บทที่ 93 โอนตำแหน่งงาน

สีหน้าของซ่งชิงเฟิงขรึมลงเล็กน้อย

"เสี่ยวซ่ง เรื่องนี้เธอคิดยังไง หรือว่าจะไปหาหัวหน้าเพื่อยอมรับผิดก่อนดีล่ะ ต่อไปก็ตั้งใจทำงานให้ดี หัวหน้าคงไม่เอาเรื่องหรอก ส่วนเรื่องกิจการโรงงานของหน่วยผลิตพวกเธอ ก็มีคนอื่นอยู่นี่ ไม่เห็นต้องเบียดเบียนเวลาทำงานของตัวเองไปช่วยพวกเขาเลย"

พี่จ้าวไม่รู้เรื่องส่วนแบ่งของโรงงานเต้าหู้ว่าซ่งชิงเฟิงถือหุ้นใหญ่ คิดไปว่าเขาแค่อาสาไปช่วยด้วยน้ำใจ ยังนึกชมว่าซ่งชิงเฟิงคนนี้มีจิตสำนึกรักส่วนรวมและมีน้ำใจโอบอ้อมอารี

แต่อย่างว่า เรื่องการวานคนอื่นมาทำงานแทนมันเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป ขึ้นอยู่กับว่าเบื้องบนจะเอาเรื่องหรือไม่ ขนาดในโรงงานยังมีคนวานคนอื่นมาเข้าเวรแทนเพราะติดธุระกะทันหันตั้งบ่อยไป ก็ไม่เห็นหัวหน้างานจะว่าอะไร ขอแค่ทำงานให้เสร็จเรียบร้อยก็พอ

ซ่งชิงเฟิงรู้ว่าพี่จ้าวเตือนด้วยความหวังดี จึงกล่าวขอบคุณ

"พี่จ้าว เดี๋ยวผมจะไปพบหัวหน้าตอนนี้เลยครับ"

"ไปเถอะๆ คุยกับหัวหน้าดีๆ ล่ะ เมื่อก่อนเธอก็ทำงานได้ไม่เลว ขอแค่แสดงท่าทียอมรับผิด หัวหน้าคงแค่ว่ากล่าวตักเตือนสองสามคำแล้วปล่อยผ่านไปเองแหละ"

ซ่งชิงเฟิงเดินไปที่ห้องทำงานของหัวหน้า ซึ่งแน่นอนว่าหัวหน้าอวี๋นั่งอยู่ข้างใน

ทันทีที่เห็นหน้าซ่งชิงเฟิง สีหน้าของหัวหน้าอวี๋ก็บึ้งตึงลงทันใด

ซ่งชิงเฟิงระบายยิ้มบางๆ "หัวหน้าอวี๋ครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษา ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกไหมครับ"

หัวหน้าอวี๋มีสีหน้าเย็นชา "เรื่องอะไรล่ะ ว่ามาสิ"

"คืออย่างนี้ครับ ช่วงนี้ผมคอยช่วยโรงงานของหน่วยผลิตขายเต้าหู้มาตลอด เลยทำให้งานจัดซื้อบกพร่องไป ผมรู้ตัวดีว่าการทำแบบนี้ถือว่าขาดความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ก็เลยคิดว่าจะโอนงานนี้ให้คนอื่น ไม่ทราบว่าทางหัวหน้าพอจะมีคนที่เหมาะสมบ้างไหมครับ"

หัวหน้าอวี๋ชะงักไปอย่างคาดไม่ถึง "เธอไม่อยากทำตำแหน่งพนักงานจัดซื้อแล้วเรอะ"

เขาไม่แปลกใจที่ซ่งชิงเฟิงมาหา เพราะซ่งชิงเฟิงมีมนุษยสัมพันธ์ดีในสหกรณ์ เมื่อวานมีคนบุกมาเอิกเกริกขนาดนั้น ย่อมต้องมีคนไปส่งข่าวให้อยู่แล้ว แต่เขานึกว่าซ่งชิงเฟิงจะมาขอโทษยอมรับผิด ไม่คิดเลยว่าเปิดปากมาคำแรกจะกลายเป็นการสละตำแหน่งงาน

"เธอรู้ใช่ไหมว่าพนักงานจัดซื้อน่ะมันชามข้าวเหล็กเลยนะ" แววตาของหัวหน้าอวี๋ทอประกายลึกล้ำ

ซ่งชิงเฟิงตอบ "ผมรู้ครับ ตอนแรกที่เพื่อนโอนงานนี้ให้ ก็เพราะเห็นว่าตอนนั้นผมไม่มีงานทำ ทั้งยังทนความลำบากจากการทำไร่ไม่ไหว เลยอยากจะช่วยดึงผมขึ้นมา แต่คนอย่างผมมันพวกโคลนเลนขึ้นฝาผนังไม่ได้ กับงานนี้ผมหมดปัญญาจะทำจริงๆ ก็เลยคิดว่าสู้ปล่อยให้ผมทำให้เสียของ เอามาสละให้คนที่เหมาะสมกว่าจะดีกว่าครับ"

หัวหน้าอวี๋จ้องมองเขาพูดจาโกหกหน้าตาย มุมปากกระตุกเล็กน้อย

"เธอคิดดีแล้วเรอะ ไม่คิดดูใหม่อีกทีหรือไง"

ซ่งชิงเฟิง "คิดดีแล้วครับ ความจริงเรื่องนี้ผมคิดมานานแล้ว เพียงแต่ยังหาโอกาสเหมาะๆ พูดไม่ได้สักที"

หัวหน้าอวี๋เคาะโต๊ะเบาๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ฉันก็คงไม่พูดอะไรมาก งานนี้เป็นของเธอ ถึงจะโอนให้คนอื่น ก็ควรจะมีค่าตอบแทนให้เธอบ้าง เธอคิดว่าเท่าไหร่ล่ะ…"

ซ่งชิงเฟิงยกนิ้วขึ้นบอกตัวเลข

แววตาของหัวหน้าอวี๋หรี่ลงเล็กน้อย หกร้อยหยวนงั้นเรอะ นี่มันต่ำกว่าราคากลางมากโข ตอนที่หวางซุ่นโอนงานยังเรียกตั้งแปดร้อยหยวน ขนาดราคานั้นคนยังแย่งกันหัวร้างข้างแตก มีเพียงเพราะซ่งชิงเฟิงยื่นมือเข้ามาแทรกกลางเสียก่อน

"แบบนี้เธอจะเสียเปรียบไปหน่อยนะ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มไม่พูดอะไร เสียเปรียบย่อมต้องเสียเปรียบอยู่แล้ว ทว่าการยอมเสียเงินไปสองร้อยหยวนเพื่อแลกกับน้ำใจของหัวหน้าอวี๋ นับว่าคุ้มค่ายิ่งนัก

"เอาล่ะ เดี๋ยวฉันช่วยหาคนให้ ถึงเวลาจะแจ้งให้เธอมาทำเรื่องส่งมอบงาน ฉันจำได้ว่าหน่วยผลิตของพวกเธอติดโทรศัพท์แล้วใช่ไหม"

"ใช่ครับ เพิ่งติดเสร็จเมื่อสองวันก่อน ต่อไปถ้าทางสหกรณ์ต้องการสั่งสินค้าอะไร แค่โทรไปกริ๊งเดียวก็เรียบร้อยแล้วครับ"

หัวหน้าอวี๋มองเขาอย่างลึกซึ้ง ของฟรีไม่มีในโลกจริงๆ นั่นแหละ

"ผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองของหน่วยผลิตพวกเธอ โดยเฉพาะเต้าหู้ยี้ รสชาติดีจริงๆ ช่วงนี้ขายดีมาก ได้ยินว่าพวกเธอจะขยายขนาดโรงงาน ต่อไปก็เอามาส่งที่สหกรณ์ให้เยอะขึ้นหน่อยแล้วกัน"

"ได้เลยครับหัวหน้าอวี๋ ขอบคุณหัวหน้าอวี๋มากครับที่ช่วยสนับสนุนกิจการของหน่วยผลิตเรา"

ซ่งชิงเฟิงก้าวออกจากห้องทำงานด้วยฝีเท้าเบาสบาย มุมปากยกยิ้ม ดูท่าทางบ้านของหัวหน้าอวี๋คงต้องการงานนี้จริงๆ สินะ ถึงได้ตอบแทนน้ำใจกลับมาเร็วขนาดนี้

แม้ว่าเมื่อเปิดช่องทางจำหน่ายได้แล้ว ยอดสั่งซื้อของสหกรณ์ประจำตำบลอาจไม่ได้สำคัญมากนัก แต่เนื้อขาแมลงวันถึงจะเล็กก็ยังเป็นเนื้อ ที่สำคัญกว่านั้นคือ หากหัวหน้าอวี๋ยอมช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้ การที่เขาจะติดต่อเข้าหาสหกรณ์แห่งอื่นๆ ก็จะสะดวกขึ้นมาก

ในยุคสมัยนี้ สหกรณ์กับห้างสรรพสินค้ายังคงเป็นช่องทางจำหน่ายหลักของพวกเขา หากสามารถกระจายสินค้าไปได้ทั่ว ยอดขายย่อมมหาศาลอย่างแน่นอน

…

"เสี่ยวซ่ง เป็นไงบ้าง หัวหน้าว่ายังไง" พี่จ้าวเห็นซ่งชิงเฟิงเดินออกมาก็รีบเข้าไปถามด้วยความห่วงใย

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวล "หัวหน้าไม่ได้ว่าอะไรผมหรอกครับ แต่ว่าอีกไม่นานผมก็คงไม่ได้เป็นพนักงานจัดซื้อแล้วล่ะครับ"

สีหน้าของพี่จ้าวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยถามเสียงเบา "หัวหน้าย้ายตำแหน่งเธอเหรอ"

ตำแหน่งพนักงานจัดซื้อเป็นงานที่มีผลประโยชน์งอกเงย ทว่าในเมื่อซ่งชิงเฟิงทำงานบกพร่อง หากหัวหน้าอวี๋จะย้ายตำแหน่งเขาก็ฟังขึ้นอยู่ เพียงแต่มันน่าเสียดายจริงๆ

ซ่งชิงเฟิง "เปล่าครับ ผมไม่คิดจะทำต่อแล้ว กะว่าจะสละงานนี้ให้คนอื่นไปน่ะครับ"

พอพี่จ้าวได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที "เสี่ยวซ่ง เธอเลอะเทอะไปแล้ว นี่มันชามข้าวเหล็กเชียวนะ จะบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาได้ยังไง หัวหน้าว่าอะไรเธอเข้าใช่ไหมล่ะ เขาว่าอะไรเธอก็ฟังๆ ไปสิ เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ทำเป็นไม่ได้ยินไปซะ จะเอาหน้าที่การงานของตัวเองมาล้อเล่นได้ยังไง รีบเลยนะ รีบกลับไปขอโทษหัวหน้าเดี๋ยวนี้ บอกไปว่าเมื่อกี้เธอพูดเพ้อเจ้อไปเอง"

ซ่งชิงเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจ ปกติพี่จ้าวคนนี้แม้จะชอบซุบซิบนินทาไปบ้าง แต่เนื้อแท้เป็นคนดีมาก มีน้ำใจ ทั้งยังจริงใจและเป็นมิตรกับผู้อื่น บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้กระมัง แม้เธอจะปากมากไปหน่อยแต่ใครๆ ก็ยังชอบพอเธอ

"พี่จ้าวครับ ผมไม่ได้ทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรอก ผมคิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว หลังปีใหม่หน่วยผลิตของพวกเราเตรียมจะสร้างโรงงาน ถึงเวลานั้นย่อมต้องรับสมัครคนเพิ่มแน่ อย่างน้อยผมก็ถือเป็นผู้ร่วมบุกเบิกรุ่นแรก หัวหน้าหน่วยผลิตกับเลขาพรรคบอกแล้วว่าถึงตอนนั้นจะยกให้ผมดูแล ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงแบ่งเวลามาทุ่มเทให้สหกรณ์แห่งนี้ไม่ได้อีก คิดไปคิดมา สู้สละงานนี้ให้คนอื่นไปเลยจะดีกว่า"

พี่จ้าวพลันเข้าใจกระจ่าง ที่แท้ก็มีที่ไปที่ดีกว่านี่เอง มิน่าล่ะถึงยอมตัดใจทิ้งงานแบบนี้ได้ พนักงานจัดซื้อน่ะดีก็จริง แต่พอไปอยู่โรงงานที่หน่วยผลิตตัวเองสร้างขึ้น เขาก็ได้เป็นถึงระดับผู้นำ จะเลือกทางไหนยังต้องคิดอีกหรือ

สีหน้าของพี่จ้าวผ่อนคลายลง เธอแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า "ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้นก็คงดูแลสองทางไม่ไหวจริงๆ เธอเลือกได้ถูกต้องแล้ว ยินดีด้วยนะ เสี่ยวซ่ง"

"อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับพี่จ้าว ขอบคุณพี่มากนะครับที่คอยดูแลผมมาตลอดช่วงเวลานี้ รอผมทำเรื่องส่งมอบงานเรียบร้อยแล้วจะเลี้ยงข้าวพวกพี่ ทุกคนต้องให้เกียรติไปกันให้ได้นะ"

"ยังต้องพูดอีกเหรอ ต่อให้เธอไม่เอ่ยปาก ฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว เสี่ยวซ่ง โรงงานเต้าหู้ของพวกเธอไปได้สวยจริงๆ เลยนะ ไม่นึกเลยว่าจะสร้างโรงงานใหญ่โตได้เร็วขนาดนี้"

พี่จ้าวเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง เธอเห็นมากับตาว่าโรงงานเต้าหู้หลางซานเติบโตขึ้นมาจากโรงงานเล็กๆ ที่มีคนแค่ห้าคน นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าไรกันเชียว ถึงกับจะสร้างโรงงานใหญ่แล้ว

ในใจพี่จ้าวพลันสะดุดความคิดบางอย่าง จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "เสี่ยวซ่ง พอพวกเธอสร้างโรงงานแล้ว จะรับเฉพาะคนของหน่วยผลิตหลางซานหรือเปล่า"

ซ่งชิงเฟิงตอบว่า "ย่อมไม่ใช่แน่นอนครับ หน่วยผลิตของเรายังมีภารกิจต้องเพาะปลูกธัญญาหารอยู่ ต้องแน่ใจว่ามีแรงงานเพียงพอสำหรับปลูกพืชผล ดังนั้นจึงต้องเปิดรับคนจากภายนอกด้วย ขอแค่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ก็รับหมดครับ เพียงแต่โรงงานของเราอยู่ชนบท เกรงว่าคงมีแต่คนจากหน่วยผลิตใกล้เคียงเท่านั้นที่ยินดีไปทำ"

คนในเมืองส่วนใหญ่ยังคงไม่ยินยอมลงไปทำงานในชนบทกันอยู่ดี

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง