บทที่ 89 ต้นสายปลายเหตุของการถูกลักพาตัว

ซ่งชิงเฟิงเอ่ยขอบคุณพนักงาน แล้วหิ้วของฝากกลับเข้าห้องพัก

สามีภรรยาคู่นี้ทุ่มทุนไม่น้อย มอลต์สกัดรสช็อกโกแลตสองกระป๋อง เหล้าสองขวด แถมยังมีบุหรี่ต้าเฉียนเหมินอีกสองแถว จัดเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ทีเดียว

เดิมทีในวันรุ่งขึ้น ซ่งชิงเฟิงตั้งใจจะแวะไปดูที่บ้านของอาจารย์หลี่สักหน่อยว่าพอจะช่วยอะไรได้บ้าง หากอาจารย์หลี่ไม่ว่างและไม่ต้องการความช่วยเหลือ เขาก็กะว่าจะเดินทางกลับก่อน

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายฝากข้อความไว้ว่าจะมาหา เขาก็ต้องรออยู่ที่เกสต์เฮาส์

วันถัดมา พอเวลาผ่านสิบโมงเช้าไปไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นหน้าห้องของซ่งชิงเฟิง

ซ่งชิงเฟิงที่กำลังเอนหลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียง พอได้ยินเสียงเคาะจึงลุกไปเปิดประตู ด้านนอกเป็นคู่สามีภรรยาหนุ่มสาว ฝ่ายหญิงยังอุ้มเด็กคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน

เมื่อเห็นหน้าฝ่ายชายชัดเจน ซ่งชิงเฟิงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดไปเอง

"คุณคือ… ลูกชายของอาจารย์หลี่ใช่ไหมครับ"

ชายคนนั้น ซึ่งก็คือหลี่จี้หมิง ยิ้มกว้างพลางยื่นมือมาจับมือซ่งชิงเฟิง "ผมเองครับ สหายซ่งชิงเฟิง ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเรื่องราวมันจะบังเอิญขนาดนี้ ขอบคุณมากจริงๆ นะครับที่คุณช่วยลูกชายผมไว้"

ซ่งชิงเฟิงกระจ่างแจ้ง ที่แท้เขาก็ไม่ได้เข้าใจผิด เป็นพ่อแม่ของเด็กที่ได้รับการช่วยเหลือจริงๆ เพียงแต่บังเอิญเหลือเกินที่คนคนนี้ดันเป็นลูกชายของอาจารย์หลี่ วันนั้นที่บ้านอาจารย์หลี่ พวกเขาเคยเห็นหน้าค่าตากันแวบหนึ่ง

"รีบเข้ามาข้างในก่อนครับ เชิญเลย" ซ่งชิงเฟิงเชื้อเชิญทั้งคู่เข้าห้อง

"ห้องค่อนข้างเล็ก ตามสบายเลยนะครับ"

เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนอุ้มเด็กนั่งลงบนเก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้อง

"สหายซ่ง ขอบคุณมากนะคะที่วันนั้นช่วยลูกชายฉันไว้ ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง" เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

เด็กน้อยนั่งอยู่อย่างว่าง่ายในอ้อมกอดของแม่ คล้ายจะรับรู้ถึงความโศกเศร้าของผู้เป็นแม่ จึงยื่นมือน้อยๆ ไปลูบหน้าแม่ราวกับกำลังปลอบโยน

หลี่จี้หมิงตบไหล่ภรรยาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกับซ่งชิงเฟิงด้วยความจริงใจ "สหายซ่ง วันนั้นที่บ้าน พ่อผมเสียมารยาทกับคุณไป ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ"

ซ่งชิงเฟิงโบกมือปฏิเสธ อีกฝ่ายทำลูกหาย ย่อมต้องร้อนใจเป็นธรรมดา ไม่นับว่าเสียมารยาทอะไรสักนิด

"ใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยทั้งนั้นครับ คนค้ามนุษย์ถูกจับได้ เด็กปลอดภัยก็ดีแล้วครับ"

พอพูดถึงคนค้ามนุษย์ สีหน้าของสองสามีภรรยาก็ดูอึดอัดขึ้นมาทันที

แววตาของซ่งชิงเฟิงไหววูบ หรือว่าเรื่องนี้จะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอีก

ทว่าพวกเขาไม่ได้สนิทสนมกัน เขาจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ

"สหายซ่ง พอรู้ว่าคุณเป็นคนช่วยโต้วโต้วไว้ พ่อผมก็อยากเชิญคุณไปเป็นแขกที่บ้านมาก จะได้ขอบคุณคุณอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาไหมครับ"

ซ่งชิงเฟิง "…"

เด็กคนนี้ชื่อโต้วโต้วจริงๆ ด้วยหรือนี่? คงไม่ใช่คนกันเองก่อเรื่องหรอกนะ?

เขาพิจารณาเสิ่นเสี่ยวเยี่ยนอย่างละเอียดอีกครั้ง โครงหน้าและคิ้วตาของหญิงคนเมื่อวันนั้นมีส่วนคล้ายคลึงกับเธออยู่หลายส่วนจริงๆ

ซ่งชิงเฟิงมีเรื่องอยากขอคำปรึกษาจากอาจารย์หลี่อยู่พอดี จึงไม่ได้ปฏิเสธคำเชิญอันกระตือรือร้นของหลี่จี้หมิง

ระหว่างทาง ซ่งชิงเฟิงเอ่ยถามถึงอาการของเด็กขึ้นมา "เด็กไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ? ตอนนั้นแกโดนป้อนยา เอาแต่หลับไม่ยอมตื่นเลย"

หลี่จี้หมิงตอบ "เด็กไม่เป็นไรแล้วครับ พาไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว หมอบอกว่าปริมาณยาไม่ได้มาก จะไม่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพของเด็กครับ"

"แบบนั้นก็ดีแล้วครับ"

ซ่งชิงเฟิงลอบสังเกตสีหน้าของเสิ่นเสี่ยวเยี่ยนอยู่ตลอด พบว่าทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องเด็กถูกขโมยไป สีหน้าของเธอจะดูแปลกไป คล้ายโศกเศร้า คล้ายเสียใจ แต่กลับไม่มีความเคียดแค้นชิงชังอยู่เลย

เธอไม่โกรธแค้นคนที่ขโมยลูกของตัวเองไปเลยอย่างนั้นหรือ?

ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นคนคุ้นเคยกันจริงๆ และคนคนนี้น่าจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเธอด้วย

หลี่จื้อหย่วนรอซ่งชิงเฟิงอยู่ที่บ้านนานแล้ว พอเขามาถึงก็กล่าวขอบคุณยกใหญ่

"เสี่ยวซ่ง ครั้งนี้ต้องขอบใจเธอจริงๆ นะ ถ้าไม่ได้เธอ หลานชายตัวน้อยของฉันก็คง… ช่างเถอะๆ ไม่พูดถึงแล้ว บุญคุณครั้งนี้ฉันจะจำไว้ ต่อไปหากมีเรื่องอะไรที่พอจะช่วยได้ เธอเอ่ยปากมาได้เลย ฉันไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน"

"อาจารย์หลี่ คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ ใครมาเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยทั้งนั้น ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงครับว่าคนที่ช่วยคือผม?"

เขาเพียงแค่ทิ้งข้อมูลติดต่อไว้กับพนักงานประจำตู้โดยสาร แต่คนที่ชื่อซ่งชิงเฟิงก็คงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวนี่นา

"ลูกชายฉันไปขอข้อมูลติดต่อของเธอมาจากพนักงานรถไฟน่ะสิ พอฉันเห็นชื่อ แล้วดูเวลาเข้า ก็คิดว่าต้องเป็นเธอแน่ๆ ไม่อย่างนั้นมันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง พอนึกขึ้นได้ว่าเธอบอกฉันว่าพักอยู่ที่เกสต์เฮาส์แถวถนนวั่งเจียง ฉันก็เลยให้ลูกชายไปตามหาเธอไงล่ะ"

"อาจารย์หลี่ แล้วเรื่องหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้างครับ? คนค้ามนุษย์คนนั้นพูดอะไรบ้างไหม?"

เสิ่นเสี่ยวเยี่ยนที่เงียบมาตลอดทางจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น "พ่อคะ เดี๋ยวฉันไปดูในครัวก่อนนะคะว่าเตรียมกับข้าวไปถึงไหนแล้ว"

อาจารย์หลี่มีสีหน้าเรียบเฉย "อืม ไปเถอะ"

เด็กน้อยเริ่มหาวหวอดๆ แล้ว หลี่จี้หมิงจึงอุ้มลูกเข้าไปนอนข้างใน ปล่อยพื้นที่ให้ซ่งชิงเฟิงกับอาจารย์หลี่คุยกัน

ซ่งชิงเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก "อาจารย์หลี่ ผมไม่ควรถามเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?"

อาจารย์หลี่โบกมือพลางถอนหายใจยาว "พูดไปแล้วก็เป็นเรื่องอัปยศของตระกูลแท้ๆ ที่จริงคนที่อุ้มเด็กไปก็คือป้าแท้ๆ ของเด็ก เป็นพี่สาวร่วมอุทรของลูกสะใภ้ฉันเอง"

ที่แท้เมื่อก่อนบ้านสกุลเสิ่นมีลูกสาวสองคน เพราะนโยบายลงชนบท พ่อแม่จึงจำต้องให้พี่สาวคนโตไปลงชนบท แต่พี่สาวกลับใช้ชีวิตในชนบทอย่างยากลำบาก ถูกบีบให้แต่งงานกับลูกชายของเลขาพรรคประจำหน่วยผลิต ทั้งยังถูกครอบครัวฝั่งสามีทุบตีด่าทอ ทรมานเสียจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน

ส่วนลูกสาวคนเล็กได้อยู่ต่อในเมือง จนโชคชะตานำพาให้มารู้จักและแต่งงานกับหลี่จี้หมิงที่ตอนนั้นถูกส่งไปช่วยราชการที่นั่น หลังแต่งงานก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขพร้อมหน้า

ลูกสาวคนโตทนรับการทารุณของครอบครัวสามีไม่ไหว จึงส่งข่าวมาขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ พ่อแม่สกุลเสิ่นเองก็ไร้หนทางที่ดีกว่านี้ ทำได้เพียงส่งเงินไปให้ลูกสาวคนโต หวังว่าครอบครัวสามีจะเห็นแก่เงินทองแล้วยอมปล่อยให้เธอมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นบ้าง

พอได้เงินไป ทางบ้านสามีก็ปฏิบัติต่อลูกสาวคนโตของบ้านสกุลเสิ่นดีขึ้นบ้าง ทว่าก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น อีกทั้งเพราะเธอคลอดลูกสาวติดต่อกันถึงสามคน ความเป็นอยู่ของเธอจึงยังคงย่ำแย่เหมือนเดิม

ครั้งนี้พี่สาวคนโตถูกบีบให้กลับมาเอาเงินที่บ้านเดิม ไม่อย่างนั้นครอบครัวสามีจะเอาลูกสาวทั้งสามคนของเธอไปยกให้คนอื่น

หลังจากพี่สาวคนโตกลับมา พอได้เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของน้องสาว เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับชีวิตของตนเอง ในใจย่อมเกิดความรู้สึกไม่เป็นธรรม พอเห็นโต้วโต้วหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ผนวกกับที่ตัวเองไม่มีลูกชาย จึงเกิดความคิดชั่ววูบ แอบอุ้มเด็กหนีไป

"หล่อนก็ฉลาดไม่เบา ไปหาคนมาออกจดหมายแนะนำตัวให้ ทั้งยังอาศัยตัวตนของคนอื่นมาซื้อตั๋วรถไฟ กะว่าจะหนีขึ้นเหนือไปกบดานสักพัก พอกระแสเรื่องซาลงค่อยกลับไปที่ที่ลงชนบท ใครจะไปนึกว่าจะมาเจอเธอเข้า แถมยังถูกเธอจับพิรุธได้อีก เสี่ยวซ่งเอ๋ย ครั้งนี้ต้องขอบใจเธอจริงๆ นะ"

ซ่งชิงเฟิงฟังแล้วถึงกับพูดไม่ออก ตัวเองชีวิตไม่ดี ก็เลยจะขโมยลูกของน้องสาวไป เพื่อให้น้องสาวกับครอบครัวต้องจมอยู่กับความทุกข์ทรมานอย่างนั้นหรือ

"แล้วเรื่องนี้พวกคุณวางแผนจะจัดการยังไงต่อครับ"

หากเป็นกรณีเช่นนี้ เกรงว่าอาจารย์หลี่เองก็คงไม่อาจยืนกรานให้ตำรวจดำเนินคดีจับคนเข้าคุกได้

แล้วก็เป็นไปตามคาด อาจารย์หลี่เอ่ยขึ้นว่า "ทางครอบครัวฝั่งนั้นมาขอโทษถึงบ้านด้วยตัวเอง ร้องขอให้ฉันปล่อยลูกสาวคนโตของพวกเขาไป ลูกสะใภ้ฉันก็ช่วยขอร้องอีกคน เรื่องนี้เลยทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย ถือเสียว่านับจากนี้ไม่มีญาติคนนี้อีก"

พูดจบ อาจารย์หลี่ก็ถอนหายใจออกมาอีกคำรบหนึ่ง "ความอัปยศของตระกูลแท้ๆ ช่างเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เสี่ยวซ่ง เธอรอเดี๋ยวนะ"

อาจารย์หลี่ลุกขึ้นเดินเข้าห้องไป ไม่นานก็เดินกลับออกมาพร้อมยื่นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งให้ซ่งชิงเฟิง

"นี่คือข้อคิดและประสบการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมาของฉัน น่าจะมีประโยชน์กับเธอบ้าง เอาไปเถอะ ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ จะโทรศัพท์หรือเขียนจดหมายมาหาฉันก็ได้"

ซ่งชิงเฟิงรู้สึกราวกับได้สมบัติล้ำค่า นี่คือความรู้และข้อคิดเรื่องการเกษตรตลอดหลายสิบปีของอาจารย์หลี่เชียวนะ เป็นของที่หาซื้อไม่ได้จากที่ไหนอย่างแน่นอน!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง