บทที่ 92 ชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือกับชั้นเรียนยกระดับความรู้

“ปัญญาชนซ่ง ชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือน่ะฉันเข้าใจ แต่ชั้นเรียนยกระดับความรู้นี่มันคืออะไรกัน” หัวหน้าหลินเอ่ยถาม

ซ่งชิงเฟิงตอบว่า “คนในหมู่บ้านเราจำนวนมากยังไม่รู้หนังสือ โดยเฉพาะพวกคนหนุ่มสาว ซึ่งเรื่องนี้ไม่เป็นผลดีต่อการพัฒนาโรงงานของเราในอนาคตเลยครับ ผมก็เลยอยากเปิดชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือเพื่อให้ทุกคนพออ่านออกเขียนได้ ส่วนชั้นเรียนยกระดับความรู้ มีไว้เพื่อเตรียมคัดเลือกคนขึ้นมาเป็นฝ่ายบริหารของโรงงานเต้าหู้ในวันข้างหน้าครับ”

“ผมตั้งใจว่าพอพ้นปีใหม่ไปแล้วจะเริ่มสร้างโรงเรือนผลิต แยกส่วนเต้าหู้ เต้าหู้ยี้ ฟองเต้าหู้ แล้วก็เต้าหู้แห้งออกจากกัน แล้วยังมีเป็ดพะโล้อีก ซึ่งต้องเตรียมโรงเรือนผลิตไว้อีกแห่ง ทั้งหมดนี้ต้องใช้แรงงานคน และต้องมีผู้ดูแลด้วย ต่อไปพอขยายกิจการใหญ่ขึ้น คนที่ต้องใช้ก็ยิ่งมากขึ้น คงไม่ใช่ว่าในอนาคตจะไปจ้างแต่คนนอกหมู่บ้านมาเป็นผู้บริหารหรอกใช่ไหมครับ เพราะฉะนั้นการเตรียมบุคลากรระดับบริหารไว้ล่วงหน้าจึงจำเป็นอย่างยิ่ง”

ตอนแรกทุกคนยังไม่ได้ใส่ใจชั้นเรียนยกระดับความรู้นี้นัก คิดว่ามีแค่ชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือช่วยให้อ่านออกเขียนได้ก็น่าจะพอแล้ว ทว่าพอได้ฟังเหตุผลต่อมา พวกเขาก็พลันเข้าใจกระจ่าง

พวกเขาก็ไม่ใช่คนอ่อนต่อโลกที่ไม่ประสีประสาอะไร ย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าโรงงานที่เป็นกิจจะลักษณะ จะให้คนที่นั่งเก้าอี้หัวหน้าเป็นคนไม่รู้หนังสือที่ทำอะไรไม่เป็นเลยย่อมเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นการยกระดับความรู้ของชาวบ้านจึงเป็นเรื่องที่ต้องทำ

“ปัญญาชนซ่ง เรื่องชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือกับชั้นเรียนยกระดับความรู้ที่เธอว่ามาฉันไม่มีข้อคัดค้านหรอกนะ มองการณ์ไกลแล้วมันเป็นเรื่องดีจริงๆ แต่มุมมองชาวบ้านไปไม่ถึงขั้นนั้นหรอก พวกเขาคงไม่คิดใส่ใจกระตือรือร้นเท่าไหร่” เจียงไห่เอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม

เขามีญาติอยู่ที่หน่วยผลิตหงเหอ ที่นั่นก็เคยเปิดชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือเหมือนกัน แต่ในความเป็นจริงแทบไม่มีใครยอมไปเรียนเลย สุดท้ายก็เลยต้องเลิกไป

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ พลางกล่าว “แก้ง่ายนิดเดียวครับ บังคับใช้ไปเลย กำหนดให้การรู้หนังสือเป็นหนึ่งในเงื่อนไขการรับสมัครงาน คนที่จะรับเข้ามาหลังจากนี้ต้องรู้หนังสือ ส่วนคนที่ได้เข้ามาทำงานแล้วก็ต้องเข้าชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือทุกคน ถ้าใครไม่เรียนก็หักค่าจ้างไปเลย แต่ถ้าใครตั้งใจเรียนและทำผลงานได้ดีก็มีรางวัลให้”

มีทั้งการลงโทษและให้รางวัล ความกระตือรือร้นย่อมถูกกระตุ้นขึ้นมาเอง

“ส่วนชั้นเรียนยกระดับความรู้ ให้ขึ้นอยู่กับความสมัครใจ ไม่บังคับครับ”

ชั้นเรียนยกระดับความรู้มีไว้เพื่อเตรียมผู้บริหารในอนาคต หากแม้แต่ความกระตือรือร้นและการมองการณ์ไกลแค่นี้ยังไม่มี ก็อย่าหวังจะได้ขึ้นมาเป็นฝ่ายบริหารเลย

ดังนั้นในส่วนของชั้นเรียนยกระดับความรู้ ซ่งชิงเฟิงจึงไม่บังคับ

“สำหรับครูผู้สอนชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือ ผมจะไปเชิญปัญญาชนสักสองคนมาช่วยสอน สอนทุกวันช่วงหนึ่งทุ่มถึงสองทุ่มครึ่ง ส่วนครูของชั้นเรียนยกระดับความรู้ ช่วงแรกผมจะรับหน้าที่สอนเองไปก่อน ไว้มีคนที่เหมาะสมค่อยเชิญคนอื่นมาสอนต่อครับ”

เมื่อเห็นเขาจัดแจงทุกอย่างไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย หัวหน้าหลินกับคนอื่นๆ จึงไม่มีข้อขัดข้อง เพราะถึงอย่างไรการมีชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือ ในสายตาพวกเขาก็นับเป็นเรื่องดี

เพียงแต่เรื่องที่ซ่งชิงเฟิงต้องการจะกู้เงินมาสร้างโรงงาน พวกเขายังรู้สึกกังขาอยู่ในใจ

“ปัญญาชนซ่ง เงินก้อนนี้จำเป็นต้องกู้จริงๆ หรือ” หัวหน้าหลินถามด้วยความไม่เข้าใจ “โรงงานของเราตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่ ถ้าเนื้อที่ไม่พอก็ค่อยๆ ขยายออกไปด้านข้างก็ได้”

ซ่งชิงเฟิงอธิบายอย่างใจเย็น “โรงงานแบบนี้มันก็แค่ทำไปเรื่อยๆ เล็กๆ น้อยๆ ครับ ทางพวกเฉิงอี้เขาทุ่มเทเบิกทางหาตลาดกันขนาดนั้น ทางเราก็ต้องตามให้ทันเหมือนกัน พอก่อสร้างโรงเรือนเสร็จ ซื้อเครื่องจักรเข้ามา ถึงจะผลิตขนานใหญ่ได้ สายตาพวกเราจะจำกัดอยู่แค่ในอำเภอเดียว เมืองเดียวไม่ได้หรอกครับ ดูอย่างเต้าหู้ยี้ของเยว่เฉิงสิ เขาส่งขายไปทั่วประเทศ ของเราไม่พูดถึงระดับประเทศหรอก อย่างน้อยๆ ก็ต้องทั่วทั้งมณฑลให้ได้จริงไหมครับ”

เจียงไห่พยักหน้าเห็นพ้อง “ฉันว่าปัญญาชนซ่งพูดถูกนะ ตอนนี้เราได้รับการสนับสนุนจากทางอำเภอแล้ว ขยายกิจการได้แล้วทำไมจะไม่ขยายล่ะ”

ฉางซานเองก็เห็นด้วย ทั้งเขาและเจียงไห่ คนหนึ่งดูแลเรื่องเงิน อีกคนดูแลเรื่องบัญชี ย่อมรู้สถานะผลกำไรของโรงงานแห่งนี้ดี บอกตามตรง พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะทำเงินได้มหาศาลถึงเพียงนี้ นี่ขนาดถูกจำกัดด้วยกำลังการผลิตและสภาพถนนหนทาง หากโรงเรือนสร้างเสร็จแล้ว ถนนหนทางก็ตัดเสร็จ ยอดขายของพวกเขายังจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่งอย่างแน่นอน

ส่วนซุนฉางเหอนั้น ถูกซ่งชิงเฟิงโน้มน้าวจนคล้อยตามไปตั้งนานแล้ว

ดังนั้นหลังจากลังเลอยู่นาน หัวหน้าหลินจึงตกลงรับข้อเสนอแนะของซ่งชิงเฟิง

ในเมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกัน เรื่องชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือและชั้นเรียนยกระดับความรู้จึงมอบหมายให้หัวหน้าหลินกับซุนฉางเหอไปจัดการ เพราะทั้งสองคนมีบารมีในหน่วยผลิต ส่วนซ่งชิงเฟิงก็พาฉางซานไปเดินเรื่องกู้ยืมเงิน

ทว่าขั้นตอนการกู้ยืมเงินกลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด ซ่งชิงเฟิงต้องการขอกู้หนึ่งแสนหยวน แต่หลังจากสหกรณ์สินเชื่อประเมินมูลค่าทรัพย์สินของโรงงานแล้ว กลับยอมให้กู้เพียงสามหมื่นหยวน ซึ่งผิดจากที่ซ่งชิงเฟิงคาดไว้มากโข

“กระแสเงินสดหมุนเวียนของโรงงานเรามากพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าพวกเรามีความสามารถในการชำระหนี้ก้อนนี้นะครับ”

ผู้รับผิดชอบของสหกรณ์สินเชื่อพูดด้วยความจนใจ “แต่มูลค่าของหลักประกันพวกคุณไม่ถึงหนึ่งแสนจริงๆ นี่ครับ ไม่อย่างนั้นพวกคุณก็ต้องหาหลักประกันมาเพิ่ม”

สิ่งที่มูลค่าสูงที่สุดในโรงงานก็คือพวกเครื่องมืออุปกรณ์เหล่านั้น ทว่าอุปกรณ์พวกนั้นย่อมไม่มีทางตีมูลค่าได้ถึงหนึ่งแสนหยวนแน่

ซ่งชิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ธนาคารมีนโยบายสนับสนุนวิสาหกิจรวมกลุ่มอย่างพวกเราไม่ใช่หรือครับ พวกเราไม่เข้าเกณฑ์ที่จะได้รับสิทธิประโยชน์จากนโยบายนี้เลยหรือ”

“ถึงจะรวมนโยบายสนับสนุนเข้าไปด้วย ก็ได้แค่สี่ถึงห้าหมื่นหยวนเท่านั้นแหละครับ มากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ”

ซ่งชิงเฟิงถอนหายใจออกมา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็จนปัญญา แต่เงินแค่นี้มันไม่พอใช้ เขาตั้งใจว่าจะทำให้จบในคราวเดียวโดยการสร้างโรงเรือนผลิตสองแห่ง แห่งหนึ่งผลิตผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองทุกชนิดโดยเฉพาะ อีกแห่งหนึ่งเอาไว้ผลิตเป็ดพะโล้

เมื่อก้าวออกมาจากสหกรณ์สินเชื่อ สีหน้าของฉางซานและซ่งชิงเฟิงต่างดูไม่สู้ดีนัก

“ปัญญาชนซ่ง ลองไปขอให้นายอำเภอหลี่ช่วยดูไหม หรือไม่ก็ไปหาผู้นำคอมมูนก็ได้ เลขาฯ เจิ้งคนนั้นยังเคยชื่นชมผลงานของพวกเราอยู่เลยนะ”

ซ่งชิงเฟิงคิดตามแล้วเห็นว่าเป็นหนทางที่ดี จะสำเร็จหรือไม่ก็ควรต้องลองดูสักตั้ง ทั้งสองจึงเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังคอมมูนเพื่อเข้าพบเลขาฯ เจิ้ง

เลขาฯ เจิ้งได้รับฟังความต้องการของทั้งคู่แล้ว ก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “เรื่องนี้ฉันพอจะช่วยไปคุยกับทางอำเภอให้ได้ ถ้าหากทางอำเภอยอมออกหน้าค้ำประกันให้ ก็อาจจะพอกู้ได้อยู่หรอก”

หน่วยผลิตหลางซานอยู่ในความดูแลของคอมมูนพวกเขา ภาษีที่โรงงานเต้าหู้หลางซานจ่ายก็ถือเป็นผลงานของพวกเขาด้วย ในฐานะเลขาธิการพรรคประจำคอมมูน เขาย่อมยินดีที่จะสนับสนุนการทำงานของที่นี่อยู่แล้ว

“แต่พวกเธออย่าเพิ่งตั้งความหวังไว้สูงนักนะ ฉันทำได้แค่พยายามลองดูให้เต็มที่เท่านั้น”

ซ่งชิงเฟิงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ “ท่านยอมช่วยพวกเราก็ขอบคุณมากแล้วครับ หากกู้ไม่ได้จริงๆ ก็คงช่วยไม่ได้ คงต้องชะลอการขยายกิจการลงไปก่อน”

หากไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องสร้างโรงเรือนผลิตเต้าหู้ขึ้นมาก่อน ส่วนโรงเรือนผลิตเป็ดพะโล้ค่อยเลื่อนออกไป

เมื่อเดินออกมาจากที่ทำการคอมมูน ซ่งชิงเฟิงก็แยกทางกับฉางซาน เพราะเขายังต้องแวะไปที่สหกรณ์อีกแห่ง

“งั้นปัญญาชนซ่ง ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

ซ่งชิงเฟิงโบกมือลา แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังสหกรณ์

เขามาหาพี่จ้าว เมื่อวานนี้พี่จ้าวโทรศัพท์ไปที่ที่ทำการหน่วยผลิต บอกว่าถ้าเขามีเวลาว่างให้แวะมาที่คอมมูนหน่อย เธอมีธุระจะคุยด้วย

พี่จ้าวกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ พอเห็นซ่งชิงเฟิงก็ชี้ไปทางนอกประตูทันที โบกมือส่งสัญญาณบอกให้เขาไปรอข้างนอก ไม่ต้องเดินเข้ามา

แววตาของซ่งชิงเฟิงฉายแววสงสัย แต่ก็ยอมหันหลังเดินออกไปรอ

ครู่ต่อมา พี่จ้าวก็เดินตามออกมา

“เสี่ยวซ่ง ในที่สุดเธอก็มาจนได้ รู้ตัวไหมว่ามีเรื่องแล้วน่ะ!”

ซ่งชิงเฟิงถาม “พี่จ้าว เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือครับ”

“เธอไปจ้างคนอื่นมารับซื้อของแทนใช่ไหม”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า ตอนนี้เรี่ยวแรงและความคิดของเขาจดจ่ออยู่กับโรงงาน ย่อมไม่มีเวลาตระเวนรับซื้อของไปทีละหน่วยผลิตแน่นอน เขาจึงจ้างคนคนหนึ่งมาช่วยรับซื้อของแทน ซึ่งช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้คนคนนั้นก็ทำงานได้ดีมาตลอด

เขายังคิดอยู่เลยว่าตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป อาจจะเพิ่มเงินให้คนคนนั้นอีกสักหน่อย

“เมื่อวานช่วงบ่าย คนที่เธอจ้างน่ะ ลากของมาส่งที่สหกรณ์เองเลย แล้วก็ไปบอกกับหัวหน้าว่าของทั้งหมดนี้เขาเป็นคนตระเวนรับซื้อมา เธอไม่ได้ลงแรงอะไรเลย ไม่สมควรได้รับเงินเดือน แล้วยังขอให้หัวหน้ายกงานตำแหน่งนี้ให้เขาทำแทนด้วย ตอนนั้นหัวหน้าหน้าตึงดูไม่ได้เลย คาดว่าวันสองวันนี้คงจะเรียกเธอไปคุยแน่ เธอเตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง