บทที่ 90 รวบรวมตำราเรียนมัธยมปลาย

เพื่อแสดงความขอบคุณต่อซ่งชิงเฟิง อาจารย์หลี่ไม่เพียงมอบสมุดบันทึกที่รวบรวมข้อคิดและประสบการณ์การวิจัยผลผลิตพืชผลทางการเกษตรตลอดหลายปีของตนเองให้เท่านั้น แต่ยังรับปากกับซ่งชิงเฟิงว่า เมื่อถึงฤดูไถหว่านช่วงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เขาจะเดินทางไปยังหน่วยผลิตหลางซานด้วยตัวเองเพื่อชี้แนะเทคนิคการปลูกพืชแซมให้

"อาจารย์หลี่ครับ ขอบพระคุณมากสำหรับสมุดบันทึกครับ"

อาจารย์หลี่เดินมาส่งเขาที่หน้าประตูด้วยตัวเอง "ไม่ต้องขอบคุณแล้ว ขอบอกขอบใจกันไปมา เดี๋ยวจะไม่จบไม่สิ้นเสียที"

หลี่จี้หมิงอุ้มลูกชายวิ่งตามออกมา แล้วยัดถุงสิ่งของใบหนึ่งใส่มือซ่งชิงเฟิง "สหายซ่ง ของพวกนี้รับไว้เถอะครับ"

ซ่งชิงเฟิงรีบปฏิเสธ เขาเพิ่งรับของขวัญจากบ้านนี้ไปหมาดๆ จะรับรอบที่สองได้อย่างไร

"สหายซ่ง ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอกครับ เป็นพวกของกินที่เสี่ยวเยี่ยนบ้านผมทำไว้ ให้คุณพกไปกินระหว่างทาง"

เมื่อครู่พวกเขาได้ยินว่าซ่งชิงเฟิงต้องขึ้นรถไฟกลับแต่เช้าตรู่วันพรุ่งนี้ ย่อมไม่มีเวลาเตรียมเสบียงเองแน่ ดังนั้นพอกินข้าวเสร็จ ระหว่างที่ซ่งชิงเฟิงกำลังนั่งคุยกับอาจารย์หลี่ เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนจึงรีบทำของกินที่พกพาสะดวกเตรียมไว้ให้เขา

พอได้ยินว่าเป็นเพียงของกิน ซ่งชิงเฟิงจึงยอมรับไว้

"ขอบคุณมากครับ"

"โต้วโต้ว บอกลาคุณอาสิลูก"

เด็กน้อยในอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อโบกมือให้ซ่งชิงเฟิงอย่างว่าง่าย พลางเอ่ยเสียงเจื้อยแจ๋ว "คุณอา ลาก่อนครับ"

ซ่งชิงเฟิงกุมมือน้อยๆ ของเขาไว้แล้วโยกเบาๆ "ลาก่อนนะโต้วโต้ว"

…

หลังจากออกมาจากบ้านของอาจารย์หลี่ ซ่งชิงเฟิงก็มุ่งหน้าไปสถานีรถไฟเพื่อซื้อตั๋วสำหรับวันพรุ่งนี้ก่อน จากนั้นจึงแวะไปสหกรณ์เพื่อซื้อของทันสมัยในเมืองเอกกลับไปฝากคนในครอบครัว แล้วจึงกลับไปพักผ่อนที่เกสต์เฮาส์

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซ่งชิงเฟิงก็ขึ้นรถไฟมุ่งหน้าไปยังเมืองอันโจว

การเดินทางราบรื่นไร้อุปสรรค เมื่อมาถึงเมืองอันโจว เขายกนาฬิกาขึ้นดู พบว่ายังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าจะเที่ยง จึงเปิดห้องพักที่เกสต์เฮาส์เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นค่อยถือข้าวของมุ่งหน้าไปยังกองรถขนส่งเพื่อหาหวางซุ่น

เขาติดต่อกับหวางซุ่นอยู่เรื่อยๆ ทว่าส่วนใหญ่จะเป็นการโทรศัพท์คุยกัน คราวนี้มีโอกาสเข้าเมืองมา ทั้งยังมีเวลาเหลือ จึงตั้งใจจะชวนหวางซุ่นไปกินข้าวเพื่อกระชับมิตรเสียหน่อย

วันนี้หวางซุ่นไม่มีคิวออกรถ พอเห็นซ่งชิงเฟิงก็ประหลาดใจระคนยินดี

"พี่ซ่ง ทำไมพี่มาได้ล่ะเนี่ย"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางบอก "พอดีมาทำธุระแถวนี้ เลยแวะมาหานาย มีเวลาไหม เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกัน"

"มีครับ เดี๋ยวผมไปบอกหัวหน้าก่อน พี่ซ่งรอผมห้านาทีนะ"

หวางซุ่นแวะไปแจ้งหัวหน้าแล้วตามซ่งชิงเฟิงไปยังร้านอาหารของรัฐที่อยู่ใกล้ๆ

ซ่งชิงเฟิงสั่งกับข้าวสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง พร้อมด้วยข้าวสวยชามใหญ่สองชาม

"พี่ซ่ง ไม่ต้องกินหรูขนาดนี้ก็ได้ครับ"

กับข้าวสี่อย่าง มีเนื้อไปเสียสามอย่างแล้ว

"นานๆ จะได้กินข้าวด้วยกันสักมื้อ ไม่ต้องประหยัดหรอกน่า อีกอย่างพี่ซ่งของนายตอนนี้ เลี้ยงข้าวนายมื้อหนึ่งสบายๆ อยู่แล้ว มาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ กินเยอะๆ"

รู้จักกันมานาน หวางซุ่นย่อมรู้ว่าซ่งชิงเฟิงเป็นคนเช่นไร จึงไม่เกรงใจอีก หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มลงมือกิน ทั้งสองคนกวาดกับข้าวสามอย่างน้ำแกงหนึ่งอย่างจนเกลี้ยงชาม

"พี่ซ่ง พี่รีบกลับบ้านไหม ถ้าไม่รีบ แวะไปนั่งเล่นที่บ้านผมก่อนสิ พอดีชุดหนังสือที่พี่ฝากผมหาคราวก่อน ผมหาได้แล้วนะ"

"ได้สิ งั้นไปนั่งเล่นที่บ้านนายกัน"

ก่อนหน้านี้ซ่งชิงเฟิงเคยฝากให้หวางซุ่นช่วยหา "ชุดหนังสือเรียนรู้คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีด้วยตนเอง" หวางซุ่นหามาได้สามเล่ม แต่ยังได้ไม่ครบชุดเสียที

"คราวนี้ผมโชคดี ได้มาครบชุดเลย เป็นของเด็กมัธยมปลายที่เพิ่งจบไปเมื่อปีกลาย เขาไม่เอาแล้ว บอกว่าไม่มีประโยชน์อะไรอีก"

ซ่งชิงเฟิงพลิกดู หนังสือสะอาดเอี่ยม เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเดิมแทบไม่ได้เปิดอ่าน

"นายยังหาได้อีกไหม"

หวางซุ่น "พี่ซ่ง พี่จะเอาชุดหนังสือนี้ไปทำอะไรนักหนา ที่บ้านพี่ก็ไม่มีใครเรียนหนังสืออยู่นี่ครับ"

แถมยังต้องการเยอะขนาดนั้นอีก

"ฉันกับพี่สะใภ้นายชอบอ่านหนังสือน่ะ แล้วก็น้องเมียฉันอีกคน เขาก็รักการเรียน แถวบ้านพวกเรามีเอกสารพวกนี้น้อย ก็เลยคิดว่าอยากเตรียมไว้สักสองสามชุด ใครอยากอ่านก็จะได้อ่าน"

หวางซุ่นมองด้วยความเลื่อมใส เรื่องเรียนเขาไม่เอาไหนจริงๆ ทู่ซี้เรียนจนจบมัธยมต้นก็ไม่คิดจะเรียนต่อแล้ว ในชีวิตนี้เขาชื่นชมคนเรียนเก่งและรักการอ่านหนังสือที่สุด

"งั้นพี่รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวผมลองไปถามเด็กคนนั้นดูให้อีกที เผื่อว่าพวกเพื่อนๆ ที่เขารู้จักจะมีเหลืออยู่ เขาอยู่แถวบ้านผมนี่เอง ใกล้แค่นี้"

ซ่งชิงเฟิงลุกขึ้นตาม "งั้นฉันไปด้วยแล้วกัน"

หวางซุ่นล็อกประตูแล้วพาซ่งชิงเฟิงเดินออกไป

บ้านของเด็กคนนั้นอยู่ใกล้จริงๆ เดินไปแค่ห้านาทีก็ถึง

หวางซุ่นแจ้งจุดประสงค์ที่มาให้ทราบ

คนผู้นั้นจึงบอกว่า "ชุดนั้นหมดแล้วครับ แต่ว่าผมยังมีตำราเรียนมัธยมปลายเล่มอื่นอยู่อีก คุณจะเอาไหมล่ะ"

อย่างไรเสียตอนนี้ก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ เก็บหนังสือพวกนี้ไว้ก็ไร้ประโยชน์ สู้ขายเอาเงินดีกว่า อีกอย่าง ต่อให้เปิดสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้จริง ด้วยผลการเรียนอย่างเขา ก็คงสอบไม่ติดอยู่ดี

แน่นอนว่าซ่งชิงเฟิงย่อมต้องการ เขาไม่เพียงแต่ซื้อตำราเรียนมัธยมปลายทั้งหมดของเด็กคนนั้นเท่านั้น แม้กระทั่งข้อสอบที่โรงเรียนแจกมา เขาก็เหมากลับไปด้วย

สมัยเรียนเด็กคนนี้น่าจะเป็นพวกเรียนไม่เอาไหน เพราะไม่ว่าจะเป็นตำราเรียนหรือข้อสอบ ต่างก็สะอาดเอี่ยม ไม่มีร่องรอยการขีดเขียนใช้งานเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าซ่งชิงเฟิงจ่ายเงินอย่างใจกว้าง ชายคนนั้นก็กลอกตาไปมาแล้วพูดขึ้น "ลูกพี่ลูกน้องผมก็มีชุดหนึ่งเหมือนกัน คุณจะเอาด้วยไหม"

ซ่งชิงเฟิงดีใจ ทว่าสีหน้ายังคงเรียบเฉย "สภาพใหม่สักแปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนของนายไหมล่ะ ถ้าเก่าหรือขาดเกินไปฉันก็ไม่เอาหรอกนะ"

"ของลูกพี่ลูกน้องผมใหม่กว่าของผมอีก เขาไม่เคยแตะเลยด้วยซ้ำ"

ด้วยเหตุนี้ การมาหาหวางซุ่นในครั้งนี้ ตอนขากลับซ่งชิงเฟิงจึงไม่เพียงแต่ได้ "ชุดหนังสือเรียนรู้คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีด้วยตนเอง" เพิ่มมาอีกสองชุดเท่านั้น แต่ยังได้ตำราเรียนมัธยมปลายสภาพใหม่เอี่ยมเพิ่มมาอีกสองชุดด้วย

หวางซุ่นยืนมองตาค้าง "พี่ซ่ง พี่เตรียมไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ จะใช้หมดเหรอครับ"

ซ่งชิงเฟิงพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "อีกไม่นานก็ได้ใช้แล้วล่ะ ถ้าหลังจากนี้ยังมีอีก นายช่วยหาเก็บไว้ให้ฉันเรื่อยๆ เลยนะ ฉันรับหมด"

ตอนนี้เข้าเดือนธันวาคมแล้ว อีกไม่นานก็จะขึ้นปีใหม่ตามปฏิทินสุริยคติ ปี 1977 กำลังจะมาถึง และพอถึงเดือนตุลาคม ประกาศเรื่องที่รัฐฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะออกมา ถึงตอนนั้นหนังสือเหล่านี้จะกลายเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ก็แย่งกันชิง จนต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

การที่เขาซื้อหนังสือมามากมายขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เตรียมไว้ให้สองพี่น้องลู่เหยาเท่านั้น แต่ยังเตรียมไว้ให้หลิวจวินด้วย

ในฐานะปัญญาชนรุ่นพี่ หลิวจวินเคยปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี หลังจากเข้ามาทำงานในโรงงานก็ทุ่มเทและขยันขันแข็งมาก ซ่งชิงเฟิงจึงไม่คิดจะตระหนี่ในการมอบรางวัลให้แก่หลิวจวิน

เมื่อข่าวเรื่องการฟื้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยประกาศออกมา หนังสือชุดนี้ย่อมเป็นรางวัลที่ดีที่สุด ส่วนคนอื่นๆ ที่ปฏิบัติตัวดี เขาก็สามารถหยิบยื่นโอกาสนี้ให้ได้เช่นกัน

ก่อนจะจากไป ซ่งชิงเฟิงก็ยื่นของที่เตรียมไว้ให้แก่หวางซุ่น

เมื่อหวางซุ่นเห็นว่าเป็นบุหรี่ต้าเฉียนเหมินกับมอลต์สกัด ก็รีบดันกลับไปทันที

"พี่ซ่ง ของพวกนี้มีค่าเกินไป พี่เอากลับไปให้คนที่บ้านเถอะครับ"

"รับไว้เถอะ นี่ก็เป็นของที่คนอื่นให้ฉันมาเหมือนกัน อย่างมากฉันก็แค่เอาของคนอื่นมาส่งต่อ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ ไม่จำเป็นต้องผลักกันไปผลักกันมาหรอก ปกติเวลาฉันเอ่ยปากไหว้วานอะไรนาย ฉันก็ไม่เคยเกรงใจ นายก็ไม่ต้องเกรงใจฉันเหมือนกัน"

"งั้น… ขอบคุณมากครับพี่ซ่ง"

"ไม่ต้องเกรงใจ เออ จริงสิ ถ้าฉันอยากส่งคนมาฝึกหัดขับรถที่นี่ พอจะสะดวกไหม"

หวางซุ่นชะงักไป "พี่ซ่ง พี่จะหัดขับรถเหรอครับ"

"ไม่ใช่ฉันหรอก ฉันกะว่าจะส่งคนในหน่วยผลิตของพวกเรามาหัดขับรถสักสองคน ค่าใช้จ่ายเท่าไรก็ว่าไปตามนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่ากองรถขนส่งของพวกนายรับเด็กฝึกงานไหม"

เรื่องรับน่ะรับอยู่แล้ว อาจารย์ของหวางซุ่นเองก็สอนลูกศิษย์อยู่เหมือนกัน

"ไว้ผมไปถามอาจารย์ให้ครับ ถ้าอาจารย์ตกลง ผมจะโทรศัพท์ไปหาพี่หู่ ให้พี่หู่ส่งข่าวไปบอกพี่อีกที"

ซ่งชิงเฟิงตบไหล่เขาเบาๆ "ได้เลย"

เฮ้อ สุดท้ายก็ต้องติดโทรศัพท์จริงๆ สินะ ไม่อย่างนั้นจะติดต่ออะไรกันแต่ละทีก็ไม่สะดวกเลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง