บทที่ 94 การลงโทษที่ดีที่สุด

เดิมทีพี่จ้าวคิดจะเอ่ยปากขอโควตาตำแหน่งงานจากซ่งชิงเฟิงให้หลานสาวทางฝั่งบ้านเดิมอยู่บ้าง แต่ที่ซ่งชิงเฟิงพูดก็มีเหตุผล แม้หน่วยผลิตหลางซานกำลังจะตัดถนน แถมยังเป็นถนนคอนกรีต แต่นั่นก็ยังนับเป็นชนบทอยู่ดี หลานสาวของเธอคงไม่ชายตามองงานนี้เป็นแน่

"เสี่ยวซ่ง ถึงวันหน้าเธอจะไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว แต่มิตรภาพของพวกเราก็ยังอยู่นะ มีเวลาก็แวะมาบ่อยๆ ล่ะ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางกล่าว "วันหน้าสหกรณ์ของพวกเรากับโรงงานของผมยังมีเรื่องต้องร่วมมือกันอีกครับ รับรองว่าต้องมาบ่อยๆ แน่นอน"

พี่จ้าวจึงเข้าใจในทันที ดูท่าหัวหน้าอวี๋กับเสี่ยวซ่งคงมีข้อตกลงแลกเปลี่ยนบางอย่างร่วมกันแล้ว

ทว่าหลังจากก้าวพ้นสหกรณ์มา สีหน้าของซ่งชิงเฟิงก็พลันเคร่งขรึมลง งานนี้เขาไม่เอาได้ แต่คนอื่นจะมาแทงข้างหลังเขาแบบนี้ไม่ได้

ซ่งชิงเฟิงตรงดิ่งไปหาคนที่ตนว่าจ้างให้ช่วยรับซื้อของทันที

คนผู้นั้นชื่อหวางต้าเฉียง เป็นคนของหน่วยผลิตอันซาน ตอนที่ซ่งชิงเฟิงไปรับซื้อของที่นั่น อีกฝ่ายก็คอยช่วยวิ่งวุ่นจัดการให้อย่างกระตือรือร้น หน่วยก้านคล่องแคล่ว รู้จักพลิกแพลง ดังนั้นตอนที่คิดจะหาคนมาช่วยรับซื้อของ เขาจึงเลือกหวางต้าเฉียงคนนี้

หวางต้าเฉียงพอเห็นซ่งชิงเฟิงก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจคอไม่ดี "พี่ซ่ง พี่มาได้ยังไงครับ"

ซ่งชิงเฟิงแค่นหัวเราะ "ถ้าฉันยังไม่มาอีก งานของฉันคงตกเป็นของนายไปแล้วล่ะสิ! หวางต้าเฉียง ฉันเพิ่งรู้นะว่านายมีความคิดแบบนี้ด้วย ถ้านายอยากได้งานก็บอกฉันตรงๆ มันไม่ใช่เรื่องที่คุยกันไม่ได้ แต่นี่นายกลับข้ามหัวฉันตรงไปฟ้องถึงสหกรณ์ มันจะเกินไปหน่อยแล้วมั้ง หรือนายคิดว่าพอไปฟ้องหัวหน้าอวี๋แล้ว หัวหน้าจะยกงานของฉันให้นายอย่างนั้นเหรอ"

หวางต้าเฉียงหน้าเจื่อน เอ่ยอย่างไม่เป็นธรรมชาติ "ก็…ก็นั่นไม่ใช่เพราะพี่มีงานอื่นต้องยุ่งอยู่หรอกเหรอครับ แถมพี่ยังไม่ได้เห็นค่างานนี้สักเท่าไรด้วย"

"ฉันจะเห็นค่าหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่ใช่ข้ออ้างที่นายจะมาแย่งงานฉัน เดิมทีโรงงานเล็กๆ ของเราจะขยายสร้างเป็นโรงงานใหญ่หลังปีใหม่ จำเป็นต้องใช้คน ฉันตั้งใจจะรับนายเข้ามาทำงานด้วย แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว เป็นฉันเองที่มองคนผิดไป"

หวางต้าเฉียงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความรู้สึกเสียใจแล่นพล่านขึ้นมาในอก ที่เขายอมเสี่ยงทุกอย่างไปเปิดโปงเรื่องนี้ที่สหกรณ์ ก็เพียงเพราะอยากได้ตำแหน่งงานไม่ใช่หรือ แล้วดูตอนนี้สิ—

"พี่ซ่ง ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้วครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปที่สหกรณ์แล้วบอกหัวหน้าของพวกพี่เลยว่าก่อนหน้านี้ผมพล่ามไปเรื่อย พี่…พี่พอจะให้ผม—"

มุมปากของซ่งชิงเฟิงยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับตัดความหวังทั้งหมดของหวางต้าเฉียงจนสิ้น "ไม่ได้ ฉันจะไม่รับนายเข้าโรงงานของเรา และงานที่สหกรณ์ฉันก็ยกให้คนอื่นไปแล้ว อีกประเดี๋ยวก็จะทำเรื่องส่งมอบงาน วันหน้านายไม่ต้องมาช่วยฉันรับซื้อของอีกต่อไป"

หวางต้าเฉียงใบหน้าซีดเผือด

"หวางต้าเฉียง เดิมทีถ้านายตั้งใจทำงานให้ฉันดีๆ ฉันสามารถให้งานประจำกับนายได้ แต่วันนี้งานนั้นมันไม่มีแล้ว ตอนนี้โรงงานเราไม่รับนาย วันข้างหน้าเปิดรับคนอีก ฉันก็จะไม่รับนายเช่นกัน คนที่ไม่รักษาคำพูดคำจาแม้แต่นิดเดียวอย่างนาย ฉันไม่กล้าจ้างหรอก"

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้คิดจะลงไม้ลงมืออะไรกับหวางต้าเฉียง สำหรับคนแบบนี้ การได้รู้ว่าตัวเองต้องสูญเสียสิ่งใดไปนับเป็นการลงโทษที่สาสมที่สุดแล้ว วันข้างหน้ายิ่งโรงงานของพวกเขาเติบโตขึ้นเท่าไร หวางต้าเฉียงก็จะยิ่งเสียดายมากขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะยามที่ได้เห็นคนรอบตัวมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ความเสียดายนั้นย่อมถาโถมจนกลืนกินเขาไปทั้งตัว

…

วันถัดมา หัวหน้าอวี๋ก็โทรศัพท์มาแจ้งให้ซ่งชิงเฟิงไปจัดการเรื่องส่งมอบงานที่สหกรณ์

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูท่าคนในครอบครัวของหัวหน้าอวี๋คงจะร้อนใจอยากได้งานนี้มากสินะ ผ่านไปแค่วันเดียวก็รีบร้อนเรียกเขาไปทำเรื่องเสียแล้ว

เงินหกร้อยหยวนถูกนับต่อหน้า ครบถ้วนไม่ขาดแม้แต่เฟินเดียว

คนที่มารับช่วงต่อเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ หน้าตามีเค้าความคล้ายคลึงกับหัวหน้าอวี๋อยู่บ้าง ไม่รู้ว่าเป็นญาติฝ่ายไหน ทว่าซ่งชิงเฟิงก็ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ เพราะไม่ใช่เรื่องของเขา

ไหนๆ ก็จะต้องไปแล้ว ซ่งชิงเฟิงจึงตั้งใจจะเลี้ยงข้าวเฉินเหว่ยกับเจียงเต๋อเปิ่นสักมื้อ และยังชวนพี่จ้าวมาด้วยอีกคน

แม้เขาจะทำงานที่สหกรณ์เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่คนเหล่านี้ก็ดูแลเอาใจใส่เขาไม่น้อย โดยเฉพาะเจียงเต๋อเปิ่นกับพี่จ้าวที่คอยยื่นมือเข้าช่วยเขาอยู่หลายต่อหลายครั้ง

"ฉันก็นึกว่าพวกเราจะได้ทำงานด้วยกันไปอีกนาน ไม่นึกเลยว่านายจะไปเร็วขนาดนี้" เฉินเหว่ยเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "แต่ได้ยินว่านายจะกลับไปเป็นผู้อำนวยการโรงงาน นั่นย่อมดีกว่าเป็นแค่พนักงานจัดซื้อแน่ๆ คนเรามันต้องก้าวหน้าขึ้นไปเรื่อยๆ อยู่แล้ว"

เจียงเต๋อเปิ่นกล่าวเสริมขึ้น "น้องชาย ร่ำรวยขึ้นมาแล้วก็อย่าลืมพวกเรานะ"

ซ่งชิงเฟิงจนคำพูด "ที่นั่นเป็นแค่โรงงานเล็กๆ ของพวกเราเท่านั้นแหละครับ พวกพี่พูดเสียจนเหมือนผมกำลังจะไปเป็นผู้อำนวยการโรงงานยักษ์ใหญ่ที่มีคนงานเป็นหมื่นๆ คนอย่างนั้นแหละ"

เจียงเต๋อเปิ่นตบไหล่เขาเบาๆ "นั่นมันก็แค่เรื่องของเวลาไม่ใช่หรือไง"

โรงงานเล็กๆ ที่หลางซานเติบโตขึ้นมาได้อย่างไร พวกเขาย่อมเห็นกันเต็มสองตา

เจียงเต๋อเปิ่นรู้เรื่องลึกกว่าเฉินเหว่ย โรงงานเล็กๆ แห่งนั้นอาจกล่าวได้ว่าซ่งชิงเฟิงเป็นผู้บุกเบิกและพัฒนาขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ทั้งยังใช้เวลาเพียงแค่สองสามเดือนสั้นๆ เท่านั้น อนาคตจะก้าวหน้าไปไกลถึงขั้นไหนก็ยังยากจะคาดเดา

พี่จ้าวเป็นคนที่ยินดีกับซ่งชิงเฟิงที่สุด เธอเอ่ยอย่างเบิกบานใจ "โธ่เอ๋ย เสี่ยวซ่ง วันหน้านายต้องหมั่นแวะมาหาพวกเราบ่อยๆ นะ ถ้าอยากจะได้อะไรก็บอกพี่จ้าว พี่จ้าวจะช่วยเก็บไว้ให้"

สินค้าที่เป็นที่ต้องการบางอย่างในสหกรณ์ พอของมาถึงยังไม่ทันได้วางขายหน้าร้านก็ถูกคนข้างในแบ่งกันไปจนหมด เรื่องนี้ทุกคนต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจ

"แบบนั้นก็ดีเลยครับ วันข้างหน้าถ้าผมขาดเหลืออะไร จะบอกพี่ ให้พี่ช่วยเก็บไว้ให้นะครับ"

"ได้สิ ได้แน่นอน เสี่ยวซ่ง พี่จะบอกข่าวดีให้นายฟังนะ จางเชาโดนย้ายตำแหน่งแล้ว โดนย้ายไปกวาดถูทำความสะอาดโรงอาหารนู่นแน่ะ" พี่จ้าวพูดด้วยท่าทางมีลับลมคมใน "รู้ไหมว่าเพราะอะไร"

เจียงเต๋อเปิ่นหัวเราะพรวดออกมา "พี่จ้าว อย่ามัวแต่อมพะนำอยู่เลย รีบบอกเขาไปตรงๆ เถอะ"

พี่จ้าวหัวเราะฮ่าๆ "ก็แม่ยายของหมอนั่นน่ะสิ บุกไปหาถึงบ้านหัวหน้าอวี๋อีกแล้ว บอกว่าลูกสาวของตนท้องก่อนแต่งจนชื่อเสียงเสียหาย พลอยทำให้ลูกชายบ้านนั้นหาเมียยากไปด้วย เลยเรียกร้องให้จางเชาจ่ายเงินชดเชย แม่ของหัวหน้าอวี๋โมโหจนเป็นฟืนเป็นไฟ โวยวายลั่นบ้านจะให้หัวหน้าอวี๋ไล่จางเชาออกจากสหกรณ์ให้ได้ หัวหน้าอวี๋ทนเมียอ้อนวอนขอร้องไม่ไหว ก็เลยสั่งย้ายตำแหน่งจางเชาไปซะ"

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว แววตาพรายยิ้มขึ้นมาแวบหนึ่ง

"นี่ก็ถือว่าสมใจอยากแล้วล่ะครับ"

"ฮ่าๆ ก็นั่นน่ะสิ ตอนนั้นหน้าจางเชานี่เขียวปั้ดไปหมดเลย" เจียงเต๋อเปิ่นตบโต๊ะพลางหัวเราะร่วน ไม่ปิดบังความสะใจของตัวเองแม้แต่น้อย

เฉินเหว่ยส่งสายตาปรามเจียงเต๋อเปิ่น ทว่าเจียงเต๋อเปิ่นกลับมองไม่เห็น

"ชิงเฟิง นายไม่เห็นตอนนั้นหรอกว่าหน้าไอ้หมอนั่นมันทุเรศทุรังแค่ไหน แทบจะลงไปนอนดิ้นพราดๆ กับพื้นเพื่อขอร้องไม่ให้หัวหน้าอวี๋ย้ายตำแหน่งมัน โอ๊ย ขำจะตายอยู่แล้ว"

"เจียงเต๋อเปิ่น แกเป็นตัวอะไร ถึงได้กล้ามาหัวเราะเยาะฉัน!" เสียงคำรามด้วยความเดือดดาลดังขัดจังหวะคำพูดของเจียงเต๋อเปิ่น

ซ่งชิงเฟิงหันกลับไปมอง ก็เห็นจางเชายืนอยู่ตรงหน้าประตูร้านอาหารของรัฐ กำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าโกรธจัด

"เรื่องของฉันมันยังไม่ถึงคราวที่พวกแกจะมาหัวเราะเยาะตรงนี้หรอกนะ ถึงฉันจะเป็นยังไง อย่างน้อยฉันก็ยังได้อยู่ที่สหกรณ์ มีงานประจำทำ ไม่เหมือนใครบางคนหรอกที่โดนกวาดหัวส่งออกไปตรงๆ"

ซ่งชิงเฟิงชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ใครบางคนที่นายว่านี่ หมายถึงฉันเหรอ"

"แล้วมันจะมีใครอื่นอีกล่ะ ซ่งชิงเฟิง แกควรจะนึกถึงวันนี้ตั้งนานแล้ว ก็เพราะพี่เขยฉันใจดีน่ะสิถึงยอมให้แกเสนอหน้าอยู่ที่สหกรณ์ได้ตั้งนานขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันไม่มีทางปล่อยให้แกได้เหยียบเข้ามาในสหกรณ์ตั้งแต่แรกหรอก"

ซ่งชิงเฟิงยกมุมปากขึ้น เอ่ยเย้ยหยันกลับไปอย่างไม่รีบร้อน "เพราะอย่างนี้ไง หัวหน้าอวี๋ถึงได้เป็นหัวหน้า ส่วนนายก็เป็นได้แค่วัชพืชไร้ค่าที่คู่ควรกับงานกวาดพื้นเท่านั้นแหละ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง