บทที่ 58 สำนักเงาโลหิต การทดสอบเขาขูซาน! อวิ๋นเหยาเรียกพบ!

บทที่ 58 สำนักเงาโลหิต การทดสอบเขาขูซาน! อวิ๋นเหยาเรียกพบ!

ป้ายหยกสีเลือดในมือของหลินเยียนถูกพลังอันนุ่มนวลทว่าไม่อาจขัดขืนขุมหนึ่งตรึงเอาไว้

นางหันขวับไปมอง ก็เห็นหลินคังผู้เป็นบิดามายืนอยู่หน้าประตูห้องตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ สีหน้าของเขาดำทะมึนราวกับน้ำนิ่งลึก

"ท่านพ่อ!" หลินเยียนกัดริมฝีปากด้วยความไม่ยินยอม "เหตุใดท่านจึงขัดขวางข้า?"

หลินคังก้าวอาดๆ เข้ามาในห้อง เขาสะบัดแขนเสื้อเปิดใช้งานค่ายกลคุ้มกันถ้ำ ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึม "คนของสำนักเงาโลหิต เจ้าก็ยังกล้าติดต่อหรือ? เจ้าตระหนักหรือไม่ว่าหากเรื่องนี้แดงขึ้นมา ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร?"

"สำนักเงาโลหิตลงมือเร้นลับ ย่อมไม่มีผู้ใดจับได้แน่!" หลินเยียนรีบแย้ง "สวี่ฉางเซิงนั่นก็เป็นแค่ขยะรากปราณห้าธาตุ ฆ่าทิ้งก็คือฆ่าทิ้ง..."

"เหลวไหล!" หลินคังตวาดขัด "เจ้าคิดว่าหอคุมกฎของสำนักเป็นของประดับหรืออย่างไร? ภูมิหลังของเด็กคนนี้ซับซ้อนนัก ไม่เพียงแต่เซียนจื่ออวิ๋นเหยาเจ้ายอดเขาจูซาจะเป็นผู้พาเข้าสำนักด้วยตนเอง แต่เขายังสนิทสนมกับผู้อาวุโสหม่าและเย่าเฉินจื่อแห่งยอดเขาสมุนไพรวิญญาณ อีกทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของผู้อาวุโสหลี่และผู้อาวุโสอู๋แห่งยอดเขาหลอมโอสถ หากเขาตกตายอย่างมีเงื่อนงำ สำนักจะต้องสืบสวนจนถึงที่สุดแน่!"

สีหน้าของหลินเยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ยังคงดื้อดึง "แล้วเช่นไรล่ะ? หรือท่านจะให้ข้ากล้ำกลืนความแค้นนี้ลงไป?"

หลินคังมองท่าทีดื้อรั้นของบุตรี น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย "เยียนเอ๋อร์ บิดารู้ว่าเจ้าเจ็บแค้นใจ แต่ตอนนี้เจ้าเพิ่งทะลวงผ่านระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเตรียมตัวสำหรับการประลองศิษย์สายในในอีกสองเดือนข้างหน้า เพื่อแย่งชิงโควตาเข้าร่วมการทดสอบเขาขูซาน"

"การทดสอบเขาขูซานหรือ?" ประกายแสงสายหนึ่งพาดผ่านนัยน์ตาของหลินเยียน

"ถูกต้อง" หลินคังพยักหน้า "ในการทดสอบครั้งนี้มีสวนสมุนไพรโบราณอยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมีวาสนาสำหรับการสร้างรากฐานซ่อนอยู่ ขอเพียงเจ้าสร้างรากฐานได้สำเร็จ การจะจัดการกับสวี่ฉางเซิงสักคน ไฉนต้องสิ้นเปลืองเรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ด้วย?"

หลินเยียนเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมคลายหมัดที่กำแน่นออก "ท่านพ่อกล่าวถูกแล้ว"

ในเวลาเดียวกัน สวี่ฉางเซิงกำลังตรวจสอบของที่ริบมาได้อยู่ภายในถ้ำ

"หวังลี่ผู้นี้ร่ำรวยไม่เบาเลย"

เขาเดาะถุงเก็บของในมือ ภายในนั้นนอกจากหินวิญญาณกว่าสามร้อยก้อนแล้ว ยังมีโอสถควบแน่นปราณหนึ่งขวดและอาวุธวิเศษระดับกลางอีกหลายชิ้น

เมื่อเทียบกันแล้ว หลิวเม่ายากจนกว่ามาก มีหินวิญญาณไม่ถึงหนึ่งร้อยก้อน มีเพียงโอสถบำรุงปราณไม่กี่เม็ด อาวุธวิเศษระดับกลางหนึ่งชิ้น และอาวุธวิเศษระดับต่ำอีกหนึ่งชิ้น

แน่นอนว่า ทั้งสองคนหนึ่งอยู่ระดับกลั่นลมปราณช่วงปลาย อีกคนอยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นกลาง ช่องว่างของระดับพลังวางเด่นหราอยู่ตรงนั้น ทรัพย์สมบัติย่อมแตกต่างกันเป็นธรรมดา

นอกจากโอสถและหินวิญญาณแล้ว อาวุธวิเศษล้วนเป็นของโจร ต่อให้เสริมแกร่งแล้วก็ยังคงหลงเหลือร่องรอยเดิมอยู่ดี สวี่ฉางเซิงย่อมไม่เก็บพวกมันไว้กับตัวตลอดไปแน่

รอให้มีโอกาส เขาจะนำไปจัดการขายทิ้งที่ตลาดชิงซาน

หลายวันต่อมา โจวชิงเร่งรีบมาที่ถ้ำของสวี่ฉางเซิง ใบหน้าของเขาเจือไปด้วยความตื่นเต้น

"ศิษย์น้องสวี่ เจ้าเคยได้ยินเรื่องการทดสอบเขาขูซานหรือไม่?" โจวชิงเอ่ยถามอย่างอดรนทนไม่ไหวทันทีที่ก้าวพ้นประตู

สวี่ฉางเซิงกำลังจัดเตรียมโอสถอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้น "พอได้ยินมาบ้าง แต่รายละเอียดไม่ค่อยชัดเจนนัก"

โจวชิงนั่งลงแล้วลดเสียงให้เบาลง "ข้าเพิ่งสืบรู้มาจากศิษย์พี่สายตรง ว่าแท้จริงแล้วเขาขูซานคือดินแดนต้องห้ามในยุคโบราณ ค่ายกลคุ้มกันของมันจะเกิดช่องโหว่ขึ้นทุกๆ ห้าสิบปี คนภายนอกถึงจะสามารถเข้าไปได้"

"การเปิดดินแดนในครั้งนี้ ห้าสำนักใหญ่ฝ่ายธรรมะแห่งแคว้นจ้าว อันได้แก่ สำนักเซียนไท่อี สำนักกระบี่ยักษ์ สำนักป่ายขุย สำนักคุมอสูร และอารามสุ่ยเยว่ ล้วนส่งศิษย์เข้าร่วมกันทั้งสิ้น!"

ประกายความสนใจฉายวาบในดวงตาของสวี่ฉางเซิง "โอ้? แล้วสามสำนักฝ่ายมารเล่า?"

โจวชิงแค่นเสียงเย็น "พวกเดนมารอย่างสำนักมารเสวียนอิน สำนักเงาโลหิต และสำนักซากผีน่ะหรือ? เมื่อก่อนพวกมันก็เข้าร่วมได้ ทว่าในการทดสอบเมื่อสองครั้งก่อน พวกมันใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมเกินไป เข่นฆ่าศิษย์ฝ่ายธรรมะของเราไปไม่น้อย ภายหลังห้าสำนักใหญ่จึงร่วมมือกันขับไล่พวกมันออกไปอย่างเด็ดขาด"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ แล้วเงื่อนไขในการเข้าร่วมการทดสอบคือสิ่งใด?"

"ต้องติดห้าสิบอันดับแรกในการประลองศิษย์สายใน!" โจวชิงทอดถอนใจ "การแข่งขันครั้งนี้ดุเดือดนัก ได้ยินมาว่าแค่ผู้ที่อยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบขึ้นไปก็มีถึงยี่สิบกว่าคนแล้ว ซ้ำยังมีอัจฉริยะระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองอีกหลายคนด้วย"

เดิมทีสวี่ฉางเซิงไม่ได้สนใจการประลองศิษย์สายในมากนัก ทว่าเมื่อได้ยินข่าวเรื่องการทดสอบเขาขูซาน ภายในใจก็เริ่มครุ่นคิดคำนวณขึ้นมา

"ดินแดนต้องห้ามยุคโบราณ... วาสนาย่อมต้องมีไม่น้อยแน่"

เขาลอบรำพึงในใจ

โจวชิงเห็นเขาครุ่นคิดจึงกล่าวอีกว่า "จริงสิ ข้ายังได้ยินมาว่าในการทดสอบครั้งนี้อาจมีสวนสมุนไพรโบราณซ่อนอยู่ ซึ่งในนั้นอาจมีวาสนาการสร้างรากฐาน..."

สวี่ฉางเซิงถึงกับใจกระตุกวูบ!

การสร้างรากฐานนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย สิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับวาสนาการสร้างรากฐานล้วนสำคัญยิ่งยวด

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่บอกกล่าว" สวี่ฉางเซิงเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ

โจวชิงโบกมือ "ระหว่างพวกเราใยต้องเกรงใจกัน แต่ศิษย์น้องสวี่ หากเจ้าอยากเข้าร่วมก็ต้องรีบเลื่อนระดับพลังฝึกปรือให้เร็วที่สุด การประลองใหญ่ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นหรอกนะ"

หลังจากส่งโจวชิงกลับไปแล้ว สวี่ฉางเซิงก็มายืนอยู่หน้าประตูถ้ำพำนัก เขาทอดสายตามองไปยังทิศทางของยอดเขาชิงจู๋ที่อยู่ห่างออกไป นัยน์ตาทอประกายเย็นเยียบขึ้นวูบหนึ่ง

"หลินเยียน... ดูเหมือนพวกเราใกล้จะได้พบกันอีกแล้วสินะ..."

...

วันหนึ่ง ขณะที่สวี่ฉางเซิงกำลังหลอมโอสถรวมจิตอยู่ภายในถ้ำพำนัก จู่ๆ เขาก็รับรู้ได้ว่าค่ายกลอาคมหน้าถ้ำถูกรบกวน

เมื่อแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปตรวจดู เขาก็พบว่ามีหญิงรับใช้สวมชุดอาภรณ์สีม่วงพริ้วไหวยืนอยู่หน้าประตู ดูจากบุคลิกแล้วไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

"ศิษย์แห่งยอดเขาจูซา?" สวี่ฉางเซิงลอบตระหนก รีบปลดค่ายกลอาคมออกทันที

"ศิษย์พี่สวี่ เซียนจื่ออวิ๋นเหยามีคำสั่งเรียกพบเจ้าค่ะ" หญิงรับใช้ยอบกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย น้ำเสียงสดใสกระจ่างกังวาน

สวี่ฉางเซิงลอบประหลาดใจ

ครั้งก่อนเขาไปขอเข้าพบเซียนจื่ออวิ๋นเหยาแต่กลับถูกปฏิเสธ นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้อีกฝ่ายจะเป็นฝ่ายเรียกตัวเขาเสียเอง

"รบกวนศิษย์พี่หญิงรอสักครู่ ข้าขอผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ประเดี๋ยว แล้วจะตามไป"

ครู่ต่อมา สวี่ฉางเซิงก็เดินตามหญิงรับใช้ผู้นั้นมาถึงยอดเขาจูซา

ยอดเขาจูซาถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกบางเบา ทุกหนแห่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์ของวิถีเซียน

ณ เบื้องหน้าตำหนักหยกม่วงอันวิจิตรงดงามบนยอดเขา เซียนจื่ออวิ๋นเหยากำลังยืนพิงระเบียง อาภรณ์สีม่วงพลิ้วไหวไปตามสายลม ราวกับเทพธิดาที่หลุดออกมาจากภาพวาด

"ศิษย์สวี่ฉางเซิง คารวะศิษย์อาอวิ๋นเหยา" สวี่ฉางเซิงประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เซียนจื่ออวิ๋นเหยาหันกลับมา นัยน์ตางดงามฉายแววประหลาดใจวาบหนึ่ง "ไม่ได้พบกันเพียงสองปีกว่า เจ้ากลับฝึกฝนจากคนธรรมดาจนถึงระดับกลั่นลมปราณขั้นหกแล้วหรือนี่?"

สวี่ฉางเซิงใจหายวาบ นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมองระดับพลังฝึกปรือที่แท้จริงของเขาออกในปราดเดียว

เดิมทีเขาใช้โอสถพรางกลิ่นอายและเคล็ดวิชาเพ่งจิตปราณม่วงเพื่อปกปิดกลิ่นอายเอาไว้ แม้แต่ผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐานยังจับสัมผัสได้ยาก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือระดับจินตานแล้วก็ดูเหมือนว่าลูกไม้เหล่านี้จะยังไม่ดีพอ

"ศิษย์เพียงแค่โชคดีมีวาสนาอยู่บ้างขอรับ"

เซียนจื่ออวิ๋นเหยาหัวเราะเบาๆ "ใช้พลังเพียงระดับกลั่นลมปราณขั้นห้าคว้าสิบอันดับแรกของศิษย์สายนอกมาได้ กลายเป็นนักหลอมโอสถเต็มตัวภายในหนึ่งปี บัดนี้ยังทะลวงเข้าสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นหกและใกล้จะบรรลุระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายได้ด้วยคำว่าโชคดีหรอกนะ"

นางโบกมือเรียวงามเบาๆ เป็นเชิงอนุญาตให้สวี่ฉางเซิงนั่งลง

"ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะเข้าร่วมการประลองของศิษย์สายในด้วยหรือ?"

สวี่ฉางเซิงพยักหน้ารับ "ศิษย์มีเจตนานั้นจริงขอรับ"

"ดีมาก" นัยน์ตาของเซียนจื่ออวิ๋นเหยาทอประกายชื่นชมวาบหนึ่ง "หากเจ้าคว้าห้าสิบอันดับแรกในการประลองศิษย์สายในมาได้ ข้าก็จะมอบวาสนาให้เจ้าหนึ่งอย่าง"

สวี่ฉางเซิงใจเต้นตึกตัก "บังอาจเรียนถามศิษย์อา มันคือวาสนาอันใดหรือขอรับ?"

เซียนจื่ออวิ๋นเหยาแย้มยิ้มอย่างลึกลับ "ในการทดสอบเขาขูซาน มีแดนลับแลแห่งหนึ่งนามว่าถ้ำเกิงจิง สมัยที่ข้ายังเยาว์เคยได้รับสืบทอดวิชาจากที่นั่น หากเจ้าติดห้าสิบอันดับแรกได้ ข้าจะถ่ายทอดวิธีเปิดค่ายกลของถ้ำแห่งนั้นให้แก่เจ้า"

สวี่ฉางเซิงลิงโลดในใจ รีบค้อมกายขอบคุณ "ขอบพระคุณศิษย์อาที่เมตตา ศิษย์จะทุ่มเทอย่างสุดกำลังขอรับ!"