บทที่ 59 ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด จัดการของโจร! หอร้อยสมบัติ!

บทที่ 59 ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด จัดการของโจร! หอร้อยสมบัติ!

ยามก้าวเท้าออกจากยอดเขาจูซา สวี่ฉางเซิงจิตใจพลุ่งพล่านอย่างยิ่ง นึกไม่ถึงเลยว่าเซียนจื่ออวิ๋นเหยาจะให้ความสำคัญกับเขาถึงเพียงนี้ และยิ่งคาดไม่ถึงว่าในการทดสอบเขาขูซานจะมีวาสนาเช่นนี้รออยู่

"ถ้ำเกิงจิง...ดูท่าการประลองใหญ่ครานี้ ข้าคงต้องทุ่มเทสุดกำลังเสียแล้ว!"

เมื่อกลับมาถึงถ้ำพำนัก สวี่ฉางเซิงก็หยิบเตาหลอมโอสถทองแดงแดงออกมาทันที แล้วเริ่มลงมือหลอมโอสถจ้วงหยวนระดับสูงขั้นหนึ่งอย่างบ้าคลั่ง

เพลิงชิงมู่ในเตาหลอมลุกโชนไม่ดับมอดทั้งวันทั้งคืน ทั่วทั้งถ้ำพำนักอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของโอสถ

"เหลือเวลาแค่สองเดือน ข้าต้องทะลวงขึ้นสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดให้ได้ภายในหนึ่งเดือน!"

"หลังจากนั้นจะได้เผื่อเวลาไว้ฝึกฝนวิชาอาคมอีก!"

เตาที่หนึ่ง หลอมโอสถสำเร็จสามเม็ด ล้วนเป็นระดับต่ำ

เตาที่สอง หลอมโอสถสำเร็จสองเม็ด หนึ่งในนั้นเป็นระดับกลาง

เตาที่สาม พลังวิญญาณขาดห้วงจนส่งผลให้เตาระเบิด

เตาที่สี่...

หลังจากหลอมโอสถอย่างไม่หลับไม่นอนติดต่อกันถึงเจ็ดวัน ดวงตาของสวี่ฉางเซิงก็แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ทว่าภายในขวดหยกเบื้องหน้ากลับมีโอสถจ้วงหยวนจำนวนยี่สิบห้าเม็ดจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ในจำนวนนั้นมีถึงสามเม็ดที่คุณภาพบรรลุถึงระดับกลาง!

"พอแล้ว!" สวี่ฉางเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเก็บโอสถทั้งหมดลงในหม้อสำริดใบเล็กเพื่อทำการยกระดับคุณภาพ

ภายในห้องบำเพ็ญเพียร สวี่ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิ พลังวิญญาณรอบกายกระเพื่อมไหวราวกับกระแสน้ำขึ้นน้ำลง

เขาเริ่มจากการกลืนโอสถจ้วงหยวนคุณภาพธรรมดาลงไปหนึ่งเม็ด รอจนกระทั่งฤทธิ์โอสถละลายซึมซาบ จึงค่อยกลืนโอสถคุณภาพไร้ตำหนิตามลงไปติด ๆ

สรรพคุณของโอสถจ้วงหยวนนั้นรุนแรงเกินไป

การทำเช่นนี้จะช่วยให้เส้นลมปราณค่อย ๆ ปรับตัวและลดทอนความเสียหายจากฤทธิ์โอสถได้

"ครืน..."

พลังวิญญาณอันมหาศาลไหลทะลักไปตามเส้นลมปราณประดุจเขื่อนแตก สวี่ฉางเซิงรีบโคจรเคล็ดวิชาบำรุงปราณไท่อีทันที เพื่อชักนำคลื่นพลังวิญญาณสายนี้ให้พุ่งทะลวงด่านคอขวดของเส้นลมปราณ

หนึ่งวัน...สองวัน...เวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งค่อนเดือน

จู่ ๆ พลังวิญญาณภายในห้องบำเพ็ญเพียรก็สั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง ตามรูขุมขนทั่วร่างของสวี่ฉางเซิงมีหยาดโลหิตผุดซึมออกมา ทว่าบนใบหน้าของเขากลับปรากฏความปีติยินดี

"ทะลวง!"

สิ้นเสียงตวาดก้อง เครื่องพันธนาการบางอย่างภายในร่างก็แตกสลายลง

ชั่วพริบตานั้น เส้นลมปราณทั่วร่างก็ทะลุปรุโปร่งเชื่อมต่อกัน ความเร็วในการโคจรพลังวิญญาณเพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวกระโดด!

สวี่ฉางเซิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาทั้งสองทอประกายเจิดจ้า

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่เปี่ยมล้นอยู่ภายในร่าง มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น

"ทะลวงผ่านวงจรฟ้าผืนเล็กของระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ดแล้ว ความเร็วในการฟื้นฟูพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สามารถใช้วิชาอาคมระดับกลางติดต่อกันได้นับร้อยครั้ง กระทั่งวิชาอาคมระดับสูงก็ยังร่ายได้ถึงสิบกว่าครั้ง!"

ที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่านั้นคือ เนื่องจากการฝึกฝนเคล็ดวิชาบำรุงปราณไท่อีควบคู่ไปกับเคล็ดวิชาชิงมู่ฉางเซิง ทำให้ปริมาณพลังวิญญาณโดยรวมของสวี่ฉางเซิงมีมากกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปถึงสามเท่า ซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดเลยแม้แต่น้อย

นั่นหมายความว่า เขาสามารถใช้วิชาอาคมได้จำนวนครั้งที่มากขึ้นตามไปด้วย

แม้กระทั่งวิชาอาคมระดับสูงสุด ก็ยังร่ายติดต่อกันได้ถึงหลายต่อหลายครั้ง

เมื่อใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบภายใน พลังแห่งสัมผัสวิญญาณในห้วงจิตสำนึกก็ขยายอาณาเขตจากสามสิบสองจั้งเป็นสามสิบห้าจั้ง

"ดูเผิน ๆ เหมือนจะเพิ่มขึ้นแค่สามจั้ง ทว่าแท้จริงแล้ว..."

สวี่ฉางเซิงเพียงแค่ขยับความคิด สัมผัสวิญญาณก็แผ่ซ่านออกไปประดุจคลื่นน้ำทะลัก ครอบคลุมทั่วทั้งลานเรือนตลอดจนนาวิญญาณโดยรอบไว้ทั้งหมดในชั่วพริบตา

"เมื่อความแข็งแกร่งของสัมผัสวิญญาณเพิ่มขึ้น ความแม่นยำในการตรวจสอบก็สูงขึ้นตามไปด้วย!"

ลำดับต่อไป คงต้องแวะไปที่ตลาดชิงซานสักครา

เขาต้องนำของโจรบางส่วนไปจัดการ ทั้งยังต้องนำสมุนไพรไปขาย เพื่อหาทุนมาซื้อหาอาวุธวิเศษรวมถึงวิชาอาคมที่ทรงอานุภาพมากยิ่งขึ้น

ก่อนหน้านี้ เขาพุ่งเป้าความสนใจทั้งหมดไปที่การยกระดับตบะบารมีเพียงอย่างเดียว

บัดนี้เวลาล่วงเลยมาหนึ่งปี ตบะบารมีของเขาก็เลื่อนระดับขึ้นถึงสองขั้น จากระดับกลั่นลมปราณขั้นห้ามาสู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นเจ็ด พลังวิญญาณเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

ขาดก็เพียงอาวุธวิเศษระดับสูงและวิชาอาคมมาเสริมทัพ จึงจะสามารถดึงเอาศักยภาพทั้งหมดออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่ และมีความหวังในการคว้าห้าสิบอันดับแรกของศิษย์สายในมาครอง

...

ในยามที่หมอกยามเช้าของตลาดชิงซานยังไม่ทันจางหาย สวี่ฉางเซิงก็เปลี่ยนมาสวมชุดผ้าป่านเนื้อหยาบ บนศีรษะสวมหมวกสานไม้ไผ่เก่าซอมซ่อ ที่เอวแขวนถุงเก็บของสีเทาหม่น ดูไม่ต่างอะไรกับผู้ฝึกตนอิสระที่กำลังตกอับอย่างแท้จริง

เขาจงใจค่อมหลังลงเล็กน้อย ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้าไปในร้านขายของชำแห่งหนึ่งซึ่งมีนามว่า "หอร้อยสมบัติ"

หน้าร้านแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านหลังตู้ไม้มีชายชราใบหน้าเหี่ยวย่นผู้หนึ่งนั่งสัปหงกอยู่

"หลงจู๊ รับซื้ออาวุธวิเศษหรือไม่?" สวี่ฉางเซิงกดเสียงต่ำ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ชายชราลืมตาอันงัวเงียขึ้น กวาดสายตามองสวี่ฉางเซิงตั้งแต่หัวจรดเท้าคราหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ "ขอดูของก่อนค่อยว่าราคา"

สวี่ฉางเซิงหยิบกระบี่บินสีเขียวเล่มหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ มันคืออาวุธวิเศษระดับกลางที่ยึดมาจากหลิวเม่านั่นเอง

เขาจงใจใช้มือที่เปื้อนดินทรายประคองกระบี่บิน บนตัวกระบี่ยังมีรอยขีดข่วนที่จงใจทำขึ้นอยู่หลายรอย

"โอ้ กระบี่ชิงหลิงนี่เอง" ชายชรารับกระบี่บินไป ปลายนิ้วดีดลงบนตัวกระบี่เบาๆ "น่าเสียดายที่ดูแลรักษาไม่ดี พลังวิญญาณเสียหาย ให้มากสุดก็หกสิบหินวิญญาณ"

สวี่ฉางเซิงลอบขำในใจ เขาใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบกระบี่เล่มนี้มาตั้งนานแล้ว มันไม่ได้มี 'พลังวิญญาณ' บ้าบออะไรเลย ชายชราผู้นี้จงใจกดราคาชัดๆ

เขาแสร้งทำทีเป็นลังเล "นี่... นี่เป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษของข้าเชียวนะ..."

"เจ็ดสิบ ให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว" ชายชราโบกมือ "ไม่เช่นนั้นเจ้าก็ลองไปดูร้านอื่นเถิด"

หลังจากการต่อรองราคากันครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็ตกลงซื้อขายกันที่หนึ่งร้อยหินวิญญาณ

สวี่ฉางเซิงหยิบกระจกป้องใจระดับต่ำออกมาอีกบาน และขายไปในราคาสิบหินวิญญาณ

หลังจากออกจากหอร้อยสมบัติ สวี่ฉางเซิงก็เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดสะกดรอยตามแล้ว เขาก็เปลี่ยนการแต่งกายอีกครั้ง

ครานี้เขาปลอมตัวเป็นคุณชายผู้มั่งคั่ง ห้อยป้ายหยกประณีตไว้ที่เอว เดินกร่างเข้าไปใน 'หอว่านชี่'

"คุณชายท่านนี้ อยากดูสิ่งใดหรือขอรับ?" เสี่ยวเอ้อร์ร้านรีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

สวี่ฉางเซิงโบกพัดจีบ เอ่ยด้วยท่าทีไม่แยแส "ข้ามีอาวุธวิเศษที่ใช้จนเบื่อแล้วอยู่สองสามชิ้น พวกเจ้ารับซื้อหรือไม่?"

กล่าวจบก็หยิบมีดบินสีดำของหวังลี่ออกมา

มีดบินเล่มนี้ดำขลับไปทั้งเล่ม บนตัวคมมีดมีลวดลายสีเลือดปรากฏให้เห็นเลือนราง มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา

หลงจู๊เข้ามาประเมินด้วยตนเอง เขาหรี่ตามองอยู่พักใหญ่ "มีดลายโลหิต? โดยทั่วไปแล้วนี่เป็นของที่ผู้บำเพ็ญมารใช้ ที่มาของคุณชาย..."

สวี่ฉางเซิงเตรียมข้ออ้างไว้ก่อนแล้ว เขาแค่นเสียงเหอะอย่างดูแคลน "เมื่อหลายวันก่อนข้าเล่นพนันชนะมาจากบ่อน ทำไม มีปัญหาหรือ?"

หลงจู๊รีบยิ้มประจบ "มิกล้าๆ เพียงแต่มีดลายโลหิตนี้ต้องใช้วิชาเฉพาะเพื่อกระตุ้นพลัง คนทั่วไปใช้แล้วคงไม่ถนัดมือนัก... หนึ่งร้อยหินวิญญาณเป็นอย่างไร?"

"ร้อยห้าสิบ" สวี่ฉางเซิงกล่าวอย่างหนักแน่น

ผ่านการต่อรองราคาอย่างดุเดือด ท้ายที่สุดก็ตกลงซื้อขายกันที่หนึ่งร้อยยี่สิบหินวิญญาณ

สวี่ฉางเซิงแสร้งทำทีเป็นใจกว้างพลางโบกมือ "เศษไม่ต้องทอน เอาเป็นยันต์ลูกไฟมาให้ข้าสักสองสามแผ่นก็พอ"

ส่วนกระบี่บินเล่มสุดท้าย สวี่ฉางเซิงเลือกที่จะปล่อยของที่แผงลอยตรงริมสุดของตลาด

เจ้าของแผงเป็นชายร่างใหญ่ตาเดียว มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ตอแยได้ง่ายๆ

"กระบี่เล่มนี้ สี่สิบหินวิญญาณ" ชายร่างใหญ่ตาเดียวเดาะกระบี่บินในมือ ดวงตาข้างเดียวทอประกายวาบวับ

สวี่ฉางเซิงแค่นรอยยิ้มเย็น "ราคาตลาดของกระบี่บินระดับกลางอย่างน้อยก็หกสิบ"

"งั้นก็หกสิบ" ชายร่างใหญ่จู่ๆ ก็กดเสียงต่ำลง "แต่สหายเต๋า รูปแบบอาคมบนกระบี่ของเจ้าเล่มนี้... ดูเหมือนจะเป็นของสำนักเซียนไท่อีนะ?"

สวี่ฉางเซิงใจหายวาบ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการใดๆ "ทำไมหรือ? ศิษย์สำนักเซียนจะมาขายของบ้างไม่ได้เชียวหรือ?"

ชายร่างใหญ่แสยะยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อย "ย่อมได้แน่นอน หกสิบห้า ถือว่าผูกมิตรกัน"

สวี่ฉางเซิงรับหินวิญญาณมา แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

จนกระทั่งเดินพ้นตลาด เขาจึงพบว่าแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว

ชายร่างใหญ่ตาเดียวผู้นั้นต้องดูออกอย่างแน่นอน ทว่าดูจากท่าทีแล้ว เขาคงไม่คิดจะแส่หาเรื่องใส่ตัว

จัดการเรื่องอาวุธวิเศษเสร็จสิ้น สวี่ฉางเซิงก็มายังเขตสมุนไพรวิญญาณ

ที่นี่คึกคักยิ่งกว่าเขตอาวุธวิเศษเสียอีก ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรนานาชนิด