บทที่ 80 เฉินหู่กลับมาแล้ว

เฉินหู่กลับมาแล้ว นอกจากจะนำข่าวคราวเรื่องสายการผลิตเต้าหู้มาบอกซ่งชิงเฟิง เขายังนำเต้าหู้ยี้ต่างยี่ห้อต่างรสชาติกลับมาด้วยสิบกว่าขวด

“ตอนฉันไปเซี่ยงไฮ้ เห็นสหกรณ์ที่นั่นมีเต้าหู้ยี้ขาย แถมยังมีตั้งหลายแบบ ก็เลยซื้อมาให้ลองชิมดู จะได้เอามาเปรียบเทียบกัน”

ซ่งชิงเฟิงประหลาดใจระคนยินดี ไม่นึกเลยว่าเฉินหู่จะหาของพวกนี้มาให้เขา

แม้ชาติก่อนเขาจะเคยกินเต้าหู้ยี้มาสารพัดยี่ห้อ แต่หลังจากเกิดใหม่กลับมา นอกจากที่ตัวเองทำขึ้นมาแล้ว เขาก็ยังไม่เคยกินของที่อื่นอีกเลย

“พี่หู่ ขอบคุณมากครับ”

เฉินหู่โบกมือ ออกไปข้างนอกยี่สิบกว่าวันทำให้เขาผอมลงไปถนัดตา ทั้งร่างแผ่ความเหน็ดเหนื่อยออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“โรงงานเต้าหู้ฉันก็มีเอี่ยวด้วย ออกแรงช่วยแค่นี้มันเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ส่วนเรื่องสายการผลิตที่นายพูดถึง ฉันก็ไปสืบดูมาให้แล้ว ทางประเทศซากุระเขามี แต่ราคาสูงลิ่ว ตอนนี้พวกเราคงไม่มีปัญญาซื้อหรอก”

ซ่งชิงเฟิงไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย “แล้วของมือสองในประเทศล่ะครับ”

“ตอนนี้แค่จะนำเข้าสายการผลิตสักสายยังยากเย็นเลย จะมีของมือสองที่ไหนมาขายกัน ต่อให้พวกเราอยากนำเข้า ทางฝั่งประเทศซากุระเขาก็ใช่ว่าจะยอมขายให้ ฉันว่าเรื่องสายการผลิตพักไว้ก่อนดีกว่า รอวันหน้าพวกเราขยายกิจการให้ใหญ่โต กลายเป็นโรงงานใหญ่ได้เมื่อไหร่ ตอนนั้นก็อาจจะพอมีหวัง”

แน่นอนว่าเฉินหู่เพียงแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดว่าในระยะเวลาอันสั้นนี้พวกเขาจะพัฒนาจนกลายเป็นโรงงานใหญ่โตได้ แต่หากเป็นอีกสักสิบหรือสิบห้าปีข้างหน้าก็คงพอมีลุ้น

“แต่ถึงเรื่องสายการผลิตจะยังไม่มีหวัง ฉันก็เอาเครื่องจักรกลับมาได้สองเครื่อง น่าจะช่วยทุ่นแรงพวกนายได้ไม่น้อย เพียงแต่เครื่องมันค่อนข้างใหญ่ ฉันขนมาเองลำบาก เลยส่งพัสดุรถไฟมา อีกสองสามวันถึงจะมาถึง”

ซ่งชิงเฟิงรีบถามว่าเป็นเครื่องอะไร

ไม่นึกเลยว่าเฉินหู่จะหาเครื่องโม่น้ำถั่วเหลืองมาได้ แถมยังมีถึงสองเครื่อง!

นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งแท้ๆ

เมื่อเห็นสีหน้าดีอกดีใจของเขา เฉินหู่จึงรีบพูดดักคอไว้ก่อน “ไม่ใช่เครื่องใหม่หรอกนะ เครื่องใหม่มันแพงเกินไป แถมยังหาซื้อยากมาก เป็นเครื่องเก่าที่เขาปลดระวางแล้ว พังจนใช้การไม่ได้ ฉันไปหาคนมาช่วยซ่อม ตอนนี้พอถูไถได้อยู่ แต่จะใช้ได้นานแค่ไหนฉันก็ไม่รับประกันนะ”

นี่เป็นเครื่องจักรเก่าที่โรงงานใหญ่ของรัฐปลดระวางและทิ้งให้ฝุ่นเกาะในโกดัง พอดีเพื่อนคนหนึ่งรู้ว่าเขากำลังสืบหาเรื่องนี้อยู่ จึงแอบมากระซิบบอก

เขาเลี้ยงข้าวคนเฝ้าโกดังของโรงงานแห่งนั้นไปมื้อหนึ่ง อีกฝ่ายจึงยอมขายเครื่องจักรพวกนี้ให้เขาในราคาเศษเหล็ก

ความจริงมีทั้งหมดสามเครื่อง หลังจากปะติดปะต่อซ่อมแซมแล้วก็มีเพียงสองเครื่องที่พอจะใช้การได้ เขาจึงขนกลับมา

ซ่งชิงเฟิง “แค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ ยังไงก็ดีกว่าใช้แรงคนล้วนๆ เหมือนตอนนี้”

เขาเล่าเรื่องที่โรงงานเต้าหู้ถูกไฟไหม้ให้ฟัง

เฉินหู่ทำหน้าขรึม “ยังสืบไม่ได้อีกเหรอว่าใครทำ”

ซ่งชิงเฟิงส่ายหน้า “คืนนั้นมันดึกมาก ทุกคนกำลังหลับกันอยู่ โชคดีที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงงานตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก แล้วเห็นเงาคนวิ่งออกมาจากโรงงาน ถึงได้รู้ทันว่าไฟไหม้ ไม่อย่างนั้นโรงงานคงวอดไปทั้งหลังแล้วครับ”

ฟ้ามืดเกินไป ย่อมมองเห็นได้ไม่ชัดเจน คนลอบวางเพลิงก็วิ่งหนีไปเร็ว จับตัวไม่ทัน กระทั่งตำรวจสืบมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่พบเบาะแสที่เป็นประโยชน์

“วัตถุดิบไหม้ไปสองในสามส่วน ช่วงสองสามวันนี้พวกเฉิงอี้กำลังพาคนไปกว้านซื้อวัตถุดิบจากอำเภออื่น แล้วยังค้างส่งฟองเต้าหู้กับแผ่นเต้าหู้ของสหกรณ์ในเมืองอีก สรุปแล้วเสียหายหนักมาก กำไรช่วงเดือนครึ่งที่ผ่านมาแทบจะจมหายไปหมดเลยครับ”

เฉินหู่มีสีหน้าเคร่งเครียด “วัตถุดิบยังพอประคองได้อีกกี่วัน ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวฉันไปหาคนซื้อมาเพิ่มให้”

“ถ้าพี่หาซื้อมาได้ก็ยิ่งเยอะยิ่งดีครับ ยอดขายของพวกเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วัตถุดิบขาดแคลนแน่นอน เสียดายก็แต่พวกเราอยู่ห่างจากแหล่งปลูกถั่วเหลืองมากเกินไป ไม่อย่างนั้นถ้าไปรับซื้อจากแหล่งผลิตโดยตรงคงจะได้ราคาถูกลงอีกหน่อย”

เฉินหู่พยักหน้า ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

สำหรับซ่งชิงเฟิงแล้ว เขาชอบเต้าหู้ที่ทำจากถั่วเหลืองของตงเป่ยมากกว่า เนื้อสัมผัสจะนุ่มเนียน กลิ่นหอมของถั่วเข้มข้นและไม่มีกลิ่นเหม็นเขียว แม้จะปรุงด้วยวิธีธรรมดาก็ยังทำเต้าหู้ออกมาได้อร่อย คุณภาพถั่วเหลืองแถวบ้านพวกเขายังเทียบกับทางนั้นไม่ได้จริงๆ

แต่ตงเป่ยอยู่ไกลจากที่นี่เหลือเกิน ลำพังค่าขนส่งก็มหาศาลแล้ว ขนส่งมาถึงที่นี่อย่างไรก็ต้องบวกราคาเพิ่ม เต้าหู้เดิมทีก็เป็นของราคาถูก หากตั้งราคาสูงใครจะยอมซื้อ คำนวณไปคำนวณมาอย่างไรก็ไม่คุ้มค่า

การคมนาคมยังคงไม่สะดวกสบาย หากเป็นเหมือนในยุคหลังที่การเดินทางและการขนส่งเจริญก้าวหน้า ค่าขนส่งก็คงจะลดลงไปได้มากโข

ซ่งชิงเฟิงถือเต้าหู้ยี้ที่เฉินหู่ซื้อมากลับไปที่โรงงานเต้าหู้ ให้ทุกคนได้ลองชิม เพื่อจะได้นำมาปรับปรุงรสชาติของตัวเอง

“ปัญญาชนซ่ง ที่แท้ข้างนอกมีเต้าหู้ยี้ขายเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ” เถียนชุ่ยชุ่ยอุทานด้วยความทึ่ง

ซ่งชิงเฟิงหัวเราะเบาๆ “เต้าหู้ยี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดค้นขึ้นมาเองหรอกครับ มีมาตั้งนานแล้ว ที่พวกเธอไม่เคยเห็นก็เพราะบ้านเราเป็นชนบทห่างไกล เขาไม่เอาเข้ามาขายที่นี่กัน ผมก็แค่เอาสูตรของคนรุ่นก่อนมาปรับปรุงต่อยอดเท่านั้นเอง”

ผ่านไปสองวัน เครื่องโม่น้ำถั่วเหลืองที่เฉินหู่ซื้อมาก็ส่งมาถึง

ซ่งชิงเฟิงพาคนไปรับของด้วยตัวเอง

หลังจากขนย้ายเครื่องจักรมาถึง เฉินหู่ยังแวะมาสอนทุกคนใช้งานด้วยตนเองอีกด้วย

คนในโรงงานเต้าหู้มองเครื่องจักรทั้งสองเครื่องด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังจ้องมองของล้ำค่าที่หาได้ยาก

“ปัญญาชนซ่ง มีสองเครื่องนี้แล้ว พวกเราก็ไม่ต้องลำบากเข็นโม่หินแล้วใช่ไหมคะ”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ แต่ถ้าวันไหนต้องการเต้าหู้ปริมาณมาก โม่หินของพวกเราก็ยังต้องใช้อยู่นะครับ”

“เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้วค่ะ ขอแค่มีใบสั่งซื้อเข้ามา พวกเราทำงานล่วงเวลาก็ยังไหว ใครจะไปรังเกียจว่ามีงานเยอะกันล่ะคะ”

ทุกคนหัวเราะร่า

แน่นอนว่าคนที่เดิมทีมีหน้าที่เข็นโม่หินย่อมมีความกังวลเพิ่มขึ้นมา

“ปัญญาชนซ่ง ตอนนี้มีเครื่องจักรแล้ว แล้วพวกเราที่เคยเข็นโม่หินจะทำยังไงล่ะ โรงงานยังจะจ้างพวกเราอยู่ไหมจ๊ะ”

ซ่งชิงเฟิงยิ้มตอบ “จ้างแน่นอนครับ โรงงานของพวกเรากำลังขยายขนาดขึ้นเรื่อยๆ ยังต้องการคนอีกเยอะ เวลาที่ไม่ต้องเข็นโม่หิน พวกป้าก็ไปช่วยทำงานส่วนอื่นได้ครับ”

เมื่อรู้ว่าจะไม่ถูกเลิกจ้าง ทุกคนต่างก็โล่งอก รอยยิ้มบนใบหน้าดูผ่อนคลายขึ้นมาก

หลังจากจัดการเรื่องในโรงงานเต้าหู้เรียบร้อย ซ่งชิงเฟิงก็เอ่ยปากชวนเฉินหู่ไปกินข้าวที่บ้าน พร้อมกับบอกว่าอยากจะเชิญลูกพี่ลูกน้องของเขามาเป็นแขกด้วยกัน

“นายจะเกรงใจอะไรขนาดนั้น”

ซ่งชิงเฟิง “ไม่ได้เกรงใจหรอกครับ พี่เทาช่วยไว้ตั้งเยอะ ผมอยากจะขอบคุณเขามาตลอด แล้วก็อยากให้เขามาดูโรงงานเต้าหู้ของพวกเราด้วย ถึงตอนนี้จะยังซอมซ่ออยู่บ้าง แต่มันจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนครับ”

เฉินหู่ “เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่ไม่ต้องเจาะจงนัดหรอก ปกติงานเขาก็ยุ่งอยู่แล้ว รอดูว่าเขาจะแวะมาหาฉันเมื่อไหร่ ถ้าเขามาเมื่อไหร่ฉันค่อยพาไปหานายแล้วกัน”

“ได้ครับ ตกลงตามนี้”

“จริงสิ วันไหนพวกเราขึ้นเขาไปดูหลุมพรางที่นายขุดไว้หน่อยเป็นไง”

ซ่งชิงเฟิงเลิกคิ้ว “ทำไมครับ อยากกินเนื้อขึ้นมาเหรอ”

เฉินหู่ค้อนใส่เขาหนึ่งที “นายไม่ได้ขึ้นเขามานานแล้วใช่ไหม หลุมพรางที่นายขุดทิ้งไว้แบบนั้น ถ้ามีใครเผลอตกลงไปจะทำยังไง ยังไงหลังจากนี้นายก็คงไม่ได้ไปล่าสัตว์อีกแล้ว ฉันเลยคิดว่าสู้ขึ้นไปสักรอบ แล้วไปกลบหลุมพวกนั้นทิ้งเสียดีกว่า”

ซ่งชิงเฟิงยกมือกุมขมับ เขาคงยุ่งจนหัวหมุนจริงๆ ถึงได้ลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปเสียสนิท ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังนึกถึงอยู่แท้ๆ

“ได้ครับ งั้นก็ไปกันสักรอบ”

ทั้งสองคนนัดหมายเวลากัน

ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ออกเดินทาง ที่หน่วยผลิตหลางซานก็เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเสียก่อน—จางซิ่วซิ่วตายแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง