บทที่ 53 ปราณม่วงขั้นสอง แดนมายามารในใจ! หวนคืนเมืองชิงหนิว!

บทที่ 53 ปราณม่วงขั้นสอง แดนมายามารในใจ! หวนคืนเมืองชิงหนิว!

บนยอดเขาสมุนไพรวิญญาณมีเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี น้ำพุวิญญาณตั้งอยู่ภายในถ้ำหินที่มีค่ายกลปกป้องเอาไว้

ศิษย์ทั่วไปไม่อนุญาตให้เข้าไปด้านใน ทว่ายามนี้สวี่ฉางเซิงเป็นถึงศิษย์สายใน ทั้งยังมีเส้นสายของผู้อาวุโสหม่า จึงได้รับอนุญาตให้เข้ามาตักน้ำได้อย่างง่ายดาย

"นี่คือน้ำพุวิญญาณงั้นหรือ?"

เมื่อมองไปยังแอ่งน้ำพุใสกระจ่างกลางถ้ำหินที่มีขนาดกว้างเพียงหนึ่งจั้ง สวี่ฉางเซิงก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณอันเข้มข้นที่อัดแน่นอยู่ภายใน

เขาใช้ขวดหยกบรรจุน้ำพุกลับมาหนึ่งขวดอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงนำเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กออกมา

"ยกระดับ!"

น้ำพุวิญญาณในเตาสัมฤทธิ์กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใสกระจ่างดุจผลึก และแผ่ซ่านกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ ออกมา

"น้ำวิญญาณบริสุทธิ์!"

สวี่ฉางเซิงกวาดสัมผัสวิญญาณตรวจสอบดู ก็พบว่าน้ำนี้ไม่เพียงช่วยประสานสรรพคุณยาได้ แต่ยังช่วยเพิ่มโอกาสหลอมโอสถสำเร็จได้อีกด้วย นี่มันของล้ำค่าสำหรับนักหลอมโอสถชัดๆ!

เมื่อกลับมาถึงถ้ำพำนัก เขาก็เริ่มลงมือทดลองเป็นครั้งแรกทันที

"ดอกสงบจิตสามต้น หญ้าลวงใจหนึ่งต้น กิ่งและใบไม้บำรุงวิญญาณสองชิ้น น้ำวิญญาณบริสุทธิ์สามหยด..."

สวี่ฉางเซิงตั้งสมาธิควบคุมอุณหภูมิไฟอย่างจดจ่อ พลางทยอยใส่ตัวยาลงในเตาหลอมโอสถตามลำดับ

ทว่าในจังหวะสำคัญของการควบแน่นโอสถนั้นเอง ตัวยาเหลวภายในเตากลับเดือดพล่านขึ้นมากะทันหัน!

"ปัง!"

สิ้นเสียงระเบิดทึบต่ำ ตัวยาเหลวก็ไหม้เกรียมจนกลายเป็นขี้เถ้าดำปี๋

"ไฟแรงเกินไปสินะ..."

เขาไม่ได้ท้อแท้ใจ แต่กลับมานั่งวิเคราะห์สาเหตุของความผิดพลาดอย่างละเอียด แล้วปรับเปลี่ยนจังหวะการใส่หญ้าลวงใจเสียใหม่

การทดลองครั้งที่สอง ตัวยาเหลวหลอมรวมกันอย่างราบรื่น แต่กลับล้มเหลวไม่เป็นท่าในขั้นตอนการควบแน่นโอสถช่วงสุดท้าย

ครั้งที่สาม ตัวโอสถก่อร่างขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก ทว่าด้วยพลังวิญญาณที่ไม่เสถียร มันจึงกลายเป็นเพียงโอสถเสีย

แต่เมื่อมีเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กอยู่ทั้งใบ โอสถเสียพวกนี้ย่อมไม่สูญเปล่า

เขาโยนมันลงไปในเตาสัมฤทธิ์ใบเล็ก

เม็ดโอสถสีม่วงอ่อนค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา!

"สำเร็จแล้ว!"

แม้จะเป็นเพียงระดับต่ำ แต่นี่คือโอสถสงบจิตไม่ผิดแน่!

เขากลืนมันลงคอไปอย่างอดใจรอไม่ไหว พลันรู้สึกเย็นวาบในห้วงทะเลวิญญาณ สัมผัสวิญญาณเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วจนสังเกตได้ชัด

"สรรพคุณนี้...ดีกว่าที่คาดเอาไว้เสียอีก!"

สวี่ฉางเซิงพบด้วยความประหลาดใจระคนยินดีว่า ความเร็วในการฝึกปรือ 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' ของตนเพิ่มพูนขึ้นหลายเท่าตัว!

"หากสามารถหลอมโอสถสงบจิตที่สมบูรณ์ออกมาได้ แล้วค่อยนำไปยกระดับล่ะก็..."

ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาววับ ตัดสินใจลงมือหลอมโอสถต่อไปทันที

ครั้งที่สี่...

"ควบแน่น!"

หน้าผากของสวี่ฉางเซิงมีเหงื่อผุดซึม สัมผัสวิญญาณควบคุมตัวยาเหลวในเตาอย่างสุดกำลัง ทว่าก็ยังขาดไปอีกเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น

การทดลองครั้งที่ห้า เขาระมัดระวังมากยิ่งขึ้น ในขั้นตอนการควบแน่นโอสถ เขาถึงขั้นดึงเส้นใยสัมผัสวิญญาณที่ควบแน่นจาก 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' ออกมาใช้ เพื่อควบคุมการกระจายตัวของสรรพคุณยาในทุกจุดอย่างแม่นยำ

"เปิดเตา!"

เม็ดโอสถสีม่วงเข้มข้นลอยละลิ่วออกมา!

"โอสถสงบจิตระดับต่ำ!"

สวี่ฉางเซิงดีใจราวกับได้ของล้ำค่า เขาหยิบเม็ดโอสถใส่ลงไปในเตาสัมฤทธิ์ใบเล็ก

เพียงไม่นาน โอสถวิญญาณไร้ตำหนิที่มีลวดลายโอสถสิบเส้นก็ปรากฏขึ้นมา

สวี่ฉางเซิงเก็บรักษามันเอาไว้อย่างระมัดระวัง

เตรียมเอาไว้ใช้ตอนทะลวงด่าน 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' ขั้นที่หนึ่ง

และแล้วเขาก็วนเวียนอยู่กับการหลอมโอสถสลับกับการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ เวลาล่วงเลยผ่านไปอีกครึ่งเดือนโดยไม่รู้ตัว

ด้วยความช่วยเหลือของโอสถสงบจิต เขาใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็ฝึกปรือ 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' ขั้นที่หนึ่งจนบรรลุระดับสมบูรณ์ได้อย่างง่ายดาย!

"ขอบเขตสัมผัสวิญญาณขยายจากห้าจั้งเป็นแปดจั้งแล้ว!"

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจระคนยินดียิ่งกว่า คือความแม่นยำในการควบคุมสัมผัสวิญญาณที่เพิ่มระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ยามนี้เมื่อเขาควบคุมเพลิงชิงมู่ในการหลอมโอสถ เขาสามารถกุมจังหวะการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิไฟได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น

ขั้นที่สอง 'ปราณม่วงหล่อเลี้ยงจิต' จำเป็นต้องชักนำปราณม่วงจากแสงแดดยามเช้าเข้าสู่ห้วงทะเลวิญญาณ เพื่อหล่อหลอมสัมผัสวิญญาณ

ทุกเช้าตรู่ สวี่ฉางเซิงจะไปยืนอยู่บนยอดเขาเพื่อซึมซับปราณม่วงจากแสงแรกแห่งอรุณรุ่ง ผสานเข้ากับสรรพคุณยาของโอสถสงบจิต ทำให้การฝึกปรือก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งเดือนต่อมา...

"วูบ!"

ปราณม่วงในห้วงทะเลวิญญาณม้วนตัวเดือดพล่าน สัมผัสวิญญาณแผ่ซ่านออกไปดั่งเกลียวคลื่น ครอบคลุมรัศมีสิบห้าจั้งในชั่วพริบตา!

"ขั้นที่สอง สำเร็จแล้ว!"

สวี่ฉางเซิงลืมตาขึ้น ประกายแสงสีม่วงวาบผ่านนัยน์ตา แม้ยามนี้เขาจะอยู่เพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นหก ทว่าหากวัดกันที่ความแข็งแกร่งของสัมผัสวิญญาณเพียงอย่างเดียว เขากลับไม่ด้อยไปกว่าผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดทั่วไปเลยแม้แต่น้อย!

ทว่าเมื่อเขาพยายามทะลวงสู่ขั้นที่สาม 'ตัดทางโลกกระจ่างจิต' เขากลับต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ไม่คาดคิด

ทุกครั้งที่เข้าฌานบำเพ็ญเพียร ภาพของเมืองชิงหนิวมักจะผุดขึ้นมาตรงหน้าอยู่เสมอ...

ทั้งเรือนเก่าซอมซ่อ ตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย หรือแม้แต่ใบหน้าของเหล่าปุถุชนที่เลือนรางไปนานแล้ว...

"นี่มัน...แดนมายามารในใจงั้นหรือ?"

สวี่ฉางเซิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมเต็มหน้าผาก

"เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง" ขั้นที่สามจำเป็นต้องตัดความยึดติดทางโลกให้ขาด ทว่าเขากลับยังคงถูกความทรงจำของเมืองชิงหนิวกักขังไว้อยู่เสมอ

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้..." เขาพึมพำกับตัวเอง "แม้ข้าจะก้าวเข้าสู่วิถีเซียน ทว่าลึกลงไปในใจ กลับยังไม่ได้ตัดขาดจากทางโลกอย่างแท้จริง"

ผู้บำเพ็ญเพียรให้ความสำคัญกับ "การตัดวาสนาทางโลก" ไม่ใช่การไร้ความรู้สึก ทว่าต้องทำให้จิตใจกระจ่างแจ้ง ไม่ถูกอดีตผูกมัด

สวี่ฉางเซิงเงียบไปเนิ่นนาน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้

"ถึงเวลาต้องกลับไปสักคราแล้ว"

...

สามวันต่อมา สวี่ฉางเซิงได้แจ้งเรื่องขอออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ภายนอกต่อสำนัก แล้วลงเขาไปเพียงลำพัง

เขาไม่ได้ใช้กระบี่บิน ทว่าเลือกเดินเท้าไปยังเมืองชิงหนิว เฉกเช่นเดียวกับตอนที่เพิ่งเข้าสู่สำนักเซียนในปีนั้น

ตลอดทาง ขุนเขายังคงเดิม ทว่าผู้คนและสรรพสิ่งล้วนแปรเปลี่ยนไป

เด็กหนุ่มเก็บสมุนไพรในวันวาน บัดนี้กลายเป็นศิษย์สำนักเซียนระดับกลั่นลมปราณขั้นหกแล้ว

ส่วนพวกอันธพาลที่เคยรังแกเขา กับหลี่ซิ่วไฉที่คอยอมเงิน เกรงว่าคงยังใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและธรรมดาอยู่เช่นเดิม

เจ็ดวันให้หลัง ในที่สุดเค้าโครงของเมืองชิงหนิวก็ปรากฏขึ้นในคลองจักษุ

สวี่ฉางเซิงยืนอยู่บนเนินเขานอกเมือง มองดูตรอกซอกซอยที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ความรู้สึกมากมายพรั่งพรูขึ้นมาในใจ

"สองปีแล้วสินะ..."

เขาก้าวเดินเอื่อย ๆ เข้าไปในเมือง พบว่าสิ่งปลูกสร้างหลายแห่งถูกบูรณะใหม่ ร้านขายยาในวันวานก็เปลี่ยนป้ายไปแล้ว

เมื่อเดินตามความทรงจำมายังที่พักเก่า กลับเห็นว่าลานบ้านทรุดโทรมไปนานแล้ว วัชพืชขึ้นรกชัฏ

สวี่ฉางเซิงผลักบานประตูไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ฝุ่นผงพลันร่วงกราวลงมา

ที่มุมกำแพง โม่หินที่เขาเคยใช้โม่ข้าวเปลือกยังคงอยู่ เพียงแต่มีรอยร้าวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรอย

เขานั่งยอง ๆ ลง ปลายนิ้วลูบไล้รอยร้าวบนโม่หิน ความรู้สึกเลื่อนลอยคล้ายกับได้เห็นร่างผอมบางที่กำลังก้มหน้าก้มตาโม่ข้าวในวันวาน

"ท่านเซียน... เป็นท่านหรือขอรับ?"

