บทที่ 98 เงินปันผลครั้งแรก

หัวหน้าหลินกับซุนฉางเหอยิ้มมองภาพตรงหน้า ภายนอกดูสงบนิ่ง ทว่ามือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวกลับสั่นเทาน้อยๆ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นเงินมากมายขนาดนี้เช่นกัน

ตอนที่ซ่งชิงเฟิงบอกว่าจะเบิกเงินออกมากองรวมกันไว้ พวกเขายังไม่เข้าใจว่าทำไม แต่พอได้เห็นปฏิกิริยาของทุกคนในตอนนี้ ทั้งสองก็ตาสว่าง ไม่มีอะไรจะปลุกขวัญกำลังใจคนได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

เงินรวมกับแบบแปลนสองแผ่นนั้น เพียงพอที่จะหลอมรวมทุกคนให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ต่อไปไม่ว่าซ่งชิงเฟิงจะชี้ไปทางไหน ทุกคนย่อมพร้อมลุยไปทางนั้น เพราะนี่คือคนที่จะนำพาพวกเขาไปสู่ความร่ำรวยได้จริงๆ

วิธีซื้อใจคนของปัญญาชนซ่งทั้งเรียบง่าย ตรงไปตรงมา ทว่าได้ผลชะงัด

ซ่งชิงเฟิงถือสมุดบันทึกไว้ในมือ เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของทุกคนยังไม่สงบลงเสียที จึงต้องขึ้นเสียงตะโกน "ทุกคนเงียบก่อนครับ จะแจกเงินแล้ว!"

ผู้คนในลานคล้ายถูกกดปุ่มหยุดลงกะทันหัน บรรยากาศเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเข็มตก ทว่าสายตาแต่ละคู่ที่จับจ้องไปยังซ่งชิงเฟิงกลับร้อนแรงยิ่งนัก

"เอาล่ะครับ เรามาแบ่งเงินปันผลตามสัดส่วนการลงทุนกันก่อน ผมขานชื่อใคร ให้คนนั้นขึ้นมารับเงิน"

"จางอาว่าง 128 หยวน"

"ฉัน ฉันจางอาว่าง ฉันอยู่นี่!" ชายคนหนึ่งที่นั่งแถวหลังสุดยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น

ฝูงชนเปิดทางให้เขาโดยอัตโนมัติเพื่อให้เดินขึ้นไปบนเวทีได้

ซ่งชิงเฟิงยิ้มมองเขา "นี่เป็นเงินปันผลของบ้านคุณ เก็บไว้ดีๆ ครับ"

จางอาว่างเช็ดมือกับเสื้อซ้ำๆ จนมั่นใจว่ามือสะอาดแล้ว จึงค่อยยื่นมืออันสั่นเทาไปรับเงินปึกนั้นมา ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยถือเงินมากขนาดนี้มาก่อนเลย

"ขอบคุณที่คุณช่วยสนับสนุนโรงงานของเราตั้งแต่แรก นี่คือผลตอบแทนสำหรับคุณครับ"

จางอาว่างตื่นเต้นจนตาแดงก่ำ หากไม่ใช่เพราะผิวกรำแดดในไร่นาจนคล้ำดำ ก็คงมองเห็นใบหน้าที่แดงก่ำในยามนี้ได้ชัดเจน

เขาไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่พูดละล่ำละลักว่า "ขอบคุณ ขอบคุณปัญญาชนซ่ง ขอบคุณครับ"

"คนต่อไป จางฝูเซิง 96 หยวน"

"จางฝูเซิงอยู่นี่ จางฝูเซิงอยู่นี่!"

ชื่อแล้วชื่อเล่าถูกขานออกมาจากปากของซ่งชิงเฟิง แต่ละคนก้าวขึ้นไปด้วยความตื่นเต้น และประคองเงินเดินกลับลงมาด้วยความปลาบปลื้มใจ

นอกจากซ่งชิงเฟิงกับบ้านสกุลลู่แล้ว ชาวบ้านในหน่วยผลิตหลางซานที่เคยลงเงินไว้คราวนั้น บ้านที่ได้มากที่สุดได้ไป 128 หยวน ส่วนบ้านที่ได้น้อยที่สุดก็ยังมี 5 หยวน ซึ่งเกินกว่าเงินที่พวกเขาลงไปในตอนแรกมากนัก กล่าวคือพวกเขาได้ทุนคืนหมดแล้ว ต่อจากนี้ไปคือกำไรล้วนๆ

บ้านที่ตอนนั้นไม่ได้ลงเงินต่างอิจฉาจนตาร้อนผ่าว แต่ในเมื่อตอนนั้นเป็นพวกเขาเองที่ไม่ยอมลงเงิน ตอนนี้ไม่มีส่วนแบ่งตกถึงท้อง พวกเขาก็พูดอะไรไม่ออก

พอมอบเงินปันผลเสร็จสิ้น เถียนชุ่ยชุ่ยจึงเอ่ยถามขึ้นมา "ปัญญาชนซ่ง ตอนนี้พวกเราอยากลงเงินบ้าง ยังลงทันไหม"

คำถามของเธอนับว่าแทนใจทุกคนในที่นั้น

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คนที่ไม่ได้ลงเงินในคราวนั้น ครั้งนี้ย่อมลงเงินได้ครับ ยกเว้นบ้านจูหย่งฝูกับบ้านเติ้งเถี่ยจู้"

สองบ้านนี้คือบ้านที่ชาวบ้านทุกคนร่วมกันลงมติขับไล่ออกไป ทุกคนไม่อนุญาตให้พวกเขาลงเงินเพื่อมาแบ่งผลกำไรจากโรงงาน

วันนี้คนจากสองบ้านนั้นจึงไม่โผล่หน้ามาเลยแม้แต่คนเดียว

"แต่ตอนนี้โรงงานขยายใหญ่ขึ้น เงินทุนก็มากขึ้นตามไปด้วย หากพวกคุณมาลงเงินเพิ่มทีหลัง สัดส่วนหุ้นย่อมไม่อาจเทียบเท่ากับคนที่ลงเงินไว้แต่แรกได้ครับ"

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้อง เป็นเหตุเป็นผลแท้ๆ จะให้คนที่ลงเงินตอนโรงงานยังลำบาก ได้รับผลประโยชน์เท่ากับคนที่เพิ่งจะมาลงเงินตอนเห็นผลกำไรได้อย่างไร

สิบเก้าครอบครัวที่ไม่ได้ลงเงิน (ไม่นับบ้านจูหย่งฝู จูคนรอง และเติ้งเถี่ยจู้ทั้งสามบ้าน) ก็แสดงความเข้าใจ ตอนนี้เปิดให้ลงเงินได้พวกเขาก็ดีใจมากแล้ว ต่อให้ได้หุ้นแค่ศูนย์จุดไม่กี่เปอร์เซ็นต์ แต่พอโรงงานสร้างเสร็จ เงินปันผลในวันหน้าย่อมไม่น้อยแน่ สายตามองการณ์ไกลระดับนี้พวกเขายังพอมีอยู่

"ปัญญาชนซ่ง แล้วพวกเราที่เป็นปัญญาชนจะลงเงินได้ไหม" หลิวจวินเอ่ยถาม

หลิวจวินและปัญญาชนอีกสองสามคนก็มาด้วยเช่นกัน เพราะนอกจากจะแบ่งเงินปันผลแล้ว วันนี้ยังมีการจ่ายค่าจ้างและสวัสดิการสิ้นปี ซึ่งปัญญาชนอย่างพวกเขาที่ทำงานในโรงงานย่อมมีส่วนด้วย

ปัญญาชนที่นั่งอยู่ในนั้นมีทั้งหมดสี่คน สองคนเป็นคนงานในโรงงาน อีกสองคนเป็นคนที่ซ่งชิงเฟิงจ้างมาช่วยสอนหนังสือเพื่อขจัดการไม่รู้หนังสือให้ชาวบ้าน

รอบข้างยังมีปัญญาชนยืนอยู่อีกไม่น้อย เมื่อเห็นเงินปันผลที่ตกถึงมือชาวบ้าน ในใจก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย ทั้งที่ทะเบียนสำมะโนครัวของพวกเขาก็อยู่ที่นี่แท้ๆ ทำไมพวกเขาถึงไม่มีสิทธิ์ร่วมแบ่งเงินปันผลบ้าง

ซ่งชิงเฟิงตอบว่า "โรงงานแห่งนี้เป็นทรัพย์สินส่วนรวมของหน่วยผลิตหลางซาน เปิดรับเฉพาะชาวบ้านในท้องที่เท่านั้น ปัญญาชนที่ยังไม่ได้แต่งงานกับคนในท้องที่ไม่นับรวมอยู่ในนี้ครับ"

เขารู้ดีว่าไม่ว่าจะเรื่องรับสมัครคนงานหรือเงินปันผล ย่อมดูไม่ยุติธรรมสำหรับปัญญาชนเหล่านี้ แต่เขารู้วงล้อประวัติศาสตร์ดีว่า เมื่อนโยบายใหม่ออกมาในปีหน้า ปัญญาชนส่วนใหญ่จะเลือกกลับเมือง คนที่จะอยู่ต่อนั้นแทบจะนับนิ้วได้ เขาไม่มีทางยอมให้คนกลุ่มนี้ลงเงินเพียงเล็กน้อยแล้วไม่ต้องทำอะไรเลย แต่กลับได้ผลตอบแทนเป็นร้อยเป็นพันเท่าหรอก

ชาวบ้านเป็นคนท้องถิ่น ย่อมมีความผูกพันกับโรงงานขนาดย่อมและโรงงานใหญ่ในอนาคต แต่พวกปัญญาชนไม่ใช่ หากมีโอกาสได้กลับเมือง ปัญญาชนสิบคนจะเลือกกลับไปเสียเก้าคนครึ่ง

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาต้องควบคุมสัดส่วนของปัญญาชนในโควตารับสมัครงานอย่างเข้มงวด เขาไม่อยากทุ่มเทแรงกายแรงใจฝึกฝนคนขึ้นมา สุดท้ายกลับต้องคว้าน้ำเหลว

พวกหลิวจวินผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง อยากจะระบายความโกรธออกมา ทว่าคนที่อยู่ในที่นั้นล้วนเป็นคนท้องถิ่น ย่อมไม่มีใครเข้าข้างพวกเขาอยู่แล้ว

ส่วนที่ว่าซ่งชิงเฟิงเองก็เป็นปัญญาชน ทำไมเขาถึงทำได้น่ะหรือ

เขาแต่งงานกับลู่เหยาแล้ว และโรงงานแห่งนี้ก็เป็นเขาที่นำพาจนเติบโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง ชาวบ้านทุกคนยอมรับในตัวเขา เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

ซ่งชิงเฟิงรู้ดีถึงความไม่พอใจของพวกเขา และเข้าใจความโกรธนั้นดี จึงเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วเอ่ยต่อ "แต่หลังจากผ่านพ้นปีใหม่ไป ตอนที่โรงงานเปิดรับคนงาน โควตาของปัญญาชนจะเพิ่มขึ้น พวกคุณสามารถไปสอบคัดเลือกได้ทุกคน ขอเพียงสอบผ่านก็สามารถมาทำงานได้ สวัสดิการและค่าตอบแทนจะเท่าเทียมกับทุกคนครับ"

คำพูดนี้ช่วยให้ปัญญาชนคนอื่นรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง ได้ไปทำงานในโรงงานก็ยังดี อย่างไรก็ดีกว่าต้องมาขุดดินทำนาหาข้าวกิน ตอนนี้แม้แต่คนในเมืองบางคนยังไม่มีงานทำเสียด้วยซ้ำ

"แล้วพวกเราล่ะ ถ้าพวกเราอยากจะลงเงินเพิ่มอีกจะได้ไหม" จางอาว่างที่เพิ่งได้เงินปันผลถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น ท่าทางของเขาเหมือนกับว่าหากซ่งชิงเฟิงบอกว่าได้ เขาจะทุ่มเงินทั้งหมดลงไปทันที

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางโบกมือ "ตอนนี้ทางโรงงานยังไม่ขาดเงิน จึงยังไม่จำเป็นต้องระดมทุนครับ รอให้ในอนาคตมีความจำเป็นแล้วค่อยว่ากันอีกที"

"น่าเสียดายจริงๆ" จางอาว่างมีสีหน้าเสียดายอย่างยิ่ง

คนอื่นต่างพยักหน้าเห็นพ้อง นั่นน่ะสิ น่าเสียดายจริงๆ

อันที่จริงพวกเขารู้ดีว่าคนที่ได้เงินมากที่สุดย่อมเป็นซ่งชิงเฟิงกับบ้านสกุลลู่ แต่พวกเขาก็ไม่มีอะไรให้อิจฉา ใครใช้ให้ตอนนั้นสองบ้านนี้ควักเงินออกมามากที่สุดเล่า อีกทั้งซ่งชิงเฟิงยังทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อโรงงานแห่งนี้ ทุกคนต่างเห็นประจักษ์แก่สายตา เงินก้อนนี้จึงเป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับแล้ว

ครั้งนี้ซ่งชิงเฟิงได้ส่วนแบ่งทั้งหมด 800 หยวน บ้านสกุลลู่ได้ 400 หยวน เรียกได้ว่าได้ทุนคืนกลับมาทั้งหมดแล้ว

นี่ขนาดว่าซ่งชิงเฟิงคำนึงถึงเรื่องสร้างโรงงานและซื้ออุปกรณ์หลังปีใหม่ที่ยังต้องใช้เงินอีกไม่น้อย จึงดึงเงินออกมาแบ่งเป็นเงินปันผลเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น ไม่อย่างนั้นทุกคนคงได้เงินมากกว่านี้อีก

ส่วนเงิน 800 หยวนนี้ ก็ไม่ใช่ของซ่งชิงเฟิงกับลู่เหยาเพียงอย่างเดียว ในจำนวนนี้ยังมีอีก 200 หยวนที่เป็นของเฉินหู่ด้วย

ลำดับถัดไป ซุนฉางเหอขึ้นไปบนเวทีเพื่อแบ่งเงินปันผลในส่วนของหุ้นกองกลางของหน่วยผลิต ซึ่งหารเฉลี่ยตามจำนวนคน ทุกคนจึงมีส่วนได้รับอย่างทั่วถึง

เมื่อแบ่งเงินปันผลทั้งหมดเสร็จสิ้น หัวหน้าหลินก็ขึ้นไปแจกจ่ายค่าจ้างและสวัสดิการ สวัสดิการปีนี้ได้เนื้อหมูคนละห้าชั่ง ข้าวสารสิบชั่ง น้ำมันพืชสองชั่ง ล้วนเป็นของดีที่ทุกคนชื่นชอบ

ครอบครัวที่ได้รับของไปต่างยิ้มแย้มแจ่มใส เสียงหัวเราะดังแว่วไปไกล

ในค่ำคืนนี้ ทั่วทั้งหน่วยผลิตหลางซานอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อต้มสุก

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง