บทที่ 87 “พวกค้ามนุษย์” เช่นนี้น่ะหรือ

ซ่งชิงเฟิงแค่นเสียงหึในใจ แม้ตอนนี้ตนเองจะยังไม่มีลูก แต่เขาก็เกลียดชังพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวเด็กเข้ากระดูกดำ

ชาติก่อน ลูกของเพื่อนสนิทเขาถูกลักพาตัวไปตอนอายุได้เพียงสามขวบ ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกที่เคยอบอุ่นสมบูรณ์ต้องพังทลายลงในพริบตา เพื่อนคนนั้นยอมทิ้งธุรกิจให้ผู้จัดการมืออาชีพดูแล แล้วออกเดินทางตามหาลูกไปทั่ว ทำเช่นนั้นอยู่นานเกือบยี่สิบปี จนกระทั่งวาระสุดท้ายของชีวิตก็ยังหาลูกไม่พบ

ซ่งชิงเฟิงไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมา ทำทีเหมือนไม่สังเกตเห็นอะไร เขาย้ายสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างนิ่งสงบ ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ กว่าจะถึงสถานีถัดไป ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

หญิงคนนั้นเห็นเขาไม่มองพวกตนแล้วก็แอบโล่งอก เธอโอบกอดเด็กไว้แน่น ถึงขั้นดึงผ้าห่อตัวขึ้นมาปิดหน้าเด็กไว้

หญิงอีกคนที่นั่งอยู่อีกฟากของทางเดินได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่เช่นกัน เมื่อเห็นภาพนี้จึงเอ่ยเตือน "พี่สาวจ๊ะ ผ้าห่อตัวคลุมแบบนั้นไม่ได้นะ เดี๋ยวจะปิดปากปิดจมูกเด็กจนหายใจไม่ออกเอา"

หญิงชาวบ้านเปิดผ้าห่อตัวตรงหน้าเด็กออกเป็นช่องเล็กๆ ด้วยท่าทีลนลาน พอเห็นเด็กไม่เป็นอะไรจึงพรูลมหายใจออกมา แล้วเอ่ยขอบคุณผู้หญิงที่ทัก

ซ่งชิงเฟิงเห็นเหตุการณ์ผ่านหางตา ในใจพลันเกิดความสงสัย ความห่วงใยที่ผู้หญิงคนนี้มีต่อเด็กดูไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง หากเป็นพวกลักพาตัวเด็กจริงๆ จะมาคอยเป็นห่วงเป็นใยเด็กที่ขโมยมาขนาดนี้เชียวหรือ?

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ซ่งชิงเฟิงก็ขยับตัว

"พี่สาวครับ ผมจะไปกดน้ำร้อน ให้ช่วยกดมาเผื่อไหมครับ"

หญิงคนนั้นส่ายหน้า "ขอบใจนะจ๊ะสหาย ฉันยังมีอยู่จ้ะ"

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า ถือกระบอกน้ำเดินออกไป ทว่าเขาไม่ได้ตรงไปกดน้ำทันที แต่แอบสังเกตหญิงคนนั้นผ่านฝูงชน เมื่อเห็นเธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างเรียบร้อย เขาจึงเดินไปหาตำรวจประจำขบวนรถไฟแล้วเล่าสิ่งที่ตนสังเกตเห็นให้ฟัง

ตำรวจประจำขบวนรถไฟได้ฟัง สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที "ข้อมูลที่คุณแจ้ง ผมจะรีบรายงานหัวหน้าเดี๋ยวนี้ รบกวนคุณช่วยจับตาดูสองแม่ลูกคู่นั้นไว้หน่อย อย่าให้คลาดสายตาล่ะ"

"ได้ครับ"

ซ่งชิงเฟิงกดน้ำเสร็จก็เดินกลับมาที่นั่ง หญิงคนนั้นขยับตัวทำท่าจะหลีกทางให้

ทว่าซ่งชิงเฟิงไม่ได้เดินเข้าไปข้างใน แต่เอ่ยกับเธอว่า "พี่สาว คุณนั่งที่ของผมเถอะครับ ที่ของผมอยู่ติดหน้าต่าง อากาศถ่ายเทดีกว่า เด็กจะได้หายใจสะดวกขึ้น"

หญิงคนนั้นมองซ่งชิงเฟิงด้วยสายตาซาบซึ้งใจ "ขอบใจมากนะจ๊ะ สหายช่างมีน้ำใจจริงๆ"

แม้คนบนรถไฟเที่ยวนี้จะไม่ถึงกับแน่นขนัด แต่ก็นับว่าไม่น้อย ทั้งยังมีคนหอบหิ้วเป็ดไก่ขึ้นมาด้วย กลิ่นในตู้โดยสารจึงไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

"ไม่เป็นไรครับ"

ซ่งชิงเฟิงนั่งลงตรงที่นั่งเดิมของหญิงคนนั้นทันที หากเธอคิดจะหนีก็ต้องผ่านตัวเขาไปก่อน ไม่มีทางหนีรอดไปได้ง่ายๆ

ผ่านไปไม่นาน ตำรวจประจำขบวนรถไฟก็นำชายในชุดจงซานคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา และหยุดลงข้างตัวซ่งชิงเฟิง

"สหาย ได้ยินว่าลูกของคุณป่วย บนรถไฟมีหมออยู่ ต้องการให้ช่วยตรวจดูหน่อยไหม"

หญิงคนนั้นมีสีหน้าลนลาน รีบกอดเด็กไว้แนบอก "มะ…ไม่ต้องหรอกจ้ะ ฉันดูแลลูกของฉันเองได้"

"สหาย มีคนแจ้งว่าลูกของคุณหลับไม่ได้สติมานานมากแล้ว เกรงว่าร่างกายจะไม่ค่อยดี ให้สหายหมอท่านนี้ช่วยตรวจดูเถอะ อากาศบนรถไฟมันอุดอู้ เดี๋ยวเด็กจะยิ่งป่วยหนักไปกันใหญ่"

ชายในชุดจงซานผู้นั้นมีท่าทางสุภาพอ่อนโยน เอ่ยกับหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมเป็นหมอแผนกกุมารเวชของโรงพยาบาลเมืองเจียงโจว ผมช่วยตรวจดูเด็กให้ได้ครับ ไม่คิดเงินหรอก"

พูดพลางหยิบบัตรประจำตัวออกมาให้หญิงคนนั้นดู

มือของหญิงคนนั้นยิ่งกอดเด็กแน่นขึ้น เธอก้มหน้าไม่กล้าสบตากับคนทั้งสอง พลางละล่ำละลัก "ลูกฉันแค่ง่วงนอนจ้ะ ไม่ได้ป่วย ไม่ต้องตรวจหรอก"

ซ่งชิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากลัวว่าหญิงคนนี้จะออกแรงกอดแน่นเกินไปจนทำอันตรายเด็ก คาดว่าตำรวจประจำขบวนรถไฟก็คงกังวลเรื่องนี้เช่นกัน ถึงไม่ได้พุ่งเข้ามาแย่งเด็กไปตั้งแต่แรก

ซ่งชิงเฟิงจึงช่วยเอ่ยเกลี้ยกล่อม "พี่สาว เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยไม่ใช่หรือครับว่าลูกป่วย ตอนนี้มีหมออยู่แล้ว ให้คุณหมอช่วยตรวจดูก่อนดีกว่านะ"

"ไม่ต้องหรอก ลูกฉันสบายดี" น้ำเสียงของหญิงคนนั้นเริ่มร้อนรน

คราวนี้ แม้แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่ริมทางเดินก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่สาว เมื่อกี้ไม่ได้พูดแบบนี้นี่จ๊ะ คำพูดที่คุยกับสหายคนนี้ฉันก็ได้ยินหมด พี่บอกเองว่าลูกป่วย จะพาไปหาหมอที่เมืองใหญ่ ไหงตอนนี้กลับบอกว่าเด็กไม่ได้ป่วยแล้วล่ะ พี่เป็นแม่แท้ๆ ของเด็กหรือเปล่าเนี่ย"

ใครจะคาดคิดว่าคำพูดนี้กลับจุดชนวนให้อารมณ์ของหญิงคนนั้นระเบิดออกมา เธอแผดเสียงลั่น "นี่มันลูกของฉัน ทำไมฉันจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ล่ะ! พวกแกคิดจะแย่งลูกฉันไปใช่ไหม!"

เมื่อเห็นว่าเธอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่และยิ่งกอดรัดเด็กแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเด็กในอ้อมอกเริ่มส่งเสียงครางอู้อี้ด้วยความอึดอัด แววตาของซ่งชิงเฟิงก็พลันเยียบเย็นลง เขาอาศัยจังหวะที่ความสนใจของเธอพุ่งไปที่คนอื่น ยื่นมือไปกระชากเด็กออกมาในทันที

พอเด็กถูกแย่งไป หญิงคนนั้นก็กรีดร้องแล้วพุ่งเข้าใส่ซ่งชิงเฟิง "แย่งลูกแล้ว! มีคนมาแย่งลูกฉัน! ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนมาแย่งลูกฉันไปหน้าด้านๆ!"

ซ่งชิงเฟิงอุ้มเด็กไว้แล้วผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หลบไปอยู่ด้านหลังตำรวจ

ตำรวจประจำขบวนรถไฟก้าวขึ้นไปข้างหน้า เข้าล็อกตัวหญิงคนนั้นไว้ "อยู่นิ่งๆ!"

หญิงคนนั้นดิ้นรนสุดแรงเกิด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปกติทำงานหนักหรืออย่างไร แรงของเธอจึงไม่ใช่น้อยๆ ต้องใช้คนถึงสองคนกว่าจะควบคุมตัวเธอไว้ได้

"พวกแกจะทำอะไร มาแย่งลูกฉันไปทำไม! เอาลูกฉันคืนมานะ!"

ขณะที่ซ่งชิงเฟิงอุ้มเด็กไว้ ชายในชุดจงซานก็รีบเข้ามาตรวจดูอาการ

"น่าจะถูกป้อนยานอนหลับ ทางที่ดีควรรีบพาไปตรวจที่โรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด"

น้ำเสียงของชายผู้นั้นค่อนข้างเย็นชา เด็กตัวเล็กแค่นี้ หากควบคุมปริมาณยาไม่ดี อาจส่งผลเสียเรื้อรังตามมาได้

เมื่อเปลี่ยนมาอยู่ในอ้อมกอดใหม่ ปราศจากพันธนาการที่ทำให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ประกอบกับฤทธิ์ยายังไม่หมด เด็กน้อยจึงผล็อยหลับสนิทไปอีกครั้ง

สีหน้าของซ่งชิงเฟิงเย็นเยียบ จ้องมองหญิงที่ถูกควบคุมตัวอยู่ด้วยสายตาคมกริบ "ลูกของคุณงั้นหรือ แม่แท้ๆ ที่ไหนจะป้อนยานอนหลับให้ลูกกิน"

หญิงคนนั้นชะงักไป รีบแก้ตัว "ฉันก็แค่…แค่กลัวว่าเด็กนั่งรถไฟแล้วจะงอแง ก็เลยป้อนยาให้หลับไป จะได้อยู่นิ่งๆ ฉันไม่ได้จะทำร้ายเขาสักหน่อย!"

"เหอะ เมื่อกี้ยังพูดสำเนียงบ้านนอกอยู่เลยไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงพูดภาษาจีนกลางคล่องปร๋อขึ้นมาได้ล่ะ"

ก่อนหน้านี้หญิงคนนี้ยังพูดเหน่อติดสำเนียงท้องถิ่นอย่างชัดเจน แต่เวลานี้ภาษาจีนกลางของเธอกลับออกเสียงได้มาตรฐานอย่างยิ่ง

"คนเราเดินทางไกล ไม่อยากทำตัวให้สะดุดตามันผิดตรงไหน!"

เมื่อเห็นว่าเธอยังคงปากแข็งไม่ยอมรับ ซ่งชิงเฟิงจึงเปิดผ้าห่อตัวออก แล้วเลิกเสื้อตัวนอกของเด็กขึ้น เผยให้เห็นเสื้อนวมบุฝ้ายตัวใหม่เอี่ยมด้านใน รวมถึงกำไลเงินวงเล็กบนข้อมือ

"ของพวกนี้บนตัวเด็กราคาไม่ใช่ถูกๆ อย่าบอกนะว่าคุณเป็นคนซื้อให้ ดูจากสภาพคุณแล้วไม่น่าจะมีเงินทองมากมายขนาดนั้น"

หญิงคนนั้นเริ่มลนลาน "ฉัน…ฉันประหยัดมัธยัสถ์เก็บหอมรอมริบซื้อให้ลูกไม่ได้หรือไง!"

"เสื้อตัวใหม่ยังพอฟังขึ้น แต่กำไลเงินนี่ล่ะ ลำพังชีวิตความเป็นอยู่ยังจะเอาตัวไม่รอด ยังมีเงินซื้อกำไลเงินที่ไร้ประโยชน์ให้ลูกอีกหรือ บอกมา เด็กคนนี้ไปขโมยมาจากไหน!"

หญิงคนนั้นส่ายหน้าเป็นพัลวัน "ฉันไม่ได้ขโมย นี่ลูกของฉันจริงๆ ฉันแค่อยากพาลูกกลับบ้านเท่านั้นเอง! พวกคุณช่วยฉันด้วยเถอะ ฉันไม่ได้ขโมยเด็กจริงๆ นะ เป็นพวกเขาต่างหากที่แย่งลูกฉันไป แล้วยังมาปรักปรำว่าฉันเป็นพวกค้ามนุษย์อีก"

ทว่าคนรอบข้างต่างได้ยินคำซักถามของซ่งชิงเฟิงอย่างชัดเจน ทั้งยังได้เห็นท่าทีของหญิงคนนี้รวมถึงจุดน่าสงสัยบนตัวเด็ก จึงไม่มีใครยอมเชื่อคำพูดของเธอเลยสักคน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง