บทที่ 96 มาขอโทษถึงบ้าน

พอฟังแนวคิดของซ่งชิงเฟิงจบ นักออกแบบก็เอ่ยขึ้นว่า "นี่คุณกะจะสร้างเป็นนิคมเลยเหรอครับ?"

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า "ใช่ครับ จะสร้างเป็นเขตนิคมอุตสาหกรรม เพราะงั้นรูปแบบโดยรวมเลยอยากให้ออกมาไปในทิศทางเดียวกัน แล้วก็พื้นที่สีเขียวในเขตโรงงาน จะน้อยเกินไปไม่ได้ ต้องคำนึงถึงทั้งประโยชน์ใช้สอยและความสวยงามควบคู่กันไปด้วยครับ"

นักออกแบบพูด "ตกลงครับ ความต้องการของคุณผมเข้าใจแล้ว แต่พวกคุณไม่คิดจะสร้างอาคารหอพักบ้างเหรอครับ? ถ้าทั้งโครงการสร้างเสร็จสมบูรณ์ จำนวนคนงานคงไม่ใช่น้อยๆ คนงานพวกนี้จะกลับไปนอนบ้านกันหมดเลยเหรอ?"

ซ่งชิงเฟิงชะงักไป พลางยกมือเคาะศีรษะตัวเองเบาๆ "ดีนะที่คุณช่วยเตือน ผมเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วเชียว"

ตอนนี้คนงานล้วนเป็นคนในหน่วยผลิตหลางซาน ย่อมต้องกลับไปนอนบ้านตัวเองอยู่แล้ว แต่หากสร้างโรงงานเสร็จ ย่อมต้องมีคนจากที่อื่นเข้ามาทำงานไม่น้อยแน่นอน คนที่บ้านอยู่ไกลคงไม่สะดวกจะเทียวไปเทียวมาจริงๆ เห็นทีคงต้องสร้างอาคารหอพักไว้สักสองหลัง ไม่แน่ว่าสองหลังอาจจะไม่พอด้วยซ้ำ

"งั้นก็เพิ่มอาคารหอพักเข้าไปด้วยครับ สูงสักหกชั้น ผมอยากให้…"

นักออกแบบฟังเขาอธิบายความคิดพลางจดบันทึกตามไปด้วย

"ได้ครับ ผมจดไว้หมดแล้ว แต่ถ้าทำตามความต้องการของคุณ ต้นทุนคงไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

"ครับ ผมทราบ แต่ในเมื่อคิดจะทำแล้ว ก็ต้องทำให้จบในคราวเดียว จะได้ไม่ต้องมารื้อแก้ซ้ำซากในภายหลัง ถ้าไม่สามารถสร้างให้เสร็จทั้งหมดในรอบเดียวได้ ก็ค่อยๆ ทยอยสร้างไปทีละส่วนครับ"

หลังจากพูดคุยรายละเอียดกับนักออกแบบจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายเข้าใจความต้องการของตนครบถ้วนแล้ว ซ่งชิงเฟิงจึงเดินทางกลับ ซึ่งยังทันรถโดยสารเที่ยวสุดท้ายพอดี

พอกลับถึงบ้านถึงพบว่ามีแขกมา

"ปัญญาชนซ่ง กลับมาแล้วเหรอ" คนที่เอ่ยทักคือเมิ่งเหล่าเอ้อร์

"พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?" ซ่งชิงเฟิงสีหน้าขรึมลงทันที

คนที่มากลุ่มนี้ก็คือบรรดาครอบครัวที่เคยปล่อยข่าวลือใส่ร้ายลู่เหยานั่นเอง นอกจากบ้านเติ้งเถี่ยจู้แล้ว อีกเจ็ดครอบครัวที่เหลือต่างมากันพร้อมหน้า

ตอนนั้นพวกเมิ่งเหล่าเอ้อร์ปรึกษากันว่าจะไปซื้อของที่สหกรณ์ในวันรุ่งขึ้นเพื่อมาขอโทษลู่เหยาและขอให้เธอยกโทษให้ ทว่าพอถึงวันรุ่งขึ้นเติ้งเถี่ยจู้กลับคำเสียก่อน คนอื่นๆ เห็นเข้าก็พากันถอยหนีไปตามๆ กัน

ต่อมาก็เกิดเรื่องที่จางซิ่วซิ่วถูกฆ่าตาย เรื่องขอโทษจึงเงียบหายไปโดยปริยาย

ช่วงที่ผ่านมานี้ ซ่งชิงเฟิงไม่ได้ไปบีบคั้นให้พวกเขามาขอโทษลู่เหยา แต่ก็ไม่ได้สนใจไยดีพวกเขาเช่นกัน พวกเขาเหมือนกลายเป็นคนที่ถูกลืมไปโดยสิ้นเชิง

ตอนแรกพวกเขายังแอบโล่งใจ แต่ต่อมาพอเห็นโรงแปรรูปนับวันมีแต่จะรุ่งเรือง ยิ่งเวลานี้หน่วยผลิตเริ่มลงมือทำถนนแล้ว ซ้ำหลังปีใหม่โรงงานใหม่ก็จะเปิดตัว หากพวกเขายังไม่รีบทำอะไรสักอย่าง ต่อไปคงหมดโอกาสแน่ ด้วยเหตุนี้จึงอยู่เฉยไม่ไหวอีกต่อไป แต่ละบ้านช่วยกันรวบรวมเงินไปซื้อของที่สหกรณ์ แล้วอาศัยจังหวะที่ซ่งชิงเฟิงไม่อยู่บ้านมาหาถึงที่

เดิมทีพวกเขาคิดว่ามีแค่ลู่เหยาอยู่บ้านคนเดียว เธอเป็นหญิงสาวขี้เกรงใจ ขอเพียงพวกเขายอมลดตัวลงมาพูดจาดีๆ ลู่เหยาก็คงยอมรับคำขอโทษแล้ว ใครจะไปรู้ว่าพูดยังไม่ทันได้สองสามประโยค ซ่งชิงเฟิงดันกลับมาเสียอย่างนั้น

ไหนว่าซ่งชิงเฟิงเข้าเมืองไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้

แต่ละคนแอบคร่ำครวญในใจ รู้อย่างนี้ไม่น่ามัวชักช้า น่าจะรีบมาให้เร็วกว่านี้

เมื่อลู่เหยาเห็นซ่งชิงเฟิงกลับมา เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พอมีเขาอยู่ เธอก็เหมือนมีที่พึ่งทางใจ

"พี่ชิงเฟิง พวกเขาบอกว่ามาขอโทษน่ะค่ะ"

"ใช่แล้ว ปัญญาชนซ่ง พวกเรามาขอโทษน่ะ" เมียของเมิ่งเหล่าเอ้อร์เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าประจบเอาใจ "ช่วงนี้พวกเราอยู่บ้านก็คิดทบทวนสิ่งที่เธอพูดอย่างดีแล้ว ฉันรู้สึกว่าเธอพูดถูก เมื่อก่อนเป็นเพราะพวกเราปากพล่อย พูดจาไม่คิดหน้าคิดหลังจนทำร้ายเหยาเหยาเข้า แต่พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายจริงๆ นะ ถึงยังไงเหยาเหยาก็โตมาในสายตาฉัน ฉันไม่มีทางคิดร้ายกับแกหรอก แต่คำพูดของเธอน่ะฉันฟังอยู่นะ ต่อไปฉันรับรองว่าจะไม่นินทาว่าร้ายใครอีกแล้ว ถ้าฉันยังปากสว่างอีก ขอให้ลูกๆ ที่บ้านหาคู่ครองไม่ได้สักคนเลย!"

บ้านเมิ่งเหล่าเอ้อร์มีลูกชายสามคน ลูกสาวสองคน คนโตอายุสิบแปดปีแล้ว ส่วนคนเล็กสุดก็อายุสิบขวบ เริ่มทยอยถึงวัยต้องแต่งงานมีคู่ครองกันแล้วจริงๆ คำพูดนี้ของเมียเมิ่งเหล่าเอ้อร์จึงนับเป็นคำสาบานที่แรงเอาการ คนรุ่นเก่ายังคงถือเรื่องพรรค์นี้มาก

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูท่าความจริงใจในการขอโทษครั้งนี้จะมากกว่าคราวที่แล้ว

"คนที่พวกคุณต้องขอโทษคือเหยาเหยา ไม่ใช่ผม คำพูดพวกนี้พูดกับผมไปก็ไม่มีประโยชน์" ซ่งชิงเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมียเมิ่งเหล่าเอ้อร์หันขวับไปมองลู่เหยาทันที "เหยาเหยา เป็นเพราะป้าปากไม่มีหูรูดเอง ป้าขอโทษแกนะ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว หวังว่าแกจะยกโทษให้ป้าสักครั้ง อย่าได้ถือสาหาความกับป้าเลยนะ"

คนอื่นๆ ต่างก็พากันเอ่ยปากขอโทษ อย่างน้อยเมื่อดูจากภายนอก แต่ละคนต่างก็แข่งขันกันแสดงความจริงใจออกมาอย่างเต็มที่ ราวกับว่าใครจริงใจกว่าคนนั้นชนะ

ลู่เหยาเหลือบมองซ่งชิงเฟิงแวบหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเลใจ

ซ่งชิงเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ฟังความรู้สึกในใจของเธอเถอะ เรื่องนี้ถ้าเธอคิดว่าปล่อยวางได้ เธอก็ยกโทษให้ แต่ถ้าไม่อยากยกโทษให้ ก็ไม่เป็นไร ความรู้สึกของเธอสำคัญที่สุด"

ในใจของลู่เหยาพลันอบอุ่นขึ้นมา ส่วนคนอื่นๆ ต่างจ้องมองเธอด้วยความตึงเครียด กลัวเหลือเกินว่าเธอจะเอ่ยคำปฏิเสธออกมา

ลู่เหยามองดูพวกเขา ในบรรดาคนเหล่านี้มีทั้งรุ่นลุงป้าน้าอาที่เห็นเธอเติบโตมาตั้งแต่เด็ก และมีทั้งสะใภ้รุ่นราวคราวเดียวกับเธอที่อายุมากกว่าไม่กี่ปี แต่หากพูดกันตามตรง นอกจากเรื่องนั้นแล้ว คนพวกนี้ก็ไม่เคยทำอะไรเธออีกจริงๆ

ในเมื่อพวกเขารู้ความผิดของตัวเองแล้ว เรื่องนี้ก็ให้มันจบลงเพียงเท่านี้เถอะ

"ฉันรับคำขอโทษของทุกคนค่ะ ฉันยกโทษให้"

คนอื่นๆ ต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเอ่ยขอบคุณยกใหญ่แล้วแยกย้ายกันกลับไป

ส่วนซ่งชิงเฟิงได้แต่ลอบถอนใจ เป็นอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ

ลู่เหยาลอบมองสีหน้าของซ่งชิงเฟิง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างกังวลใจ "ชิงเฟิง ฉันยกโทษให้พวกเขา พี่ไม่พอใจหรือเปล่าคะ"

ซ่งชิงเฟิงส่ายหน้า พลางยื่นมือไปลูบแก้มของเธอ "ผมแค่รู้สึกว่าเธอใจดีเกินไป"

ถ้าเป็นเขา ไม่มีทางยกโทษให้คนพวกนี้เด็ดขาด ชาตินี้ทั้งชาติตัดขาดกันไปได้เลย

"ฉันแค่รู้สึกว่าคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน มีเรื่องบาดหมางรุนแรงเกินไปคงไม่ดี อีกอย่าง ต่อไปพี่ก็ต้องเป็นผู้อำนวยการโรงงานแล้ว ถ้าพวกเขาเก็บความแค้นไว้ในใจแล้วแอบเล่นงานลับหลัง มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเอาได้ แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วด้วย ช่างมันเถอะค่ะ ขืนมัวแต่ผูกใจเจ็บ ตัวฉันเองก็คงปล่อยวางไม่ได้จริงๆ เสียที"

ซ่งชิงเฟิงหันมองเธอ "เหยาเหยา เธอไม่จำเป็นต้องฝืนใจตัวเองเพราะผมหรอกนะ"

ลู่เหยาหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่ได้ฝืนใจสักหน่อย ได้แต่งงานกับพี่ มีชีวิตที่มีความสุขขนาดนี้แล้ว ฉันจะยังต้องอึดอัดคับข้องใจอะไรอีกคะ พี่ชิงเฟิง จริงๆ แล้วฉันดีใจมากเลยนะที่มีคนคอยจดจำความเจ็บช้ำน้ำใจที่ฉันเคยได้รับ และทำให้คนที่เคยรังแกฉันต้องมาเอ่ยปากขอโทษ แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ"

ซ่งชิงเฟิงลอบถอนหายใจ ดึงเธอเข้ามากอดไว้ "เหยาเหยา การที่พวกเขาได้พบเธอ ถือเป็นโชคดีของพวกเขาจริงๆ แต่ต่อไปอย่าใจอ่อนกับคนอื่นขนาดนี้อีกล่ะ บางคนก็ชอบได้คืบจะเอาศอก การที่เธอให้อภัยง่ายๆ แบบนี้ พวกเขาจะคิดว่าเธอรังแกได้ แล้ววันหน้าจะได้ใจยิ่งกว่าเดิม"

ลู่เหยากอดตอบเขา "ฉันไม่ได้ให้อภัยพวกเขาง่ายๆ เสียหน่อยนี่คะ หลายเดือนมานี้ใครๆ ก็มองออกว่าโรงงานทำเงินได้มากแค่ไหน วันข้างหน้าจะยิ่งหาเงินได้มากกว่านี้อีก แต่ผลประโยชน์พวกนี้กลับไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเลย ในใจพวกเขาคงทรมานจะแย่อยู่แล้ว ฉันยอมทนอึดอัดใจอยู่สิบกว่าวัน แต่พวกเขาต้องถูกความเสียดายทรมานใจตั้งสองสามเดือน แค่นี้ก็สาสมแล้วค่ะ"

ซ่งชิงเฟิงหลุดหัวเราะออกมา นึกไม่ถึงว่าลู่เหยาจะคิดแบบนี้ แต่ก็จริง เรื่องในคราวนี้มากพอที่จะให้บทเรียนอันเจ็บปวดแก่คนพวกนั้นแล้ว ถ้ายังไม่รู้จักจำอีกล่ะก็ เขาก็ย่อมมีวิธีจัดการพวกเขาอยู่ดี แถมยังจัดการได้โดยที่ไม่มีใครกล้าปริปากตำหนิได้แม้แต่คำเดียว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง