บทที่ 81 ความตายของจางซิ่วซิ่ว

จางซิ่วซิ่วตายแล้ว ตอนที่มีคนไปพบ ร่างของเธอนอนอยู่ที่ก้นหน้าผาเตี้ยตรงตีนเขา เลือดท่วมตัว หมดลมหายใจไปนานแล้ว

ได้ยินว่ามีชาวบ้านขึ้นเขาไปเก็บฟืนแล้วบังเอิญไปเจอเข้า

หน้าผาจุดนี้ไม่สูง จากจุดสูงสุดถึงพื้นดินจริงๆ แค่ราวสิบเมตร แต่จางซิ่วซิ่วโชคร้าย ตอนตกลงมาท้ายทอยกระแทกเข้ากับหินแหลมก้อนหนึ่งพอดี

มีคนคาดเดาว่าจางซิ่วซิ่วอาจจะขึ้นเขาไปเก็บเห็ดหรือเก็บฟืนแล้วลื่นพลัดตกลงไป เพราะเมื่อสามวันก่อนเพิ่งจะมีฝนตก

ตอนที่ซ่งชิงเฟิงได้รับข่าว ตำรวจก็มาถึงแล้ว คนที่แจ้งตำรวจไม่ใช่คนบ้านเติ้ง แต่เป็นหัวหน้าหลิน

“ปัญญาชนซ่ง ได้ยินข่าวแล้วเหมือนกันเหรอ”

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า “ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ”

รอบๆ มีคนมามุงดูไม่น้อย และมีตำรวจคอยกันไม่ให้คนเข้าไป ซ่งชิงเฟิงจึงไม่ได้เดินเข้าไปดูด้านหน้า แต่เอ่ยถามหัวหน้าหลินโดยตรง

“บ้านเติ้งไม่ยอมแจ้งตำรวจ บอกว่าคนตายเพราะอุบัติเหตุ ขืนแจ้งความเอิกเกริกไปจะอับอายขายหน้า แต่ฉันว่าการตายของจางซิ่วซิ่วไม่ใช่อุบัติเหตุแน่”

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว

หัวหน้าหลินลดเสียงลง ใช้ระดับเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนกระซิบว่า “ฉันเห็นรอยนิ้วมือที่คอของเธอ เหมือนถูกใครบีบคออย่างแรง ฉันเลยสงสัยว่าเธออาจจะถูกคนผลักตกลงไป”

“คุณไม่ได้สงสัยเติ้งเถี่ยจู้ใช่ไหมครับ”

หัวหน้าหลินส่ายหน้า “เติ้งเถี่ยจู้ตีเมียก็จริง แต่เขาไม่เคยลงมือถึงตาย แล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องถ่อมาตีกันบนเขานี้ด้วย”

นั่นก็จริง เติ้งเถี่ยจู้ตีเมียทีไรก็ตีอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งในบ้านตลอด และอย่างที่หัวหน้าหลินว่า เขาลงไม้ลงมือไม่เคยถึงตายจริงๆ ด้วยเหตุนี้บางคนถึงกับชมว่าเขารู้จักบันยะบันยัง ไม่รู้เหมือนกันว่าคนพวกนั้นสมองมีปัญหาหรืออย่างไร

ไม่นานศพของจางซิ่วซิ่วก็ถูกตำรวจนำไป สองพ่อลูกบ้านเติ้งก็ถูกพาตัวไปด้วยเช่นกัน

เมื่อไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป

ซ่งชิงเฟิงเดินมุ่งหน้าไปทางโรงงานเต้าหู้ ระหว่างทางยังได้ยินผู้คนวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของจางซิ่วซิ่ว

ในหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขากลับมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น นี่ถือเป็นเรื่องใหญ่โตอย่างไม่ต้องสงสัย

ชาวบ้านพูดคุยกันไปต่างๆ นานา แต่ส่วนใหญ่ไม่คิดว่าเป็นฝีมือของเติ้งเถี่ยจู้ เหตุผลก็ตรงกับที่หัวหน้าหลินพูด คือไม่มีความจำเป็นต้องทำ

ในบ้าน จางซิ่วซิ่วเชื่อฟังทั้งสามีและลูกชาย งานบ้านงานนอกจัดการได้หมดจดเรียบร้อย นอกจากปากเสียชอบเอาเรื่องบ้านคนโน้นคนนี้ไปพูดเหลวไหลแล้ว ก็ไม่มีข้อเสียร้ายแรงอะไรอื่น ต่อให้คนอื่นจะเกลียดปากเธอก็คงไม่ถึงขั้นลงมือฆ่าแกงกัน

“ไม่รู้ว่าใครใจคอโหดเหี้ยมขนาดนี้ ถึงกล้าฆ่าคนได้”

“นั่นสิ ฉันเห็นแล้ว เลือดท่วมตัวเลยนะ ตาเบิกโพลง น่ากลัวชะมัด”

“เติ้งเถี่ยจู้ไปมีเรื่องกับใครไว้หรือเปล่า คนอื่นไม่กล้าแก้แค้นมันก็เลยมาลงที่เมียมันแทน”

“ตำรวจก็ยังไม่ได้บอกสักคำว่าถูกคนฆ่าตาย พวกแกพูดกันเป็นตุเป็นตะไปได้”

“ใครจะไปรู้ล่ะ แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าจางซิ่วซิ่วเดินสะดุดลื่นล้มไปเอง เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นเสียหน่อย พวกแกยังจำได้ไหมล่ะ เมื่อสิบห้าปีก่อน คนตระกูลจางคนนั้นก็ตายแบบนี้แหละ”

“แต่ช่วงนี้บ้านเติ้งกินอยู่ดีจริงๆ นะ มีเนื้อต้มกินสองสามวันครั้ง เมื่อวานตอนเที่ยงฉันยังได้กลิ่นน้ำแกงไก่อยู่เลย พอฉันถาม จางซิ่วซิ่วก็บอกว่าเอามาจากบ้านเดิม บ้านเดิมของหล่อนน่ะหรือฉันจะไม่รู้ ไม่สูบเลือดสูบเนื้อหล่อนจนแห้งก็บุญโขแล้ว จะมีเนื้อมาให้หล่อนกินได้ยังไง ฉันว่าไม่แน่เติ้งเถี่ยจู้อาจจะไปหาเงินไม่สะอาดมาจากไหนแล้วเอาไปซื้อมามากกว่า ถึงได้ไม่กล้ากระโตกกระตาก”

“เติ้งเถี่ยจู้จะมีปัญญาขนาดนั้นเชียวหรือ”

“คนนิ่งๆ บทจะร้ายขึ้นมาก็เสือดีๆ นี่แหละ”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะ เมื่อวานฉันยังเห็นจางซิ่วซิ่วกลับมาจากในตำบล ในตะกร้ามีผ้าแดครอนอยู่พับหนึ่งด้วย ฉันถามหล่อน หล่อนบอกว่าเตรียมจะหาคู่ให้เอ้อร์หวาจื่อ เลยจะตัดเสื้อตัวใหม่ให้ลูกชาย จะได้ดูดีเวลาไปเจอคนอื่น”

เดิมทีซ่งชิงเฟิงฟังอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่พอได้ยินประโยคสุดท้าย ฝีเท้าก็ค่อยๆ ชะลอลงพลางครุ่นคิด

สภาพความเป็นอยู่ของบ้านเติ้งเขารู้ดี ฐานะปานกลาง แต่ก็ยังดีกว่าพวกบ้านในหมู่บ้านที่กินไม่อิ่มจนต้องติดค้างคะแนนแรงงานอยู่บ้าง อย่างไรเสียบ้านเติ้งก็ไม่มีคนแก่หรือเด็กเล็กให้ต้องเลี้ยงดู ทั้งสามคนในบ้านต่างก็ทำงานใช้แรงได้ แต่หากจะบอกว่ามีเนื้อกินสองสามวันครั้ง นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ทั้งหน่วยผลิตหลางซานในอดีตไม่เคยมีบ้านไหนกินดีอยู่ดีขนาดนั้น จะมีได้ก็เฉพาะตอนนี้ที่โรงงานเต้าหู้เริ่มเปิดตลาด มีเงินปันผลเป็นกอบเป็นกำเท่านั้น ทว่าเงินปันผลของปีนี้ยังอยู่ในบัญชี ซ่งชิงเฟิงตั้งใจจะรอปันผลตอนสิ้นปี ตอนนี้ทุกคนจึงยังไม่มีเงินติดตัวกันเท่าไร แล้วบ้านเติ้งเอาเงินจากไหนมาซื้อเนื้อกินได้บ่อยๆ

จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ซ่งชิงเฟิงจะคิดมาก เพราะเรื่องมันช่างประจวบเหมาะเกินไปจริงๆ

พอกลับถึงบ้าน ลู่เหยากำลังอ่านตำราเรียนชั้นมัธยมปลายอยู่ เห็นซ่งชิงเฟิงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่นานสองนาน จึงอดถามขึ้นมาไม่ได้

ซ่งชิงเฟิงตอบว่า “ผมกำลังคิดอยู่ว่า บ้านเติ้งจะเกี่ยวข้องกับไฟไหม้ที่โรงงานคราวก่อนหรือเปล่า”

ลู่เหยาร้องอ๊ะขึ้นมาคำหนึ่ง “ไม่น่าจะใช่หรอกมั้งคะ ตอนนั้นตำรวจก็สอบถามไปแล้วไม่ใช่หรือ คืนนั้นคนบ้านเติ้งไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านเลย นอนหลับกันอยู่ทั้งนั้น”

ซ่งชิงเฟิงเล่าเรื่องที่ได้ยินมาระหว่างทางให้ลู่เหยาฟัง “เพื่อนบ้านของพวกเขาบอกว่าช่วงนี้บ้านนั้นกินเนื้อบ่อยมาก จางซิ่วซิ่วยังอ้างว่าเอามาจากบ้านเดิม แถมเวลาที่เริ่มกินเนื้อก็เป็นช่วงหลังจากโรงงานถูกไฟไหม้ไม่นาน ผมเลยเดาว่า ต่อให้คนบ้านเติ้งไม่ได้เป็นคนวางเพลิง จางซิ่วซิ่วก็น่าจะรู้อะไรบางอย่าง”

ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าหลินยังบอกอีกว่า ที่คอของจางซิ่วซิ่วมีรอยบีบชัดเจนมาก แสดงว่าคนที่บีบคอนางต้องลงแรงอย่างบ้าคลั่ง จะต้องเคียดแค้นกันขนาดไหนถึงอยากจะบีบคอให้ตายคามือ เป็นไปได้ไหมว่าคืนนั้นจางซิ่วซิ่วเห็นว่าใครเป็นคนวางเพลิง แล้วเอาเรื่องนี้ไปข่มขู่ขอเงินหรือขอเนื้อจากคนคนนั้น จนอีกฝ่ายทนการรังควานไม่ไหวเลยลงมือฆ่าปิดปาก

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของเขา ยังไม่มีหลักฐานอะไรสักอย่าง

ลู่เหยาฟังจนหน้าซีดเผือด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว พลางพูดเสียงตะกุกตะกัก “คง…คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้งคะ”

ซ่งชิงเฟิงตบหลังเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยน แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “ผมแค่คิดเรื่อยเปื่อยไปเอง ยังไม่มีหลักฐานอะไรหรอก ไม่ต้องกลัวนะ”

ลู่เหยาส่ายหน้า “ฉันไม่ได้กลัวขนาดนั้นหรอกค่ะ เพียงแต่คิดว่าถ้าถึงขั้นฆ่าคนเพราะเรื่องแค่นี้จริงๆ มันก็โหดร้ายเกินไปแล้ว”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มบางๆ แววตาเย็นเยียบ “เหยาเหยา เธอต้องรู้นะว่า คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร เพื่อเงินแล้ว หลายคนยอมทิ้งแม้กระทั่งมโนธรรม”

ชาติก่อนตอนที่เขาเริ่มทำธุรกิจครั้งแรกแล้วล้มเหลว ก็เพราะถูกหุ้นส่วนลอบแทงข้างหลังไม่ใช่หรือ ทำร้ายทั้งตัวเองและทำร้ายทั้งคนอื่น

“ผู้คนทั่วหล้าล้วนวุ่นวายเพราะผลประโยชน์ เพราะฉะนั้นอย่ามองคนในแง่ดีจนเกินไปเลย”

ลู่เหยาคิดตามอย่างละเอียดแล้วพยักหน้า “ชิงเฟิง คุณพูดถูกค่ะ เราจะคิดว่าทุกคนเป็นคนมีจิตสำนึกไม่ได้จริงๆ”

สิบปีที่เพิ่งผ่านพ้นมา มีคนกี่มากน้อยที่ยอมละทิ้งคราบมนุษย์แล้วเผยสันดานเดรัจฉานออกมา ความต่ำช้าของจิตใจมนุษย์ถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น

ทั้งที่จุดเริ่มต้นของขบวนการนั้นเป็นเจตนาที่ดี แต่สุดท้ายกลับถูกพวกเดรัจฉานเหล่านั้นทำให้บิดเบี้ยวจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ผู้คนต่างหวาดระแวงเอาชีวิตรอดกันไปวันๆ

“ชิงเฟิง ถ้าจางซิ่วซิ่วถูกคนฆ่าตายจริงๆ แบบนี้จะสืบหาตัวคนที่วางเพลิงเผาโรงงานได้ด้วยไหมคะ”

“อืม ถ้าการตายของจางซิ่วซิ่วเกี่ยวข้องกับคนวางเพลิงคนนั้นจริงๆ น่ะนะ”

…

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ตำรวจเข้าออกหน่วยผลิตหลางซานอยู่เป็นประจำ เกือบจะเรียกชาวบ้านทุกคนมาสอบถามจนครบ แม้จะยังไม่พบเบาะแสที่มีประโยชน์อะไร แต่สิ่งที่ยืนยันได้แน่ชัดก็คือ การตายของจางซิ่วซิ่วไม่ใช่อุบัติเหตุจริงๆ ตำรวจพบรอยเท้าผู้ชายสองคู่ในที่เกิดเหตุ นอกจากรอยหนึ่งที่เป็นของชาวบ้านคนที่ไปพบศพแล้ว อีกรอยหนึ่งก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นของคนร้าย

ตำรวจตรวจสอบรอยเท้าของผู้ชายทุกคนในหน่วยผลิตหลางซานแล้ว แต่ไม่พบรอยที่คล้ายคลึงกันเลย เติ้งเถี่ยจู้กับลูกชายจึงได้รับการปล่อยตัวกลับมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง