บทที่ 83 ความจริง

ตลอดช่วงครึ่งเดือนต่อมา ทางตำรวจยังคงไม่มีข่าวคืบหน้า ทุกคนต่างพากันคิดว่าคดีฆาตกรรมจางซิ่วซิ่วคงกลายเป็นคดีคั่งค้างที่ปิดไม่ลงเสียแล้ว

มีคนพูดกันว่าจางซิ่วซิ่วปากสว่างจนไปล่วงเกินใครเข้า อีกฝ่ายถูกบีบจนหมดหนทางถึงได้ลงมือกับเธอ

ช่วงนั้นพวกผู้หญิงปากมากในหมู่บ้านต่างหวาดระแวงกันไปหมด เวลาไปซักผ้าที่ริมลำธารก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรสักคำ ด้วยกลัวว่าคำพูดจะไปขัดหูคนร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ จนย้อนกลับมาลงมือกับตนเข้า

บรรยากาศในหมู่บ้านจึงดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ ข่าวลือเรื่องหลังนี้ย่อมเป็นเขาที่แอบวานคนให้ช่วยปล่อยออกไป พวกผู้หญิงช่างนินทาในหมู่บ้านไม่กี่คนนั้นน่ารำคาญจริงๆ นี่ก็นับว่าเป็นการเตือนพวกหล่อนไปในตัว

ทว่าในตอนที่ทุกคนคิดว่าเรื่องราวคงจบลงแค่นี้ จู่ๆ ตำรวจก็มาอีกครั้ง พอมาถึงก็ตรงดิ่งไปยังบ้านจูหย่งฝูเพื่อจับกุมตัวจูเสี่ยวเป่า ลูกชายคนเล็กของเขาไปทันที

เมื่อทั้งสองคนถูกจับ เรื่องที่จูเสี่ยวเป่าร่วมมือกับจางเทียนเป่าผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องลอบวางเพลิงโรงงานและฆาตกรรมจางซิ่วซิ่วก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชน ทำให้ทุกคนตกตะลึงกันถ้วนหน้า

ซ่งชิงเฟิงได้ยินความจริงของเรื่องนี้มาจากเฉินหู่

ที่แท้หลังจากจูหย่งฝูถูกบีบให้ชดใช้ค่าเสียหายของโรงงานและต้องจำใจลาออกจากตำแหน่ง เขาก็เจ็บแค้นฝังใจมาตลอด ยิ่งพอเห็นโรงงานเต้าหู้เจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ยิ่งก่นด่าสาปแช่งอยู่ในบ้านทุกวัน

จูเสี่ยวเป่าจำคำพูดของพ่อได้ขึ้นใจ พอไปเที่ยวเล่นที่บ้านยายจึงบ่นระบายกับจางเทียนเป่าผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องไปสองสามประโยค

จางเทียนเป่าเป็นอันธพาลประจำหน่วยผลิตของตัวเอง ด้วยความที่พ่อของเขาเป็นเลขาพรรคประจำหน่วย น้าชายเป็นคนงานในตัวอำเภอ อีกทั้งตระกูลจางรุ่นนี้ยังมีเขาเป็นทายาทชายเพียงคนเดียว จึงถูกตามใจจนเสียนิสัย กลายเป็นคนกร่างชอบรังแกคนอื่น

จางเทียนเป่าถูกประคบประหงมจนเสียคนมาแต่เด็ก อายุยี่สิบปีแล้วแต่วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่เร่ร่อน ไม่ทำการทำงานเป็นชิ้นเป็นอัน

จูเสี่ยวเป่าเดินตามก้นลูกพี่ลูกน้องคนนี้มาตั้งแต่เล็ก จางเทียนเป่าจึงมีความเอ็นดูให้อยู่บ้าง พอได้ฟังคำพูดของจูเสี่ยวเป่าก็ผุดความคิดชั่วร้ายขึ้นมา นั่นคือการลอบวางเพลิงโรงงาน

จูเสี่ยวเป่าเองก็เป็นพวกไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ทั้งสองคนเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย จึงอาศัยช่วงเวลากลางคืนแอบเข้าไปลอบวางเพลิงโรงงานที่หน่วยผลิตหลางซาน

จูเสี่ยวเป่ารับหน้าที่ดูต้นทาง ส่วนจางเทียนเป่ารับหน้าที่ลงมือ ทว่าใครจะคาดคิดว่าจุดไฟไปได้แค่ครึ่งเดียว จางเทียนเป่าก็ได้ยินเสียงเพื่อนบ้านตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก ด้วยความกลัวว่าจะถูกจับได้จึงรีบเผ่นหนีออกมา

ทั้งสองคนวิ่งหนีได้เร็ว จึงไม่ถูกจับได้คาหนังคาเขา

พวกเขาอกสั่นขวัญแขวนกันอยู่สองวัน พอพบว่าไม่มีเรื่องอะไรจริงๆ ก็วางใจ จากนั้นก็กลับไปเดินเตร็ดเตร่ไร้สาระตามประสาคนว่างงานข้ามสองหน่วยผลิตเหมือนเดิม

วันหนึ่งทั้งคู่แอบไปสูบบุหรี่ดื่มเหล้าอยู่หลังกองฟาง พลางคุยโวโอ้อวดถึงเรื่องที่ไปเผาโรงงานในคืนนั้นอย่างกระหยิ่มใจ จางเทียนเป่ายังเสนอขึ้นมาว่าวันหลังค่อยไปเผาอีกสักรอบ ทำแบบนี้สักสองสามครั้งโรงงานนั้นก็เปิดต่อไปไม่ได้แล้ว

ใครจะไปคาดคิดว่าคำพูดนี้จะบังเอิญเข้าหูจางซิ่วซิ่วที่เดินผ่านไปพอดี อีกสองวันถัดมา จางซิ่วซิ่วจึงไปดักเจอจูเสี่ยวเป่า ข่มขู่เขาว่าหากไม่ยอมให้เงิน เธอจะไปฟ้องคอมมูนให้จับทั้งคู่เข้าคุก

จูเสี่ยวเป่ากลัวจนลนลาน จึงยอมควักเงินให้

จางซิ่วซิ่วได้ลิ้มรสความหวานชื่นมาง่ายๆ เช่นนี้ มีหรือจะยอมรามือ เธอจึงข่มขู่จูเสี่ยวเป่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จูเสี่ยวเป่าก็ต้องจ่ายเงินให้ครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งเงินเก็บหมดเกลี้ยงก็ยังไม่พอ ถึงขั้นไปแอบขโมยเงินห้าสิบหยวนก้อนสุดท้ายที่พ่อแอบซ่อนไว้ในบ้านออกมา แต่ก็ยังไม่สามารถเติมเต็มความโลภของจางซิ่วซิ่วได้อยู่ดี

เขาทนรับมือไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอาเรื่องนี้ไปบอกกับจางเทียนเป่า

จางเทียนเป่าจึงบอกให้จูเสี่ยวเป่านัดจางซิ่วซิ่วออกมาที่หลังเขา เดิมทีคิดจะให้เงินจางซิ่วซิ่วไปสามร้อยหยวนเพื่อยุติเรื่องราวทั้งหมด และกำชับให้เธอเหยียบเรื่องนี้ให้มิดจนเน่าเปื่อยไปในท้อง

ใครจะรู้ว่าพอจางซิ่วซิ่วอ้าปาก เธอกลับเรียกเงินถึงหนึ่งพันหยวน

สองพี่น้องจะไปหาเงินหนึ่งพันหยวนมาจากที่ไหน อีกทั้งหากต้องจ่ายให้เรื่อยๆ แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับหลุมที่ถมไม่เต็ม

จางเทียนเป่าเห็นจางซิ่วซิ่วเอาแต่ยืนกรานว่าหากไม่ให้เงินจะไปแจ้งความให้พวกเขาติดคุก ความอำมหิตจึงแล่นขึ้นมาในอก เขาลงมือฆ่าจางซิ่วซิ่วทันที

เมื่อลงมือฆ่าคนไปแล้ว สมองที่เคยมึนชาของจางเทียนเป่าก็พลันได้สติและเริ่มกลัวความผิดขึ้นมา เขาจึงแอบขโมยตราประทับของพ่อ เขียนหนังสือรับรองเปล่าๆ พกติดตัวไว้หลายใบ จากนั้นก็หอบเงินในบ้านพากันหนีไป

หลังจากถูกจับ ทั้งสองคนก็ถูกตัดสินโทษประหารชีวิตในข้อหาเจตนาฆ่าคนตาย ส่วนพ่อของจางเทียนเป่าก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง มิหนำซ้ำยังต้องเผชิญกับการถูกผู้นำในคอมมูนไต่สวนเอาผิดอีกด้วย

ท้ายที่สุดเฉินหู่ก็เอ่ยขึ้นว่า "ไอ้เด็กสองคนนี้มันหนีเก่งจริงๆ ดันหนีข้ามไปถึงเมืองข้างๆ ได้ยินว่าโดนรวบตัวได้ที่สถานีรถไฟ เกือบจะหนีออกนอกมณฑลไปได้แล้วเชียว"

ซ่งชิงเฟิง "…"

คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เขาคาดเดาไว้ในตอนนั้นจะเป็นจริง การตายของจางซิ่วซิ่วเกี่ยวข้องกับเรื่องที่โรงงานถูกเผาจริงๆ เสียด้วย

"ยังดีที่จับไอ้เด็กสองคนนี้ได้ ไม่อย่างนั้นโรงงานของเราก็ไม่รู้ว่าจะโดนพวกมันลอบกัดอีกเมื่อไหร่"

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้าเห็นพ้อง จะไม่จริงได้อย่างไรกัน ขนาดฆ่าคนพวกมันยังกล้า แล้วยังมีเรื่องอะไรที่คนพรรค์นี้ไม่กล้าทำอีกล่ะ

เมื่อเรื่องนี้แพร่สะพัดกลับมาถึงหน่วยผลิตหลางซาน คนในบ้านจูหย่งฝูก็พากันหมกตัวอยู่แต่ในบ้านไม่กล้าก้าวเท้าออกไปไหน แม้แต่ประตูลานบ้านก็ยังไม่กล้าเปิด ด้วยกลัวว่าจะถูกคนในหมู่บ้านรุมฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ

จูหย่งฝูมีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน ลูกสาวแต่งงานออกเรือนไปนานแล้ว ลูกชายคนเล็กคือจูเสี่ยวเป่าซึ่งถูกจับไป ตอนนี้คนที่หลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านจึงมีเพียงคู่สามีภรรยาจูหย่งฝูกับครอบครัวของลูกชายคนโต

จูหย่งฝูนึกถึงตอนที่โรงงานถูกเผาแล้วตนเองยังแอบสะใจอยู่ตรงนั้นก็รู้สึกขมขื่นใจเหลือเกิน ใครจะไปคิดว่าวนไปวนมา เรื่องกลับกลายเป็นฝีมือของไอ้ลูกเวรบ้านตัวเองไปได้

ครอบครัวของลูกชายคนโตสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง โดยเฉพาะลูกสะใภ้ แววตาที่มองพวกเขาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

จูหย่งฝูตีหน้าถมึงทึง ตวาดด้วยความโกรธว่า "ถ้ายังชักสีหน้าอีกก็ไสหัวออกไปจากบ้านข้า ที่นี่มันบ้านข้า ยังไม่ถึงคราวเอ็งมาชักสีหน้าใส่ข้าหรอก!"

ลูกสะใภ้บ้านสกุลจูแค่นยิ้มเยาะ ย้อนถามว่า "ฉันก็อยากจะไสหัวไปใจจะขาด แต่ตอนนี้มันออกไปได้ไหมล่ะ ถ้าอย่างนั้นพ่อก็ออกไปไล่สองคนข้างนอกนั่นให้พ้นก่อนสิ เปิดทางให้ฉันเดินหน่อยสิคะ!"

สองพ่อลูกบ้านเติ้งแบกจอบมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของพวกเขา ใครใช้ให้กำแพงลานบ้านเตี้ยกันล่ะ เติ้งเถี่ยจู้ถึงได้ปีนข้ามกำแพงเข้ามาตรงๆ เลย

ตอนนี้ถ้าพวกเขาขืนกล้าเปิดประตู สองพ่อลูกคู่นั้นคงได้ตีพวกเขาตายแน่

ทว่าต่อให้ไม่เปิดประตู เติ้งเถี่ยจู้ก็ลั่นวาจาไว้แล้วว่า ลูกชายบ้านนี้ฆ่าเมียของเขา ไม่ชดใช้ด้วยชีวิต ก็ต้องชดใช้ด้วยเงิน

ชดใช้ด้วยชีวิต พวกเขาไม่อยากยอม ส่วนชดใช้ด้วยเงิน พวกเขาก็ไม่มี

จูหย่งฝูจนปัญญาจะรับมือกับเติ้งเถี่ยจู้โดยสิ้นเชิง ได้แต่คุมเชิงกันอยู่อย่างนั้น

แต่ในบ้านมีเสบียงอาหาร ทว่ากลับไม่มีน้ำ คนทั้งบ้านคงไม่แคล้วต้องอดข้าวอดน้ำตายเข้าจริงๆ

สุดท้ายก็ยังคงเป็นหัวหน้าหลินที่ออกหน้า จัดการให้จูหย่งฝูเขียนสัญญากู้ยืมเงิน ชดใช้ค่าเสียหายให้บ้านเติ้งเถี่ยจู้เป็นเงินห้าร้อยหยวน โดยแบ่งผ่อนจ่ายให้หมดภายในห้าปี เรื่องราวนี้ถึงได้ยุติลงอย่างแท้จริง

เพียงแต่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ครอบครัวของจูหย่งฝูก็ไม่อาจยืนหยัดอยู่ในหน่วยผลิตได้อีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากการลงคะแนนเสียงของคนทั้งหน่วยผลิต ก็ได้มีมติยกเลิกสิทธิประโยชน์เงินปันผลรายหัวของครอบครัวจูหย่งฝู นั่นหมายความว่า ผลกำไรของโรงงานนับจากนี้ไปจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวพวกเขาแม้แต่สตางค์แดงเดียว

ลูกสะใภ้บ้านสกุลจูทนรับสายตาที่คนอื่นชี้หน้าก่นด่าไม่ไหว ไม่นานก็หย่าขาดกับลูกชายคนโตบ้านสกุลจู หนีกลับบ้านเดิม แล้วรีบแต่งงานใหม่กับคนอื่นไปทันที

ซ่งชิงเฟิงเฝ้าดูความเคลื่อนไหวอยู่ระยะหนึ่ง เมื่อเห็นว่าบ้านสกุลจูเงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิงแล้วถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถือว่าความคับแค้นใจที่จูหย่งฝูเคยขโมยความคิดของเขาแล้วเตะเขาพ้นทางในตอนนั้น ได้รับการสะสางลงจนหมดสิ้น

ทว่าไม่นานนักเขาก็ไม่มีเวลามาพะวงกับเรื่องนี้อีก เพราะผู้นำคอมมูนกำลังจะเดินทางมาตรวจเยี่ยมโรงงานของพวกเขาแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง