บทที่ 100 คนจากเมืองหลวงมาเยือน

ซ่งชิงเฟิงเตรียมของขวัญปีใหม่ไว้ไม่น้อย ส่วนหนึ่งมอบให้พวกหัวหน้าหลิน และอีกส่วนหนึ่งเตรียมนำไปมอบให้เฉินเทา ซินหยวนไป๋ กับคนอื่นๆ ตอนเข้าเมืองวันพรุ่งนี้ รวมถึงเฉียนคุนซึ่งเป็นผู้นำเบอร์หนึ่งของสถานีอาหารประจำอำเภอด้วย เส้นสายความสัมพันธ์เหล่านี้ล้วนต้องรักษาเอาไว้

ลู่เหยาช่วยเขาคัดแยกของขวัญของแต่ละคนอย่างเป็นระเบียบ ทำเครื่องหมายเอาไว้เพื่อไม่ให้สับสนปนเปกัน

จากนั้นพอมองดูเงินที่จ่ายออกไป เธอก็ถอนหายใจออกมา เงินพวกนี้ใช้แป๊บเดียวก็หมดเร็วจริงๆ

เดิมทีเธอยังคิดว่าก่อนสิ้นปีได้รับเงินปันผลตั้งแปดร้อยหยวน บ้านพวกเขาก็นับว่าเป็นคนมีเงินแล้ว ใครจะไปรู้ว่าพอซื้อของขวัญปีใหม่พวกนี้ทีเดียวก็หมดไปสองร้อยกว่าหยวนแล้ว

ซ่งชิงเฟิงเห็นสีหน้าเสียดายเงินของเธอแล้วก็รู้สึกขบขันอยู่บ้าง "ใช้ไปแล้วก็หาใหม่ได้ ไม่ต้องกังวลหรอก ผู้ชายของเธอหาเงินเก่งจะตาย"

ลู่เหยาว่า "ฉันรู้ค่ะ ฉันแค่คิดว่าการรักษาเส้นสายพวกนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ ตรงไหนๆ ก็ต้องใช้แต่เงิน"

"ช่วยไม่ได้หรอก ประเทศเราเป็นสังคมที่พึ่งพาบุญคุณน้ำใจ ถ้าปกติไม่รักษาความสัมพันธ์ให้ดี แล้วใครเขาจะอยากช่วยเราล่ะ อีกอย่าง เมื่อเทียบกับเรื่องที่พวกเขาเคยช่วยเหลือเราแล้ว เงินแค่นี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก"

"นั่นก็จริงค่ะ ใช่แล้ว พี่ชิงเฟิง พรุ่งนี้ตอนเข้าเมือง พวกเราแวะไปที่ทำการไปรษณีย์หน่อยนะคะ แม่เตรียมพัสดุไว้ จะส่งไปให้พี่ใหญ่ จนป่านนี้ยังไม่มีข่าวคราวเลย ปีนี้พวกเขาก็คงไม่กลับมาฉลองปีใหม่อีกตามเคย"

พอคิดถึงตรงนี้ ลู่เหยาก็ถอนหายใจอีกครั้ง พี่ใหญ่ไม่ได้กลับมาตั้งเจ็ดแปดปีแล้ว พ่อกับแม่ยังไม่เคยเห็นหน้าหลานชายตัวน้อยเลย ได้ยินพี่ใหญ่บอกว่าหน้าตาน่ารักมาก ถอดแบบมาจากตอนที่เขายังเด็กไม่มีผิด แม่แอบบ่นคิดถึงอยู่ตั้งหลายรอบแล้ว

เมื่อเอ่ยถึงลู่เหวินที่ไปเป็นทหารอยู่ไกลถึงในกองทัพ สีหน้าของซ่งชิงเฟิงก็ขรึมลงเล็กน้อย

หลังจากที่เขาแต่งงานกับลู่เหยา เคยหาข้ออ้างให้ลู่เหยาโทรศัพท์ไปที่กองทัพ นั่นคือช่วงเวลาที่ลู่เหวินประสบอุบัติเหตุในชาติก่อน ทว่าในชาตินี้ลู่เหวินยังสุขสบายดี ไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจ พอรู้ว่าลู่เหยาแต่งงานแล้ว ยังส่งธนาณัติเงินห้าสิบหยวนกลับมาให้อีกด้วย

"ได้สิ งั้นก็แวะไปที่ทำการไปรษณีย์สักหน่อย"

อย่างไรเสียที่ทำการไปรษณีย์ก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีรถ แวะไปสักเที่ยวไม่ได้ยุ่งยากอะไร

วันรุ่งขึ้น

จางซูเฟินมองสิ่งของบนเกวียนวัวแล้วก็รู้สึกเป็นกังวลอยู่บ้าง "เยอะขนาดนี้ พวกแกไปกันสองคนจะขนไปไหวได้ยังไง ให้อาปินไปด้วยดีกว่ามั้ง ยังไงก็เป็นผู้ชาย เรื่องแบกหามยกของก็ยังพอพึ่งพาได้อยู่"

ลู่ปินก็มองซ่งชิงเฟิงด้วยแววตาคาดหวัง เขาเองยังไม่เคยไปในเมืองเลย อยากไปใจจะขาด

ซ่งชิงเฟิงเองก็คิดไม่ถึงว่าพอจัดของออกมาแล้วจะมีมากขนาดนี้ ลำพังตัวเขากับลู่เหยาสองคน ขนไปน่ะพอขนได้ แต่คงเหนื่อยเอาการ อีกอย่างตอนขากลับก็คงต้องซื้อของกลับมาอีกไม่น้อย คงต้องมีคนไปช่วยอีกแรงจริงๆ

"ได้สิ ไปด้วยกันเลย"

ลู่ปินกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ดีเลยครับ ผมจะไปหาหัวหน้าหน่วยผลิตให้ช่วยออกหนังสือรับรองเดี๋ยวนี้แหละ"

พี่เขยบอกว่าจะไปพักค้างคืนในเมืองสองคืน คงจะเป็นวันมะรืนถึงจะกลับ

เมื่อเห็นท่าทางกระโดดโลดเต้นของเขา จางซูเฟินก็ส่ายหน้า อายุจะสิบเก้าอยู่รอมร่อแล้ว ยังทำตัวไม่สุขุมเอาเสียเลย พอมองดูลูกเขยที่แก่กว่าลูกชายตัวเองแค่สามปี เธอก็ยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่ นิสัยยังเหมือนเด็กแบบนี้ แล้วจะไปหาเมียได้ยังไงกัน

"พี่เขย พี่ ผมพร้อมแล้ว พวกเราไปกันเถอะ"

เฉิงอี้รับหน้าที่ไปส่งพวกเขาที่สถานีรถประจำทางในตำบล จากนั้นพวกเขาก็ค่อยนั่งรถไปที่อำเภอ แล้วจึงต่อรถเข้าเมือง

เมื่อมีลู่ปินตามมาด้วย ลู่เหยาจึงรับหน้าที่ถือแค่ของเบาๆ ส่วนของหนักทั้งหมดก็ยกให้ซ่งชิงเฟิงกับลู่ปินเป็นคนจัดการ

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ปินได้เดินทางไกล เขาจึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งทุกอย่างเป็นที่สุด แม้แต่ต้นไม้ต้นหนึ่งริมทาง เขาก็ยังยืนมองอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

พวกเขาเดินทางไปที่อำเภอก่อน โดยให้ลู่ปินเฝ้าของอยู่กับที่ ส่วนซ่งชิงเฟิงพาลู่เหยาไปเยี่ยมเยียนเฉียนคุนกับหัวหน้าสหกรณ์ประจำอำเภอ เพื่อมอบของขวัญปีใหม่ที่เตรียมมาให้แก่พวกเขา

หลังจากปฏิเสธคำชวนอยู่กินข้าวด้วยความเกรงใจ ทั้งสองคนก็รีบกลับมารวมกลุ่มกับลู่ปิน

พอนั่งอยู่บนรถมุ่งหน้าเข้าเมือง ความตื่นเต้นของลู่ปินก็ยังไม่จางหายไปเลย

"พี่เขย วันหน้าเวลาพี่ไปติดต่องานข้างนอกก็พาผมไปด้วยสิครับ ผมอยากเรียนรู้งานจากพี่บ้าง"

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว "ไม่อ่านหนังสือแล้วเหรอ"

ตอนนี้ลู่ปินก็ช่วยงานอยู่ที่โรงงานเต้าหู้เหมือนกัน แต่เรื่องที่เขาต้องทำมีไม่มาก เวลาส่วนใหญ่จึงถูกลู่เหยาเคี่ยวเข็ญให้อยู่บ้านอ่านหนังสือ

ลู่ปินทำหน้ามุ่ย "พี่ให้ผมอ่านหนังสือทุกวันจนเบื่อจะตายอยู่แล้ว ตอนนี้ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้เสียหน่อย ผมจะอ่านหนังสือไปมากมายขนาดนั้นเพื่ออะไร สู้ตามพี่ไปทำงานข้างนอกเหมือนอย่างพวกเฉิงหมิงไม่ได้เลย ดูเฉิงหมิงสิ เขาจบแค่ ม.ต้นแท้ๆ หลังปีใหม่ก็จะได้เป็นหัวหน้าแผนกแล้ว"

อย่างไรเสียเขาก็จบ ม.ปลายมานะ จะอย่างไรก็ต้องเก่งกว่าเฉิงหมิงอยู่แล้วสิ

ซ่งชิงเฟิงหลุดขำพลางส่ายหน้า "คิดว่าเฉิงหมิงแค่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างเดียวก็พอแล้วงั้นเหรอ ผมมอบหมายหน้าที่เรื่องการเรียนให้เขาด้วย พอกลับถึงบ้านเขาก็ต้องอ่านหนังสือ จะทิ้งเรื่องการศึกษาหาความรู้ไม่ได้เด็ดขาด"

หลังจากที่เห็นว่าเฉิงหมิงเป็นคนมีความสามารถในการจัดการและเรียนรู้ได้ไว ซ่งชิงเฟิงก็เคยถามเขาว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่เรียนต่อ

เฉิงหมิงบอกว่าตอนนั้นที่บ้านยากจนเกินไป ไม่มีเงินส่งเสียค่าเล่าเรียนและค่ากินอยู่ระดับ ม.ปลาย อีกอย่างคนเมืองเหล่านั้นพอเรียนจบก็ยังต้องลงมาใช้แรงงานในชนบทอยู่ดี เขาเลยไม่เรียนต่อ

ซ่งชิงเฟิงจึงมอบหนังสือให้เขาชุดหนึ่ง บอกให้เขามีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็หยิบมาอ่านเพื่อยกระดับความรู้ของตนเอง

เฉิงหมิงรู้ดีว่าซ่งชิงเฟิงให้ความสำคัญกับความรู้มากเพียงใด เขาจึงไปลงชื่อเรียนในชั้นเรียนยกระดับความรู้ ตอนสอบย่อยก่อนสิ้นปี เขายังสอบได้เป็นอันดับหนึ่งของห้องด้วย ดังนั้นในเรื่องที่ซ่งชิงเฟิงวางแผนไว้ให้ เขาจึงปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด มีวินัยในตัวเองมากกว่าลู่ปินเยอะ

ลู่ปินส่งเสียงโอดครวญ ในที่สุดก็ยังหนีชะตากรรมที่ต้องอ่านหนังสือไม่พ้นอยู่ดี

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางส่ายหน้า ผ่านไปอีกแปดเดือน แกจะต้องมาขอบใจฉันแน่

ทั้งสามคนเดินทางมาถึงในเมือง ก็มุ่งหน้าไปส่งพัสดุที่ที่ทำการไปรษณีย์ก่อน จากนั้นจึงค่อยไปเปิดห้องพักที่สถานีรับรองเพื่อพักผ่อน

วันต่อมา ลู่เหยากับลู่ปินบอกว่าจะออกไปซื้อของ และให้ซ่งชิงเฟิงไปทำธุระของตัวเอง

เพราะมีลู่ปินไปด้วย ซ่งชิงเฟิงจึงไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เขาหิ้วของแล้วก้าวออกจากห้องไป

เขาเลี้ยงข้าวเฉินเทากับซินหยวนไป๋มื้อหนึ่ง พร้อมกับมอบของขวัญปีใหม่ให้

ซินหยวนไป๋เหลือบมองของขวัญปีใหม่ที่ซ่งชิงเฟิงนำมามอบให้ ของขวัญชิ้นนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลยทีเดียว

"ฉันได้ยินเฉินเทาบอกว่า หลังปีใหม่พวกนายจะสร้างโรงงานกันแล้วเหรอ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า "เพราะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากพวกพี่ กิจการโรงงานเต้าหู้ของพวกเราถึงได้ดีขนาดนี้ และพัฒนาไปได้เร็วถึงเพียงนี้ครับ"

ซินหยวนไป๋โบกมือปฏิเสธ ตัวเขาเองไม่ได้ทำอะไรมากมาย ตอนแรกก็ยอมรับสินค้ามาลองวางขายเพราะเห็นแก่หน้าเฉินเทาจริงๆ แต่นั่นก็เป็นเพราะสินค้าของพวกซ่งชิงเฟิงมีคุณภาพดีจริงๆ ถึงได้เปิดตลาดได้สำเร็จ

สหกรณ์น่ะนะ ขายอะไรก็คือขายเหมือนกัน ขอเพียงเป็นสินค้าที่ดี พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะรับเข้ามาขายเพิ่มอยู่แล้ว

"หลังปีใหม่นายว่างไหม ฉันนัดกินข้าวกับเพื่อนๆ เอาไว้สองสามคน ถ้านายว่างก็มาด้วยกันสิ"

แววตาของซ่งชิงเฟิงเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่หมายความว่าอีกฝ่ายกำลังจะช่วยแนะนำและสร้างเส้นสายให้เขานั่นเอง โอกาสแบบนี้ต้องไปให้ได้ ต่อให้ไม่ว่างก็ต้องหาเวลาว่างไปให้จงได้

"ว่างแน่นอนครับ พี่ซินเรียกหาเมื่อไหร่ ผมว่างตลอดเวลาเลยครับ"

เมื่อได้รับเรื่องน่ายินดีที่เกินความคาดหมายเช่นนี้ ขากลับซ่งชิงเฟิงจึงเดินด้วยฝีเท้าที่เบาสบายขึ้นมาก

ลู่เหยากับลู่ปินซื้อของที่ต้องการจนครบหมดแล้ว เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ออกเดินทางกลับ

พวกเขาแบกของพะรุงพะรังกลับมา ทว่าพอเดินมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน ก็ได้เจอกับเฉิงหมิงที่กำลังบังคับเกวียนวัวสวนทางมาพอดี

"อ้าว ปัญญาชนซ่ง ในที่สุดพวกคุณก็กลับมาเสียที พ่อกับแม่คุณมาหาแน่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง