บทที่ 95 หน่วยผลิตหลางซานอันรุ่งเรืองเฟื่องฟู

“แกด่าใครเป็นสวะวะ!”

“ก็ด่าแกนั่นแหละ งานการตัวเองทำได้ไม่เอาถ่าน แต่ชอบยื่นมือยุ่งเรื่องคนอื่นจังนะ ฉันเข้าสหกรณ์มา อย่างน้อยก็ยังสร้างผลงานได้บ้าง แล้วแกล่ะ อยู่มาตั้งหลายปี มีผลงานชิ้นไหนน่าเอามาอวดบ้างล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าอวี๋ แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรในสหกรณ์กัน ขี้ผงก็ไม่ใช่ ยังจะมารู้สึกดีกับตัวเองเรียกร้องความสนใจอยู่อีก ฉันล่ะอายแทนที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกับคนอย่างแก”

“หุบปาก หุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้ชาติชั่ว แกเชื่อไหมว่าฉันจะทำให้แกอยู่ตำบลอันคังต่อไปไม่ได้!”

ซ่งชิงเฟิงส่งเสียงจึ๊กจั๊กอย่างเย้ยหยัน “มีแต่พวกสวะเท่านั้นแหละที่เถียงสู้คนอื่นไม่ได้แล้วก็โมโหพล่าน พล่ามคำขู่ไร้สาระออกมา”

เจียงเต๋อเปิ่นยกนิ้วโป้งให้ พูดได้ดี พูดเก่งขนาดนี้ก็จัดให้หนักๆ ไปเลย

เฉินเหว่ยกลั้นหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง

พี่จ้าวมองดูอย่างเพลิดเพลิน ขาดก็แต่เมล็ดแตงโมมานั่งแทะแกล้มเท่านั้น

จางเชากำหมัดแน่น จ้องเขม็งไปที่ซ่งชิงเฟิง ลมหายใจหอบหนัก

ซ่งชิงเฟิงมองเขาอย่างสงบนิ่ง “อยากลงไม้ลงมือเหรอ มาสิ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ให้แกต่อยเลย เดินไปอีกไม่ไกลก็สถานีตำรวจแล้ว เต็มที่บ่ายนี้ฉันก็ไปนั่งแช่อยู่ที่สถานีตำรวจกับแก ยังไงฉันก็ไม่มีงานทำแล้ว ไม่เดือดร้อนอยู่แล้วนี่ แต่แกสิ… หึๆ ไม่รู้ว่าถ้าถูกจับเพราะทำร้ายร่างกายแล้ว ยังจะได้กวาดพื้นโรงอาหารต่อหรือเปล่านะ อยากลองดูหน่อยไหมล่ะ”

จางเชาแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความคับแค้นใจ แต่เขาก็ไม่กล้าลงมือจริงๆ อย่าว่าแต่ฝ่ายซ่งชิงเฟิงมีกันอยู่หลายคน ต่อให้ลงมือไปเขาก็ไม่ได้เปรียบอะไร หากตัวเองถูกจับเรื่องทำร้ายร่างกายขึ้นมาจริงๆ คราวนี้พี่เขยคงไล่เขาออกไปให้พ้นหน้าแน่ๆ และหลังจากนี้ก็คงไม่เหลียวแลเขาอีกต่อไปแล้ว

“ซ่งชิงเฟิง แกคอยดูเถอะ เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่” จางเชาทิ้งคำขู่ไว้แค่นั้นแล้วก็เดินหนีไป แสดงความทั้งไม่ได้เรื่องทั้งขี้ขลาดตาขาวออกมาอย่างชัดเจน

ซ่งชิงเฟิงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ คนแบบนี้เขาไม่มีทางเก็บมาเป็นอารมณ์อยู่แล้ว

“นายไม่กลัวเขาจะมาหาเรื่องจริงๆ เหรอ” เฉินเหว่ยถามขึ้น

ซ่งชิงเฟิงยิ้ม “เขาไม่มาก็แล้วไป แต่ถ้ากล้ามา ก็พอดีเลย ฉันจะได้จับจุดอ่อนแล้วเหยียบให้จมดิน”

ตอนนี้เขาเห็นแก่หน้าหัวหน้าอวี๋จึงไม่ทำอะไรจางเชา แต่ถ้าจางเชารนหาที่มาหาเรื่องเอง แล้วเขาค่อยจัดการ ถึงตอนนั้นหัวหน้าอวี๋ก็คงพูดอะไรไม่ได้

…

พอกลับถึงบ้าน ซ่งชิงเฟิงก็เล่าเรื่องที่ขายตำแหน่งงานทิ้งให้คนในบ้านฟัง

“อะไรนะ พี่เขย พี่จะขายงานทิ้งได้ยังไง นั่นมันงานประจำเลยนะ หายากจะตายไป”

ลู่ปินตกใจจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ ตอนนี้มีคนตั้งเท่าไรที่อยากได้งานแต่ไม่มีโอกาส ทว่าซ่งชิงเฟิงกลับดีเหลือเกิน กว่าจะได้งานมาครอง แต่กลับขายทิ้งไปเสียเฉยๆ

“อย่าเอะอะไป” ลู่ต้าลี่ตวัดสายตามองลูกชาย “ชิงเฟิง เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่”

ซ่งชิงเฟิงจึงเล่าต้นสายปลายเหตุทั้งหมดให้ฟัง “ความจริงผมก็ไม่อยากทำตั้งนานแล้วครับ โรงงานเต้าหู้ของพวกเรากำลังไปได้สวย หลังปีใหม่ก็ต้องสร้างโรงงานอีก มีเรื่องที่ผมต้องรับผิดชอบมากเกินไป จัดการคนเดียวไม่ไหวหรอกครับ”

ลู่ปินยังคงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง “แต่… แต่มันก็ไม่น่า…”

“แกอยากได้เหรอ” ซ่งชิงเฟิงเอ่ยถามกลับ

ถ้าลู่ปินอยากได้ เขาก็สามารถหาลู่ทางช่วยซื้องานอีกตำแหน่งให้ได้

ลู่ปินส่ายหน้า ตอนนี้เขาช่วยงานอยู่ที่โรงงานเต้าหู้ มีเงินเดือนให้ แถมยังอยู่หน้าประตูบ้าน จะไปอยากได้งานพนักงานจัดซื้อนั่นทำไม

“เพราะงั้นบ้านเราก็ไม่ได้ขาดแคลนงานสักตำแหน่ง ผมเลยเอางานนี้ไปแลกกับบุญคุณของหัวหน้าอวี๋ ซึ่งมันคุ้มค่ากว่าเก็บงานนั้นไว้กับตัวตั้งเยอะครับ”

ลู่ต้าลี่พอได้ยินว่าซ่งชิงเฟิงขายงานราคาถูกให้ญาติของหัวหน้าอวี๋ เพื่อแลกกับการเพิ่มยอดรับซื้อสินค้าของโรงงานเต้าหู้ในสหกรณ์ ก็พยักหน้าเห็นพ้อง แบบนี้ก็ถือว่าไม่ขาดทุนเท่าไรจริงๆ

จางซูเฟินตอนนี้เป็นผู้สนับสนุนอันดับหนึ่งของซ่งชิงเฟิงไปแล้ว ไม่ว่าซ่งชิงเฟิงจะเลือกอะไร เธอพร้อมสนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไข

“โธ่เอ๊ย พวกแกไม่รู้เรื่องก็อย่าไปก้าวก่ายนักเลย ชิงเฟิงทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลของเขาอยู่แล้ว ชิงเฟิง มา กินกับข้าวเยอะๆ มีน้ำแกงไก่ด้วยนะ นี่แม่ตุ๋นไว้ให้แกโดยเฉพาะเลย วิ่งวุ่นทั้งวันดูสิ ผอมลงไปตั้งเท่าไรแล้ว”

ซ่งชิงเฟิงได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ เขาไม่ได้ผอมลงเลยสักนิด แต่ความผอมแบบนี้มันคือความผอมในสายตาของผู้ใหญ่ต่างหาก

ผ่านไปไม่ถึงสองวัน เงินงบประมาณซ่อมแซมถนนที่ทางอำเภออนุมัติก็มาถึง หัวหน้าหลินพากลุ่มคนถือใบอนุมัติไปจัดซื้อวัสดุก่อสร้าง ทางอำเภอส่งทีมก่อสร้างมาให้ ไม่นานการทำงานก็ดำเนินไปอย่างคึกคัก

ชาวบ้านที่พอมีเวลาว่างต่างพากันมาช่วยแรงด้วยความเต็มใจ

ส่วนซ่งชิงเฟิงก็ยังคงวิ่งเรื่องเงินกู้กับฉางซานต่อไป

แต่น่าเสียดาย แม้จะมีผู้นำจากทางอำเภอออกหน้าค้ำประกันให้ สหกรณ์สินเชื่อก็ยอมปล่อยกู้ให้เพียงห้าหมื่นหยวนเท่านั้น ไม่ยอมเพิ่มให้แม้แต่สตางค์เดียว

“ช่วยไม่ได้แล้ว คงต้องชะลอโรงงานเป็ดพะโล้ไว้ก่อน แล้วสร้างโรงงานเต้าหู้ขึ้นมาก่อนครับ” ซ่งชิงเฟิงกล่าวอย่างจนใจ

ฉางซานกลับรู้สึกพอใจมากแล้ว แค่สร้างโรงงานขึ้นมาได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

เขาพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “การกู้เงินธนาคารนี่ดีจริงๆ ดอกเบี้ยก็ต่ำ ระยะเวลาก็นาน พอมีเงินก้อนนี้ พวกเราก็สร้างอาคารผลิตขึ้นมาได้แล้ว”

ช่วงที่ผ่านมาซ่งชิงเฟิงอธิบายข้อดีของการกู้เงินธนาคารให้เขาฟังอยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่าเป็นการเปิดโลกทัศน์ใบใหม่ให้แก่เขาเลยทีเดียว

ซ่งชิงเฟิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แต่พอโรงงานเต้าหู้สร้างเสร็จ เราก็เอาโรงงานเต้าหู้ไปเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน เพื่อขอกู้เงินออกมาเพิ่มได้อีกครับ”

ฉางซาน “…”

เขารู้อยู่แล้วว่าปัญญาชนซ่งไม่มีทางพอใจแค่นี้แน่

ที่ดินสำหรับสร้างโรงงานนั้นได้วางแผนไว้นานแล้ว อยู่ตรงพื้นที่หินรกร้างทางทิศตะวันตกของทางเข้าหมู่บ้าน ที่ดินผืนนั้นมีเศษหินระเกะระกะอยู่ไม่น้อย ไม่เหมาะแก่การเพาะปลูกจึงถูกปล่อยทิ้งร้างมาตลอด เนื้อที่ค่อนข้างกว้าง มีเกือบร้อยหมู่ เหมาะสมที่สุดสำหรับการสร้างโรงงาน

ไม่เพียงแต่โรงงานเต้าหู้เท่านั้น ในอนาคตทั้งโรงงานเป็ดพะโล้และโรงงานของว่างรสพะโล้ก็วางแผนจะสร้างขึ้นที่นี่เช่นกัน

ที่นี่ไม่เพียงมีพื้นที่กว้างขวาง แต่ยังอยู่ติดถนน ขนส่งสะดวก และยังอยู่ห่างจากเขตที่อยู่อาศัยพอสมควร จึงไม่รบกวนการใช้ชีวิตของชาวบ้าน ข้อเสียเพียงอย่างเดียวที่ค่อนข้างลำบากก็คือ หากต้องการใช้น้ำจากลำธารบนเขา จำเป็นต้องวางท่อน้ำเพื่อต่อน้ำลงมา ซึ่งยุ่งยากกว่าโรงงานปัจจุบันอยู่พอสมควร

เมื่อเงินกู้ได้รับการอนุมัติลงมา ซ่งชิงเฟิงก็เตรียมพาคนไปซื้อวัสดุก่อสร้าง เพื่อเริ่มลงมือสร้างโรงงานเต้าหู้ทันที

หน่วยผลิตหลางซานทำงานกันอย่างขะมักเขม้นจนหน่วยผลิตรอบข้างพากันอิจฉา ทว่าหน่วยผลิตหลางซานได้ประกาศไว้แล้วว่า หลังจากสร้างโรงงานเต้าหู้เสร็จในช่วงหลังปีใหม่ จะมีการเปิดรับสมัครคนงานจากภายนอก ขอเพียงมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ พวกเขาก็สามารถสมัครได้เช่นกัน

ดังนั้นเมื่อรู้ว่าหน่วยผลิตหลางซานกำลังสร้างถนน หลายคนจึงรีบมาช่วยงานด้วยความเต็มใจ หวังว่าจะสร้างความประทับใจที่ดีเอาไว้ เพื่อที่ตอนเปิดรับสมัครคนงานจะได้มีคะแนนจิตพิสัยเพิ่มขึ้นบ้าง

ด้วยความช่วยเหลือจากคนเหล่านี้ ความคืบหน้าในการซ่อมแซมถนนจากหน่วยผลิตหลางซานไปยังตัวตำบลจึงรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง

โชคดีที่แม้ถนนจากหน่วยผลิตหลางซานไปถึงตำบลจะมีหลุมมีบ่อ แต่พื้นผิวถนนกว้างพอที่จะให้รถสามคันวิ่งสวนกันได้ ดังนั้นต่อให้อยู่ระหว่างการซ่อมถนนก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการจัดส่งสินค้าแต่อย่างใด

วันนั้น ซ่งชิงเฟิงเดินทางเข้าไปในตัวเมืองเพื่อติดต่อผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันออกแบบให้มาช่วยเขียนแบบแปลนของพื้นที่โรงงาน ไม่ใช่เพียงแค่โรงงานเต้าหู้เท่านั้น แต่โรงงานอื่นๆ ที่เตรียมจะเปิดในอนาคตก็จำเป็นต้องวางผังล่วงหน้าให้เรียบร้อย

แม้ซ่งชิงเฟิงจะเคยศึกษาหาความรู้ด้านการออกแบบสถาปัตยกรรมมาบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้มีความเชี่ยวชาญระดับมืออาชีพ เรื่องเฉพาะทางเช่นนี้ต้องปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ และเมื่อถึงเวลาลงมือก่อสร้างจริงก็จะจ้างทีมช่างก่อสร้างจากในเมืองมาดำเนินการเช่นกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง