บทที่ 91 กลับบ้าน

เมื่อจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ซ่งชิงเฟิงก็หอบหิ้วข้าวของที่ซื้อมาออกเดินทางกลับบ้านด้วยความเบิกบานใจ

พอเดินมาถึงทางเข้าหมู่บ้าน เขาก็เห็นลู่เหยายืนรออยู่แล้ว

ซ่งชิงเฟิงเร่งฝีเท้าเข้าไปหา พลางเอ่ยถามด้วยความดีใจ "เหยาเหยา รู้ได้ยังไงว่าผมจะกลับมาถึงวันนี้น่ะ"

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้โทรศัพท์มาบอก อีกอย่างในหมู่บ้านก็ไม่มีโทรศัพท์ด้วย

ลู่เหยาทำท่าจะช่วยรับของในมือเขาไปถือ แต่ซ่งชิงเฟิงเบี่ยงหลบ เธอจึงได้แต่เดินเคียงข้างเขาไป

"ฉันไม่รู้หรอกค่ะว่าจะกลับมาวันไหน ก็เลยออกมารอดูทุกวัน"

หัวใจของซ่งชิงเฟิงพลันอบอุ่นขึ้นมา "เด็กโง่ ยืนตากลมหนาวแบบนี้ไม่หนาวหรือไง"

ลู่เหยายิ้มเขินๆ ตอบเสียงเบา "ไม่หนาวหรอกค่ะ ฉันใส่เสื้อผ้าอุ่นจะตาย"

เสื้อผ้าชุดนี้ซ่งชิงเฟิงพาเธอไปซื้อที่ตัวอำเภอตอนต้นฤดูหนาว บุด้วยฝ้ายใหม่เอี่ยม หนาเป็นพิเศษ ใส่แล้วไม่หนาวเลยสักนิด ไม่ใช่แค่เธอ แต่ทุกคนในครอบครัวต่างก็มีกันคนละตัว

พอกลับถึงบ้าน ซ่งชิงเฟิงจัดแจงแยกของออกมาหนึ่งถุง แล้วจึงตามลู่เหยาไปกินข้าวที่บ้านพ่อตาแม่ยาย

ลู่เหยาบอกพ่อแม่ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าซ่งชิงเฟิงกลับมา จางซูเฟินจึงเตรียมกับข้าวไว้เต็มโต๊ะอย่างอุดมสมบูรณ์

"ชิงเฟิง ไปเที่ยวนี้ราบรื่นดีไหม" ลู่ต้าลี่ถามขึ้น

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า มีรอยยิ้มประดับตรงมุมปาก "ราบรื่นดีมากครับ อาจารย์หลี่ยังรับปากว่าปีหน้าจะมาช่วยชี้แนะเรื่องการเพาะปลูกให้พวกเราด้วยตัวเองเลยครับ"

"ดีจริงเชียว" ลู่ต้าลี่เผยความดีใจออกนอกหน้า

เขาเป็นแค่ชาวนาซื่อๆ คนหนึ่ง สิ่งที่ชอบที่สุดก็คือการทำไร่ไถนา พอได้ยินว่าอาจารย์หลี่จะมา จึงดีใจเป็นล้นพ้น

"จริงสิครับพ่อ เมื่อกี้ตอนเข้าหมู่บ้านมา ผมเห็นคนหน้าแปลกๆ หลายคน คนพวกนั้นคือใครกันเหรอครับ"

ลู่ต้าลี่ตอบ "คนมาติดตั้งโทรศัพท์น่ะ"

ใบหน้าของซ่งชิงเฟิงพลันฉายแววยินดี "หน่วยผลิตเรามีโทรศัพท์แล้วเหรอครับ"

ช่างคิดอะไรได้อย่างนั้นจริงๆ

"ใช่แล้ว เลขาพรรคไปตามตื๊อพวกผู้นำคอมมูนมา ผู้นำคอมมูนเลยอนุมัติใบสั่งเป็นกรณีพิเศษ ถึงได้มาติดได้เร็วขนาดนี้ วันหน้าถ้าแกจะโทรศัพท์ก็ไม่ต้องถ่อไปถึงตำบลแล้ว ที่ทำการหน่วยผลิตของเราก็มี"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มรับ "แบบนี้พวกลูกค้าอยากจะสั่งซื้อสินค้าของเราก็สะดวกขึ้นมาก แค่โทรมากริ๊งเดียวก็เรียบร้อย"

"นั่นน่ะสิ เรื่องทำทาง เลขาพรรคก็คุยตกลงกับทางคอมมูนเรียบร้อยแล้ว ติดอยู่ก็แค่เรื่องกู้เงินนั่นแหละที่เขาไม่เข้าใจ ต้องรอแกกลับมาเคาะก่อน"

กินข้าวเสร็จ ซ่งชิงเฟิงเห็นว่ายังหัวค่ำอยู่ จึงตรงไปหาซุนฉางเหอที่บ้านทันที

"ปัญญาชนซ่ง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางบอก "เพิ่งถึงครับ พ่อบอกว่าลุงมีเรื่องจะคุยด้วย ผมก็เลยรีบมาหา"

"อ้อ ใช่ๆ เงินส่วนที่ทางอำเภอรับปากว่าจะให้มาทำทาง อีกสองวันก็จะเข้าบัญชีแล้ว ติดก็แต่ไอ้เรื่องกู้เงินนั่นแหละ ลุงไม่ค่อยเข้าใจ เราต้องไปกู้เงินธนาคารจริงๆ รึ ถ้าเจียดเงินในบัญชีของเราออกมาสักก้อน มันก็พอถูไถไปได้อยู่นา"

คนรุ่นเก่ามักรู้สึกไม่สบายใจกับการกู้หนี้ยืมสิน ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่อยากยืม

แต่ซ่งชิงเฟิงไม่ได้คิดเช่นนั้น

"เลขาพรรคครับ เราต้องกู้แน่นอนครับ หลังปีใหม่ผมกะว่าจะสร้างโรงงาน ขยายกำลังการผลิตให้ใหญ่ขึ้น"

"หา ต้องรีบร้อนขนาดนั้นเชียวรึ"

"ต้องรีบครับ ครั้งนี้ผมไปเมืองเอกมา ได้เทียบกับสินค้าประเภทเดียวกันหลายเจ้า ผมคิดว่าผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองจากโรงงานของเรา รสชาติไม่ได้ด้อยไปกว่าของพวกเขาเลย เผลอๆ จะดีกว่าด้วยซ้ำ นี่คือข้อได้เปรียบในการแข่งขันครับ ถ้าเราขยายขนาดได้ แล้วเอาสินค้าไปขายถึงในเมืองเอก อย่าว่าแต่ทำทางเลย ต่อให้จะสร้างบ้านใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

สีหน้าของซุนฉางเหอดูลังเล "เมืองเอกมันไกลขนาดนั้น ขนเต้าหู้ไปจะไม่ลำบากแย่รึ"

"ไม่ได้ขายเต้าหู้สดครับ แต่เป็นผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองแปรรูปอื่นๆ อย่างฟองเต้าหู้ แผ่นเต้าหู้ เต้าหู้ยี้ พวกนี้เก็บไว้ได้นาน ทนต่อการขนส่ง เหมาะมากที่จะเอาไปขายที่เมืองเอก ผมสังเกตดูสองวันแล้ว กำลังซื้อของคนในเมืองเอกมีมากกว่าพวกเราที่นี่เยอะ ต่อให้เราตั้งราคาสูงขึ้นหน่อย ขอแค่รสชาติดี ยังไงก็มีคนยอมควักกระเป๋าจ่ายครับ"

ซุนฉางเหอเชื่อมั่นในสายตาของซ่งชิงเฟิงเป็นทุนเดิม ในเมื่อเขาพูดถึงขนาดนี้ ย่อมต้องเห็นผลกำไรแน่

"แต่ธนาคารจะยอมให้พวกเรากู้จริงๆ น่ะรึ"

"ให้ครับ ผมตรวจสอบมาแล้ว สภาพอย่างพวกเราเข้าเกณฑ์ขอกู้ได้ พรุ่งนี้ผมจะเตรียมเอกสาร แล้วเข้าไปลองยื่นเรื่องที่ธนาคารในอำเภอดู"

ที่คอมมูนไม่มีธนาคาร หากจะไปก็ต้องเข้าตัวอำเภอเท่านั้น ซึ่งที่นั่นมีสหกรณ์สินเชื่ออยู่แห่งหนึ่ง

"แล้วก็ ตอนนี้เราปล่อยข่าวเรื่องที่จะรับสมัครคนงานหลังปีใหม่ออกไปได้เลยครับ ถือโอกาสระบุเงื่อนไขไปด้วย ถึงเวลานั้นคงมีคนมาสัมภาษณ์เยอะแน่ เราจะได้คัดเลือกกันให้ดี"

แม้เศรษฐกิจของทั้งอำเภอจะไม่ค่อยดี คนที่มีการศึกษามีน้อย ทว่าหากมีคนมาสมัครเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ต้องคัดคนเก่งๆ ออกมาได้สักคนสองคน

ยิ่งโรงงานขยายใหญ่ขึ้น ซ่งชิงเฟิงก็ยิ่งต้องการคนที่มีความสามารถด้านการบริหารจัดการอย่างเร่งด่วน

ไม่ใช่ว่าชาวบ้านในหน่วยผลิตหลางซานไม่ดี เพราะโรงงานมีส่วนได้ส่วนเสียของพวกเขาอยู่ ทุกคนจึงทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง แต่ส่วนใหญ่พวกเขาไม่รู้หนังสือนี่สิ หลายเรื่องจึงทำความเข้าใจได้ยาก แม้เขาจะพยายามคัดคนที่พอไปวัดไปวาได้ขึ้นมาทำหน้าที่บริหารแล้ว แต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี

ซุนฉางเหอพยักหน้า "ได้ พรุ่งนี้ลุงจะคุยกับพวกเหล่าหลิน ให้พวกเรากำหนดเงื่อนไขกันไว้ก่อน ความจริงสองวันนี้ก็มีคนมาเลียบๆ เคียงๆ ถามอยู่เหมือนกัน แต่พวกเราก็บ่ายเบี่ยงให้กลับไปหมด"

ซ่งชิงเฟิงเดินไปที่ทำการหน่วยผลิตเพื่อโทรศัพท์หาหวางซุ่น บอกว่าวันหน้าหากมีธุระอะไรให้โทรมาที่เบอร์นี้ได้ จากนั้นเขาก็ตรวจดูบัญชีของโรงงานอีกรอบ แล้วเดินตรวจดูความเรียบร้อย ทุกอย่างยังดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีปัญหาอะไร เขาจึงเตรียมตัวกลับบ้าน เดินทางรอนแรมมาหลายวัน ตัวเขาก็เหนื่อยล้า อยากกลับไปพักผ่อนให้เต็มอิ่ม

"ปัญญาชนซ่ง เดี๋ยวก่อนจ้ะ" เถียนชุ่ยชุ่ยวิ่งตามออกมา

ซ่งชิงเฟิงชะงักฝีเท้า

"ปัญญาชนซ่ง ฉันได้ยินมาว่าที่บ้านคุณยังมีพวกตำราเรียน ม.ต้น ม.ปลาย อยู่ ฉะ…ฉันขอยืมมาอ่านหน่อยได้ไหมจ๊ะ"

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว "พี่สะใภ้เถียน จะยืมไปให้ลูกเหรอครับ"

เถียนชุ่ยชุ่ยหน้าแดงก่ำ ตอบด้วยความกระดากอาย "มะ…ไม่ใช่จ้ะ ฉันอยากอ่านเอง อยากหาความรู้ใส่ตัวเพิ่มน่ะ"

หลังจากทำงานในโรงงานมาได้สองสามเดือน เถียนชุ่ยชุ่ยก็พอมองออกว่าปัญญาชนซ่งคนนี้ชอบคนที่ทำงานเป็นและมีความรู้ ดูสิ หัวหน้ากลุ่มที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเมื่อเร็วๆ นี้ อย่างน้อยก็ต้องจบ ม.ต้น กันทั้งนั้น

วันข้างหน้ายังจะต้องเปิดรับคนงานจากหน่วยผลิตอื่นอีก คนที่รับเข้ามาต้องมีความสามารถแน่ เถียนชุ่ยชุ่ยจึงอยากเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมไว้บ้าง เพื่อไม่ให้ถูกคนอื่นมาแย่งตำแหน่งไปในภายหลัง

ซ่งชิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่าคนที่คิดถึงเรื่องนี้ได้เป็นคนแรกกลับเป็นเถียนชุ่ยชุ่ย

เขามองเถียนชุ่ยชุ่ยด้วยสายตาชื่นชม สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าชายหรือหญิง ขอแค่มีความใฝ่รู้และมุ่งมั่น เขาก็พร้อมจะให้โอกาสเสมอ

"ได้สิครับ ตอนนี้ไปเอาที่บ้านผมได้เลย เหยาเหยาอยู่ที่บ้าน"

"ขอบคุณมากนะจ๊ะปัญญาชนซ่ง ตะ…แต่ว่า หนังสือพวกนี้ คนอื่นขอดูด้วยได้ไหมจ๊ะ พี่สะใภ้หวางที่อยู่ข้างบ้านกับผัวเขาก็อยากให้ฉันช่วยสอนหนังสือให้เหมือนกัน"

ทำแบบนี้ หากคราวหน้าโรงงานเปิดรับคนงานอีก พี่สะใภ้หวางก็จะได้เข้าไปทำงานได้ แล้วผัวเขาก็เหมือนกัน ถ้ารู้หนังสือขึ้นมา วันข้างหน้าหากมีการเลื่อนตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มก็อาจมีลุ้นกับเขาบ้าง

ซ่งชิงเฟิงถามขึ้น "…ในหมู่บ้านมีคนที่อยากเรียนอ่านเขียนกันเยอะไหมครับ"

เถียนชุ่ยชุ่ยตอบ "เยอะเลยจ้ะ สองสามวันนี้พวกคนหนุ่มสาวในโรงงานต่างก็นึกเสียดายกันทั้งนั้นว่าตอนนั้นทำไมถึงไม่ยอมเรียนต่ออีกสักสองสามปี"

ทว่าในความเป็นจริง ครอบครัวที่มีปัญญาส่งเสียลูกหลานให้เรียนหนังสือจนจบนั้นมีน้อยจนนับหัวได้ แค่เรียนจบประถมก็นับว่าเก่งมากแล้ว

ซ่งชิงเฟิงนิ่งคิดอย่างครุ่นคิด

วันรุ่งขึ้น ระหว่างการประชุมร่วมกับพวกกรรมการหน่วยผลิต ซ่งชิงเฟิงจึงเสนอเรื่องการเปิดชั้นเรียนขจัดความไม่รู้หนังสือและชั้นเรียนยกระดับความรู้ขึ้นมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง