บทที่ 99 เตรียมของฉลองปีใหม่

วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ซ่งชิงเฟิงคอยคุมทุกคนส่งของล็อตสุดท้ายก่อนปีใหม่อย่างราบรื่น ถือว่าภารกิจของปีนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปโรงงานเต้าหู้จะหยุดทำการ และจะกลับมาเปิดงานอีกครั้งในวันที่ห้าหลังปีใหม่

เมื่อเทียบกับพวกโรงงานในเมืองที่ช่วงตรุษจีนยังไม่ยอมให้หยุด การจัดการของโรงงานพวกเขานับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

“ปัญญาชนซ่ง งานที่เหลือยกให้พวกเราเถอะ นายกลับไปก่อนได้เลย” เฉิงหมิงซึ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกล่วงหน้าเอ่ยขึ้น

ช่วงสองสามเดือนมานี้เขาติดตามอยู่ข้างกายซ่งชิงเฟิง ได้เรียนรู้อะไรไปไม่น้อย ทั้งยังทำงานได้อย่างโดดเด่น ดังนั้นหลังจากขอความเห็นจากพวกหัวหน้าหลินแล้ว ซ่งชิงเฟิงจึงเลื่อนตำแหน่งให้เขาเป็นหัวหน้าแผนก รับผิดชอบเรื่องในแผนกเต้าหู้โดยเฉพาะต่อไป

เฉิงหมิงจึงยิ่งทำงานอย่างกระตือรือร้น ใส่ใจเรื่องของโรงงานเต้าหู้ยิ่งกว่าซ่งชิงเฟิงเสียอีก

ซ่งชิงเฟิงตรวจดูรอบหนึ่งอีกครั้ง สิ่งที่เหลือก็มีเพียงการจัดของและทำความสะอาด ไม่จำเป็นต้องมีเขาอยู่ด้วยจริงๆ เขาจึงเดินออกมา ประจวบกับวันนี้ตั้งใจจะพา ลู่เหยา ไปซื้อของกินของใช้สำหรับปีใหม่ที่สหกรณ์ในตำบล

พอกลับถึงบ้าน ซ่งชิงเฟิงรีบกินมื้อเช้าลวกๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพาลู่เหยาออกจากบ้าน ทว่าที่แรกที่พวกเขาไปไม่ใช่สหกรณ์ แต่เป็นบ้านของเฉินหู่ เพราะซ่งชิงเฟิงจะเอาเงินปันผลไปส่งให้เขา

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหยามาบ้านเฉินหู่ เธอรู้ว่าคนผู้นี้คือสหายสนิทของซ่งชิงเฟิงที่คอยแอบช่วยเหลือเขาอยู่หลายเรื่อง แต่เพิ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก

“น้องสะใภ้มาแล้ว ยินดีต้อนรับๆ รีบเข้ามาข้างในสิ” เฉินหู่ทักทายอย่างอารมณ์ดี

ลู่เหยาเกร็งอยู่บ้าง “พี่เฉิน เพิ่งเคยพบกันครั้งแรก รบกวนแล้วค่ะ”

“เฮ้อ อย่าได้เกรงใจไปเลย ฉันกับชิงเฟิงสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ เธอเรียกฉันว่าพี่หู่เหมือนเขาก็พอแล้ว ชวนชิงเฟิงให้พาเธอมาดูทางตั้งนาน เขาก็บอกว่าไม่สะดวกอยู่เรื่อย”

บ้านของเฉินหู่อยู่ไม่ไกลจากตลาดมืด ตลาดมืดมีผู้คนปะปนร้อยพ่อพันแม่ ซ่งชิงเฟิงจึงไม่อยากให้ลู่เหยามาปรากฏตัวที่นี่จนถูกใครจับตามอง มีเพียงช่วงก่อนปีใหม่เท่านั้นที่ตลาดมืดไม่มีคนมาคุม ทางการเปิดทางให้ซื้อขายกันได้ตามสบายตลอดหลายวันนี้ เขาถึงพาเธอมาจำทางไว้ เผื่อว่าวันไหนที่เขาไม่อยู่บ้าน หากเธอเจอเรื่องอะไรเข้าจะได้รู้ว่าต้องไปขอความช่วยเหลือจากที่ไหน

เฉินหู่รู้ล่วงหน้าว่าวันนี้ซ่งชิงเฟิงจะมา จึงตระเตรียมซื้อของไว้มากมาย พอเห็นทั้งสองมาถึงก็ยกออกมาให้ทั้งหมด

“มาเถอะน้องสะใภ้ ที่บ้านไม่มีผู้หญิงอยู่ อาจจะต้อนรับไม่ทั่วถึง คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง ทำตัวตามสบายเลยนะ”

ซ่งชิงเฟิงหยิบส้มขึ้นมาผลหนึ่ง เลิกคิ้วถาม “ส้มสภาพดีขนาดนี้ หาไม่ง่ายเลยใช่ไหม”

เฉินหู่ได้ทีก็คุยโว “แน่อยู่แล้ว นี่เอามาจากบ้านพี่ชายน่ะ ซินหยวนไป๋ตั้งใจหิ้วมาจากหยางเฉิง ที่แถวบ้านเราไม่มีหรอก”

แม้ท้องถิ่นของพวกเขาจะอยู่ทางใต้เหมือนกัน แต่ถ้าเทียบกับหยางเฉิงแล้ว ที่นี่ถือว่าค่อนไปทางเหนือ หยางเฉิงถึงจะเป็นแดนใต้อย่างแท้จริง แม้จะถึงฤดูหนาวก็ยังมีอุณหภูมิสิบกว่าถึงยี่สิบองศา ผลไม้ฝั่งโน้นจึงอร่อยกว่าฝั่งนี้

แต่ก็เป็นเพราะการคมนาคมไม่สะดวก ผลไม้จากทางโน้นขนส่งมาถึงที่นี่จึงมีราคาแพงไม่น้อย

“พี่เทามาเหรอ”

เฉินหู่ตอบ “เปล่า ฉันไปหาเขาที่บ้านน่ะ ปีนี้พวกเขางานยุ่งมาก ไม่มีเวลาแวะมาหาฉัน แต่เขาบอกแล้วนะว่าหลังปีใหม่จะแวะมาเที่ยวสักรอบ ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยไปกินข้าวที่ร้านเถ้าแก่สวี่กัน”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ได้สิ อ้อ จริงด้วย นี่เงินปันผลของนาย”

เขายื่นเงินให้เฉินหู่

เฉินหู่ประหลาดใจ “ไหนว่าหลังปีใหม่ต้องสร้างโรงงานอีกไม่ใช่เหรอ ทำไมปันผลเร็วนักล่ะ”

“อืม ใกล้จะปีใหม่แล้ว อย่างไรก็ต้องให้ทุกคนได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข พอได้เห็นเงิน หลังปีใหม่พวกเขาถึงจะมีกำลังใจทำงานมากขึ้น อีกอย่างเงินส่วนใหญ่ผมก็เก็บไว้ในบัญชี ไม่อย่างนั้นเงินปันผลของนายคงไม่ใช่น้อยๆ แค่นี้หรอก”

คิดสะระตะแล้วเขาแบ่งเงินออกมาเป็นเงินปันผลแค่สี่พันหยวนเท่านั้น เงินในบัญชียังมีธุระสำคัญต้องใช้ เขาจึงจำเป็นต้องคำนวณอย่างรอบคอบ

เฉินหู่พอใจมากแล้ว เขาเพียงแค่ออกเงินนิดหน่อย ไม่ต้องลงแรงทำอะไรเลย ผ่านไปไม่กี่เดือนก็ได้ทุนคืนทั้งหมด แต่ดูไปแล้ว ธุรกิจเต้าหู้นี่มองดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไร ทว่ากำไรกลับไม่น้อยเลยจริงๆ

“เอาเถอะ วันหน้าถ้าขาดเงินขึ้นมาจริงๆ ก็บอกฉันได้ ฉันยังพอหาวิธีรวบรวมเงินมาให้นายได้อยู่บ้าง”

ทั้งสองคนต่างเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ซ่งชิงเฟิงยังไม่คิดจะแตะต้องของพวกนั้นในตอนนี้

ลู่เหยาแทรกบทสนทนาของพวกเขาไม่ได้ ทั้งไม่อยากกวน จึงนั่งกินส้มอยู่อย่างเงียบๆ ส้มนี้รสชาติดีมาก หวานกว่าที่หน่วยผลิตหงเหอปลูกเสียอีก ไม่มีรสเปรี้ยวติดเลยสักนิด

พอเห็นว่าเธอชอบ เฉินหู่จึงบอกให้เธอเอากลับไปด้วยตอนจะกลับ

“พี่ชายฉันให้มาตั้งเยอะ เดิมทีก็ตั้งใจจะส่งไปให้ที่บ้านพวกนายอยู่แล้ว ฉันอยู่คนเดียวก็กินไม่หมดหรอก พวกนายเอาไปเยอะๆ เถอะ”

ลู่เหยาเกรงใจอยู่บ้าง มาเป็นแขกที่บ้านเขาแท้ๆ กลับทั้งกินทั้งหอบของกลับ

เฉินหู่ไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เขายินดีให้ซ่งชิงเฟิงไม่เกรงใจเขาเสียด้วยซ้ำ เพราะนั่นแสดงว่าไม่คิดว่าเขาเป็นคนนอก

ดังนั้นตอนจะกลับ ในมือของซ่งชิงเฟิงกับลู่เหยาจึงไม่ได้มีแค่ส้มสภาพดีเยี่ยมหนึ่งตะกร้า แต่ยังมีแฮมขาหมูชิ้นใหญ่อีกหนึ่งขา ซึ่งเป็นของมาจากเมืองจิน ถือเป็นของหายากเช่นกัน

“พวกเราทำแบบนี้จะดีเหรอคะ” ลู่เหยาเอ่ยถามเสียงเบา

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก พี่หู่ให้มาก็รับไว้เถอะ ถึงตอนนี้เราไม่เอา อีกสองวันเขาก็เอาไปส่งให้อยู่ดี มัวแต่เกี่ยงกันไปมาดูไม่ดี สู้รับไว้แบบเปิดเผยตรงไปตรงมาดีกว่า”

“คุณกับพี่หู่สนิทกันจังเลยนะคะ”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า ลดเสียงลงกระซิบ “หลายปีก่อนที่ผมหาของจากบนเขามาแลกเป็นเงิน ก็ได้เขาคอยช่วยเหลือนี่แหละ คนคนนี้ซื่อตรงและมีน้ำใจนักเลง เป็นเพื่อนที่ควรค่าแก่การคบหาอย่างลึกซึ้ง วันหน้าถ้าเธอเจอปัญหาอะไรแล้วผมไม่อยู่บ้าน เธอก็ไปขอให้เขาช่วยได้ ไม่ต้องเกรงใจเกินไปหรอก”

ลู่เหยาพยักหน้า รับรู้ว่าเข้าใจแล้ว

ทั้งสองคนพากันไปซื้อของรับปีใหม่ที่สหกรณ์ต่อ

เนื่องจากเพิ่งได้เงินมาแปดร้อยหยวน ลู่เหยาจึงจับจ่ายใช้สอยมือเติบขึ้นมาก เห็นอะไรถูกใจก็ซื้อ โดยมีซ่งชิงเฟิงคอยช่วยถือของให้

พี่จ้าวเห็นพวกเขาเดินเข้ามาก็กวักมือเรียก

“เสี่ยวซ่ง เสี่ยวลู่ มานี่เร็ว”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปหา

พี่จ้าวกวาดตามองรอบตัว ก่อนจะลดเสียงลงแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อวานมีผ้าฝ้ายพิมพ์ลายกับปุยฝ้ายเข้ามาล็อตหนึ่ง พวกเธอจะเอาไหม”

ดวงตาของลู่เหยาเป็นประกาย รีบพยักหน้ารับทันที “เอาค่ะ พี่จ้าว มีเท่าไหร่คะ”

“รอบนี้ของมาไม่เยอะ ผ้าฝ้ายฉันเก็บไว้ให้พวกเธอได้แค่ครึ่งพับ ส่วนปุยฝ้ายก็มีแค่สิบชั่งเท่านั้นแหละ”

ไม่ว่าจะเป็นผ้าฝ้ายพิมพ์ลายหรือปุยฝ้ายต่างก็เป็นสินค้าขาดแคลน วันนี้พอวางหน้าร้านก็ถูกแย่งซื้อจนหมดเกลี้ยง พี่จ้าวอุตส่าห์เก็บของพวกนี้ไว้ให้พวกเขาล่วงหน้านับว่าดีมากแล้ว

ปุยฝ้ายสิบชั่ง ถ้าใช้อย่างประหยัดก็พอทำผ้านวมผืนบางๆ ได้สองผืนเลยทีเดียว

“พี่จ้าว พวกเราเอาหมดเลยครับ ขอบคุณมากครับ” ซ่งชิงเฟิงพูดยิ้มๆ ก่อนจะจัดส้มใส่ถุงตาข่ายมอบให้พี่จ้าวหนึ่งถุง “เพื่อนให้มาน่ะครับ เอาไปให้เด็กๆ ที่บ้านกินให้หวานปากนะ”

พี่จ้าวยิ้มจนหุบปากไม่ลง “อุ๊ยตาย นี่ของหายากเลยนะเนี่ย งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ วันหน้าถ้ามีของดีๆ รบกวนพี่ช่วยนึกถึงผมบ่อยๆ ก็พอ”

“ฮ่าๆ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว จริงสิ ขนมพวกเธอจะเอาไหม มีขนมเถาซูจากเมืองหลวง รสชาติดีเชียวละ ได้ยินว่าจะมาถึงตอนบ่าย ฉันจะให้เสี่ยวหมู่เก็บไว้ให้สักหน่อยไหม”

ช่วงตรุษจีนต้องรับแขกแน่นอน ย่อมต้องใช้ของพวกนี้อยู่แล้ว

ซ่งชิงเฟิงจึงขอให้พี่จ้าวช่วยเก็บไว้ให้ห้าชั่ง

พี่จ้าวถึงกับอุทาน “ตั้งเยอะขนาดนั้น จะกินหมดเหรอ”

“ผมจะเอาไปมอบให้คนอื่นน่ะครับ ช่วงปีใหม่ก็ต้องตระเวนไปมาหาสู่กันบ้าง”

พี่จ้าวพยักหน้า มันก็จริง “ได้ งั้นฉันจะบอกให้คนเก็บไว้ให้ ตอนบ่ายใกล้ๆ เลิกงานเธอค่อยแวะมารับนะ”

ตอนนี้ถนนคอนกรีตจากตัวตำบลไปถึงหน่วยผลิตหลางซานสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ระยะทางเจ็ดแปดกิโลเมตร ปั่นจักรยานแค่ยี่สิบกว่านาทีก็ถึง ซ่งชิงเฟิงจึงไม่คิดมากหากต้องวิ่งรอกเพิ่มอีกสองเที่ยว

ลู่เหยาเดินดูรอบสหกรณ์จนทั่ว ซื้อของที่ควรซื้อมาจนครบ ส่วนของที่ไม่มี พวกเขากะว่าจะเข้าไปซื้อในตัวเมืองพรุ่งนี้

บนรถจักรยานขนของจนเต็มเอี้ยด นั่งซ้อนท้ายไม่ได้อีกแล้ว ทั้งสองจึงต้องช่วยกันเข็นเดินไปตลอดทาง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง