บทที่ 86 หญิงแปลกประหลาด

มื้อเที่ยงย่อมกินกันที่โรงอาหารของคณะกรรมการอำเภอ เมนูหลักคือเป็ดพะโล้ซีอิ๊วนึ่งจานนั้น นอกจากนี้ยังมีกับข้าวเนื้ออีกหนึ่งอย่าง ผักสองอย่าง พร้อมน้ำแกงอีกหนึ่งหม้อ นับว่าอุดมสมบูรณ์มากแล้ว

หลี่ลี่คีบเป็ดพะโล้ซีอิ๊วจานนั้นเป็นอย่างแรก รสชาติเค็มหอมกลมกล่อมสมกับที่ซ่งชิงเฟิงการันตีไว้จริงๆ เนื้อเป็ดทั้งเปื่อยนุ่ม ไม่มีกลิ่นสาบเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมีรสหวานละมุนติดปลายลิ้นจางๆ

“เป็ดพะโล้ซีอิ๊วของเธอไม่ค่อยเหมือนที่ขายตามท้องตลาดนะ” หลี่ลี่เอ่ย

ซ่งชิงเฟิงยิ้มละไม “แล้วนายอำเภอหลี่คิดว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้างครับ”

“ดีมาก แตกต่างจากเป็ดพะโล้ซีอิ๊วทั่วไป รสชาติมีเอกลักษณ์ เธอปรับปรุงสูตรมาใช่ไหม”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “สูตรนี้คุณยายเป็นคนสอนผมมาครับ ผมนำมาปรับปรุงต่อจากเดิมอีกที”

สูตรลับของเป็ดพะโล้ซีอิ๊วนี้คุณยายเป็นคนสอนมาจริงๆ รสชาติโดดเด่นไม่ซ้ำใคร ในท้องตลาดไม่มีแบบเดียวกัน ชาติก่อนยอดขายเป็ดพะโล้ซีอิ๊วตัวนี้ของบริษัทเขาจึงดีมาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นเกิดใหม่กลับมาทั้งที เขาคงไม่คิดจะหยิบเป็ดพะโล้ซีอิ๊วขึ้นมาทำหรอก

เพราะอย่างที่หลี่ลี่บอก เป็ดพะโล้ซีอิ๊วเป็นของกินขึ้นชื่อของมณฑลเจียงตงอยู่แล้ว ถ้าเขาทำออกมาให้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่ได้ จะไปสู้กับพวกร้านเก่าแก่พวกนั้นได้อย่างไร

“เสี่ยวซ่ง เธอศึกษาวิจัยเรื่องอาหารการกินมาเยอะเลยสินะ” รองนายอำเภอหลิวชอบเป็ดพะโล้ซีอิ๊วจานนี้มาก น้ำเสียงที่คุยกับซ่งชิงเฟิงจึงสนิทสนมขึ้นไม่น้อย

ซ่งชิงเฟิงตอบ “บรรพบุรุษฝั่งคุณยายของผมเคยเป็นพ่อครัวหลวงครับ นี่เป็นวิชาที่สืบทอดกันมาในตระกูล”

เขายังตั้งใจว่าพอเปิดเสรีทางเศรษฐกิจแล้วจะเปิดร้านอาหารตำรับส่วนตัวสักร้าน ตอนนี้ปล่อยให้ชื่อเสียงแพร่ออกไปก่อน ถือว่าเป็นการโฆษณาไปในตัว ทว่าร้านอาหารตำรับส่วนตัวร้านนี้เขาไม่คิดจะให้คนในหน่วยผลิตเข้ามายุ่งเกี่ยว อย่างมากที่สุดก็แค่ดึงครอบครัวพ่อตาเข้ามาร่วมด้วย

ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง ถ้าอย่างนั้นก็ฟังสมเหตุสมผล คนที่ได้เป็นถึงพ่อครัวหลวงย่อมต้องมีฝีมือเหนือชั้นกว่าคนทั่วไป การทิ้งสูตรลับไว้ให้ลูกหลานจึงเป็นเรื่องสมควรแล้ว

…

การมาเยือนของซ่งชิงเฟิงในครั้งนี้บรรลุเป้าหมายครบทุกอย่าง

หลังจากเดินออกมาจากที่ว่าการอำเภอ ซุนฉางเหอก็โล่งอกอย่างแท้จริง “ปัญญาชนซ่ง แกคิดจะไปเมืองเอกคนเดียวจริงๆ หรือ”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “โรงงานของเรายังขาดวัตถุดิบอยู่ครับ ถึงจะได้ใบอนุมัติมา แต่สถานีรับซื้อเสบียงอาหารคงขายให้เราได้ในจำนวนจำกัด ผมอยากไปเยี่ยมอาจารย์หลี่สักหน่อย ลองถามดูว่าท่านพอจะมีวิธีดีๆ ที่ช่วยเพิ่มผลผลิตถั่วเหลืองได้บ้างไหม”

ส่วนเรื่องที่เหลือ ในหน่วยผลิตยังมีคนอยู่อีกตั้งเยอะแยะ ไม่จำเป็นต้องมีเขาก็จัดการได้ เขาปลีกตัวไปสักสองสามวันคงไม่มีปัญหาอะไร

“แล้วต้องให้ฉันไปบอกคนที่บ้านแกให้ไหม”

ซ่งชิงเฟิงตอบ “ไม่ต้องหรอกครับ ก่อนมาผมบอกเหยาเหยาไว้แล้ว เธอรู้เรื่องดี จดหมายแนะนำตัวเธอก็เป็นคนไปขอให้หัวหน้าหลินออกให้ผมเอง”

เรื่องนี้เขาตกลงกับคนที่บ้านไว้เรียบร้อยแล้วก่อนออกเดินทาง เดิมทีลู่ปินตั้งใจจะตามมาด้วย แต่ถูกลู่เหยาเคี่ยวเข็ญให้อยู่บ้านอ่านหนังสือ

ในเรื่องการอ่านหนังสือนั้น ลู่ปินยังมีนิสัยตามประสาเด็กหนุ่ม ไม่อาจนั่งนิ่งได้นานเหมือนลู่เหยา ถ้าลู่เหยาไม่คอยจี้ ป่านนี้คงโยนตำราทิ้งไปแล้ว

เพราะซ่งชิงเฟิงมั่นใจเต็มเปี่ยมเรื่องการฟื้นฟูการสอบเกาเข่า ลู่เหยาจึงใส่ใจเรื่องการเรียนมากเป็นพิเศษ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ลู่ปินทิ้งตำรา แต่ก็พูดออกไปตรงๆ ไม่ได้ว่าซ่งชิงเฟิงคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ จึงทำได้เพียงใช้ไม้แข็งบังคับให้เขาอ่านหนังสือ

หากซ่งชิงเฟิงจะไปเมืองเอก เขาต้องเข้าไปซื้อตั๋วรถไฟในตัวเมืองก่อน ทว่าพอไปถึงตัวเมืองก็เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว จึงจำต้องหาเกสต์เฮาส์ของรัฐเปิดห้องพักค้างคืน เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นค่อยรีบไปสถานีรถไฟเพื่อซื้อตั๋วไปเมืองเอก

จากเมืองอันโจวไปเมืองเอก แค่นั่งรถไฟก็ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน เขาซื้อตั๋วนอนไม่ได้ เพราะในยุคนี้หากไม่มีเส้นสายก็ไม่มีทางซื้อตั๋วนอนได้เลย จึงซื้อได้เพียงตั๋วนั่งเบาะแข็งใบเดียว

กลิ่นในตู้โดยสารเบาะแข็งไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไร ทันทีที่ก้าวขึ้นรถไฟ ซ่งชิงเฟิงก็ขมวดคิ้วแน่น แต่ยังนับว่าโชคดีที่เขาได้ที่นั่งริมหน้าต่าง จึงพอเปิดหน้าต่างระบายอากาศได้บ้าง

เขาเอนพิงริมหน้าต่างหลับตาพักผ่อน ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

ระหว่างทางถึงสถานีแวะจอด ที่นั่งข้างกายก็มีคนมานั่งลง เขาเปิดตาขึ้นมองแวบหนึ่ง เป็นผู้หญิงอุ้มเด็กคนหนึ่ง เธอสวมเสื้อผ้าปะชุน ใบหน้าดูผ่านความยากลำบากมามาก เด็กในอ้อมแขนดูจากรูปร่างน่าจะอายุสักสองสามขวบ กำลังซบหลับอยู่ในอ้อมอกของหญิงคนนั้น บนตัวมีผ้าห่อตัวปะชุนคลุมไว้อย่างมิดชิด แม้แต่ใบหน้าก็ถูกบดบังไว้จนมิด

ซ่งชิงเฟิงมองเพียงแวบเดียวแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

กระทั่งถึงตอนเที่ยง ซ่งชิงเฟิงจึงตื่นขึ้นมาเตรียมกินมื้อกลางวัน หมั่นโถวที่เขาซื้อมาจากแถวสถานีรถไฟปล่อยทิ้งไว้จนป่านนี้ย่อมเย็นชืดไปแล้ว ทว่าก็ยังพอกินประทังความหิวได้

ซ่งชิงเฟิงตั้งใจจะไปรองน้ำร้อนมากินแกล้มกับหมั่นโถว

พอเห็นเขาจะไปเอาน้ำ หญิงข้างๆ ก็เอ่ยถามเสียงเบาว่าช่วยรองน้ำมาเผื่อเธอสักหน่อยได้หรือไม่

ซ่งชิงเฟิงเห็นว่าเธอพาเด็กมาเพียงลำพัง อีกทั้งเด็กยังหลับไม่ยอมตื่นจนต้องอุ้มไว้ตลอด คงไม่สะดวกจริงๆ จึงตอบตกลงไป

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณนะคะสหาย คุณช่างเป็นคนดีจริงๆ” หญิงคนนั้นเอ่ยขอบคุณไม่หยุดปาก

ซ่งชิงเฟิงโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ถือสา ก่อนจะหยิบหมั่นโถวเย็นชืดขึ้นมากัดกิน แม้พอเย็นแล้วย่อมไม่อร่อย แต่สภาพการณ์ยามนี้ก็มีอยู่แค่นี้ ย่อมไม่มีทางเลือกอื่น อย่างน้อยหมั่นโถวของเขาก็ทำจากแป้งขาว หลายคนยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะได้กินหมั่นโถวแป้งขาวด้วยซ้ำ

หางตาเหลือบไปเห็นหญิงคนนั้นกำลังแทะหมั่นโถวอยู่เหมือนกัน ทว่าหมั่นโถวของเธอเป็นแป้งหยาบผสมสีคล้ำดำ

“พี่สะใภ้ เด็กไม่สบายหรือเปล่าครับ ทำไมถึงหลับตลอดเวลาเลย”

ตั้งแต่ขึ้นรถมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบสี่ชั่วโมงแล้ว เด็กคนนี้ไม่เคยตื่นขึ้นมาเลยสักครั้ง

หญิงคนนั้นดูประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย เธอรีบอธิบายเสียงเบา “เด็กป่วยน่ะจ้ะ ฉันเลยต้องพาไปหาหมอ หมอในหมู่บ้านบอกว่าต้องไปโรงพยาบาลในเมืองใหญ่ถึงจะรักษาได้ ผัวฉันต้องทำงานหาเงินอยู่ที่บ้าน ฉันเลยต้องพาลูกเดินทางมาคนเดียว วันนี้ต้องขอบคุณสหายมากนะจ๊ะ ไม่อย่างนั้นถ้าต้องอุ้มลูกไปด้วย ฉันคงไปกดน้ำลำบากแย่”

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้คิดอะไรมาก จึงถามไถ่ไปตามมารยาท “เรื่องเล็กน้อยครับ เด็กป่วยเป็นอะไรหรือครับ”

“หมอบอกว่าเป็นโรคเกี่ยวกับสมองอะไรสักอย่าง ฉันก็ไม่ประสีประสาเหมือนกันจ้ะ” หญิงคนนั้นทำหน้าอมทุกข์

โรคทางสมองงั้นหรือ

ซ่งชิงเฟิงมองหญิงคนนั้นด้วยความเห็นอกเห็นใจ โรคอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับสมองย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ดูจากการแต่งกายของสองแม่ลูกแล้วก็ไม่น่าจะใช่ครอบครัวที่มีฐานะ เกรงว่าจะยิ่งซ้ำเติมให้ลำบากเข้าไปอีก

ทว่าความเห็นใจของเขาก็ไม่ได้ล้นเหลือจนถึงขั้นคิดจะยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายช่วยเหลือ

ระหว่างนั้นเด็กส่งเสียงครางอืออาเบาๆ ทำท่าเหมือนจะตื่น หญิงคนนั้นจึงรีบหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาป้อนให้เด็กกิน พอเห็นซ่งชิงเฟิงขมวดคิ้วมองมา เธอก็ยิ้มเจื่อนพลางเอ่ยอธิบาย “นี่เป็นยาที่หมอในหมู่บ้านจัดมาให้จ้ะ บอกว่าเวลาเด็กเริ่มงอแงไม่สบายตัวก็ให้กินสักเม็ดแล้วจะดีขึ้น”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้ารับ พอดีตอนที่กำลังจะเบือนสายตาไปทางอื่น เขากลับต้องชะงัก สายตาจับจ้องไปยังมือเล็กๆ ของเด็กที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

มือน้อยข้างนั้นขาวผ่องเนียนนุ่ม อวบอูมเป็นพิเศษ และที่ข้อมือยังมีกำไลเงินวงเล็กสวมอยู่

แววตาของซ่งชิงเฟิงไหววูบ เสื้อผ้าของสองแม่ลูกคู่นี้ล้วนมีรอยปะชุน มือของหญิงคนนี้ก็หยาบกร้าน ผิวพรรณคล้ำแดด ดูอย่างไรก็เป็นหญิงชาวบ้านธรรมดา แล้วเหตุใดเด็กในอ้อมกอดถึงได้ขาวผ่องเนื้อตัวสะอาดสะอ้านขนาดนี้ บนข้อมือยังสวมกำไลเงินอีกด้วย นี่ไม่น่าจะใช่ของที่ครอบครัวยากจนข้นแค้นจะหามาให้ลูกใส่ได้เลย

คงไม่ใช่ว่าเขาบังเอิญเจอพวกค้ามนุษย์เข้าหรอกนะ

เมื่อเกิดความสงสัย ซ่งชิงเฟิงจึงเริ่มลอบสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วนขึ้น แล้วเขาก็พบว่าเสื้อผ้าตัวในของเด็กคนนี้ดูใหม่และเนื้อผ้าดีมาก ช่างแตกต่างจากเสื้อตัวนอกที่ปะชุนจนพรุนอย่างสิ้นเชิง

ถึงตอนนี้ซ่งชิงเฟิงมั่นใจเต็มร้อยแล้วว่า เขาเจอพวกค้ามนุษย์เข้าจริงๆ เสียแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง