บทที่ 80 นาวิญญาณร้อยหมู่ เฉินอู๋เฟิงสร้างรากฐาน! นักหลอมโอสถระดับสูง!

บทที่ 80 นาวิญญาณร้อยหมู่ เฉินอู๋เฟิงสร้างรากฐาน! นักหลอมโอสถระดับสูง!

"ในยามสงคราม ทรัพยากรคือสิ่งสำคัญที่สุด นาวิญญาณเป็นรากฐานที่ให้ผลผลิตได้อย่างมั่นคง การกว้านซื้อในราคาถูกยามนี้ ถือเป็นโอกาสทองที่สวรรค์ประทานมาโดยแท้!" แววตาของสวี่ฉางเซิงทอประกายเฉียบแหลม

ยามนี้เขามีฐานะมั่งคั่ง ถือครองเงินก้อนโตกว่าห้าพันหินวิญญาณ กำลังคิดหนักว่าจะทำอย่างไรให้หินวิญญาณเหล่านี้งอกเงยและแปรเปลี่ยนเป็นทรัพยากรบำเพ็ญเพียรในระยะยาว นาวิญญาณที่ถูกเทขายเหล่านี้จึงเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาไม่ได้ออกหน้าเอง แต่ฝากฝังให้ศิษย์พี่โจวชิงที่สนิทสนมกันและเก็บความลับเก่งเป็นผู้จัดการแทน ส่วนตนเองคอยสนับสนุนและมอบหินวิญญาณอยู่เบื้องหลัง

ขั้นตอนทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่ง

ศิษย์หลายคนร้อนเงินอยากรีบปล่อยของ ราคาจึงถูกกดให้ต่ำลงแล้วต่ำลงเล่า

สวี่ฉางเซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทุ่มเงินกว้านซื้อเข้ามาขนานใหญ่

ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน เขาก็กว้านซื้อนาวิญญาณระดับกลางและระดับล่างคุณภาพคละกันไปมาได้อีกถึงเก้าสิบหมู่โดยไม่มีใครสังเกตเห็น!

เมื่อรวมกับสิบหมู่ที่เขามีอยู่เดิม นาวิญญาณในชื่อของเขาก็มีจำนวนรวมถึงหนึ่งร้อยหมู่เต็ม!

นี่เป็นตัวเลขที่น่าตกตะลึงอย่างยิ่ง

ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานหลายคน ขนาดของนาวิญญาณที่ดูแลอยู่ก็มีเพียงเท่านี้

นี่หมายความว่า ในแต่ละปีเพียงแค่ผลผลิตจากข้าววิญญาณ ผักวิญญาณ และสมุนไพรวิญญาณ ก็สร้างรายได้ที่มั่นคงเป็นกอบเป็นกำ เพียงพอที่จะอุดหนุนค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ในการบำเพ็ญเพียรประจำวันของเขา ทั้งยังมีเงินเหลือเฟือไว้ซื้อหาโอสถและยันต์อาคมอีกด้วย

เมื่อมีโฉนดนาวิญญาณหนึ่งร้อยหมู่ในมือ สวี่ฉางเซิงก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

ท่ามกลางความวุ่นวาย การยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองคือสิ่งสำคัญอันดับแรก และทรัพยากรที่เพียงพอก็คือหลักประกันของความแข็งแกร่งนั้น

นาวิญญาณร้อยหมู่นี้ ก็คือฐานกำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรในอนาคตของเขา

นาวิญญาณนับร้อยหมู่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

หากสวี่ฉางเซิงยังคิดจะโยนให้ศิษย์รับใช้ดูแลแทนเหมือนแต่ก่อน ย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ดังนั้น เขาจึงเดินทางไปหาโจวชิงถึงที่ เพื่อฝากฝังให้ช่วยดูแลนาวิญญาณร้อยหมู่นี้แทนตน

ส่วนศิษย์รับใช้ทั้งห้าคนที่ได้รับความไว้วางใจจากสวี่ฉางเซิงก่อนหน้านี้ อย่างเช่นเสี่ยวจู๋ ผู้เฒ่าหวัง เฒ่าจ้าว และคนอื่นๆ ก็ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้ดูแล ทำหน้าที่ควบคุมศิษย์รับใช้คนอื่นๆ ที่จ้างมาใหม่ โดยไม่ต้องลงมือทำเกษตรด้วยตัวเองอีกต่อไป

ส่วนตัวสวี่ฉางเซิงเองก็ต้องวุ่นวายอยู่กับการบำเพ็ญเพียรและหลอมโอสถ

เขาเพียงแค่ตรวจนับรายได้เป็นระยะ นานๆ ครั้งก็นำเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กมาเสริมพลังให้กับเมล็ดพันธุ์หรือน้ำฝนวิญญาณที่ใช้รดน้ำ เพียงเท่านี้ก็รับประกันได้แล้วว่าผลผลิตและคุณภาพจะล้ำหน้ากว่าผู้อื่นไปไกล

เมื่อจัดการเรื่องนาวิญญาณเสร็จสิ้น สวี่ฉางเซิงก็กลับมาจดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง

เคล็ดวิชากระบี่เกิงจินนั้นล้ำลึกสุดหยั่งคาด เขาจำเป็นต้องค่อยๆ ทำความเข้าใจอย่างละเอียด

ในขณะเดียวกัน การสะสมพลังวิญญาณภายในจุดตันเถียนก็ต้องอาศัยเวลาและความอดทน จะใจร้อนไม่ได้เด็ดขาด

ภายนอกลานพักพิงเต็มไปด้วยความปั่นป่วนวุ่นวาย มหาสงครามระหว่างฝ่ายธรรมะและอธรรมกำลังดุเดือดถึงขีดสุด

ทว่าภายในลานพักพิง สวี่ฉางเซิงกลับนั่งประทับอย่างมั่นคงดั่งภูผา คอยสั่งสมพลังอย่างเงียบเชียบ เสริมสร้างรากฐานให้แน่นหนา รอคอยช่วงเวลาที่จะระเบิดพลังแฝงออกมาในคราวเดียว

เขาตระหนักดีว่า มีเพียงความแข็งแกร่งที่มากพอเท่านั้น จึงจะสามารถเอาชีวิตรอดในยุคที่วุ่นวายนี้ได้ดีขึ้น และไขว่คว้าหามรรคาวิถีแห่งความเป็นอมตะมาครอบครองได้

นาวิญญาณร้อยหมู่นี้ จึงเป็นก้าวสำคัญที่จะนำพาเขาไปสู่อนาคต

เวลาสองเดือนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

นาวิญญาณร้อยหมู่ในชื่อของสวี่ฉางเซิงได้เข้าที่เข้าทางอย่างสมบูรณ์แบบ

เขาไม่ได้มุ่งเน้นแต่เพียงปริมาณผลผลิตของข้าววิญญาณอีกต่อไป แต่สอดส่องความต้องการของตนเองควบคู่ไปกับความเคลื่อนไหวของตลาด แล้ววางแผนอย่างรัดกุม

พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกนำมาใช้ปลูกสมุนไพรเสริมสารพัดชนิดที่จำเป็นต่อการหลอมโอสถระดับสูง รวมถึงหญ้าวิญญาณทั่วไปที่ไม่ได้ต้องการอายุการเพาะปลูกมากนัก แต่มีความต้องการในตลาดสูง

ถึงกระนั้น ผลผลิตจากนาวิญญาณร้อยหมู่ก็ยังคงน่าตื่นตะลึงอยู่ดี

ทุกๆ สี่เดือนจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้หนึ่งรอบ สมุนไพรวิญญาณที่ได้มานั้น นอกเหนือจากส่วนที่เก็บไว้ใช้เองแล้ว ส่วนที่เหลือนำไปขายก็สร้างรายได้เป็นหินวิญญาณกลับมาอย่างไม่ขาดสาย

แม้ว่าจะไม่มีเวลาว่างมาคอยใช้ 'เคล็ดวิชาเร่งการเจริญเติบโตพิรุณชิง' ที่ผ่านการเสริมพลังจากเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กบ่อยๆ เหมือนแต่ก่อน จนทำให้ระยะเวลาเพาะปลูกยาวนานขึ้น ทว่าปริมาณผลผลิตมหาศาลก็เพียงพอที่จะชดเชยข้อด้อยนี้ได้

ถุงเงินของสวี่ฉางเซิงค่อยๆ ตุ่ยขึ้นด้วยความเร็วที่มั่นคง ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรจึงไม่ต้องกลัวว่าจะขาดแคลนอีกต่อไป

จนกระทั่งวันหนึ่ง ภายในสำนักเซียนไท่อีจู่ๆ ก็เกิดกระแสพลังวิญญาณปั่นป่วน เจตนากระบี่อันเฉียบคมไร้ใดเปรียบพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ผืนฟ้าจากยอดเขาต้วนเริ่น ดึงดูดสายตาของเหล่าศิษย์นับไม่ถ้วนให้หันไปมอง

"นั่นศิษย์พี่เฉินอู๋เฟิง!"

"เขาสร้างรากฐานสำเร็จแล้ว!"

"ช่างเป็นเจตนากระบี่ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก! สมแล้วที่เป็นอันดับหนึ่งในการประลองศิษย์สายใน!"

"หลังจากกลับมาจากเขตหวงห้ามเขาขูซาน กลิ่นอายของศิษย์พี่เฉินก็น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!"

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความยำเกรงและอิจฉา

เฉินอู๋เฟิงนั้นมีพรสวรรค์ล้ำเลิศเป็นทุนเดิม เมื่อผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในเขตหวงห้ามเขาขูซาน จิตมรรคาก็ยิ่งบริสุทธิ์และหนักแน่น การสร้างรากฐานในครานี้จึงวางรากฐานได้อย่างมั่นคงไร้ที่ติ ทันทีที่ออกจากด่านกักตนก็แผ่กลิ่นอายดุดันเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานขั้นต้นทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

หลังจากออกจากด่านกักตนได้ไม่นาน เฉินอู๋เฟิงก็มุ่งตรงมายังหน้าถ้ำพำนักของสวี่ฉางเซิงทันที

"ศิษย์น้องสวี่ สนใจร่ำสุราด้วยกันสักจอกหรือไม่" น้ำเสียงของเขายังคงเย็นเยียบ ทว่ากลับแฝงความสนิทสนมและการยอมรับที่หาได้ยากยิ่ง

ประตูถ้ำพำนักเปิดออก สวี่ฉางเซิงเดินแย้มยิ้มออกมาต้อนรับ "ขอแสดงความยินดีกับศิษย์พี่เฉินที่สร้างรากฐานสำเร็จ อนาคตบนเส้นทางมรรคาย่อมสดใส! ในเมื่อศิษย์พี่เอ่ยปากชวน มีหรือที่ข้าจะกล้าขัดศรัทธา"

ทั้งสองนั่งลงข้างโต๊ะหินในลานกว้าง สวี่ฉางเซิงหยิบสุราชั้นยอดที่ตนหมักจากข้าววิญญาณออกมา น้ำสุราใสกระจ่าง อบอวลไปด้วยกลิ่นอายวิญญาณเข้มข้น

เฉินอู๋เฟิงเองก็ไม่เกรงใจ เขาแหงนหน้าดื่มรวดเดียวหมดชามอย่างห้าวหาญ ใบหน้าที่เคยเย็นเยียบเผยให้เห็นความเบิกบานใจ "ในเขตหวงห้ามครานั้น หากไม่ได้ความหลักแหลมและเด็ดขาดของศิษย์น้อง พวกเราคงกลายเป็นอาหารของสัตว์อสูรไปนานแล้ว บุญคุณครั้งนี้ ข้าเฉินอู๋เฟิงจะจดจำไว้ในใจ"

เขาวางชามสุราลง นัยน์ตาคมกริบดุจคมดาบจ้องมองสวี่ฉางเซิง น้ำเสียงแฝงความองอาจอย่างไม่อาจโต้แย้ง "วันข้างหน้าในสำนักเซียนไท่อีแห่งนี้ หรือแม้กระทั่งในยุทธภพผู้บำเพ็ญเพียรแห่งแคว้นจ้าว หากผู้ใดกล้ารังแกเจ้า จงอ้างชื่อข้าได้เลย หากมีเรื่องอันใดขัดข้อง ก็ไปหาข้าที่ยอดเขาต้วนเริ่นได้ทุกเมื่อ"

วาจานี้หนักแน่นดั่งขุนเขา เห็นได้ชัดว่าเขานับถือสวี่ฉางเซิงเป็นพี่น้องที่พร้อมจะกางปีกปกป้องดูแล

ด้วยสถานะของเขาที่เพิ่งสร้างรากฐานสำเร็จจนมีระดับพลังรุดหน้าอย่างก้าวกระโดด คำกล่าวนี้จึงมีน้ำหนักมหาศาล

สวี่ฉางเซิงรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขายกจอกสุราขึ้นพลางกล่าว "ขอบคุณศิษย์พี่ที่คอยดูแล!"

เขารู้ดีว่าเฉินอู๋เฟิงเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา แยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน การกระทำนี้ย่อมมาจากความจริงใจอย่างแท้จริง

คำมั่นสัญญาจากยอดอัจฉริยะศิษย์สายใน ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานหน้าใหม่ผู้นี้ ถือเป็นยันต์คุ้มภัยที่ล้ำค่ายิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ทั้งสองผลัดกันร่ำสุรา สนทนาถึงเหตุการณ์เฉียดตายในเขตหวงห้าม พูดคุยถึงสถานการณ์ปัจจุบันของสำนัก และภัยคุกคามจากสำนักมาร

เฉินอู๋เฟิงเป็นคนพูดน้อย ทว่าทุกคำล้วนแทงทะลุถึงแก่น มุมมองด้านการบำเพ็ญเพียรและสถานการณ์สู้รบของเขาทำให้สวี่ฉางเซิงได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล

ทว่าวันเวลาอันแสนสงบสุขเช่นนี้กลับอยู่ได้ไม่นานนัก

สถานการณ์สู้รบระหว่างฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารในแนวหน้ากำลังตึงเครียด จึงต้องการกำลังรบฝีมือดีไปเสริมทัพอย่างเร่งด่วน

ศิษย์แกนหลักที่เพิ่งสร้างรากฐานสำเร็จและมีพลังรบโดดเด่นเหนือชั้นอย่างเฉินอู๋เฟิง ย่อมเป็นกำลังรบที่ทางสำนักต้องการตัวมากที่สุดในเวลานี้

เพียงไม่กี่วันให้หลัง คำสั่งระดมพลจากสำนักก็ถูกส่งลงมา

บนยอดเขาต้วนเริ่น เฉินอู๋เฟิงสวมชุดคลุมสีดำสนิท สะพายดาบหักไว้เบื้องหลัง รอบกายมีปราณกระบี่ไหลเวียน กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านจนน่าครั่นคร้าม

สวี่ฉางเซิงและสหายคนอื่น ๆ ตั้งใจเดินทางมาส่งเขาโดยเฉพาะ

เขากวาดสายตามองสวี่ฉางเซิงท่ามกลางฝูงชน พลางพยักหน้าให้เล็กน้อยแทนการกล่าวอำลา

จากนั้นเฉินอู๋เฟิงก็กลายร่างเป็นลำแสงสีดำทะมึนอันเด็ดเดี่ยว ทะยานขึ้นสู่ผืนฟ้าอย่างไร้ความลังเลพร้อมกับศิษย์ร่วมสำนักคนอื่น ๆ ที่ถูกเรียกตัว มุ่งหน้าตรงไปยังสมรภูมิแนวหน้าที่มีเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังสนั่นหวั่นไหว

สวี่ฉางเซิงยืนอยู่บนลานกว้าง ทอดสายตามองลำแสงสีดำที่พุ่งทะยานห่างออกไปไกล ภายในใจอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

ท่ามกลางยุคแห่งความวุ่นวายนี้ ต่อให้แข็งแกร่งดั่งเช่นเฉินอู๋เฟิง ก็ยังต้องบ่ายหน้าเข้าสู่สนามรบอันมีเป็นตายยากจะคาดเดา

ตัวเขาเองก็ยิ่งต้องเร่งคว้าเวลา เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของตนเองให้จงได้

เขาหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องบำเพ็ญ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าเดิม

ค่ายกลอาคมของลานเรือนค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง ตัดขาดความวุ่นวายและไฟสงครามจากโลกภายนอกเอาไว้ชั่วคราว

สถานการณ์สู้รบแนวหน้าทวีความตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ คำสั่งระดมพลของสำนักยิ่งมายิ่งเข้มงวด ถึงขั้นเริ่มดึงตัวศิษย์สายหลอมโอสถและสายวาดฝูยันต์ที่มีพลังรบติดตัวบางส่วน ให้มุ่งหน้าไปยังแนวหน้าเพื่อรับหน้าที่สนับสนุนเสบียงกรัง

สวี่ฉางเซิงรู้ซึ้งถึงความอันตรายของแนวหน้าเป็นอย่างดี แม้ตนจะมีไพ่ตายอยู่มากมาย แต่เขาก็ไม่ปรารถนาที่จะก้าวเท้าเข้าไปในสมรภูมิสู้รบที่ราวกับเครื่องบดเนื้อนั่นง่าย ๆ

เพื่อความปลอดภัย เขาจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังยอดเขาหลอมโอสถอย่างเด็ดขาด เพื่อเข้าร่วม "การประลองโอสถย่อย" ที่ผู้อาวุโสแห่งหอโอสถเป็นผู้จัดขึ้น

ในการประลอง สวี่ฉางเซิงไม่ได้พึ่งพาพลังของเตาสัมฤทธิ์ใบเล็กเพื่อเอาเปรียบแต่อย่างใด ทว่าเขาอาศัยเพียงรากฐานอันแสนมั่นคงของ 'คัมภีร์โอสถไท่อี' ผนวกกับการควบคุมไฟอันล้ำเลิศ หลอมโอสถชั้นเลิศระดับหนึ่งที่มีความยากขั้นสูงออกมาได้หลายชนิดด้วยท่วงท่าอันสงบเยือกเย็น ทั้งอัตราการหลอมสำเร็จและคุณภาพของโอสถล้วนทำให้ผู้คนต้องเบิกตาโพลง

ในที่สุด เขาก็สอบผ่านการประเมิน และได้รับการรับรองจากหอโอสถอย่างเป็นทางการ ให้เลื่อนขั้นเป็นผู้หลอมโอสถระดับหนึ่งขั้นสูง!