บทที่ 57 ค่ายกลล็อกวิญญาณแสงทอง การบำเพ็ญเพียรผิดพลาด ล่องูออกจากถ้ำ!

บทที่ 57 ค่ายกลล็อกวิญญาณแสงทอง การบำเพ็ญเพียรผิดพลาด? ล่องูออกจากถ้ำ!

"ในเมื่อพวกเจ้าอยากเล่นลอบกัดนัก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

สวี่ฉางเซิงเก็บหินโลหิตมารพลางกวาดสายตาทอประกายเย็นเยียบ

เขากลับมายังถ้ำพำนัก หยิบเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กออกมา แล้วหย่อนหินโลหิตมารลงไป

"วิ้ง..."

แสงสีชอุ่มของเตาใบเล็กไหลเวียน ปราณชั่วร้ายบนพื้นผิวหินโลหิตมารก็ถูกชำระล้างอย่างรวดเร็ว แปรเปลี่ยนเป็นผลึกสีเลือดที่โปร่งใสแวววาว

"ผลึกโลหิตงั้นหรือ?" สวี่ฉางเซิงประหลาดใจเล็กน้อย

หลังจากหินโลหิตมารผ่านการชำระล้างแล้ว กลับกลายเป็น 'ผลึกโลหิต' ที่หาได้ยากยิ่ง

สิ่งนี้อัดแน่นไปด้วยปราณโลหิตบริสุทธิ์ สามารถนำไปหลอมเป็นยอดโอสถรักษาอาการบาดเจ็บอย่าง 'โอสถวิญญาณโลหิต' ได้ มูลค่าของมันเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่าตัว!

"หลินเยียน หลิวเม่า 'ของขวัญ' ที่พวกเจ้าส่งมา ข้าขอรับไว้ด้วยความเต็มใจก็แล้วกัน"

มุมปากของสวี่ฉางเซิงยกขึ้นเล็กน้อย ในใจมีแผนการเอาไว้แล้ว

สวี่ฉางเซิงผลัดเปลี่ยนเป็นชุดศิษย์สายนอกแบบธรรมดา ทั้งยังใช้ 'เคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วง' ปรับเปลี่ยนกลิ่นอายของตนเองเล็กน้อย จากนั้นจึงเร้นกายออกจากยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ มุ่งหน้าไปยังตลาดผู้บำเพ็ญเพียรบริเวณตีนยอดเขาเทียนเจิ้น

ยอดเขาเทียนเจิ้นมีชื่อเสียงเรื่องค่ายกล ตลาดแห่งนี้จึงเน้นขายค่ายกลนานาชนิดเป็นหลักโดยธรรมชาติ

บนแผงลอยทั้งสองฟากถนนเต็มไปด้วยธงค่ายกล จานค่ายกล และผังค่ายกลละลานตาไปหมด กระทั่งมีม้วนค่ายกลโบราณที่ไม่สมบูรณ์วางขายอยู่ไม่น้อย

สวี่ฉางเซิงเดินทอดน่องผ่านไป สายตากวาดมองตามแผงลอยต่าง ๆ เพื่อค้นหาค่ายกลกักขังที่เหมาะสม

ทันใดนั้น ฝีเท้าของเขาก็ชะงักลง สายตาหยุดอยู่ที่แผงลอยเล็ก ๆ ไม่สะดุดตาในมุมหนึ่ง

เจ้าของแผงเป็นชายหนุ่มหน้าตาซีดเซียว ท่าทางอมโรค บนแผงมีเพียงจานค่ายกลสีเทาหม่นไม่กี่ชิ้นวางอยู่ ดูแล้วไม่มีความพิเศษอันใดเลย

ทว่าสัมผัสวิญญาณของสวี่ฉางเซิงกลับรับรู้ได้อย่างเฉียบแหลมว่า ภายในจานค่ายกลชิ้นหนึ่งมีคลื่นพลังวิญญาณพิเศษแฝงอยู่

"สหายเต๋า จานค่ายกลนี้ขายอย่างไรหรือ?" สวี่ฉางเซิงย่อตัวลง ทำทีเป็นเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

ชายหนุ่มอมโรคปรือตาขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่า "ค่ายกลล็อกวิญญาณ หินวิญญาณหนึ่งพันก้อน ไม่รับต่อรองราคา"

สวี่ฉางเซิงขมวดคิ้ว "ราคานี้ไม่แพงไปหน่อยหรือ? ค่ายกลกักขังทั่วไปก็แค่สี่ถึงห้าร้อยหินวิญญาณเท่านั้น"

ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็น "ค่ายกลกักขังทั่วไปสามารถกักขังผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายได้หรือ? นี่คือ 'ค่ายกลล็อกวิญญาณ' ฉบับปรับปรุง หากกระตุ้นการทำงาน มันจะยืดโซ่พลังวิญญาณออกมาหนึ่งเส้น กักขังผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายได้นานถึงหนึ่งลมหายใจ!"

เวลาเพียงหนึ่งลมหายใจ สำหรับการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญเพียรนั้น มากพอที่จะตัดสินความเป็นความตายได้เลย!

สวี่ฉางเซิงใจเต้นตึกตัก แต่สีหน้ากลับราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ "ค่ายกลของสหายเต๋ามีข้อบกพร่องหรือไม่?"

ชายหนุ่มแค่นเสียงฮึดฮัด "ข้อบกพร่องย่อมมีอยู่แล้ว ค่ายกลนี้ใช้งานได้เพียงสามครั้ง และการกระตุ้นแต่ละครั้งต้องสูญเสียหินวิญญาณห้าสิบก้อน"

สวี่ฉางเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "หินวิญญาณแปดร้อยก้อน ข้าตกลงซื้อ"

ชายหนุ่มจ้องมองเขาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้า "ตกลง"

เมื่อกลับถึงถ้ำพำนัก สวี่ฉางเซิงก็รีบหยิบเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กออกมา แล้วนำจานค่ายกลล็อกวิญญาณใส่ลงไปทันที

"วิ้ง..."

ระหว่างที่แสงสีชอุ่มไหลเวียน ลวดลายบนจานค่ายกลก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป ผิวหน้าเดิมที่เคยเป็นสีเทาหม่นพลันปรากฏลวดลายสีทองจาง ๆ คลื่นพลังวิญญาณก็แข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

"ค่ายกลล็อกวิญญาณแสงทอง!" สวี่ฉางเซิงกวาดสัมผัสวิญญาณตรวจสอบ พลันเกิดความประหลาดใจแกมยินดีในทันที

ค่ายกลที่ผ่านการเสริมพลัง ไม่เพียงแต่จำนวนโซ่จะเพิ่มจากหนึ่งเส้นเป็นสามเส้นเท่านั้น แต่มันยังสามารถกักขังผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุดพร้อมกันถึงสามคนได้นานสองลมหายใจ!

จำนวนครั้งที่ใช้งานก็เพิ่มจากสามครั้งเป็นเก้าครั้ง!

"ทีนี้ ต่อให้หลินเยียนลงมือเอง ข้าก็พอมีพลังต่อกรได้บ้างแล้ว!"

...

หลายวันผ่านไป สวี่ฉางเซิงจงใจปรากฏตัวที่เขตศิษย์สายนอกแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ สีหน้าจงใจแสดงความเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น แม้แต่ฝีเท้าตอนเดินยังดูซวนเซเล็กน้อย

ศิษย์สายนอกหลายคนเห็นเช่นนั้น ต่างพากันซุบซิบนินทา

"ได้ยินว่าช่วงนี้ศิษย์พี่สวี่บำเพ็ญเพียรผิดพลาด สภาพย่ำแย่มาก..."

"ชู่ว เบาเสียงหน่อย! แต่ก็จริงนะ ดูสีหน้าเขาไม่ค่อยดีเลย"

คำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ ลอยเข้าหูหลิวเม่าอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของหลิวเม่าวูบไหวด้วยความยินดี เขารีบส่งข้อความหาหลินเยียนทันที "ศิษย์พี่หญิงหลิน ดูเหมือนสวี่ฉางเซิงจะโดนพิษหินโลหิตมารเล่นงานแล้ว โอกาสมาถึงแล้วขอรับ!"

เมื่อหลินเยียนได้รับข่าวก็แค่นเสียงเย็น "ดีมาก เจ้าจับตาดูเขาต่อไป ข้ามีแผนจัดการเอง"

สามวันต่อมา สวี่ฉางเซิงก็ออกจากสำนักด้วยท่าที 'อ่อนแรง' มุ่งหน้าไปยังตลาดชิงซาน

เขาเพิ่งก้าวออกจากประตูเขาได้ไม่นาน เงาสองสายก็ลอบสะกดรอยตามไปอย่างเงียบเชียบ

เงาทั้งสองนั้นคือหลิวเม่ากับศิษย์สายในแห่งยอดเขาชิงจู๋ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดอีกผู้หนึ่ง ซึ่งก็คือ 'หวังลี่' คู่ต่อสู้ของสวี่ฉางเซิงในการประลองศิษย์สายนอกรอบที่สองนั่นเอง

เดิมทีหวังลี่ก็อยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหกขั้นสูงสุดอยู่แล้ว เวลาผ่านไปกว่าครึ่งปี เขาจึงทะลวงเข้าสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดไปนานแล้ว

ปัจจุบันยังถูกหลินเยียนดึงตัวไปเป็นคนสนิทอีกด้วย

"ศิษย์น้องหลิว เจ้าแน่ใจนะว่าเขาโดนพิษหินโลหิตมารเข้าแล้วจริง ๆ ?" หวังลี่เอ่ยถามเสียงต่ำ

หลิวเม่ายิ้มเหี้ยม "ไม่ผิดแน่! เจ้าดูสิ ลมปราณของมันปั่นป่วน แม้แต่ตอนขี่กระบี่ยังโงนเงนไปมา จะต้องถูกปราณมารแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายแล้วเป็นแน่!"

หวังลี่พยักหน้ารับ "ศิษย์พี่หญิงหลินกำชับมาแล้วว่า ครานี้ต้องจัดการมันให้สิ้นซาก จะปล่อยให้พลาดพลั้งอีกไม่ได้เด็ดขาด"

ทั้งสองลอบสะกดรอยตามสวี่ฉางเซิงอยู่ห่าง ๆ จนกระทั่งมาถึงหุบเขาอันรกร้างห่างไกลแห่งหนึ่ง

ทันใดนั้น ร่างของสวี่ฉางเซิงที่อยู่เบื้องหน้าก็โงนเงน ร่วงหล่นลงจากกระบี่บิน ก่อนจะซวนเซตกลงไปในป่าทึบเบื้องล่าง

"โอกาสทองมาถึงแล้ว!" หลิวเม่าร้องด้วยความยินดีปรีดา "มันทนไม่ไหวแล้ว!"

ทั้งสองรีบพุ่งตามเข้าไปในป่าทึบอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า ร่างของสวี่ฉางเซิงอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"คนหายไปไหนแล้ว?" หวังลี่กวาดสายตามองรอบกายอย่างระแวดระวัง

ในจังหวะนั้นเอง น้ำเสียงเย็นเยียบก็ดังมาจากด้านบน

"พวกเจ้าทั้งสอง อุตส่าห์สะกดรอยตามข้ามาตลอดทาง ลำบากแย่เลยนะ"

หลิวเม่ากับหวังลี่เบิกตากว้างพลางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก ภาพที่เห็นคือสวี่ฉางเซิงกำลังเหยียบกระบี่วิญญาณทองคำลอยเด่นอยู่กลางอากาศ สภาพของเขานั้นหาได้มีเค้าความอ่อนแอแม้แต่น้อย!

"เจ้า...เจ้าไม่ได้โดนพิษหินโลหิตมารหรอกรึ!" ใบหน้าของหลิวเม่าซีดเผือดลงทันตา

สวี่ฉางเซิงแค่นเสียงหยัน "ลูกไม้ตื้น ๆ แค่นั้น คิดว่าจะทำอะไรข้าได้งั้นหรือ?"

หวังลี่ตอบสนองไวเป็นเลิศ เขารีบเรียกมีดสั้นบินสีดำขลับออกมาซัดจู่โจมทันที พลางตวาดกร้าว "ศิษย์น้องหลิว บุกเข้าไปพร้อมกัน! ต่อให้มันเก่งกาจเพียงใดก็เป็นแค่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหกเท่านั้น!"

ทว่าสิ้นคำพูดนั้น มุมปากของสวี่ฉางเซิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่แสงสีทองจะสว่างวาบออกมาจากแขนเสื้อของเขา!

"ค่ายกลกักวิญญาณแสงทอง ทำงาน!"

"ตู้ม!"

โซ่ตรวนสีทองหลายเส้นพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน มัดร่างของหลิวเม่าและหวังลี่เอาไว้แน่นหนาในชั่วพริบตา!

"อะไรกันนี่!" สีหน้าของหลิวเม่าแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีด "เจ้าวางกับดักซ้อนพวกเรางั้นรึ!"

สวี่ฉางเซิงแค่นเสียงเย็นชา "สวะอย่างพวกเจ้า มีค่าพอให้ข้าต้องวางแผนจัดการด้วยหรือ?"

สวี่ฉางเซิงคร้านจะต่อความยาวสาวความยืด กระบี่วิญญาณทองคำแปรเปลี่ยนเป็นประกายรุ้งสีทอง พุ่งทะลวงเข้าใส่ลำคอของหวังลี่โดยตรง!

หวังลี่ยกอาวุธขึ้นต้านทานด้วยความลนลาน ทว่าเมื่อตกอยู่ในค่ายกล การเคลื่อนไหวจึงเชื่องช้าลงมหาศาล เพียงปะทะกันได้แค่สามกระบวนท่า เขาก็ถูกกระบี่แทงทะลุขั้วหัวใจ ขาดใจตายคาที่!

หลิวเม่าเห็นดังนั้นก็หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ เขารีบหันหลังหนี ทว่ากลับถูกโซ่ตรวนแสงทองของค่ายกลพันธนาการเอาไว้แน่นหนา ไม่อาจดิ้นหลุดออกไปได้เลย

"ศะ...ศิษย์พี่สวี่! ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด! ทั้งหมดนี้หลินเยียนเป็นคนบงการ!" หลิวเม่าทรุดเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะร้องขอชีวิต

สวี่ฉางเซิงเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ข้าเคยให้โอกาสเจ้าไปแล้ว"

ประกายกระบี่สว่างวาบ หลิวเม่ายกมือกุมลำคอที่ขาดสะบั้นก่อนจะล้มตึงลงไป แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและนึกเสียใจในวาระสุดท้าย

สวี่ฉางเซิงลงมือเก็บกวาดร่องรอยการต่อสู้อย่างรวดเร็ว เขาริบถุงเก็บของของทั้งสองคนมา ก่อนจะซัดลูกไฟเพลิงซานเม่ยแผดเผาศพทั้งสองจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลี

"หลินเยียน ในเมื่อครั้งนี้คนของเจ้าเป็นฝ่ายรนหาที่ตายก่อน ก็อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน"

นัยน์ตาของเขาเยียบเย็นลง ก่อนจะหมุนตัวขี่กระบี่บินทะยานจากไป

ณ ยอดเขาชิงจู๋ เพียงไม่นานหลินเยียนก็ได้รับแจ้งว่าป้ายหยกวิญญาณของหลิวเม่าและหวังลี่แตกสลายไปแล้ว

"พวกสวะไม่ได้เรื่อง!" นางโกรธจัดจนบันดาลโทสะ ฟาดฝ่ามือเดียวจนโต๊ะหินที่อยู่ด้านข้างแหลกละเอียด

"สวี่ฉางเซิง... ร้ายกาจนักนะสวี่ฉางเซิง!"

นัยน์ตาของนางคุกรุ่นไปด้วยจิตสังหารอันเดือดพล่าน ทว่าเพียงไม่นานนางก็สงบสติอารมณ์ลงได้

"สามารถสังหารหวังลี่ได้ พลังฝีมือของมันย่อมไม่ใช่แค่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหกแน่... ดูท่าคงต้องเชิญยอดฝีมือผู้นั้นออกโรงเสียแล้ว"

หลินเยียนหยิบป้ายหยกสีเลือดออกมา ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ขณะที่กำลังจะบีบป้ายหยกให้แตกสลาย ทันใดนั้นก็มีสุ้มเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาเสียก่อน "เยียนเอ๋อร์ หยุดมือเดี๋ยวนี้!"