บทที่ 82 ความคิดเพ้อฝันของเอ้อร์หวาจื่อ

ขณะที่ซ่งชิงเฟิงคิดว่าเรื่องนี้คงต้องพักไว้ชั่วคราว เอ้อร์หวาจื่อแห่งบ้านเติ้งก็มาหาเขา

"นายบอกว่าการตายของแม่นาย เกี่ยวข้องกับคดีวางเพลิงโรงงานเหรอ"

เอ้อร์หวาจื่อพยักหน้า เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด ใครบ้างที่แม่ถูกฆ่าตายแล้วคนร้ายยังลอยนวลอยู่จะไม่หวาดกลัว

"ผมได้ยินแม่บ่นพึมพำอยู่สองสามประโยคครับปัญญาชนซ่ง คนที่ฆ่าแม่ผมต้องเป็นคนเดียวกับที่จะเผาโรงงานของพวกคุณแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ ครับ"

ซ่งชิงเฟิงจ้องมองคนหนุ่มที่ตื่นตระหนกตรงหน้าอย่างพินิจ "ทำไมนายถึงมั่นใจขนาดนั้น แค่เพราะแม่นายบ่นพึมพำสองสามคำน่ะเหรอ เธอพูดว่าอะไรล่ะ"

เอ้อร์หวาจื่อมองไปรอบๆ อึกอักเหมือนอยากพูดแต่ไม่กล้า

"ที่บ้านมีแค่เราสองคน นายพูดมาได้เลย"

ลู่เหยาไปช่วยงานที่บ้านสกุลลู่ ตอนนี้ในบ้านไม่มีคนอื่นจริงๆ

เอ้อร์หวาจื่อถึงได้พูดขึ้น "หลังจากโรงงานถูกเผา…น่าจะผ่านไปสักสามวันได้ แม่ผมก็เริ่มแปลกไป นั่งเหม่อทั้งวัน ถามว่าคิดอะไรอยู่ก็ไม่ยอมบอก ได้แต่สั่งว่าไม่ต้องถามมาก แล้วพอผ่านไปได้ไม่ถึงสองวัน แม่ก็หิ้วเนื้อหมูหนักหนึ่งชั่งกลับมา แถมยังแอบยัดเงินสิบหยวนให้ผมหนึ่งใบ บอกให้ผมซ่อนไว้ให้ดี อย่าไปบอกพ่อ เนื้อหมูนั่นแม่บอกว่าไปช่วยงานเจ้าหน้าที่คนหนึ่งระหว่างทาง เขาเลยให้มาเป็นการขอบคุณ"

"พ่อผมเชื่อ ไม่ได้ถามอะไรต่อ พอผมแอบถาม แม่ก็ยังพูดแบบเดิม ต่อมาอีกสองวัน แม่ก็ถือไก่กลับมาอีกตัว คราวนี้แม่บอกว่ายายให้มา แต่ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ยายไม่มาเอาของจากบ้านผมก็บุญโขแล้ว จะเอาของมาให้บ้านผมได้ยังไง หลังจากนั้นช่วงหนึ่งก็เป็นแบบนี้ตลอด ทุกๆ สองวันแม่จะเอาเนื้อกลับมา พ่อผมก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียว ไม่เคยถามเลยว่าแม่เอาเนื้อมาจากไหน พอผมถาม แม่ก็บอกแต่ว่ายายให้มา"

"ส่วนนายทั้งที่รู้ว่าแม่โกหก แต่ก็ไม่ซักไซ้ เพราะกลัวเนื้อที่แม่เอามาจะมีที่มาไม่โปร่งใส ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้ กินๆ เข้าไปก่อน ใช่ไหมล่ะ"

แววตาของซ่งชิงเฟิงเย็นเยียบ

เอ้อร์หวาจื่อลูบหน้าตัวเอง "ครับ ผมยอมรับว่าผมรู้ว่าเนื้อของแม่อาจจะไม่สะอาด แต่ผมคิดว่า…"

คิดว่าอะไรนั้นเอ้อร์หวาจื่อไม่ได้พูดต่อ แต่ซ่งชิงเฟิงเข้าใจดี

เขาหัวเราะเยาะในลำคอ สองพ่อลูกบ้านเติ้งนี้นี่น่าสนใจจริงๆ

ก่อนหน้านี้หัวหน้าหลินยังนึกเสียดายว่าเอ้อร์หวาจื่อเป็นเด็กดีแท้ๆ แต่กลับต้องมาแปดเปื้อนเพราะพ่อแม่พรรค์นั้น ทว่าดูตอนนี้แล้ว โอกาสที่ไผ่เลวจะแตกหน่อดีมันช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน เนื้อแท้ของเจ้าเอ้อร์หวาจื่อคนนี้ก็เป็นแค่เศษสวะคนหนึ่งเหมือนกัน

"ปัญญาชนซ่ง ผมรู้ว่าคุณดูถูกผม ตัวผมเองก็ยังดูถูกตัวเองเลย ตอนนั้นผมแค่อยากกินเนื้อมากเกินไป ก็เลย…แต่ผมไม่ได้อยากให้แม่ต้องตายจริงๆ นะครับ"

ถึงแม้บางครั้งเขาจะรู้สึกว่าแม่ช่างไร้ประโยชน์ ปากก็ชอบพล่อยไปเรื่อยจนสร้างศัตรู แต่แม่ก็ดีกับเขามากจริงๆ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยปล่อยให้เขาต้องลำบากเลยสักนิด

"ก่อนที่แม่จะเกิดเรื่องสักสามวันได้ แม่แอบบอกผมว่า อีกไม่กี่วันจะตัดชุดใหม่ให้ผมใส่ไปดูตัว ถ้าถูกใจก็จะไปสู่ขอ จัดการเรื่องแต่งงานให้เรียบร้อย เงินค่าสินสอดแม่ก็เตรียมไว้ให้ผมหมดแล้ว"

"ผมถามแม่ว่าเอาเงินมาจากไหน เพราะเงินในบ้านพ่อกำไว้คนเดียว แม่ไม่มีเงินเลยสักแดง แม่สั่งไม่ให้ผมถามมาก บอกว่าพวกนั้นมันไร้มนุษยธรรม ให้เงินแม่มาก็สมควรแล้ว แม่กำลังทำความดีอยู่ พอผมถามอีก แม่ก็ไม่ยอมพูดแล้ว บอกแค่ให้ผมรอแต่งเมียสบายใจได้เลย ไว้ข้างหน้าแม่จะหาทางซื้อตำแหน่งงานให้ผม จะได้เป็นคนงานกินเงินเดือน"

เอ้อร์หวาจื่อพูดถึงตรงนี้ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมา

"ถ้าผมรู้ว่าแม่จะเกิดเรื่อง ผมคงจะเค้นถามแม่ให้รู้เรื่องไปแล้วว่าเงินได้มาจากไหน ทั้งหมดเป็นความผิดผมเอง ทั้งที่ผมถามเอาความจริงได้แท้ๆ"

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับน้ำตาของเขา ถ้าห่วงใยแม่ขนาดนั้นจริงๆ มีหรือจะรู้ทั้งรู้ว่าของที่แม่เอามามีที่มาไม่ชอบมาพากลแต่กลับไม่สนใจไต่ถาม หนำซ้ำยังเสพสุขได้อย่างสบายใจเฉิบ

"แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าคนที่ฆ่าแม่นาย เป็นพวกเดียวกับคนที่วางเพลิงโรงงาน" ซ่งชิงเฟิงเอ่ยขัดเสียงร้องไห้คร่ำครวญของเขา

เอ้อร์หวาจื่อปาดหน้าเช็ดน้ำตาออกจนหมด แล้วพูดว่า "ผมเดาเอาครับ แม่ผมสร้างศัตรูไว้เยอะก็จริง แต่ไม่มีใครเอาเงินให้แม่หรอก แล้วก็ไม่มีทางเอาชีวิตแม่เพราะเรื่องแค่นั้นด้วย มันก็มีแค่เรื่องโรงงานถูกเผาเรื่องเดียวนี่แหละ แม่ผมอาจจะรู้ว่าใครเป็นคนเผาโรงงาน"

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว เจ้าเอ้อร์หวาจื่อคนนี้ไม่ได้โง่เขลาเลย ตรงกันข้าม กลับฉลาดไม่เบา ซึ่งนั่นยิ่งตอกย้ำว่าพฤติกรรมเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ต่อการกระทำของแม่ตนเองก่อนหน้านี้ มันน่าสะอิดสะเอียนเพียงใด

"เรื่องพวกนี้นายควรไปบอกตำรวจ ไม่ใช่มาบอกผม"

สีหน้าของซ่งชิงเฟิงเฉยชาอย่างยิ่ง

เอ้อร์หวาจื่อมองเขาอย่างประหลาดใจ "ปัญญาชนซ่ง คุณไม่อยากรู้เหรอครับว่าใครเผาโรงงาน พวกมันเผาได้ครั้งหนึ่งก็ต้องมีครั้งที่สองแน่"

"แล้วยังไงล่ะ นายจะให้ผมทำตัวเป็นตำรวจไปสืบคดีงั้นเหรอ อย่าว่าแต่ผมไม่มีปัญญาเลย ต่อให้มี ผมก็เชื่อมั่นในตัวตำรวจมากกว่าที่จะแส่เข้าไปเอง"

เขาไม่ได้โง่ หากคนพวกนั้นจนตรอกแล้วหันมาเล่นงานเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร เขายังมีชีวิตข้างหน้าที่ดีรออยู่ ไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเพื่อคนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

พูดให้แย่กว่านั้น ต่อให้โรงงานวอดวายไปทั้งหมด เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย อย่างมากที่สุดก็แค่เริ่มต้นใหม่ เขายังหนุ่มแน่น ทั้งยังมีประสบการณ์อันล้ำค่า นี่ต่างหากคือต้นทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

"เอ้อร์หวาจื่อ นายพูดตรงๆ มาเลยดีกว่า ที่มาพูดเรื่องพวกนี้กับผม นายต้องการอะไรกันแน่ จะให้ผมช่วยตามหาคนร้ายเหรอ ไม่มีทางหรอก นายไปหาตำรวจนู่น"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่แยแสความจริงของเรื่องนี้เลยสักนิด เอ้อร์หวาจื่อก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ถ้านายยังคิดไม่ออก งั้นก็กลับไปได้แล้ว ผมเองก็มีงานต้องทำ ไม่มีเวลามาฟังนายพูดไร้สาระหรอกนะ"

"เดี๋ยวสิครับปัญญาชนซ่ง คุณพอจะ…พอจะให้ผมเข้าไปทำงานในโรงงานได้ไหม ผมจะตั้งใจทำงานจริงๆ นะครับ"

ซ่งชิงเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ "นายคงไม่ได้คิดว่าแค่มาบอกเรื่องนี้กับผม แล้วผมจะต้องยอมให้นายเข้าไปทำงานในโรงงานหรอกนะ"

เอ้อร์หวาจื่อมองเขาด้วยสายตาเว้าวอน "ถ้าที่ผมเดามันเป็นจริง พวกนั้นอาจจะมาเผาโรงงานอีกรอบก็ได้นะครับ รีบจับพวกมันได้ โรงงานก็จะได้ปลอดภัยไงครับ"

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะออกมา นี่มันตรรกะประหลาดอะไรกัน เขาชักจะตามไม่ทันเสียแล้ว หรือว่าความคิดของเขาจะตามยุคสมัยนี้ไม่ทันกันแน่

"ข้อแรก ผมไม่ได้สนใจว่าใครจะฆ่าแม่นาย การสืบคดีเป็นหน้าที่ของตำรวจ เดี๋ยวตำรวจก็สืบจนกระจ่างเอง ข้อสอง ผมไม่มีทางยอมให้นายเข้าโรงงานเพียงเพราะนายเอาเรื่องพวกนี้มาบอก แล้วทำลายกฎที่ผมเป็นคนตั้งขึ้นมาเองหรอกนะ นายเข้าใจหรือยัง"

เอ้อร์หวาจื่อหลุบตาลงด้วยความผิดหวัง ท่าทางห่อเหี่ยวไปทั้งตัว

"ปัญญาชนซ่ง ขอโทษครับที่มารบกวน"

…

พอลู่เหยากลับมา ซ่งชิงเฟิงก็นำเรื่องนี้มาเล่าให้เธอฟังประหนึ่งเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง

ลู่เหยาตกตะลึง "ปกติเห็นเขาดูเป็นคนดีนี่คะ ทำงานก็คล่องแคล่ว ไม่ค่อยพูดมาก หัวหน้าหลินยังบอกว่าเขาฉลาดแล้วก็สู้งาน เสียก็แต่พ่อแม่ไม่ค่อยดีเท่านั้นเอง"

"นี่แหละที่เขาว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ ไผ่เลวจะเกิดหน่อดีมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก ความจริงก็คือ พ่อแม่ที่ไม่ได้เรื่องไม่มีทางสั่งสอนลูกให้ออกมาดีได้หรอก การประพฤติตนเป็นแบบอย่างและคำสั่งสอนของพ่อแม่นั่นแหละที่มีอิทธิพลต่อลูกมากที่สุด"

ลู่เหยาส่ายหน้า พลอยพูดไม่ออกไปด้วย "ฉันเองก็ไม่เข้าใจความคิดเขาเหมือนกัน เขาไม่ควรเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกตำรวจ เพื่อช่วยให้ตำรวจจับคนร้ายได้เร็วขึ้นหรอกเหรอคะ"

"บางทีเขาอาจจะบอกไปแล้วก็ได้"

ไม่อย่างนั้นสองพ่อลูกนั่นจะถูกปล่อยตัวกลับมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง