บทที่ 56 ผลึกวิญญาณม่วง หลินเยียนออกจากด่าน! หินโลหิตมาร!

บทที่ 56 ผลึกวิญญาณม่วง หลินเยียนออกจากด่าน! หินโลหิตมาร!

"เจ้า... เหตุใดเจ้าถึงมียันต์เพลิงม่วงมากมายเช่นนี้?!" ไช่จื่อเสี่ยนตื่นตระหนกสุดขีด ในที่สุดดวงตาก็ฉายแววหวาดกลัวออกมา

สวี่ฉางเซิงเอ่ยเสียงเรียบ "เพิ่งจะมารู้สึกกลัวเอาป่านนี้หรือ?"

ไช่จื่อเสี่ยนกัดฟันกรอด ตบหน้าอกตัวเองอย่างแรงแล้วพ่นโลหิตแก่นแท้ออกมา ละอองเลือดแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีดำปกคลุมร่างของเขาในพริบตา

"วิชาหลบหนีเสวียนอิน!"

"ฟุ่บ!"

แสงสีดำสว่างวาบ ร่างของไช่จื่อเสี่ยนพุ่งทะยานหนีออกไปไกลกว่าร้อยจั้งด้วยความเร็วเหนือชั้น เพียงพริบตาก็หายวับลับขอบฟ้าไป

สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ไล่ตามไป

วิชาหลบหนีเสวียนอินเป็นวิชาลับรักษาชีวิตของสำนักมารเสวียนอิน มันคือการเผาผลาญโลหิตแก่นแท้เพื่อหลบหนี ความเร็วของมันสูงลิ่ว ต่อให้เขามีกระบี่วิญญาณทองคำก็ยากจะตามทัน

"น่าเสียดายที่ปล่อยให้มันหนีไปได้" สวี่ฉางเซิงเก็บอาวุธวิเศษ แววตาเย็นเยียบลง "แต่ในเมื่อรู้ว่ามันเป็นศิษย์สำนักมารเสวียนอิน หากพบกันคราวหน้า ข้าจะต้องสังหารมันให้จงได้!"

เขารีบจัดการกวาดล้างสนามรบ เก็บถุงเก็บของของผู้ติดตามทั้งสองคนมา ก่อนจะขี่กระบี่เร่งความเร็วจากไป

เขาไม่นึกหวาดกลัวการแก้แค้นของไช่จื่อเสี่ยน ทว่าสำนักมารเสวียนอินก็เป็นถึงสำนักใหญ่วิถีมาร หากถูกเพ่งเล็งเข้าก็คงเป็นปัญหาใหญ่ไม่น้อย

"ดูท่าคงต้องรีบยกระดับความแข็งแกร่งให้เร็วที่สุดแล้ว..."

สวี่ฉางเซิงแววตาแน่วแน่ มุ่งหน้าทะยานกลับไปทางสำนักเซียนไท่อี

เมื่อกลับมาถึงเรือนหลังเล็กบนยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ สวี่ฉางเซิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะหยิบแร่สีดำก้อนนั้นออกมา

เขาโคจรพลังวิญญาณกระแทกเปลือกนอกของก้อนแร่จนแตกละเอียด เผยให้เห็นผลึกหินสีม่วงขนาดเท่าไข่ไก่ซ่อนอยู่ภายใน

ผลึกวิญญาณม่วง! สวี่ฉางเซิงดีใจจนแทบเนื้อเต้น

สิ่งนี้คือวัสดุหลอมอาวุธที่หาได้ยากยิ่ง มันสามารถยกระดับจิตวิญญาณของอาวุธวิเศษได้อย่างมหาศาล และเป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำหรับหลอมอาวุธวิเศษระดับสูงจำนวนมาก

ก้อนใหญ่ขนาดนี้ มูลค่าของมันต้องไม่ต่ำกว่าเจ็ดร้อยศิลาวิญญาณเป็นแน่!

มิน่าเล่าศิษย์สำนักมารเสวียนอินผู้นั้นถึงได้ร้อนรนนกนัก นี่มันลาภลอยก้อนโตชัด ๆ

สวี่ฉางเซิงกระจ่างแจ้งในใจ ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง แต่ทำไมชายชราผู้นั้นถึงขายของล้ำค่าเช่นนี้ให้เขากัน?

"จงใจงั้นหรือ หรือว่าเขาเองก็ไม่รู้ว่าข้างในก้อนแร่สีดำนี่คืออะไรกันแน่ ถึงปล่อยให้ข้าได้ของดีมาในราคาถูก?"

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สวี่ฉางเซิงก็ตัดสินใจปัดเรื่องนี้ทิ้งไปก่อน งานด่วนที่สุดในตอนนี้คือการเพิ่มความแข็งแกร่งต่างหาก

วันเวลาหลังจากนั้น สวี่ฉางเซิงทุ่มเทให้กับการฝึกฝนเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง ควบคู่ไปกับการศึกษาวิธีหลอมโอสถรวมจิต

แม้จะสามารถหาซื้อโอสถรวมจิตได้ แต่ขวดหนึ่งก็ปาเข้าไปสองร้อยศิลาวิญญาณ ซึ่งนับว่าแพงหูฉี่

หลายวันต่อมา ขณะที่สวี่ฉางเซิงกำลังฝึกฝนเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงอยู่ภายในถ้ำพำนัก จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ว่าค่ายกลอาคมหน้าถ้ำถูกแตะต้อง

เขาใช้สัมผัสวิญญาณกวาดมอง ก็พบว่าเป็นโจวชิงที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย

"ศิษย์พี่โจว?" สวี่ฉางเซิงเปิดค่ายกลอาคมและเชิญโจวชิงเข้ามาในถ้ำ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู โจวชิงก็กระซิบเสียงเบา "ศิษย์น้องสวี่ ข้าเพิ่งได้ข่าวมา หลินเยียนแห่งยอดเขาชิงจู๋ออกจากด่านแล้ว และ... นางทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบแล้วด้วย!"

สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้ว "ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบหรือ?"

ระดับกลั่นลมปราณมีทั้งหมดสิบสองขั้น ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระทั่วไปมักขาดแคลนทรัพยากร ส่วนใหญ่พอฝึกฝนถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าก็จะเริ่มลองสร้างรากฐาน ทว่าโอกาสสำเร็จนั้นมีน้อยนิด

ส่วนศิษย์สำนักใหญ่อย่างสำนักเซียนไท่อี มักจะบำเพ็ญเพียรไปจนถึงขั้นสิบสองเสียก่อนแล้วค่อยสร้างรากฐาน

ด้วยวิธีนี้ แม้จะไม่มีโอสถสร้างรากฐานก็ยังมีโอกาสสำเร็จถึงหนึ่งในสาม และหากมีโอสถสร้างรากฐานเป็นตัวช่วย โอกาสสร้างรากฐานก็อาจพุ่งสูงถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

ส่วนในตำนานนั้น กล่าวกันว่ายังมีระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสามอยู่ด้วย

หากบำเพ็ญสำเร็จ จะสามารถเบิกจุดตันเถียนเพิ่มได้อีกแห่งหนึ่ง ทำให้มีพลังวิญญาณเหนือกว่าผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด

แต่ความยากของมันกลับสูงยิ่งกว่าการสร้างรากฐานเสียอีก ในประวัติศาสตร์ของสำนักเซียนไท่อี มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ฝึกฝนสำเร็จ ส่วนในยุคปัจจุบันยิ่งไม่มีใครทำได้เลย

"หลินเยียนเดิมทีก็มีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา อีกทั้งยังมีตระกูลคอยหนุนหลัง ตอนนี้นางทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบแล้ว ความแข็งแกร่งย่อมเพิ่มพูนขึ้นมาก" โจวชิงเอ่ยเสียงขรึม "ก่อนหน้านี้นางส่งคนมาลอบสังหารเจ้า จึงถูกลงโทษให้กักบริเวณสามเดือน ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบครึ่งปีแล้ว เกรงว่า..."

สวี่ฉางเซิงแววตาเย็นเยียบลง "นางยังคิดจะหาเรื่องข้าอยู่อีกหรือ?"

โจวชิงพยักหน้า "สตรีอย่างหลินเยียนเป็นพวกผูกใจเจ็บ ครั้งก่อนเจ้าทำให้นางต้องเสียเปรียบครั้งใหญ่ นางไม่มีทางยอมเลิกราง่าย ๆ แน่"

สวี่ฉางเซิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น "ตอนนี้นางอยู่ที่ใด?"

"เพิ่งออกจากด่านมาได้ไม่นาน ได้ยินมาว่ากำลังปรับเสถียรภาพของระดับพลังอยู่" โจวชิงถอนหายใจ "ศิษย์น้องสวี่ ช่วงนี้เจ้าก็ระวังตัวหน่อยเถอะ หากนางมาหาเรื่องเจ้าจริง ๆ เกรงว่าคงไม่ง่ายดายเหมือนคราวก่อนแน่"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้า "ขอบคุณศิษย์พี่ที่ช่วยเตือนข้า"

โจวชิงกำชับอีกสองสามคำ ก่อนจะขอตัวลากลับไป

เมื่อโจวชิงจากไปแล้ว ประกายตาของสวี่ฉางเซิงก็เย็นเยียบขึ้นมา

"ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ..."

ตอนนี้เขาอยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหก แต่มีพลังวิญญาณกล้าแข็งเทียบเท่าขั้นเจ็ด เมื่อรวมกับเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงและไพ่ตายอีกมากมาย ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับระดับกลั่นลมปราณขั้นเก้าก็ยังพอรับมือไหว

ทว่าระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบนั้นก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายแล้ว ช่องว่างของพลังวิญญาณห่างชั้นกันเกินไป การปะทะด้วยกำลังตรง ๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องฉลาด

"ดูท่าต้องรีบยกระดับพลังฝึกปรือให้เร็วที่สุดเสียแล้ว"

สวี่ฉางเซิงหยิบเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กออกมา ทำการยกระดับโอสถจ้วงหยวนที่เหลืออยู่ทั้งหมดให้กลายเป็นคุณภาพไร้ตำหนิ ก่อนจะกลืนลงคอไปหนึ่งเม็ดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ครืน—"

พลังวิญญาณอันมหาศาลไหลพล่านไปตามเส้นลมปราณ ระดับพลังฝึกปรือของเขาพุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เขาต้องทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดให้เร็วที่สุด!

ณ ยอดเขาชิงจู๋ ภายในถ้ำพำนักอันวิจิตรตระการตา

หลินเยียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงหยก รอบกายรายล้อมไปด้วยพลังวิญญาณที่รวมตัวกันราวกับม่านหมอก กลิ่นอายพลังของนางแข็งแกร่งกว่าเมื่อครึ่งปีก่อนหลายเท่านัก

นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายความเย็นเยียบพาดผ่านดวงตาคู่นั้น

"สวี่ฉางเซิง... เจ้าทำให้ข้าต้องถูกกักบริเวณถึงสามเดือน บัดนี้ข้าทะลวงสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบแล้ว บัญชีแค้นนี้ คงถึงเวลาต้องสะสางกันเสียที"

ปลายนิ้วของนางดีดออกเบา ๆ ส่งยันต์สื่อสารแผ่นหนึ่งให้พุ่งทะยานออกไป

ชั่วครู่ต่อมา ศิษย์ยอดเขาชิงจู๋ผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม

"ศิษย์พี่"

หลินเยียนเอ่ยเสียงเรียบ "ไปสืบดูซิว่าช่วงนี้สวี่ฉางเซิงกำลังทำอันใดอยู่"

ศิษย์ผู้นั้นมีท่าทีลังเล "ศิษย์พี่ กฎของสำนักห้ามมิให้ศิษย์ต่อสู้กันเองนะขอรับ หากหอคุมกฎรู้เข้า..."

หลินเยียนแค่นเสียงหัวเราะหยัน "ผู้ใดบอกว่าข้าจะลงมือเองเล่า?"

นางหยิบหยกบันทึกชิ้นหนึ่งออกมา แล้วโยนให้ศิษย์ผู้นั้น

"นำสิ่งนี้ไปมอบให้หลิวเม่า"

ศิษย์ผู้นั้นรับหยกบันทึกมา เมื่อใช้สัมผัสวิญญาณกวาดตรวจสอบ สีหน้าของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ศิษย์พี่ นี่มัน..."

"ทำตามที่สั่งก็พอ" หลินเยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ไปบอกเขาว่าหากคิดจะจัดการกับสวี่ฉางเซิง นี่คือโอกาสทองที่ดีที่สุดแล้ว"

ศิษย์ผู้นั้นไม่กล้าเอ่ยปากมากความอีก รีบโค้งคำนับแล้วล่าถอยออกไป

หลินเยียนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากยกยิ้มหยันขึ้นมา

"สวี่ฉางเซิง ครั้งนี้... ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะหนีรอดไปได้อย่างไร!"

สามวันต่อมา ขณะที่สวี่ฉางเซิงกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ภายในถ้ำพำนัก จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ถ้ำ

เมื่อใช้สัมผัสวิญญาณกวาดออกไปตรวจสอบ เขาก็พบว่าเป็นศิษย์สายนอกแปลกหน้าผู้หนึ่ง กำลังเดินด้อม ๆ มอง ๆ อยู่บริเวณใกล้เคียงด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ

"หืม?" สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้ว ซ่อนเร้นกลิ่นอายของตนเองอย่างแนบเนียน และลอบสังเกตการณ์อยู่ในเงามืด

ศิษย์ผู้นั้นมองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น ก็ทำการฝังบางสิ่งลงใต้ต้นไม้ด้านนอกถ้ำพำนัก ก่อนจะรีบผละจากไปอย่างรวดเร็ว

สวี่ฉางเซิงรอจนอีกฝ่ายเดินลับสายตาไป จึงรีบออกไปตรวจสอบทันที

เขาค่อย ๆ ขุดดินขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วก็ต้องพบว่าสิ่งที่ฝังอยู่ด้านในคือหินโลหิตมาร!

"หินโลหิตมารหรือ?!" รูม่านตาของสวี่ฉางเซิงหดเกร็งลง

หินโลหิตมารเป็นของชั่วร้ายที่ผู้บำเพ็ญเพียรสายมารมักจะใช้งาน ภายในอัดแน่นไปด้วยปราณชั่วร้าย หากสัมผัสเป็นเวลานาน มันจะกัดกร่อนสติสัมปชัญญะของผู้บำเพ็ญเพียร จนอาจถึงขั้นธาตุไฟเข้าแทรกได้

"ช่างเป็นวิธีการที่อำมหิตนัก..."

สวี่ฉางเซิงแค่นเสียงหัวเราะหยัน เขาตระหนักได้ในทันทีว่านี่จะต้องเป็นฝีมือของหลินเยียนหรือหลิวเม่าอย่างแน่นอน

คนพวกนั้นไม่กล้าลงมือกับเขาตรง ๆ จึงใช้วิธีการอันสกปรกชั่วร้ายเช่นนี้ หวังจะลอบทำร้ายให้เขาตกหลุมพรางโดยไม่รู้ตัว!