บทที่ 84 ดูงาน

นับจากวันที่ซุนฉางเหอไปหาผู้นำคอมมูนเพื่อขออนุมัติเงินสร้างถนนก็ล่วงเลยมาเกือบสองเดือนแล้ว ซุนฉางเหอแทบจะคิดว่าเรื่องนี้คงหมดหวัง แต่แล้วกลับได้รับแจ้งว่า อีกสามวันผู้นำคอมมูนจะมาตรวจดูโรงงานเต้าหู้ของพวกเขา โดยมีผู้นำระดับอำเภอร่วมเดินทางมาด้วย

"ปัญญาชนซ่ง นี่แปลว่าเรื่องสร้างถนนของหน่วยผลิตเรามีหวังแล้วใช่ไหมครับ" เจียงไห่ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ยอดส่งของในตอนนี้เทียบกับตอนที่เพิ่งไปยื่นเรื่องขอสร้างถนนนั้นเพิ่มขึ้นมากนัก ตอนแรกกระบะรถบรรทุกยังใส่ได้แค่ไม่ถึงครึ่ง แต่ตอนนี้กระบะหลังบรรทุกจนเต็มคัน ถนนหินกรวดที่ถูกรถบรรทุกวิ่งบดขยี้เที่ยวแล้วเที่ยวเล่าก็เริ่มกลับมาเป็นหลุมเป็นบ่ออีกครั้ง หากไม่ใช่อาจารย์ลู่มีฝีมือขับรถที่ดี เต้าหู้คงถูกกระแทกจนแหลกละเอียดไปแล้ว

แต่นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว ถ้าคอมมูนยังไม่อนุมัติเงินมาสร้างถนน ซ่งชิงเฟิงก็คิดจะหาวิธีสร้างถนนเองแล้ว

"ดียิ่งนัก รีบไปเตรียมตัวกัน ปัดกวาดเช็ดถูโรงงานเต้าหู้ให้สะอาด ทำงานให้คล่องแคล่วว่องไว ดึงฟอร์มที่ดีที่สุดออกมา" หัวหน้าหลินเอ่ยกับทุกคนด้วยความตื่นเต้น "ต้องรักษาความสะอาดให้ดีนะ ใครทำเรื่องพังจะถูกหักเงินปันผลสิ้นปี"

"หัวหน้าหน่วยผลิต วางใจได้เลยครับ โรงงานเราสะอาดมาตลอด สะอาดกว่าบ้านฉันเสียอีก"

"ใช่แล้ว หัวหน้าหน่วยผลิต พวกเราต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่แน่นอน"

การสร้างถนน นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาเฝ้ารอมานานกี่ปีแล้ว มีหรือจะไม่ใส่ใจ

…

สามวันต่อมา

ซ่งชิงเฟิงตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปรวมตัวกับทุกคนที่ที่ทำการหน่วยผลิต ทั้งหมดช่วยกันตรวจตราโรงงานเต้าหู้ทั้งด้านในด้านนอกอีกรอบ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดบกพร่องจึงเฝ้ารออย่างสบายใจ

เวลาเก้าโมงเช้า คณะผู้นำจากคอมมูนก็เดินทางมาถึง

"เลขาฯ เจิ้ง นี่คือโรงงานเต้าหู้ของเราครับ" ซุนฉางเหอนำคณะเดินเข้ามา

อันที่จริงคนที่กำลังทำงานอยู่ต่างก็ตื่นเต้นเกร็งกันไปหมด ทว่าปัญญาชนซ่งบอกไว้แล้วว่าวันนี้ให้ตั้งใจทำงานเหมือนปกติทั่วไปก็พอ ไม่ต้องประหม่า

เลขาฯ เจิ้งเดินตามหลังชายที่สวมชุดจงซานอยู่ครึ่งก้าว พลางเอ่ยแนะนำสถานการณ์ของหน่วยผลิตหลางซานด้วยเสียงเบา

ซ่งชิงเฟิงไม่รู้จักชายคนนี้ แต่ก็เดาได้ว่าผู้นี้น่าจะเป็นผู้นำที่มาจากทางอำเภอ

ไม่นานนัก ซุนฉางเหอก็กวักมือเรียกซ่งชิงเฟิง ซ่งชิงเฟิงจึงเดินเข้าไปหา

"นายอำเภอหลิว คนนี้คือซ่งชิงเฟิงที่ผมเคยเอ่ยถึงครับ โรงงานเต้าหู้นี้สร้างขึ้นมาได้ก็เพราะเขาช่วยลงแรงเป็นหลัก เต้าหู้ขายดิบขายดีได้ก็เป็นความชอบของเขา" ซุนฉางเหอแนะนำด้วยความนอบน้อม "หากไม่มีปัญญาชนซ่ง โรงงานเต้าหู้แห่งนี้ของพวกเราคงเปิดไม่สำเร็จหรอกครับ"

นายอำเภอหลิวเดินดูรอบๆ ไปเที่ยวหนึ่งแล้ว โรงงานเต้าหู้ไม่ได้ใหญ่นัก แต่ทั้งด้านในด้านนอกล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยเฉพาะขวัญกำลังใจของชาวบ้านที่ทำงานอยู่ข้างใน ดูกระตือรือร้นและเปี่ยมพลัง มองแล้วชวนให้รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ

"โรงงานของหมู่บ้านพวกคุณทำได้ไม่เลว สหายซ่ง คุณเก่งมาก ผมอยู่ที่อำเภอยังได้ยินชื่อเสียงของโรงงานพวกคุณเลย เต้าหู้ของพวกคุณอร่อยจริงๆ"

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ เอ่ยตอบอย่างสำรวมไม่เย่อหยิ่งและไม่ถ่อมตนจนเกินงาม "แม้ผมจะช่วยออกความคิดเห็น แต่ก็เป็นเพราะทุกคนให้ความไว้วางใจ โดยเฉพาะผู้นำคอมมูนและหน่วยผลิตของเราที่ให้ความเชื่อมั่นและให้อิสระแก่ผมอย่างยิ่ง อีกทั้งคนในหน่วยผลิตก็ขยันขันแข็ง ทำงานกันอย่างจริงจัง หากไม่มีพวกเขา โรงงานเต้าหู้ของเราคงไม่พัฒนาเร็วขนาดนี้ นี่จึงไม่ใช่ความดีความชอบของผมคนเดียว แต่เป็นของทุกคนครับ"

"ฮ่าๆ คนหนุ่มไม่ทะนงตน ไม่ใจร้อน ยอดเยี่ยมมาก ได้ยินว่าตอนนี้ยอดส่งของพวกคุณวันละหลายพันชั่งแล้วหรือ"

ซ่งชิงเฟิง "ครับ ถ้ารวมผลิตภัณฑ์แปรรูปจากถั่วเหลืองด้วย ยอดส่งของต่อวันอยู่ที่ราวสามพันห้าร้อยชั่งครับ"

"ยอดส่งของไม่น้อยเลยนะนี่" นายอำเภอหลิวประหลาดใจ

เลขาฯ เจิ้งรู้สึกพอใจยิ่งนักที่เมื่อครู่ซ่งชิงเฟิงเอ่ยพาดพิงถึงตนเป็นพิเศษ จึงยอมช่วยพูดสนับสนุนให้อีกสองสามประโยค "โรงงานนี้เริ่มแรกมีแค่ห้าคน ตอนนี้มีเกือบหนึ่งร้อยหกสิบคนแล้ว ช่วยยกระดับความเป็นอยู่ของชาวบ้านได้อย่างมาก ดังนั้นที่พวกเขายื่นเรื่องขอสร้างถนน ผมคิดว่าไม่ใช่เรื่องที่จะตกลงไม่ได้ครับ"

นายอำเภอหลิวพยักหน้าน้อยๆ "อืม ตอนนั่งรถมาผมก็ดูอยู่เหมือนกัน ถนนสายนี้นับเป็นปัญหาจริงๆ แม้ตอนนี้สถานการณ์จะลำบากกันถ้วนหน้า แต่พวกเราที่เป็นเจ้าหน้าที่บ้านเมืองก็ควรต้องช่วยคิดหาหนทาง เอาอย่างนี้แล้วกัน วันหลังคุณเข้าไปหาผมที่อำเภอ พวกเราค่อยไปปรึกษานายอำเภอด้วยกัน เท่าที่ผมดูคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร"

ซ่งชิงเฟิงฟังเข้าใจในทันที "นายอำเภอหลิว" ผู้นี้น่าจะเป็น "รองนายอำเภอหลิว" ทว่าฟังจากน้ำเสียงแล้ว หน่วยผลิตของพวกเขามีความหวังในการสร้างถนนสูงมาก

ซ่งชิงเฟิงรู้สึกยินดีอยู่ในใจ

"จริงสิ ถึงตอนนั้นก็พาสหายซ่งคนนี้ไปด้วยนะ ได้ยินมาว่าเธอเป็นคนหนุ่มที่มีความคิดก้าวหน้า ถึงเวลาก็ค่อยไปเล่าแนวคิดให้พวกเราฟัง หน่วยผลิตของพวกคุณลืมตาอ้าปากได้แล้ว ก็ช่วยเหลือหน่วยผลิตพี่น้องอื่นๆ บ้างสิ"

ซ่งชิงเฟิงตอบรับทันที "เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

มื้อเที่ยงหัวหน้าหลินเป็นคนออกหน้าเป็นเจ้าภาพ เลี้ยงอาหารคณะผู้มาเยือนมื้อหนึ่ง ทั้งยังเตรียมของฝากเป็นผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองให้ติดไม้ติดมือกลับไปด้วย สิ่งเหล่านี้ไม่ได้มีมูลค่ามากมายอะไร พวกเขาจึงยอมรับไว้

"เฮ้อ ไปกันได้เสียที ปัญญาชนซ่ง เรื่องสร้างถนนคงไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหมครับ"

เจียงไห่ถอนหายใจยาว ตลอดช่วงเช้าจิตใจของเขาตึงเครียด ไม่กล้าผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

ซ่งชิงเฟิงมีสีหน้าผ่อนคลาย "คงแปดเก้าส่วนแล้วละ แต่ก่อนเรื่องจะเรียบร้อยเด็ดขาดก็ยังพูดเต็มปากไม่ได้ เลขาฯ เจิ้งบอกให้พวกเราไปที่อำเภอวันมะรืนไม่ใช่หรือ ไปถึงก็รู้เอง"

"ถูกๆ ไปถึงก็รู้เอง แต่ดูจากวันนี้พวกเขาก็พอใจกันมาก ผมเองก็คิดว่าไม่น่ามีปัญหาหรอก"

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป ซุนฉางเหอก็เดินมาหาซ่งชิงเฟิง "ปัญญาชนซ่ง ความหมายของนายอำเภอหลิวคือจะให้นายช่วยออกความคิดเพื่อให้หน่วยผลิตอื่นมีรายได้เพิ่มด้วยใช่ไหม"

ซ่งชิงเฟิงส่งเสียงอืม "พวกเราเติบโตรวดเร็วเกินไป ตอนนี้เต้าหู้หลางซานมีชื่อเสียงไปทั่วทั้งเมืองอันโจว หน่วยผลิตอื่นจะตาลุกวาวก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ครับ"

ซุนฉางเหอกลอกตา พูดอย่างไม่สบอารมณ์ "คนพวกนี้ช่างกล้าพูด ตอนที่พวกเราจนทำไมไม่เห็นยื่นมือมาช่วยเราบ้างล่ะ ยกตัวอย่างหน่วยผลิตหงเหอสิ โรงงานผลไม้กระป๋องของพวกเขาเปิดมากี่ปีแล้ว ทุกบ้านได้อยู่บ้านอิฐกันหมด ไม่เห็นจะยอมบอกสูตรให้เราได้ร่วมแบ่งน้ำแกงสักถ้วยเลย"

พอยามนี้เห็นฝั่งนี้เริ่มมั่งมีขึ้นมา ก็คิดจะมาขอร่วมแบ่งน้ำแกงด้วย ช่างฝันหวานเสียจริง

ซ่งชิงเฟิงยิ้ม "การแบ่งน้ำแกงไม่จำเป็นต้องยกสูตรให้พวกเขานี่ครับ ถ้าถนนสร้างเสร็จแล้ว กิจการของเราต้องขยายใหญ่ขึ้นอีกแน่นอน ถึงตอนนั้นเราก็รับคนจากหน่วยผลิตอื่นมาทำงานที่นี่ นั่นก็นับเป็นการช่วยเหลือรูปแบบหนึ่งแล้ว"

ซุนฉางเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมต้องให้พวกเขามาทำงานที่นี่ด้วยล่ะ หน่วยผลิตเรายังมีคนไม่มีงานทำอยู่อีกตั้งเยอะ"

ซ่งชิงเฟิงมองเขาอย่างจนใจพลางอธิบาย "เลขาพรรคซุนครับ ตอนนี้ยกเว้นไม่กี่บ้านนั้น ทุกบ้านก็มีคนทำงานในโรงงานเต้าหู้กันหมดแล้ว ถ้าขืนยังรับคนในหมู่บ้านเพิ่มอีกจะกระทบต่อการไถหว่านช่วงฤดูใบไม้ผลิเอานะครับ พวกเราเป็นชาวนา ข้าวปลาอาหารคือรากฐานสำคัญที่สุด"

ซุนฉางเหอตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ เขาเกือบจะลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปเสียสนิท ช่วงนี้คงหาเงินเพลินจนหน้ามืดตามัวไปจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง