจ้าที่ได้ชื่อว่าเป็นยอดอัจฉริยะแห่งแดนมาร ยังถูกสวี่ฉางเซิงฟันแขนขาดไปข้างหนึ่ง แล้วมีสิทธิ์อันใดมาว่าข้า?'

อูเหยียนยังคิดจะกล่าวอันใดต่อ ทว่าปากู่กลับค่อยๆ ยกมือข้างที่มิได้รับบาดเจ็บขึ้นมาโบกเบาๆ อย่างอ่อนแรง "พอเถอะ"

"ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ผู้นั้นพิสดารยิ่งนัก ไม่อาจคาดเดาด้วยสามัญสำนึกได้"