บทที่ 85 เจรจาต่อรอง

“ใช่ แกพูดถูก”

ซ่งชิงเฟิงว่า “ถ้าพวกเรารับสมัครคน เงื่อนไขย่อมเป็นพวกเราที่กำหนด เราคัดคนได้ตามความจำเป็น เผลอๆ อาจจะเจอคนมีความสามารถสักสองสามคนก็ได้ อีกอย่างหลังปีใหม่ผมยังเตรียมจะขยายงานส่วนอื่นเพิ่ม ถ้าสำเร็จ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะต้องการแรงงานมากกว่านี้ และอาจได้รับการสนับสนุนจากทางคอมมูนกับทางอำเภอมากขึ้นด้วยครับ”

ตอนนี้ซุนฉางเหอนับถือและเชื่อฟังซ่งชิงเฟิงเป็นอย่างยิ่ง ซ่งชิงเฟิงพูดอะไรก็ย่อมว่าตามนั้น

“งั้นฉันจะให้คนไปหาซื้อวัตถุดิบต่อนะ ถั่วเหลืองที่พวกเฉิงอี้ไปซื้อกลับมาคราวที่แล้วใช้ได้ถึงแค่ก่อนสิ้นปี คราวนี้สงสัยต้องเดินทางไปไกลกว่าเดิมแล้วละ”

“อันนั้นไม่จำเป็นหรอกครับ รอวันมะรืนเข้าไปในอำเภอ ผมจะหาทางขอให้อำเภออนุมัติใบสั่งซื้อพิเศษให้พวกเราไปซื้อจากสถานีรับซื้อเสบียงอาหารโดยตรง”

ตอนนี้พวกเขาพอจะไปซื้อถั่วเหลืองจากสถานีรับซื้อเสบียงอาหารได้อยู่บ้าง ทว่าปริมาณมีจำกัด ไม่เพียงพอต่อความต้องการเลย หากอยากซื้อมากกว่านี้ก็ต้องได้ใบสั่งซื้อที่อนุมัติเป็นกรณีพิเศษเท่านั้น

ก่อนหน้านี้ซ่งชิงเฟิงเคยคิดเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน แต่ยังไม่มีเหตุผลที่เหมาะสม ทว่าตอนนี้มีแล้ว

…

วันที่เดินทางเข้าอำเภอ ซุนฉางเหอเดินทางไปด้วย

พวกเขาเดินทางไปสมทบกับเลขาฯ เจิ้งที่คอมมูนก่อน จากนั้นจึงนั่งรถโดยสารประจำทางเข้าไปในตัวอำเภอพร้อมกัน

“เสี่ยวซ่ง เธอหิ้วอะไรมาน่ะ” เลขาฯ เจิ้งเห็นซ่งชิงเฟิงหิ้วห่อผ้าใบหนึ่งจึงอดถามไม่ได้ “คงไม่ได้คิดจะเอาของขวัญมาติดสินบนผู้นำหรอกนะ”

พอพูดถึงประโยคหลัง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เห็นด้วย

ซ่งชิงเฟิงรีบอธิบาย “ไม่ใช่ของขวัญหรอกครับ แต่เป็นงานส่วนใหม่ที่ผมวางแผนจะทำต่อไปในอนาคต นี่คือตัวสินค้า ผมเอามาให้พวกท่านผู้นำดู เผื่อว่าจะได้รับการสนับสนุนมากขึ้นครับ”

เลขาฯ เจิ้งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ถ้าอย่างนั้นก็พอได้ พวกคนหนุ่มสาวนี่ความคิดสร้างสรรค์เยอะดีนะ ดีๆ”

ตอนที่พวกเขาไปถึง นายอำเภอกำลังติดธุระ นั่งรออยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าๆ จึงถึงคิว

นายอำเภอแลดูยังหนุ่มแน่น อายุราวๆ สามสิบกว่าปี แซ่หลี่ ชื่อพยางค์เดียวว่าลี่ ได้ยินว่าย้ายมาจากเมืองหลวง เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งเมื่อเดือนกันยายนปีนี้ ตลอดไม่กี่เดือนมานี้ก็คอยศึกษาและทำความคุ้นเคยกับงานในอำเภอ พอดีวันนั้นเลขาฯ เจิ้งเข้ามาที่อำเภอแล้วเอ่ยถึงเรื่องที่หน่วยผลิตหลางซานต้องการสร้างถนน เขาจึงให้รองนายอำเภอหลิวลงพื้นที่ไปดูรอบหนึ่ง จนนำมาสู่การพบกันในวันนี้

ทันทีที่พบหน้า หลี่ลี่ก็พูดเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา “สถานการณ์ของพวกคุณผมรับทราบแล้ว ทางอำเภอเห็นชอบให้พวกคุณสร้างถนน แต่ว่างบประมาณของทางอำเภอก็ไม่ได้มีเหลือเฟือ คงอนุมัติให้พวกคุณได้แค่ครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่งหนึ่งพวกคุณต้องไปหาทางกันเอาเอง”

เขาถูกเบื้องบนส่งลงมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อเลื่อนขั้น และตัวเขาเองก็ต้องการสร้างผลงานจริงๆ ดังนั้นพอได้ยินเรื่องการดำเนินการของหน่วยผลิตหลางซาน เขาจึงเกิดความสนใจขึ้นมา

ในใจของซ่งชิงเฟิงสั่นไหวเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าจะได้ถึงครึ่งหนึ่ง นึกว่าได้สักหนึ่งในสามก็ดีถมไปแล้ว เพราะทั้งอำเภอแห่งนี้จัดเป็นอำเภอยากจน เงินคลังไม่มีเหลือเลย

“นายอำเภอหลี่ เรื่องเงินส่วนที่เหลือพวกเราหาทางจัดการเองได้ครับ ต่อให้ต้องรัดเข็มขัดประหยัดกินประหยัดใช้ก็จะรวบรวมมาให้ได้ ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็กู้เงินจากธนาคารในท้องถิ่น พอหาเงินได้แล้วค่อยนำมาใช้คืนครับ”

นายอำเภอหลี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เธอยังรู้จักเรื่องเงินกู้ธนาคารด้วยหรือ”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ “ปกติผมชอบอ่านหนังสือครับ เรื่องนี้ผมเคยอ่านเจอในหนังสือ ได้ยินว่าทางธนาคารมีนโยบายสนับสนุนกิจการของส่วนรวมแบบพวกเรา โรงงานของพวกเราสามารถใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันได้ก็น่าจะกู้เงินได้บ้างครับ”

“ดูท่าเธอจะไปศึกษาหาข้อมูลมาจริงๆ อืม มีนโยบายนี้อยู่จริงๆ นั่นแหละ”

จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก

ซ่งชิงเฟิงลอบกัดฟัน ก่อนจะโยนเหยื่อล่อออกไปอีกหนึ่งชิ้น “นายอำเภอหลี่ โรงงานเต้าหู้ของพวกเราเติบโตมาได้ ย่อมขาดการสนับสนุนจากพวกท่านคณะผู้บริหารไปไม่ได้ ดังนั้นจึงมีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะปรึกษาหารือกับพวกท่าน ดูว่าพอจะช่วยออกความคิดเห็นให้หน่อยได้ไหมครับ”

หลี่ลี่ “เธอลองว่ามาก่อนสิ”

ซ่งชิงเฟิง “พอสร้างถนนเสร็จ ยอดคำสั่งซื้อของพวกเราจะต้องก้าวไปสู่อีกระดับอย่างแน่นอน การขยายขนาดโรงงานก็เป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งนั่นก็ต้องใช้ทั้งแรงงานและวัตถุดิบมากขึ้น แต่แรงงานในหน่วยผลิตของพวกเรามีจำกัด ทั้งยังต้องกันกำลังคนไว้ให้เพียงพอต่อการเพาะปลูกพืชพันธุ์ธัญญาหาร ดังนั้นผมจึงคิดว่าถึงตอนนั้นจะสามารถไปรับสมัครคนจากหน่วยผลิตอื่นได้หรือไม่ ทำแบบนี้พวกเราก็ขยายขนาดโรงงานได้ ส่วนพวกเขาก็จะได้มีงานทำและมีรายได้เพิ่มขึ้นครับ”

หลี่ลี่กับรองนายอำเภอหลิวสบตากัน ซ่งชิงเฟิงคนนี้รู้ความไม่เบาเลยทีเดียว

“แล้วก็เรื่องวัตถุดิบ พวกเราต้องการถั่วเหลืองจำนวนมาก แต่แถวนี้ไม่ใช่แหล่งเพาะปลูกถั่วเหลืองหลัก ผลผลิตถั่วเหลืองจึงมีจำกัด ผมคิดว่าหากหน่วยผลิตทั่วทั้งอำเภอสามารถปลูกถั่วเหลืองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ภายใต้เงื่อนไขที่ยังรับประกันการเพาะปลูกธัญพืชหลักได้ วัตถุดิบของพวกเราก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป ทั้งยังช่วยสร้างรายได้ให้แก่คนในท้องถิ่น ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายครับ”

หลี่ลี่เริ่มรู้สึกสนใจ “ยังมีอะไรอีกไหม”

“ยังมีอีกเรื่องคือหลังปีใหม่ผมเตรียมจะเปิดสายงานที่สอง ถึงตอนนั้นอาจจะต้องใช้เป็ดจำนวนมาก ถ้าชาวบ้านเลี้ยงเป็ด พวกเราก็รับซื้อครับ”

“เป็ดหรือ พวกเธอต้องการเป็ดไปทำอะไร”

ย่อมต้องเอาไปทำเป็ดพะโล้ซีอิ๊วอยู่แล้ว

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะกับการทำพวกพะโล้รวมชิ้นส่วน เพราะพวกเครื่องใน หัว ปีก หรือคอเป็ดนั้นคนกินเพื่อเอาสัมผัสและรสชาติ ไม่ใช่เพื่อกินเนื้อ คนยุคนี้ยังทำใจตัดเงินซื้อของกินที่มีแต่กระดูกเนื้อน้อยพวกนี้ไม่ลง

แต่ถ้าเป็นเป็ดพะโล้ซีอิ๊วย่อมไม่มีปัญหาพวกนี้ เป็ดพะโล้ซีอิ๊วเก็บรักษาได้ง่าย ขนส่งสะดวก รสชาติอร่อย เขาตั้งใจจะผลักดันให้มันเป็นสินค้าดาวเด่นในชุดของฝากขึ้นชื่อ

ซ่งชิงเฟิงเปิดห่อผ้าที่นำติดตัวมา เผยให้เห็นเป็ดพะโล้ซีอิ๊วด้านใน

“นี่คือเป็ดพะโล้ซีอิ๊วที่ผมพูดถึงครับ รสชาติเค็มกลมกล่อมหอมมัน ไม่ว่าจะเอาไปนึ่งหรือเอาไปผัดก็อร่อยมากทั้งคู่ครับ”

เป็ดพะโล้ซีอิ๊วตัวนี้เขาทำขึ้นหลังจากที่อากาศเริ่มหนาวลง ชาติก่อนในกิจการของเขาก็มีผลิตภัณฑ์เป็ดพะโล้ซีอิ๊ว ยอดขายดีมาโดยตลอด

หลี่ลี่เลิกคิ้วเล็กน้อย “ฉันจำได้ว่าเธอเป็นคนเมืองหลวงนี่ เป็ดพะโล้ซีอิ๊วนี่เป็นของขึ้นชื่อของมณฑลเจียงตง เธอทำเป็นด้วยหรือ”

เป็ดพะโล้ซีอิ๊วพบเห็นได้ทั่วไปแถบมณฑลเจียงตง โดยเฉพาะเมื่อย่างเข้าสู่ฤดูหนาว แถบเมืองเอกกับเยว่เฉิง ขอแค่บ้านไหนพอมีฐานะ ทุกครัวเรือนต่างก็ทำไว้กินกันสักสองสามตัว

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางกล่าว “คุณยายของผมเป็นคนมณฑลเจียงตงครับ ตอนเด็กๆ ผมโตมากับคุณยาย”

หลี่ลี่พยักหน้า ถ้างั้นก็ไม่แปลก

เป็ดพะโล้ซีอิ๊วเขาเคยกินมาแล้วแน่นอน ทว่า…

“โรงงานที่ทำเป็ดพะโล้ซีอิ๊วในมณฑลเจียงตงมีตั้งไม่น้อย โรงงานของพวกเธอคิดจะทำตาม จะสู้เขาไหวหรือ”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มน้อยๆ “คนทำของกิน รสชาติต่างหากคือหัวใจสำคัญ โรงงานทำเต้าหู้มีน้อยเสียที่ไหนกันล่ะครับ แต่เต้าหู้ของหน่วยผลิตพวกเราก็ยังสร้างชื่อเสียงขึ้นมาได้ เป็ดพะโล้ซีอิ๊วนี่ก็เช่นเดียวกันครับ”

“ดูท่าเธอจะมั่นใจในเป็ดพะโล้ซีอิ๊วที่ตัวเองทำมากเลยสินะ”

นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว

“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น มิสู้เที่ยงนี้ให้ทางโรงอาหารนำเป็ดพะโล้ซีอิ๊วตัวนี้ไปทำอาหาร แล้วให้ทุกท่านได้ลองชิมกันดูดีไหมครับ”

หลี่ลี่พยักหน้า รองนายอำเภอหลิวก็รีบออกไปจัดการทันที

หลี่ลี่ดึงประเด็นกลับมาที่เรื่องหลัก “เรื่องการปลูกถั่วเหลืองที่เธอพูดมาน่ะเป็นไปได้ แต่ทางรัฐบาลจะออกหน้าให้ไม่ได้”

ซ่งชิงเฟิงแสดงออกว่าเข้าใจ ขอเพียงพวกเขาไม่คัดค้านก็พอแล้ว

เขาจึงถือโอกาสขอใบสั่งซื้อพิเศษสำหรับไปซื้อถั่วเหลืองที่สถานีรับซื้อเสบียงอาหาร ซึ่งหลี่ลี่ก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

“เรื่องรับสมัครงานที่เธอว่า จะมีโควตาให้สักกี่คน”

ซ่งชิงเฟิง “เรื่องนี้ต้องดูว่าถึงตอนนั้นโรงงานของพวกเราต้องการปริมาณผลผลิตมากแค่ไหนครับ แต่ขอเพียงทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี จำนวนคนก็ไม่น้อยแน่นอนครับ”

หลี่ลี่มองเขาอย่างลึกซึ้ง เจ้าหนุ่มนี่ก็เหลี่ยมจัดใช่ย่อยเหมือนกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง