บทที่ 54 ตัดทางโลกกระจ่างจิต ท่านเซียนปราบโจร! ตลาดชิงซาน!

บทที่ 54 ตัดทางโลกกระจ่างจิต ท่านเซียนปราบโจร! ตลาดชิงซาน!

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ฉางเซิงกลับมาเยี่ยมพวกท่านแล้ว"

เขาหยิบธูปสามดอกออกมาจุด แล้วกราบไหว้ด้วยความเคารพ

ท่ามกลางควันธูปที่ลอยอ้อยอิ่ง สวี่ฉางเซิงพลันรู้สึกผ่อนคลายลง ราวกับมีโซ่ตรวนในใจถูกปลดเปลื้องไปอย่างเงียบเชียบ

คืนนั้น เขานั่งขัดสมาธิอยู่หน้าหลุมศพบิดามารดา พร้อมกับโคจรเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง

การบำเพ็ญเพียรครานี้ ไร้ซึ่งมารในใจมาก่อกวนอีกต่อไป

ยามรุ่งอรุณมาเยือน สวี่ฉางเซิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาทอประกายสีม่วงเข้มข้น!

"ขั้นที่สาม ตัดทางโลกกระจ่างจิต—สำเร็จ!"

สัมผัสวิญญาณแผ่ซ่านออกไปราวกับคลื่นน้ำ ครอบคลุมรัศมีสามสิบจั้งในพริบตา!

วินาทีนี้ ในที่สุดเขาก็กระจ่างแจ้ง

การตัดพันธะทางโลกหาใช่การลืมเลือน หากแต่เป็นการปล่อยวาง

ก่อนออกจากเมืองชิงหนิว สวี่ฉางเซิงได้ยินจากลุงเฉินว่า ในช่วงหลายปีมานี้พวกโจรค่ายเฮยซานบนภูเขาละแวกนี้ออกอาละวาดอย่างหนัก เที่ยวปล้นฆ่าชิงทรัพย์ ทำเรื่องชั่วช้าสารพัด

ขบวนสินค้าในเมืองถูกปล้นชิงอยู่บ่อยครั้ง กระทั่งมีบางครอบครัวถูกฆ่าล้างโคตร

"หากท่านเซียนช่วยกำจัดพวกโจรชั่วกลุ่มนี้ได้ ท่านก็คือผู้มีพระคุณอันใหญ่หลวงของเมืองชิงหนิวแล้ว!" ลุงเฉินกล่าวทั้งน้ำตาอาบแก้ม

แววตาของสวี่ฉางเซิงเย็นเยียบลงเล็กน้อย "ลุงเฉินวางใจเถิด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง"

บัดนี้เขาคือผู้ฝึกตน เดิมทีย่อมไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเรื่องราวทางโลกมากเกินไปนัก

ทว่าในเมื่อต้องการตัดพันธะทางโลกให้สิ้น ก่อนจากไปก็ไม่เสียหายหากจะทำเพื่อบ้านเกิดเป็นเรื่องสุดท้าย

ค่ำคืนนั้น เดือนดับลับฟ้า ลมกรรโชกแรง

สวี่ฉางเซิงเหยียบกระบี่ชิงเฟิง เหาะเหินขึ้นไปลอยตัวอยู่เหนือค่ายเฮยซาน

ตัวค่ายสร้างอิงแอบไปกับแนวเขา ประตูค่ายตั้งตระหง่าน บนหอสังเกตการณ์มีคบเพลิงสว่างไสว แว่วเสียงตะโกนโหวกเหวกของพวกโจรภูเขา

"เป็นเพียงเศษสวะปุถุชน ยังกล้าเหิมเกริมถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

เขาแค่นเสียงหยัน แสงสีครามสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากแขนเสื้อ—นั่นคืออาวุธวิเศษระดับต่ำ 'กระบี่ชิงเฟิง'!

"ฟุ่บ!"

กระบี่ชิงเฟิงพุ่งทะยานเข้าใส่ประตูค่ายประดุจสายฟ้าฟาด เสียงระเบิดดังกึกก้อง! ท่ามกลางเศษไม้ที่ปลิวว่อน ประตูค่ายอันหนาหนักถูกทำลายจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!

"ศัตรูบุก—!" พวกโจรภูเขาพากันแตกตื่นโกลาหล

สวี่ฉางเซิงเอามือไพล่หลังหยัดยืนอยู่กลางเวหา น้ำเสียงดังกึกก้องดุจอสนีบาต "คนค่ายเฮยซานจงฟัง วันนี้ข้าสวี่ฉางเซิงจะลงทัณฑ์แทนสวรรค์ พวกเจ้าก่อกรรมทำเข็ญมามาก สมควรตาย!"

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามคนพุ่งพรวดออกมาจากค่าย พวกมันคือหัวหน้าทั้งสามแห่งค่ายเฮยซาน

หัวหน้าใหญ่ในมือถือดาบใหญ่เก้าห่วง ตวาดกร้าว "ไอ้ตัวหลอกผีที่ไหนโผล่มาวะ? ยิงมันตกลงมาให้ข้า!"

ลูกศรนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ สวี่ฉางเซิงเพียงสะบัดแขนเสื้อเบาๆ วิชาโล่พฤกษาวิญญาณพลันกางออก ลูกธนูทั้งหมดถูกสะท้อนกระเด็นออกไปในพริบตา

"ดื้อด้านรนหาที่ตาย"

เขาไม่ปรานีอีกต่อไป สองมือร่ายมุทรา กระบี่ชิงเฟิงแยกออกเป็นปราณกระบี่สามสาย พุ่งทะยานเข้าปลิดชีพหัวหน้าทั้งสาม!

"เคล็ดวิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน มังกรเมฆาปรากฏสามครา!"

"ฉั๊วะ! ฉั๊วะ! ฉั๊วะ!"

ศีรษะทั้งสามหลุดกระเด็นลอยละลิ่วขึ้นฟ้า! หัวหน้าโจรทั้งสามยังไม่ทันได้กรีดร้อง ก็มีอันต้องไปเยือนปรโลกเสียแล้ว!

"หัวหน้าใหญ่ตายแล้ว!"

"รีบหนีเร็วเข้า!"

พวกโจรภูเขาขวัญหนีดีฝ่อ แตกตื่นหนีตายกันไปคนละทิศคนละทาง

สวี่ฉางเซิงไม่ได้ตามไล่ล่าพวกลูกกระจ๊อกเหล่านี้ แต่หยิบยันต์เพลิงม่วงออกมาหนึ่งแผ่น แล้วโยนออกไปเบาๆ

"ตู้ม—!"

ทะเลเพลิงสีม่วงกลืนกินค่ายโจรทั้งค่ายในชั่วพริบตา สิ่งปลูกสร้างไม้ถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าธุลี

แสงเพลิงโชติช่วงย้อมท้องฟ้าไปกว่าครึ่งจนแดงฉาน แม้แต่เมืองชิงหนิวที่อยู่ห่างออกไปถึงสิบลี้ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

สวี่ฉางเซิงลอยตัวอยู่กลางอากาศ ทอดสายตามองซากปรักหักพังที่กำลังมอดไหม้อยู่เบื้องล่าง พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

"พันธะทางโลกสิ้นสุดลงแล้ว สมควรกลับเสียที"

...

รุ่งอรุณวันถัดมา ชาวบ้านเมืองชิงหนิวต่างพากันสังเกตเห็นกลุ่มควันดำทะมึนลอยโขมงมาจากทิศทางของค่ายเฮยซาน

ชายหนุ่มใจกล้าหลายคนพากันรุดไปสำรวจดู ก่อนจะพบว่าค่ายเฮยซานที่เคยกำเริบเสิบสานในวันวาน บัดนี้ได้กลายสภาพเป็นเพียงกองขี้เถ้าดำเป็นตอตะโก เหลือเพียงศพไร้หัวสามร่างถูกแขวนประจานอยู่บนต้นไม้ใหญ่หน้าค่าย ซึ่งนั่นก็คือหัวหน้าโจรทั้งสามผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่นั่นเอง!

"เป็นท่านเซียน! ต้องเป็นท่านเซียนแสดงอิทธิฤทธิ์แน่ๆ!"

ข่าวลือนี้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

เพียงไม่นาน ทั่วทั้งเมืองชิงหนิวต่างก็รับรู้เรื่องราวว่าเมื่อคืนที่ผ่านมา มีท่านเซียนชุดขาวขี่กระบี่เหาะเหินมาเยือน และได้กวาดล้างค่ายเฮยซานจนราบคาบเพียงชั่วพริบตา

ลุงเฉินยืนปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ทอดสายตามองกลุ่มควันที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนภูเขา พลางพึมพำเบาๆ "เจ้าหนูตระกูลสวี่... ได้กลายเป็นเซียนไปแล้วจริงๆ..."

นับแต่นั้นเป็นต้นมา ละแวกเมืองชิงหนิวก็ไม่มีโจรภูเขาหน้าไหนกล้ามารุกรานอีกเลย

หากมีโจรเร่ร่อนผ่านมา และได้ยินเรื่องราวของ 'ท่านเซียนปราบโจร' ต่างก็พากันเดินอ้อมหลบไปทางอื่นจนสิ้น

ที่นี่ได้กลายเป็นเขตหวงห้ามของพวกโจรภูเขาไปโดยปริยาย และกลายเป็นเรื่องเล่าขานที่น่าอัศจรรย์ใจในหมู่บ้านและเมืองต่างๆ ในรัศมีร้อยลี้

ส่วนสวี่ฉางเซิงในตอนนี้นั้น ได้เดินทางกลับไปถึงสำนักเซียนไท่อีตั้งนานแล้ว เพื่อก้าวเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรของตนต่อไป

สำหรับเขาแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงฉากคั่นเล็กๆ บนเส้นทางการฝึกตนเท่านั้น

ทว่าชาวเมืองชิงหนิวกลับเล่าขานตำนานนี้สืบต่อกันมาแบบรุ่นสู่รุ่น ถึงขั้นตั้งป้ายวิญญาณอายุยืนยาวให้แก่เขา

หลังจากออกจากเมืองชิงหนิว สวี่ฉางเซิงก็ขี่กระบี่เหินเวหา มุ่งหน้ากลับไปยังทิศทางของสำนักเซียนไท่อี

ระหว่างทางที่ผ่านเขตแดนรอบนอกของเทือกเขาไท่อี เขามองเห็นผู้ฝึกตนจำนวนไม่น้อยรวมตัวกันอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งแต่ไกล แสงวิญญาณหลากหลายสีสันส่องประกายวับแวม เห็นได้ชัดว่าเป็นสถานที่แลกเปลี่ยนซื้อขายของผู้บำเพ็ญเพียร

"ตลาดชิงซาน?"

สวี่ฉางเซิงนึกขึ้นได้ว่าโจวชิงเคยพูดถึงสถานที่แห่งนี้ มันเป็นสถานที่แลกเปลี่ยนที่ผู้ฝึกตนอิสระและผู้ฝึกตนจากสำนักต่างๆ มารวมตัวกัน แม้จะวุ่นวายกว่าตลาดทั่วไป แต่ก็มีโอกาสค้นพบของแปลกประหลาดหายากได้ง่ายกว่าเช่นกัน

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดระดับกระบี่ลง แล้วร่อนลงจอดยังบริเวณทางเข้าตลาด

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในตลาด เสียงจอแจก็ดังปะทะหน้า สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอยที่ปูวางบนพื้น เหล่าผู้ฝึกตนบ้างก็ยืนบ้างก็นั่ง ส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าดังระงมไปทั่ว

"หนังกิ้งก่าเพลิงชั้นยอด วัสดุชั้นเยี่ยมสำหรับหลอมสร้างของวิเศษธาตุอัคคี!"

"หวงจิงอายุร้อยปี รับแลกอย่างเดียวไม่ขาย สหายธรรมท่านใดต้องการ ให้นำยันต์มูลค่าเท่าเทียมกันมาแลกเปลี่ยน!"

สวี่ฉางเซิงกวาดสัมผัสวิญญาณออกไป และพบว่าระดับพลังของผู้ฝึกตนในที่นี้โดยทั่วไปไม่สูงนัก ส่วนใหญ่อยู่ที่ระดับกลั่นลมปราณขั้นกลางจนถึงขั้นปลาย มีเพียงบางครั้งที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของระดับสร้างรากฐานอยู่บ้าง

เขาจงใจปกปิดกลิ่นอายของตนเอง และกดทับระดับพลังไว้ที่ราวๆ ระดับกลั่นลมปราณขั้นห้า ในสถานที่เช่นนี้ การทำตัวไม่ให้เป็นที่สะดุดตาถึงจะเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาด

สวี่ฉางเซิงหาที่ว่างได้ที่หนึ่ง เขาปูผ้าหยาบๆ ลงบนพื้น ก่อนจะหยิบขวดโอสถกว่าสิบขวดออกมาวางเรียงราย

"โอสถรวบรวมปราณ โอสถบำรุงปราณ รับประกันคุณภาพ ในราคาย่อมเยา"

เขาจงใจไม่นำโอสถระดับกลางออกมา วางขายเพียงโอสถระดับต่ำธรรมดาๆ เท่านั้น ทว่าถึงกระนั้นก็ยังดึงดูดลูกค้าได้ในเวลาอันรวดเร็ว

"สหายธรรม โอสถบำรุงปราณนี้ขายอย่างไร?" ชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่สะพายกระบี่ยักษ์ไว้ด้านหลังนั่งยองๆ ลงเอ่ยถาม

สวี่ฉางเซิงประเมินอีกฝ่ายปราดหนึ่ง เมื่อดูจากกระบี่ยักษ์ที่กว้างราวกับบานประตูและเครื่องแต่งกายอันเป็นเอกลักษณ์แล้ว คาดว่าน่าจะเป็นศิษย์ของสำนักกระบี่ยักษ์

"ขวดละสามสิบหินวิญญาณ"

"เอาสองขวด!" ชายฉกรรจ์จ่ายหินวิญญาณอย่างตรงไปตรงมา

การซื้อขายเพิ่งจะเสร็จสิ้น ผู้ฝึกตนสวมชุดคลุมสีเทาที่เอวแขวนถุงผ้าใบเล็กๆ ไว้หลายใบก็เดินเข้ามาใกล้ "สหายธรรมมีโอสถถอนพิษหรือไม่? ข้ายินดีจ่ายในราคาสูง"

สวี่ฉางเซิงสังเกตเห็นว่าในถุงผ้าของอีกฝ่ายมีสิ่งมีชีวิตขยับเขยื้อนอยู่รางๆ จึงเดาว่าน่าจะเป็นผู้ฝึกตนจากสำนักป่ายขุย สำนักแห่งนี้เชี่ยวชาญด้านการหลอมสร้างหุ่นเชิด ถึงขั้นสามารถนำสิ่งมีชีวิตมาหลอมเป็นหุ่นเชิดต่อสู้ได้

"ขออภัยด้วย โอสถถอนพิษขายหมดแล้ว"

ผู้ฝึกตนชุดเทาส่ายหน้าด้วยความเสียดายก่อนจะเดินจากไป

หลังจากนั้น สวี่ฉางเซิงก็ทยอยขายโอสถออกไปได้อีกเจ็ดแปดขวด ทั้งยังถือโอกาสจัดการกับของวิเศษระดับต่ำและวัสดุที่ไม่ได้ใช้สิบกว่าชิ้น ได้รับหินวิญญาณรวมแล้วกว่าหนึ่งพันก้อน

ในระหว่างการซื้อขาย สวี่ฉางเซิงสังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่า ภายในตลาดแห่งนี้มีผู้ฝึกตนจากหลากหลายสำนักปะปนกันอยู่

ศิษย์สำนักกระบี่ยักษ์สะดุดตาที่สุด แต่ละคนล้วนสะพายกระบี่ยักษ์ไว้ด้านหลัง มีท่าทีองอาจห้าวหาญ

ส่วนผู้ฝึกตนจากสำนักป่ายขุยก็แผ่กลิ่นอายมืดมนเย็นเยียบ ข้างกายมักจะมีหุ่นเชิดติดตามอยู่เสมอ

หลายคนที่สวมชุดหนังสัตว์และพาอสูรวิญญาณมาด้วย เห็นได้ชัดว่าเป็นคนของสำนักคุมอสูร

และยังมีผู้ฝึกตนหญิงในชุดขาวอีกหลายคนที่มีกลิ่นอายเย็นชาเย่อหยิ่ง ซึ่งน่าจะเป็นศิษย์ของสำนักสุ่ยเยวี่ย

"มีแต่คนร้อยพ่อพันแม่ปะปนกันจริงๆ..." สวี่ฉางเซิงลอบระแวดระวังตัว แต่กลับไม่พบร่องรอยใดๆ ของสำนักมารเสวียนอินเลยแม้แต่น้อย

ทว่านี่ก็เป็นเรื่องปกติ ในฐานะที่สำนักมารเสวียนอินเป็นถึงผู้นำของวิถีมาร ย่อมมีพฤติกรรมลึกลับซับซ้อน ศิษย์ในสำนักน้อยนักที่จะปรากฏตัวอย่างเปิดเผย