น้ำเสียงชราดังขึ้นจากด้านหลัง

สวี่ฉางเซิงหันกลับไป เห็นเพียงชายชราถือไม้เท้าผู้หนึ่งยืนอยู่นอกประตูลานบ้าน นัยน์ตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ท่านคือ... ลุงเฉิน?" สวี่ฉางเซิงจำอีกฝ่ายได้ เขาคือช่างไม้ชราที่อยู่บ้านติดกันในตอนนั้น

"เป็นท่านจริง ๆ ด้วย!" ลุงเฉินตื่นเต้นจนหนวดเคราสั่นระริก "เมื่อสองปีก่อน คนในเมืองต่างพูดกันว่าท่านถูกเซียนพาตัวไป ข้าผู้เฒ่ายังนึกว่าชาตินี้จะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว..."

สวี่ฉางเซิงยิ้มบาง หยิบโอสถรวบรวมปราณออกมาหนึ่งเม็ด "ลุงเฉิน โอสถเม็ดนี้สามารถยืดอายุขัยได้ ท่านรับไว้เถิด"

ลุงเฉินโบกมือปฏิเสธพัลวัน "เช่นนี้จะดีได้อย่างไร..."

"ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนสำหรับข้าวต้มชามนั้นที่ท่านเคยมอบให้ข้าก็แล้วกัน" สวี่ฉางเซิงยัดโอสถใส่มือของชายชรา

เขาจำได้ว่า ในคืนฤดูหนาวอันเหน็บหนาวคืนนั้น เขามีไข้สูงไม่ยอมลด ก็ได้ลุงเฉินนี่แหละที่ยกข้าวต้มร้อน ๆ มาให้ชามหนึ่ง

หลังจากอำลาลุงเฉิน สวี่ฉางเซิงก็เดินตระเวนไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองชิงหนิว

เขาไปที่ตลาดในอดีต และพบว่าหลี่ซิ่วไฉเฒ่าที่มักจะคอยอมเงินของเขา ป่วยตายไปเมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว

ปีนั้น ตอนที่สวี่ฉางเซิงยังอยู่ในสำนักศึกษาของหลี่ซิ่วไฉ เขามักจะเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอมโรคอยู่เสมอ

เพื่อหาเงินมารักษาโรคของตัวเอง อีกฝ่ายจึงทำทุกวิถีทางเพื่อกอบโกยเงินทอง

คิดไม่ถึงว่า สุดท้ายแล้วก็ยังทนไม่ไหวจนต้องจากไปอยู่ดี

สวี่ฉางเซิงเดินผ่านสำนักคุ้มภัยในเมือง บุตรชายของครูฝึกผู้เคยออกหน้าช่วยเหลือเขาอย่างมีคุณธรรม บัดนี้กลายเป็นครูฝึกคนใหม่ กำลังตะคอกสั่งเด็กหนุ่มหลายคนให้ฝึกยืนหยัดม้าอยู่

แต่ครูฝึกคนใหม่ผู้นี้หารู้ไม่ว่า ที่หัวเตียงในห้องของเขา มีโอสถรวบรวมปราณขวดหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ยังมีพวกอันธพาลอีกหลายคนที่เคยรังแกสวี่ฉางเซิง พวกมันยังคงทำตัวเกียจคร้าน เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเมือง

สวี่ฉางเซิงถือโอกาสโปรยผงสกัดวิญญาณใส่ตัวพวกมันเล็กน้อย

ผงยานี้สามารถทำให้แม้แต่ผู้ฝึกตนยังธาตุไฟแตกซ่านได้ สำหรับปุถุชนคนธรรมดาแล้ว ผลลัพธ์ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก

ท้ายที่สุด สวี่ฉางเซิงเดินทางมายังป่าช้าไร้ญาตินอกเมือง และพบหลุมศพของบิดามารดาท่ามกลางดงหญ้ารกร้าง