บทที่ 88 เหตุฉุกเฉินกะทันหัน

“สหายตำรวจรถไฟ ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นพวกค้ามนุษย์แน่ๆ พวกคุณต้องจับตัวไว้ให้ได้นะ อย่าปล่อยให้หนีรอดไปได้ล่ะ”

“ใช่ จะปล่อยให้หนีไปไม่ได้เด็ดขาด ไอ้พวกค้ามนุษย์เวรตะไล ชาติชั่วขอให้ไม่มีคนสืบสกุล จับได้ต้องเอาไปยิงเป้าให้หมด!”

ผู้คนรอบข้างต่างพากันเดือดดาล

“ฉันไม่ใช่คนค้ามนุษย์นะ เด็กคนนี้เป็นลูกฉันจริงๆ เป็นลูกชายฉันชื่อโต้วโต้ว ปีนี้สองขวบครึ่ง ฉันพาลูกมาเยี่ยมญาติ ตอนนี้กำลังจะพากลับบ้าน ฉันไม่ได้ค้ามนุษย์จริงๆ นะ”

แม้เธอจะพูดจาดูเป็นเรื่องเป็นราวเพียงใด ก็ไม่มีใครเชื่อ ทุกคนต่างคะยั้นคะยอให้ตำรวจรถไฟควบคุมตัวเธอไว้ให้ดี

เรื่องพรรค์นี้ตามปกติย่อมเชื่อไว้ก่อน ต่อให้มีความเป็นไปได้เพียงหนึ่งในหมื่น ตำรวจรถไฟก็ไม่มีทางปล่อยตัวไปเด็ดขาด หากจับผิดคน อย่างมากก็แค่ขอโทษขอโพย แต่หากปล่อยคนร้ายไป สิ่งที่พังทลายย่อมเป็นครอบครัวหนึ่งทั้งครอบครัว

ซ่งชิงเฟิงอุ้มเด็กเดินตามตำรวจรถไฟไป โดยไม่ลืมหยิบห่อสัมภาระของตนไปด้วย จะได้ไม่ถูกใครมือไวฉวยเอาไป

เขาให้ความร่วมมือทำบันทึกปากคำ พร้อมทั้งลงชื่อและที่อยู่ติดต่อไว้แล้วจึงออกมา สหายตำรวจรถไฟบอกว่าหากตามหาพ่อแม่ของเด็กพบแล้วจะติดต่อกลับไป

ความจริงซ่งชิงเฟิงไม่ได้คิดจะทิ้งที่อยู่ติดต่อไว้ เขาช่วยเด็กคนนี้ไม่ได้หวังให้พ่อแม่เด็กมาซาบซึ้งบุญคุณ แต่ในเมื่อตำรวจขอให้ลงไว้ เขาก็ลงทะเบียนให้เรียบร้อย

การเดินทางช่วงครึ่งหลังเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ตอนที่ซ่งชิงเฟิงมาถึงเมืองเอก เขาไม่ได้ไปเยี่ยมอาจารย์หลี่ในทันที แต่หาเกสต์เฮาส์เปิดห้องพักผ่อนก่อน ตลอดวันหนึ่งกับอีกคืนหนึ่งบนรถไฟ เขาแทบไม่ได้นอนหลับเต็มตาเลย

พอนอนเต็มอิ่มแล้ว ซ่งชิงเฟิงก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำสาธารณะ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน แล้วไปเดินดูของที่ห้างสรรพสินค้าประจำเมืองเอกรอบหนึ่ง ซื้อของขวัญติดไม้ติดมือแล้วจึงเดินทางไปหา

ตอนที่หลี่จื้อหยวนจากมาคราวนั้นได้ทิ้งที่อยู่ไว้ให้ ซ่งชิงเฟิงเอ่ยถามทางผู้คนไปเรื่อยๆ ก็หาบ้านพักอาจารย์มหาวิทยาลัยเกษตรกรรมพบจนได้

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ไม่ต้องทำงาน หลี่จื้อหยวนจึงอยู่บ้าน

พอเห็นซ่งชิงเฟิง หลี่จื้อหยวนก็ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ซ่งชิงเฟิงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์หลี่ ผมแวะมาเยี่ยมครับ”

“สหายรุ่นเยาว์มาได้อย่างไร อย่าบอกนะว่าตั้งใจมาเยี่ยมฉันโดยเฉพาะ”

จากเมืองอันโจวมาเมืองเอกต้องใช้เวลาวันหนึ่งกับอีกคืนหนึ่ง จากเมืองอันโจวไปหน่วยผลิตหลางซานก็ต้องใช้เวลาอีกวัน ซ่งชิงเฟิงคงไม่ลำบากเดินทางมาไกลขนาดนี้เพียงเพื่อจะมาเยี่ยมเขาแน่

“มีเรื่องมาขอความช่วยเหลือใช่ไหมล่ะ” อาจารย์หลี่เอ่ยยิ้มๆ

ซ่งชิงเฟิงลูบจมูกตัวเอง พลางเอ่ยอย่างเกรงใจ “ยังคงปิดบังคุณไม่ได้จริงๆ ครับ”

เขาเล่าเรื่องที่ทางหน่วยผลิตเปิดโรงงานแปรรูปให้ฟัง

“ตอนนี้โรงงานของเราขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วครับ ถั่วเหลืองบริเวณรอบๆ เท่าที่รับซื้อได้ก็กว้านซื้อมาหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่พอกับปริมาณที่ต้องใช้ ถั่วเหลืองจากตงเป่ยก็อยู่ไกลเกินไป ค่าขนส่งแพงมาก ไม่คุ้มต้นทุนเลยครับ ผมก็เลยคิดว่าถ้าผลผลิตถั่วเหลืองแถวบ้านเราสูงขึ้นกว่านี้ได้ก็คงดี โรงงานเราจะได้มีวัตถุดิบ แล้วชาวบ้านก็ได้เพิ่มรายได้ ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่ายครับ”

หลี่จื้อหยวนประหลาดใจมาก “นึกไม่ถึงเลยว่าฉันเพิ่งจากมาไม่กี่เดือน เธอจะก่อร่างสร้างโรงงานแบบนี้ขึ้นมาได้ สหายเสี่ยวซ่งไม่เบาเลยนี่”

ซ่งชิงเฟิงรีบโบกมือ “ต่อหน้าคุณ ผมจะไปนับเป็นอะไรได้ครับ ไม่กล้ารับคำชมหรอก ก็เพราะคุณเคยบอกว่าดินที่หน่วยผลิตเราไม่เหมาะกับการปลูกผลไม้เป็นวงกว้าง แล้วผมก็อยากให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ก็เลยลองลุยทำโรงงานนี้ขึ้นมา คราวนี้พอเจอปัญหาที่แก้ไม่ตก ผมก็เลยต้องบากหน้ามาพึ่งคุณ รบกวนคุณช่วยชี้แนะแนวทางให้หน่อยครับ”

หลี่จื้อหยวนจิบชาไปคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “การเพิ่มผลผลิตถั่วเหลืองใช่ว่าจะทำไม่ได้นะ วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือการปลูกพืชแซม ฉันจำได้ว่าแถบพวกเธอมีการปลูกข้าวโพดใช่ไหม”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า นอกจากข้าวแล้ว พืชหลักๆ ก็คือข้าวโพดกับมันเทศ

“ความจริงการปลูกถั่วเหลืองแซมในไร่ข้าวโพดมีข้อดีเยอะมาก ไม่เพียงช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ประโยชน์จากที่ดินและปรับปรุงดิน แต่ยังช่วยเพิ่มผลผลิตได้อีกด้วย…”

พอพูดถึงเรื่องในสายงานเชี่ยวชาญของตน หลี่จื้อหยวนก็เริ่มอธิบายอย่างออกรส

ซ่งชิงเฟิงรีบหยิบสมุดบันทึกออกมาจดอย่างรวดเร็ว ดังคำที่ว่าความจำดีแค่ไหนก็สู้ปลายพู่กันทื่อๆ ไม่ได้ จดเอาไว้ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ลืมหรือจำคลาดเคลื่อน

หลี่จื้อหยวนคุยติดลมอยู่อย่างนั้นกว่าหนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น จึงขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสองลง

หลี่จื้อหยวนลุกไปเปิดประตู คนที่เดินเข้ามาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ดูท่าทางอายุราวสามสิบ สีหน้าดูร้อนรนกระวนกระวาย ทว่าพอเห็นซ่งชิงเฟิงเข้า ก็กลืนคำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับลงไป “พ่อ มีแขกหรือครับ”

หลี่จื้อหยวนพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “ใช่ สหายรุ่นเยาว์น่ะ เดินทางมาไกลเพื่อมาเยี่ยมฉัน แกกลับมาได้ยังไง ไม่ใช่ว่าไปส่งเสี่ยวเยี่ยนกลับบ้านเดิมหรอกหรือ”

ผู้มาใหม่ทำเพียงพยักหน้าให้ซ่งชิงเฟิงพอเป็นพิธี แล้วดึงตัวหลี่จื้อหยวนเข้าห้องไป

ไม่นานก็มีเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจของหลี่จื้อหยวนดังลอดออกมาจากในห้อง “อะไรนะ! เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมแกไม่รีบบอกแต่แรก!”

หลี่จื้อหยวนรีบร้อนเดินออกมา แล้วพูดกับซ่งชิงเฟิงว่า “เสี่ยวซ่ง วันนี้ต้องขอโทษจริงๆ พอดีที่บ้านมีเรื่องด่วน เรื่องของเธอเอาไว้วันหลังพวกเราค่อยมาคุยกันต่อนะ”

ซ่งชิงเฟิงจึงเอ่ยขอตัวอย่างรู้จังหวะ

“ได้ครับ อาจารย์หลี่ คุณไปจัดการธุระก่อนเถอะครับ เรื่องของผมไม่รีบร้อน ผมพักอยู่ที่เกสต์เฮาส์ข้างห้างสรรพสินค้าถนนวั่งเจียง หากมีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ เรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะครับ”

“ขอบใจนะ! เสี่ยวซ่ง ขอโทษด้วยจริงๆ วันนี้ต้อนรับไม่ดีเลย”

“คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ”

…

หลังจากออกมาจากบ้านของอาจารย์หลี่ ซ่งชิงเฟิงก็ไปเดินสำรวจสหกรณ์ ห้างสรรพสินค้า และสถานีอาหารในละแวกใกล้เคียง

สหกรณ์ที่นี่ใหญ่โตกว่าในตำบลของพวกเขามาก ข้าวของก็หลากหลายกว่า แม้แต่เต้าหู้ยี้เขายังเห็นตั้งหลายแบบ ส่วนใหญ่ส่งมาจากเยว่เฉิง เพราะที่นี่อยู่ใกล้กับเยว่เฉิง

เขาซื้อเต้าหู้ยี้แบบที่เฉินหู่ไม่เคยเอามาให้ลองชิมสองขวด ราคาแพงกว่าที่เขาขายให้สหกรณ์อยู่ห้าเหมา ในห้างสรรพสินค้าก็มีวางขาย ทั้งยังมีตราสินค้าจากต่างมณฑลด้วย เขาจึงซื้อมาอีกสองขวด จากนั้นก็ไปยืนสังเกตการณ์ที่สถานีอาหารอยู่ครู่หนึ่ง

ผู้คนในสถานีอาหารพลุกพล่านกว่าในตำบลของพวกเขามาก เขายืนดูอยู่เพียงห้านาที เต้าหู้หนึ่งถาดใหญ่ก็ขายจนหมดเกลี้ยง

เขาลูบคางพลางคิด หากเต้าหู้ของพวกเขาสามารถส่งเข้ามาขายที่นี่ได้ ยอดขายจะต้องดีมากแน่นอน เสียดายที่สถานที่แบบนี้ไม่ใช่ที่ที่ใครนึกอยากจะเข้าก็เข้าได้ อีกทั้งตอนนี้กำลังการผลิตของพวกเขาก็ยังรองรับปริมาณมากขนาดนี้ไม่ไหว

และแน่นอนว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดคือระยะทางที่ไกลเกินไป ขืนขนส่งเต้าหู้มาถึงเมืองเอกก็คงเน่าเสียหมดแล้ว เว้นแต่จะมาเปิดโรงงานสาขาที่นี่

อย่างไรเสียก็คงต้องวิจัยและพัฒนาสินค้าที่เก็บรักษาได้นานและขนส่งสะดวก ถึงจะขยายตลาดได้กว้างขึ้น

สองวันถัดมา ซ่งชิงเฟิงตระเวนไปตามสหกรณ์และสถานีอาหารน้อยใหญ่ในเมืองเอกจนเกือบครบ เมื่อเห็นว่าอาจารย์หลี่ยังไม่ติดต่อมา คาดว่าเรื่องที่บ้านคงยังสะสางไม่เสร็จ

เขาไม่อาจรอต่อไปอย่างไม่มีกำหนด หรือว่าควรจะกลับไปก่อนดี

แต่กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ได้ไม่ง่ายเลย หากจะกลับไปมือเปล่าแบบนี้ก็รู้สึกเสียเที่ยวอยู่บ้าง

ขณะที่ซ่งชิงเฟิงกำลังลังเลว่าจะกลับไปก่อนแล้วค่อยเขียนจดหมายติดต่อกับหลี่จื้อหยวนดีหรือไม่ พนักงานของเกสต์เฮาส์ก็บอกกับเขาว่า วันนี้มีคนมาหา

“เป็นสามีภรรยาหนุ่มสาวคู่หนึ่งพาลูกอายุราวๆ สองสามขวบมาด้วยค่ะ นี่เป็นของที่พวกเขาทิ้งไว้ให้ บอกว่าพรุ่งนี้ช่วงเช้าจะมาหาอีกรอบค่ะ”

สามีภรรยาหนุ่มสาวแถมยังพาลูกมาด้วยงั้นหรือ

หัวใจของซ่งชิงเฟิงพลันกระตุก หรือว่าจะเป็นพ่อแม่ของเด็กคนนั้นตามมาหาถึงที่นี่แล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง