บทที่ 55 หินดำประหลาด ศิษย์สำนักมารเสวียนอิน! การเข่นฆ่าระหว่างทางกลับ!

บทที่ 55 หินดำประหลาด ศิษย์สำนักมารเสวียนอิน! การเข่นฆ่าระหว่างทางกลับ!

ขณะที่สวี่ฉางเซิงเตรียมจะเก็บแผง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีท่วงท่าเดินเหินองอาจดุจพยัคฆ์มังกรก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าแผงของเขา

"สหายหนุ่ม โอสถขวดนี้ขายอย่างไร?" ชายวัยกลางคนชี้ไปยังโอสถบำรุงปราณขวดธรรมดาขวดหนึ่งแล้วเอ่ยถาม

สวี่ฉางเซิงเพิ่งจะอ้าปากตอบ จู่ๆ รูม่านตาก็หดเกร็งเล็กน้อย บนนิ้วของชายวัยกลางคนสวมแหวนสีดำวงหนึ่งที่ไม่สะดุดตา ทว่ากลับมีอักขระยันต์เล็กจิ๋วสลักเอาไว้

แหวนมิติ!

นี่คือของวิเศษที่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานเท่านั้นจึงจะมีปัญญาใช้!

"เก้าสิบหินวิญญาณ" สวี่ฉางเซิงจงใจโก่งราคาให้สูงขึ้น

ชายวัยกลางคนยิ้มบางๆ ไม่แม้แต่จะต่อรองราคา เขายอมจ่ายหินวิญญาณให้โดยตรง

ตอนที่กำลังจะจากไป เขาปรายตามองสวี่ฉางเซิงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "โอสถของสหายหนุ่ม... น่าสนใจมากทีเดียว"

สวี่ฉางเซิงใจหายวาบ แต่ภายนอกยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงอาการ "ผู้อาวุโสชมเกินไปแล้ว"

ตอนที่สวี่ฉางเซิงยื่นส่งโอสถให้ เขาจงใจใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบดูรอบหนึ่ง เมื่อพบว่าเป็นเพียงโอสถระดับกลางธรรมดาที่เขาหลอมขึ้นเอง ไม่ใช่เม็ดยาที่ผ่านการเสริมพลังจากติ่งเตาน้อย ถึงได้ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ดูเหมือนข้าจะคิดมากไปเอง..."

ตกบ่าย สวี่ฉางเซิงเก็บแผงเรียบร้อย ก็เริ่มเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วตลาดชิงซาน เผื่อจะฟลุกเจอของดีราคาถูกบ้าง

สวี่ฉางเซิงเดินทอดน่องไปตามทางในตลาด กวาดสายตามองแผงลอยทั้งสองข้างทาง

จู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า สายตาถูกดึงดูดด้วยแผงลอยเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาแผงหนึ่ง

เจ้าของแผงเป็นชายชราใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น บนแผงมีแร่หินสีเทาหม่นสองสามก้อนกับหญ้าวิญญาณอีกไม่กี่ต้นวางอยู่ ดูเรียบง่ายไร้จุดเด่น

ทว่าสัมผัสวิญญาณของสวี่ฉางเซิงที่เทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ กลับรับรู้ได้อย่างฉับไวว่า ภายในแร่หินสีดำก้อนหนึ่งที่มีขนาดเท่ากำปั้น มีความผันผวนของพลังวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านออกมาจางๆ

"สหายเต๋า แร่เหล็กดำก้อนนี้ขายอย่างไร?" สวี่ฉางเซิงย่อตัวลงนั่งยอง แสร้งเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

ชายชราเหลือบตาขึ้นมอง "แปดสิบหินวิญญาณ ราคานี้ไม่ลดแล้ว"

ราคานี้เห็นได้ชัดว่าสูงเกินไป แร่เหล็กดำธรรมดาอย่างมากก็มีมูลค่าแค่สามสิบหินวิญญาณเท่านั้น

แต่สวี่ฉางเซิงกลับไม่ต่อราคา เขาหยิบหินวิญญาณออกมาส่งให้อีกฝ่ายโดยตรง

แววตาของชายชราทอประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาราบเรียบดังเดิม แล้วยื่นแร่หินให้สวี่ฉางเซิง

ขณะที่สวี่ฉางเซิงเตรียมจะลุกจากไป น้ำเสียงเย็นเยียบกลับดังขึ้นจากด้านหลัง "ช้าก่อน! คุณชายอย่างข้าถูกใจแร่ก้อนนี้เข้าแล้ว"

สวี่ฉางเซิงหันขวับไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้หนึ่งพากู้ติดตามสองคนมายืนอยู่เบื้องหลัง

ที่เอวของชายหนุ่มแขวนป้ายหยกชิ้นหนึ่ง สลักอักษรคำว่า 'เสวียนอิน' เอาไว้ ชัดเจนว่าเป็นศิษย์ของสำนักมารเสวียนอิน!

"สหายเต๋าท่านนี้ ข้าซื้อแร่ก้อนนี้ไปแล้ว" สวี่ฉางเซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ชายหนุ่มชุดหรูหราแค่นเสียงเย็น "คุณชายอย่างข้าจะให้ราคาสองเท่า ส่งแร่ก้อนนั้นมาซะ"

ผู้ฝึกตนรอบข้างเห็นดังนั้นก็พากันถอยห่าง หวาดกลัวว่าจะถูกร่างแหไปด้วย

เรื่องความกร่างและวางอำนาจบาตรใหญ่ของสำนักมารเสวียนอินนั้น ลือชื่อกระฉ่อนไปทั่วโลกผู้บำเพ็ญเพียร

สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เพิ่งจะอ้าปาก ชายชราเจ้าของแผงกลับเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน "สหายหนุ่มจากสำนักมารเสวียนอิน ตลาดก็มีกฎของตลาด ในเมื่อการซื้อขายเสร็จสิ้นไปแล้ว ย่อมไม่อาจกลับคำได้"

ชายหนุ่มชุดหรูหราหน้าทะมึนลง "ตาเฒ่า กล้ายุ่งเรื่องของคุณชายอย่างข้าเชียวรึ?" ขาดคำ กลิ่นอายพลังระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าก็ระเบิดออกมาจากร่าง

ชายชราไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ แรงกดดันระดับสร้างรากฐานก็แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณในพริบตา!

ชายหนุ่มชุดหรูหราหน้าถอดสี รีบค้อมกายคารวะทันที "ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ ล่วงเกินผู้อาวุโสเข้าแล้ว!"

ชายชราแค่นเสียงเย็นชา "ไสหัวไปซะ"

ชายหนุ่มชุดหรูหราจากไปอย่างทุลักทุเล ทว่าก่อนไปก็ไม่วายถลึงตาถมึงทึงใส่สวี่ฉางเซิงอย่างมาดร้าย

"ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยออกหน้าให้" สวี่ฉางเซิงประสานมือกล่าวขอบคุณ

ชายชราโบกมือปัด "ไม่ต้องมากมารยาทหรอก สหายหนุ่มตาแหลมไม่เบา แร่ก้อนนั้นมีความพิเศษอยู่จริงๆ"

กล่าวจบ เขาก็ปรายตามองสวี่ฉางเซิงอย่างมีความหมายแฝงเร้น ก่อนจะเก็บแผงลอยแล้วปลิวหายไปอย่างพลิ้วไหว

สวี่ฉางเซิงลอบตระหนกอยู่ในใจ ชายชราผู้นี้ดูออกชัดๆ ว่าแร่ก้อนนี้ไม่ธรรมดา แต่ก็ยังยอมขายให้เขา ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีเจตนาใดกันแน่

เขาไม่กล้ารั้งอยู่นาน รีบปลีกตัวออกจากตลาด แล้วขี่กระบี่เหาะเหินกลับสำนักเซียนไท่อีทันที

การเดินทางครั้งนี้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้มหาศาลนัก ไม่เพียงแต่จะจัดการกำจัดเสบียงส่วนเกินออกไปได้ ทว่ายังได้เปิดหูเปิดตาเห็นผู้ฝึกตนจากหลากหลายสำนัก ทำให้มองเห็นภาพรวมของโลกผู้บำเพ็ญเพียรแห่งแคว้นจ้าวได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้แร่ลึกลับก้อนนี้กลับมาอีกด้วย

สวี่ฉางเซิงขี่กระบี่เหาะเหินออกจากตลาดชิงซานได้ไม่นานนัก จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบที่แอบติดตามมาเบื้องหลังอย่างเงียบเชียบ

เขากวาดสัมผัสวิญญาณออกไปตรวจสอบ ก็พบว่ามีประกายแสงสามสายกำลังพุ่งทะยานไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว ผู้ที่นำหน้ามามิใช่ใครอื่น แต่เป็นศิษย์สำนักเสวียนอินที่แย่งประมูลแร่เหล็กดำกับเขาในตลาดก่อนหน้านี้นั่นเอง!

"หึ ไม่ยอมถอดใจจริงๆ สินะ..." สวี่ฉางเซิงแค่นรอยยิ้มเย็นเยียบ จงใจชะลอความเร็วลง แสร้งทำเป็นว่าพลังวิญญาณใกล้จะเหือดแห้งเต็มที

"ฮ่าๆๆ! ไอ้หนู หนีไม่รอดแล้วล่ะสิ" น้ำเสียงเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง เพียงพริบตาเดียว ร่างทั้งสามก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าสวี่ฉางเซิงเอาไว้

ชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้เป็นหัวหน้าแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ในมือควงมีดมารแม่ลูกที่เปล่งประกายสีดำมืดมิด ขณะที่ผู้ติดตามอีกสองคนด้านข้างต่างเรียกดาบยาวสีเลือดออกมาถือไว้ รังสีสังหารแผ่ซ่านอย่างดุดัน

"เป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นห้ากระจอกๆ ดันกล้ามาแย่งชิงของวิเศษกับข้า? วันนี้ข้าจะสงเคราะห์ให้เจ้าได้เป็นผีที่รู้ตัวก่อนตายก็แล้วกัน!" ชายหนุ่มกล่าวอย่างโอหัง "จดจำเอาไว้ให้ดี คนที่ปลิดชีพเจ้าคือ ไช่จื่อเสี่ยน แห่งสำนักเสวียนอิน!"

สวี่ฉางเซิงมีสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย "สำนักเสวียนอินงั้นรึ... ดูเหมือนจะตกคำว่า 'มาร' ไปคำหนึ่งนะ"

"รนหาที่ตาย!" ประกายตาของไช่จื่อเสี่ยนวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นเยียบ เขาสะบัดมือสั่งการทันที "ฆ่ามัน!"

ผู้ติดตามทั้งสองเร่งพลังปราณใส่ดาบสีเลือดในมือทันที ประกายดาบสาดซัดเข้ามาประดุจสายรุ้งสีเลือด!

สวี่ฉางเซิงแค่นเสียงเย็นชา ประกายแสงสีทองสว่างวาบออกมาจากแขนเสื้อ กระบี่ยาวที่อาบไล้ไปด้วยแสงสีทองทั่วทั้งเล่มพุ่งทะยานออกไปในฉับพลัน นั่นก็คืออาวุธวิเศษระดับกลาง "กระบี่วิญญาณทองคำ"!

"วิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียน ท่ารุ้งทองทะลวงตะวัน!"

ชั่วพริบตานั้น กระบี่วิญญาณทองคำก็แปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายรุ้งสีทองอันเจิดจรัส ความเร็วของมันพุ่งทะยานก้าวล้ำเหนือกว่าวิชากระบี่บินของผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด!

"ฉัวะ! ฉัวะ!"

ผู้ติดตามทั้งสองยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลำคอก็ถูกรุ้งสีทองทะลวงผ่านจนเป็นรูโหว่ โลหิตสาดกระเซ็น สิ้นใจตายคาที่ในทันที!

"อะไรกัน?!" รูม่านตาของไช่จื่อเสี่ยนหดเกร็งวูบ สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "เคล็ดลับวิชาควบคุมกระบี่ขั้นสูงสุด?! เจ้า... เจ้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นห้า!"

พลังวิญญาณของผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นห้านั้น ไม่มีทางที่จะใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาลับเช่นนี้ได้เลย

สวี่ฉางเซิงเพียงแค่แสยะยิ้มเย็นเยียบโดยไม่เอ่ยคำใด

แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นห้า เขาอยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหกต่างหาก ทว่ากลับมีพลังวิญญาณเทียบเท่ากับระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดเชียวนะ!

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงสามารถเริ่มดึงเอาท่าสังหารอันทรงพลังบางส่วนของวิชาควบคุมกระบี่เสวียนเทียนออกมาใช้การได้แล้ว

กระบี่วิญญาณทองคำหมุนวนกลางอากาศหนึ่งรอบ ก่อนจะพุ่งเป้าล็อกหมายหัวไช่จื่อเสี่ยนอีกครั้ง

"บัดซบ!"

ไช่จื่อเสี่ยนขบกรามแน่น รีบกระตุ้นมีดมารแม่ลูกในมืออย่างสุดกำลัง ลำแสงสีดำทมิฬขนาดสั้นและยาวสองสายพุ่งสลับไขว้กันหมายจะฟาดฟันศัตรู แฝงมาพร้อมกับเสียงภูตผีโหยหวนดังกึกก้อง ชวนให้ผู้คนรู้สึกขวัญผวา!

"อาวุธวิเศษระดับสูงงั้นรึ?" แววตาของสวี่ฉางเซิงหดเกร็งลงเล็กน้อย ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เขารีบร่าย "วิชาโล่พฤกษาวิญญาณ" อย่างรวดเร็ว โล่แสงสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นกลางอากาศ และเข้ามากางกั้นเบื้องหน้าในพริบตา

"ตู้ม!"

มีดมารแม่ลูกพุ่งกระแทกเข้ากับโล่วิญญาณอย่างจัง ปราณสีดำทมิฬทะลักเดือด โล่วิญญาณสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่อาจทะลวงฝ่าเข้ามาได้

เมื่อไช่จื่อเสี่ยนเห็นเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูหมองคล้ำย่ำแย่ลงไปอีก "เป็นแค่วิชาธาตุไม้กระจอกๆ แท้ๆ กลับสามารถต้านทานมีดมารแม่ลูกของข้าได้เชียวรึ?!"

สวี่ฉางเซิงไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวอีกต่อไป เขาสะบัดแขนเสื้อเพียงคราเดียว ยันต์สีม่วงนับสิบแผ่นก็พุ่งทะยานออกมาในพริบตา นั่นคือ ยันต์เพลิงม่วง!

"ไป!"

"ตูม! ตูม! ตูม!"

ยันต์เพลิงม่วงเกิดการระเบิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เปลวเพลิงสีม่วงอันร้อนระอุแผดเผาและกลืนกินร่างของไช่จื่อเสี่ยนเข้าไปในชั่วพริบตา!

"อ๊ากกก!"

ไช่จื่อเสี่ยนแผดเสียงร้องโหยหวน ปราณสีดำทมิฬรอบกายพวยพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อพยายามต้านทานการแผดเผาของเพลิงม่วงอย่างสุดกำลัง ทว่าเขาก็ยังคงถูกเผาผลาญจนผิวหนังปริแตกเนื้อไหม้เกรียม ลมหายใจรวยรินลงไปทุกขณะ