บทที่ 97 ขนมเปี๊ยะชิ้นนี้ทั้งใหญ่ทั้งกลม

เวลาไหลผ่านดั่งสายน้ำ วันปีใหม่สากลผ่านพ้นไปในพริบตา ก้าวเข้าสู่ประตูแห่งปี 1977 อย่างเป็นทางการ

วันส่งท้ายปีเก่าของปีนี้ตรงกับวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ซ่งชิงเฟิงจึงตัดสินใจเปิดโรงงานเต้าหู้ถึงแค่วันที่ยี่สิบห้าเดือนสิบสอง ซึ่งก็คือวันที่ 12 กุมภาพันธ์ พอดีกับเป็นวันเสาร์สุดท้ายก่อนเทศกาลปีใหม่

ถนนจากหน่วยผลิตหลางซานไปถึงตัวตำบลเปิดให้สัญจรอย่างเป็นทางการแล้วตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ ถนนคอนกรีตกว้างขวางพอให้รถวิ่งสวนกันได้ถึงสามคัน ทอดยาวตรงไปจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งก็คือหน้าประตูใหญ่ของพื้นที่โรงงานแห่งใหม่นั่นเอง

ในวันเปิดใช้ถนน บรรดาผู้นำจากคอมมูนพากันเดินทางมา แม้แต่ทางอำเภอ หลี่ลี่ก็ยังส่งเลขาของตัวเองมาร่วมงานด้วย

แบบแปลนของพื้นที่โรงงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซ่งชิงเฟิงให้นักออกแบบแก้ไขอยู่หลายรอบ กว่าจะได้ข้อสรุปก็เพิ่งเมื่อสามวันก่อน

พื้นที่โรงงานทั้งหมดกินเนื้อที่นับร้อยหมู่ แทบจะครอบคลุมพื้นที่รกร้างหน้าหน่วยผลิตหลางซานไว้ทั้งหมด โดยแบ่งออกเป็นสี่ส่วนชั่วคราว ได้แก่ โรงงานผลิตเต้าหู้ โรงงานทำเป็ดพะโล้ และโรงงานขนมขบเคี้ยวของตุ๋นพะโล้ ส่วนด้านหลังโรงงานฝั่งที่อยู่ใกล้กับเขตที่อยู่อาศัยของหน่วยผลิตหลางซาน จะเป็นอาคารหอพักสูงหกชั้นจำนวนสามหลัง

แน่นอนว่าเพราะตอนนี้เงินทุนยังมีจำกัด จึงเตรียมสร้างแค่โรงงานเต้าหู้ก่อน ส่วนที่เหลือต้องรอให้มีกำไรในภายหลังแล้วค่อยทยอยสร้าง ภายในโรงงานนอกจากพื้นที่สีเขียวแล้ว บริเวณอื่นทั้งหมดจะเทเป็นพื้นคอนกรีต

วันนี้คือวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ปี 1977 เป็นวันรับเงินปันผล ค่าจ้าง และสวัสดิการของหน่วยผลิตหลางซาน ที่ทำการหน่วยผลิตจึงจัดประชุมรวมขึ้นมา ทุกครัวเรือนต่างส่งตัวแทนมาร่วมงาน

การประชุมจัดขึ้นที่ลานตากธัญพืชหน้าที่ทำการหน่วยผลิต ตัวแทนแต่ละบ้านนั่งอยู่บนลาน ส่วนคนที่เหลือซึ่งมาดูความคึกคักก็ยืนล้อมเป็นวงอยู่ด้านหลัง

ซ่งชิงเฟิงให้คนตั้งเวทีขึ้นมา ด้านหน้าของเวทีมีกระดานแผ่นใหญ่แบบเลื่อนได้ บนกระดานติดผังรวมและแบบแปลนโรงงานแห่งใหม่ที่เขาเตรียมไว้ ส่วนครึ่งหลังของเวทีมีผ้าคลุมปิดไว้ ไม่รู้ว่าวางอะไรอยู่ข้างใต้

ซ่งชิงเฟิงนำผังรวมและแบบแปลนมาเปิดให้ทุกคนดู พลางอธิบายการแบ่งพื้นที่ใช้งานแต่ละส่วนไปทีละจุด ผู้คนส่งเสียงฮือฮาด้วยความตื่นตาตื่นใจไม่ขาดสาย

"คุณพระช่วย ถ้าสร้างเสร็จขึ้นมาจริงๆ มันจะดีกว่าบ้านพวกเราเสียอีกนะเนี่ย"

"นั่นสิ ถนนคอนกรีตทั้งนั้นเลย นี่ต้องใช้เงินเท่าไรกัน"

"แล้วดูหอพักนั่นสิ สูงตั้งหกชั้น ทุกห้องมีห้องน้ำส่วนตัวด้วย นี่มันตึกถงจื่อโหลวแบบในเมืองชัดๆ ไม่สิ ดีกว่าตึกในเมืองอีก ตึกในเมืองใช่ว่าทุกห้องจะมีห้องน้ำส่วนตัวเสียหน่อย"

"ฉันชักอยากย้ายไปอยู่ในหอพักแล้วสิ ปัญญาชนซ่ง คนในหน่วยผลิตพวกเราไปนอนที่หอพักได้ไหม หอพักนี้น่าอยู่เหลือเกิน ฉันไม่อยากอยู่กระท่อมมุงหญ้าที่บ้านแล้ว"

คนอื่นได้ยินแบบนั้นก็พากันเออออตาม พอดูตามแบบแปลน โรงงานแห่งใหม่นี้ช่างดูดีเหลือเกิน โดยเฉพาะอาคารหอพัก ช่างดึงดูดใจจนเกินต้านทาน

ซ่งชิงเฟิงหลุดขำ "แค่นี้พวกคุณก็พอใจแล้วหรือครับ ยังมีอีกนะ"

เขาให้คนหยิบภาพอีกใบออกมา เป็นภาพจำลองของเขตที่อยู่อาศัย สายตาของทุกคนถูกดึงดูดไปในทันที

"ปัญญาชนซ่ง นี่มันอะไรกัน"

"นี่คือเขตที่อยู่อาศัยในอนาคตของหน่วยผลิตเราที่ผมวางแผนเอาไว้ครับ"

เพื่อให้เห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น ซ่งชิงเฟิงไม่เพียงจ้างคนวาดภาพจำลอง แต่ยังให้ช่างไม้มือประณีตทำแบบจำลองบ้านย่อส่วนตามอัตราส่วนจริงขึ้นมาอย่างประณีตด้วย

ทุกคนเบิกตากว้างอ้าปากค้าง

"ปัญญา… ปัญญาชนซ่ง น… นี่ บ้านพวกนี้… ส… สร้างให้พวกเราอยู่จริงๆ หรือ"

นี่มันสวยเกินไปแล้ว พวกเขาไม่เคยเห็นบ้านที่สวยงามขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต

แบบจำลองที่ซ่งชิงเฟิงให้ทำ แท้จริงแล้วก็คือบ้านเดี่ยวสามชั้นสไตล์ตะวันตกที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคหลัง ด้านหน้าและด้านหลังมีสวนหย่อมขนาดย่อม ทว่านี่คือยุคเจ็ดสิบ ทั้งยังเป็นชนบทห่างไกล การที่ทุกคนไม่เคยเห็นบ้านแบบนี้แล้วรู้สึกตื่นตาตื่นใจจึงเป็นเรื่องธรรมดา

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ครับ นี่คือแผนการสำหรับบ้านในอนาคตของพวกเรา ต่อไปทุกครอบครัวจะได้สร้างบ้านเดี่ยวแบบนี้กันหมด"

"ปัญญาชนซ่ง แล้วมันต้องใช้เงินเท่าไรกันล่ะ พวกเราคงสร้างไม่ไหวหรอกมั้ง"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มน้อยๆ "ตอนนี้ย่อมสร้างไม่ไหวแน่ครับ แต่อนาคตพวกเราสร้างไหวแน่นอน ขอเพียงพวกเราตั้งใจทำงาน ช่วยกันผลักดันให้โรงงานใหญ่โตและเข้มแข็งขึ้นมา ปีเดียวไม่ได้ เราก็ใช้เวลาสองปี สองปีไม่ได้ ก็สามปี ห้าปี อย่างมากที่สุดไม่เกินสิบปี พวกเราจะได้อยู่บ้านแบบนี้กันทุกคน"

อีกเพียงสองปีก็จะมีการปฏิรูปและเปิดประเทศแล้ว ถึงเวลานั้นความเร็วในการพัฒนาทางเศรษฐกิจจะน่าตื่นตะลึงยิ่ง พวกเขาก้าวนำหน้าคนอื่นไปหลายก้าวขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะหาเงินก้อนนี้ไม่ได้

"ผมจะเอาภาพจำลองกับแบบจำลองนี้ตั้งไว้หน้าที่ทำการหน่วยผลิต เวลาที่ทุกคนเหนื่อยล้าหรือท้อถอย ก็แวะมาดูนะครับ ลองถามตัวเองดูว่าอยากให้ลูกหลานต้องทนใช้ชีวิตเหมือนในอดีตของพวกเรา หรืออยากจะตั้งใจทำงานเพื่อสร้างชีวิตที่ดีกว่าให้พวกเขา ให้พวกเขามีกินอิ่มท้อง ได้กินของดีๆ ได้เรียนหนังสือ และได้อยู่บ้านหลังใหญ่"

"ได้เรียนหนังสือ ได้อยู่บ้านหลังใหญ่!" ผู้คนตะโกนก้องด้วยความฮึกเหิม

ขนมเปี๊ยะวาดฝันชิ้นนี้ทั้งใหญ่ทั้งกลม ทุกคนตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ แทบอยากจะชูกำปั้นโห่ร้องว่าจะตั้งใจทำงาน ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับโรงงานจนตัวตาย

และนี่คือผลลัพธ์ที่ซ่งชิงเฟิงต้องการ เหตุผลที่ต้องรีบทำภาพจำลองเขตที่อยู่อาศัยออกมาตั้งแต่เนิ่นๆ ทั้งยังให้สร้างแบบจำลองที่ประณีตขนาดนี้ ก็เพื่อปลุกใจให้ทุกคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน รวมพลังไปในทิศทางเดียวกัน

ยามที่ใจคนเป็นหนึ่งเดียว การทำงานถึงจะมีประสิทธิภาพสูงสุด

เมื่อเห็นว่าทุกคนตื่นเต้นจนแทบจะส่งเสียงเฮ ซ่งชิงเฟิงก็รีบดึงสติกลับมา

"แน่นอนครับ ตอนนี้พื้นที่โรงงานของเรายังเป็นแค่ที่รกร้าง ส่วนเขตที่อยู่อาศัยก็ยังเป็นแค่ความคิดในจินตนาการ"

ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ ออกมา ทว่ามองดูก็รู้ว่าทุกคนมีความสุขมากจริงๆ เพราะอย่างน้อยก็มีเป้าหมายที่ชัดเจนให้สู้ต่อไปแล้ว

"ปัญญาชนซ่ง ถ้างั้นปีใหม่นี้พวกเราไม่ต้องหยุดพักกันหรอก ลุยงานต่อเลยเถอะ"

พื้นที่รกร้างที่จะสร้างโรงงานได้รับการปรับหน้าดินเรียบร้อยแล้ว ก้อนหินพวกนั้นก็เคยถูกเก็บกวาดไปรอบหนึ่งตั้งแต่ตอนทำถนน ครั้งนี้ทุกคนยังช่วยกันถอนหญ้าจนเตียนโล่ง ตอนนี้ด้านบนมีวัสดุก่อสร้างสำหรับโรงงานเต้าหู้กองพะเนินอยู่ เพียงแค่รอให้พ้นปีใหม่ไปก็เริ่มลงมือก่อสร้างได้ทันที

ซ่งชิงเฟิงฟังแล้วก็อดยิ้มขำไม่ได้ "พวกคุณไม่หยุด แต่ทีมช่างเขาก็ต้องหยุดฉลองปีใหม่นะครับ อีกอย่างพวกเราก็เหนื่อยกันมาตั้งแต่เดือนตุลาคม จนถึงตอนนี้ก็สี่เดือนกว่าเข้าไปแล้ว สมควรได้พักผ่อนให้เต็มที่เพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเองบ้าง"

พอได้ยินประโยคนี้ ก็มีคนรีบโพล่งถามขึ้นมาทันที "ปัญญาชนซ่ง จะแจกเงินปันผลแล้วใช่ไหม"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มรับ "ใช่ครับ วันนี้ที่เรียกทุกคนมาประชุม ไม่ใช่แค่ให้มาดูแบบแปลนหรอก แต่จะแจกเงินปันผลให้ด้วย แน่นอนว่าเพราะเราต้องสร้างโรงงานใหม่และซื้อเครื่องจักรในเร็วๆ นี้ เงินในบัญชีจึงเอาออกมาแบ่งทั้งหมดไม่ได้ เอาออกมาได้เพียงส่วนน้อยเพื่อให้ทุกคนได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข รอปีหน้าเถอะครับ ผมจะพยายามให้ทุกคนได้ฉลองปีใหม่อย่างอุดมสมบูรณ์กันถ้วนหน้า"

"ได้เลย ปัญญาชนซ่ง คุณว่ายังไงก็ว่าตามนั้น พวกเราไม่มีข้อกังขาหรอก"

"ใช่แล้ว ปัญญาชนซ่ง ปีนี้แบ่งน้อยหน่อยก็ได้ พวกเราสร้างโรงงานใหม่ให้เสร็จก่อน"

หัวหน้าหลินบอกกับพวกเขาไว้หมดแล้ว ว่าพอสร้างโรงงานแห่งใหม่เสร็จก็จะมีกิจการเข้ามามากขึ้น พวกเขาถึงจะหาเงินได้มากกว่าเดิม ดังนั้นการแบ่งเงินน้อยในตอนนี้ก็เพื่อจะได้ส่วนแบ่งก้อนโตในภายหลัง เหตุผลข้อนี้พวกเขาย่อมเข้าใจดี

เมื่อเห็นทุกคนให้ความร่วมมือเช่นนี้ ซ่งชิงเฟิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เขาสามารถนำพาพวกเขาทำงานและช่วยให้พวกเขาลืมตาอ้าปากได้เท่าที่กำลังตนเองจะทำไหว แต่มีข้อแม้ว่าคนพวกนี้ต้องคู่ควร หากเป็นประเภทได้คืบจะเอาศอก หรือได้ผลประโยชน์แล้วยังทำเป็นไม่รู้คุณ เขาก็คงหมดอารมณ์ที่จะดึงมาร่วมทางด้วย

แต่ดูจากตอนนี้ คนพวกนี้ก็ยังใช้ได้อยู่

ฉางซานกับเจียงไห่สะสางบัญชีจนเรียบร้อยกระจ่างแจ้งไว้นานแล้ว เมื่อเห็นสัญญาณจากซ่งชิงเฟิง จึงรีบให้คนยกของที่ไม่เกี่ยวข้องบนเวทีออกไป แล้วเปิดผ้าคลุมครึ่งหลังออก

ทันทีที่ผ้าคลุมถูกเปิดออก ผู้คนก็พากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาอึงมี่ เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาก็คือกองภูเขาเงิน

มันเป็นภูเขาเงินจริงๆ ธนบัตรใบละสิบหยวนมัดเป็นปึกๆ วางซ้อนกันจนพะเนินเทินทึกดั่งภูเขาลูกย่อมๆ บนพื้นข้างๆ กันนั้นมีเนื้อหมู น้ำมันพืช และข้าวสารวางเรียงรายอยู่

ภูเขาเงินที่ก่อขึ้นมาจากเงินสิบหยวนทั้งกองนี้ กระตุ้นความรู้สึกของทุกคนยิ่งกว่าแบบแปลนสองแผ่นหรือแบบจำลองพวกนั้นเสียอีก แต่ละคนตาแดงก่ำ ตื่นเต้นจนตัวสั่นระริก

หากไม่ใช่เพราะซ่งชิงเฟิงเคยเห็นเงินก้อนโตกว่านี้มาแล้วในชาติก่อน เกรงว่าคงยากที่จะรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เช่นกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง