บทที่ 79 ผู้ต้องสงสัย

ซ่งชิงเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหานายตำรวจที่กำลังสอบถามหัวหน้าหลินอยู่ แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “สหายตำรวจครับ ไม่ทราบว่ายังต้องใช้เวลาอีกนานไหมครับ”

ตำรวจนายนั้นขมวดคิ้วแน่น เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “คดียังสอบสวนไม่เสร็จ เธอจะรีบร้อนไปทำไม อีกอย่าง เธอเป็นใครกัน”

หัวหน้าหลินรีบอธิบายทันที “สหายตำรวจครับ เขาเป็นที่ปรึกษาด้านเทคนิคของโรงงานเรา แล้วก็เป็นคนในหน่วยผลิตเราด้วย สูตรทำเต้าหู้ก็ได้มาจากเขา โรงงานนี้เปิดขึ้นมาได้ก็เพราะเขานี่แหละครับ”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของตำรวจจึงผ่อนคลายลงบ้างแล้วเอ่ย “เพื่อนร่วมงานของฉันกำลังตรวจดูอยู่ จะต้องใช้เวลาอีกเท่าไรก็บอกยากเหมือนกัน”

ซ่งชิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพ “สหายตำรวจครับ พอจะทำให้เร็วขึ้นหน่อยได้ไหมครับ ผมเองก็รู้ว่าดึกดื่นป่านนี้ต้องรบกวนพวกคุณมาก็เหนื่อยยากมากแล้ว ไม่ควรจะเร่งแบบนี้เลยจริงๆ แต่ทางเราเซ็นสัญญากับคนอื่นไว้ หากส่งของไม่ทันเวลา เราจะต้องจ่ายค่าชดเชยผิดสัญญา ครั้งนี้โรงงานไฟไหม้ก็เสียหายหนักมากอยู่แล้ว หากต้องจ่ายค่าปรับอีก โรงงานนี้คงเปิดต่อไปไม่ไหวแน่ๆ ทุกคนต่างก็หวังพึ่งโรงงานนี้หาเงินเพิ่มอีกสักนิด เพื่อที่ช่วงปีใหม่จะได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกๆ ที่บ้าน ได้กินเนื้อเพิ่มสักชิ้น เพราะฉะนั้น รบกวนพวกคุณช่วยหน่อยเถอะครับ”

สหายตำรวจไม่ได้โกรธเคืองคำพูดนั้น เพียงแต่พูดว่า “อืม ฉันเข้าใจความรู้สึกพวกเธอดี เพื่อนร่วมงานของฉันก็พยายามกันอยู่ ตอนนี้สิ่งที่ยืนยันได้คือเป็นการลอบวางเพลิงแน่นอน ปกติการลอบวางเพลิงมักจะมีจุดประสงค์เพื่อแก้แค้น พวกเธอเคยไปล่วงเกินใครไว้บ้างหรือเปล่าล่ะ”

หัวหน้าหลินยิ้มเจื่อน “สหายตำรวจครับ โรงงานนี้เป็นของหน่วยผลิต ทุกคนมีส่วนร่วมกันหมด จะเป็นไปได้ยังไงที่ใครจะมาเผาทรัพย์สินของส่วนรวมเพราะความแค้นส่วนตัวน่ะครับ”

ตำรวจพยักหน้า ก็จริงอย่างที่ว่า

“แต่ว่า…” หัวหน้าหลินเปลี่ยนน้ำเสียง แล้วเล่าเรื่องความขัดแย้งตอนรับสมัครคนงานก่อนหน้านี้ให้ฟัง

“ถึงผมจะคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้เท่าไหร่ แต่ก็คงต้องรบกวนสหายตำรวจช่วยไปสอบถามดูสักหน่อยครับ”

ชาวบ้านในยุคนี้ยังคงมีความเกรงกลัวตำรวจอยู่โดยสัญชาตญาณ หัวหน้าหลินจึงหวังให้ตำรวจเป็นฝ่ายออกหน้าไปซักถามพวกเติ้งเถี่ยจู้ อย่างน้อยก็ถือเป็นแนวทางหนึ่ง

แน่นอนว่าซ่งชิงเฟิงเองก็บอกข้อสงสัยของตนเช่นกันว่า อาจเป็นคนจากหน่วยผลิตอื่นที่อิจฉาจนมาสร้างความเสียหาย

สหายตำรวจจดลงในสมุดบันทึกไปสองสามประโยค “ที่พวกเธอพูดมาฉันเข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปตรวจสอบดู”

แม้ทั้งสองข้อนี้ฟังดูไม่มีน้ำหนักเท่าไรนัก แต่อย่างน้อยก็เป็นแนวทาง ในยามที่ไร้เบาะแสเช่นนี้ ลองสืบดูหน่อยก็อาจจะได้อะไรเกินคาด

พวกตำรวจตรวจสถานที่เกิดเหตุแล้ว แต่ไม่พบหลักฐานที่ชัดเจน และได้ไปสอบถามพวกเติ้งเถี่ยจู้อีกสองสามคนแล้วเช่นกัน ปรากฏว่าตอนเกิดเหตุคนพวกนี้นอนหลับอยู่ที่บ้านกันหมด เพื่อนบ้านข้างเคียงต่างก็เป็นพยานให้ได้

เบาะแสจึงขาดลงตรงนี้

ส่วนเรื่องที่ซ่งชิงเฟิงบอกว่าอาจเป็นคนจากหน่วยผลิตอื่นทำเพราะความอิจฉา ขอบเขตมันกว้างเกินไป สืบหายาก และอาจจะหาตัวไม่พบด้วยซ้ำ

แต่ยังดีที่ช่วงตีสี่กว่าๆ ในที่สุดก็เริ่มงานได้เสียที หากเร่งมือเข้าหน่อยก็พอจะทันเวลาส่งของได้อย่างหวุดหวิด เพียงแต่ฟองเต้าหู้กับแผ่นเต้าหู้พวกนี้น่าจะทำไม่ทันแล้ว

ทุกคนไม่มีแก่ใจจะไปคิดเรื่องอื่น รีบทำเต้าหู้ออกมาก่อนเป็นอันดับแรก

ซ่งชิงเฟิงเห็นว่าจนถึงป่านนี้จูหย่งฝูก็ยังยืนดูเรื่องสนุกอยู่ตรงหน้าประตูโรงงาน โทสะในใจก็พลันพลุ่งพล่าน เขาจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ “แกใส่ใจโรงงานขนาดนี้ ไปทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้รึเปล่า”

จูหย่งฝูของขึ้นในทันที หน้าเขียวคล้ำด่ากราด “แกอย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ ฉันจะดูพวกแกเป็นตัวตลกไม่ได้รึไง! ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าโรงงานนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องเจ๊ง ตอนนี้เป็นจริงอย่างที่ฉันพูด ฉันก็ต้องมาดูให้เต็มตาสิ”

“จูหย่งฝู แกหุบปากเน่าๆ ของแกไปเลยนะ ต่อให้แกพังพินาศไปแล้ว โรงงานของเราก็ไม่มีทางเจ๊งหรอก ถ้ายังพล่ามไร้สาระอีก เชื่อไหมว่าฉันจะต่อยแกให้” ชายคนหนึ่งที่กำลังโม่เต้าหู้อยู่ได้ยินเข้าก็ตอกกลับด้วยความโกรธ

“ใช่แล้ว จูหย่งฝู รีบไสหัวไปซะ อย่ามาเกะกะขวางการทำงานของพวกเรา”

“ทำไม แกคิดว่าบ้านแกโดนสาดขี้ยังน้อยไปใช่ไหม อยากให้ฉันเรียกคนไปสาดเพิ่มอีกรึไง”

จูหย่งฝูเห็นว่าตนทำให้คนส่วนใหญ่โกรธเข้าแล้ว จึงรีบเผ่นหนีไปอย่างหดหัว

ซ่งชิงเฟิงมองตามแผ่นหลังของเขาไปพลางครุ่นคิด

ก่อนหน้านี้ใช่ว่าเขาจะไม่เคยสงสัยจูหย่งฝู เพราะในหมู่บ้านนี้ คนที่ทนเห็นโรงงานได้ดีไม่ได้มากที่สุดก็คงเป็นหมอนี่ แต่ท่าทางของจูหย่งฝูในวันนี้กลับทำให้เขารู้สึกว่าไม่น่าจะใช่เท่าไร

หากเป็นฝีมือของจูหย่งฝูจริงๆ อีกฝ่ายคงไม่กล้าแจ้นมาดูเรื่องสนุกอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ แถมยังเอ่ยวาจายั่วยุอีกต่างหาก

ถ้าอย่างนั้น จะเป็นใครกันล่ะ

ซ่งชิงเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังคิดไม่ออก อีกทั้งเขายังต้องไปโทรศัพท์ที่ตำบล เพื่ออธิบายกับลูกค้าเรื่องที่วันนี้ส่งของไม่ทันตามกำหนด

เฮ้อ ถ้าที่ที่ทำการหน่วยผลิตมีโทรศัพท์สักเครื่องก็คงดี จะได้ไม่ต้องถ่อไปโทรถึงในตำบล

เดิมทีเขายังคิดว่าเดือนหน้าจะให้หัวหน้าหลินไปขอลายเซ็นอนุมัติจากผู้นำที่คอมมูน เพื่อติดตั้งโทรศัพท์ที่สำนักงานหน่วยผลิต จะได้สะดวกต่อการติดต่อประสานงาน แต่ตอนนี้โรงงานเกิดไฟไหม้ เสียหายค่อนข้างหนัก เรื่องโทรศัพท์คงต้องพักไว้ก่อน

…

บ้านของจูหย่งฝู

“ฮ่าๆ เธอไม่ได้เห็นหรอกว่าสีหน้าของไอ้สารเลวซ่งชิงเฟิงมันดูแย่ขนาดไหน โกดังถูกเผาวอดไปหมด ของก็ไหม้ไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง สมน้ำหน้า!”

จูหย่งฝูหัวเราะอย่างสะใจ เมื่อครู่อยู่ต่อหน้าทุกคนเขาไม่กล้าหัวเราะอย่างเปิดเผย แต่พอกลับมาอยู่ในบ้านตัวเองแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครอีก

ภรรยาของจูหย่งฝูวางกับข้าวลงบนโต๊ะ เอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “มันน่าขำขนาดนั้นเลยหรือไง ตั้งแต่กลับถึงบ้านก็หัวเราะมาจนถึงตอนนี้ ถ้าใครมาได้ยินเข้า เขาจะนึกว่าแกเป็นคนจุดไฟเผาน่ะสิ”

จูหย่งฝูสะดุ้งตกใจ ถลึงตาใส่เธออย่างดุร้าย “คำพูดแบบนี้อย่ามาพูดซี้ซั้วนะโว้ย! ไฟนั่นไม่เกี่ยวกับฉันสักนิด ตอนโรงงานไฟไหม้ฉันก็นอนอยู่ข้างๆ แก ฉันได้ออกไปข้างนอกหรือเปล่าแกจะไม่รู้รึไง”

“เพราะงั้นแกถึงต้องเพลาๆ ลงหน่อยไง ฉันรู้ว่าแกไม่ได้เผา แต่แกมาหัวเราะร่าเสียงดังขนาดนี้ ถ้าคนอื่นเขาคิดมากจะทำยังไง ฉันได้ยินมาว่าพวกเติ้งเถี่ยจู้ก็โดนเรียกไปสอบปากคำกันหมดแล้วนะ”

จูหย่งฝูเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “อย่างไอ้เติ้งเถี่ยจู้ที่ใจเสาะขี้ขลาดเป็นหนูนั่นน่ะเหรอจะกล้าจุดไฟเผา รอชาติหน้าเถอะ”

ไอ้คนไร้ประโยชน์พรรค์นั้น แค่ให้ไปขโมยสูตรมายังไม่กล้าเลย นับประสาอะไรกับการวางเพลิง

เฮ้อ ถ้าได้สูตรเต้าหู้นั่นมาก็คงดี เขาจะได้ไปหาพ่อตา แล้วยุให้หน่วยผลิตทางนั้นเปิดโรงงานขึ้นมาบ้าง ครอบครัวเขาจะได้พลอยได้ส่วนแบ่งผลประโยชน์ติดไม้ติดมือสักหน่อย ไม่ใช่ต้องมาทนมองดูโรงงานของหน่วยผลิตนี้เจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ ตาปริบๆ เหมือนอย่างตอนนี้

“เอาเถอะ รีบกินข้าวได้แล้ว ตอนบ่ายยังต้องออกไปทำงานอีกนะ”

แม้จะไม่ใช่ช่วงฤดูเก็บเกี่ยว แต่ในไร่นาก็ยังมีงานให้ทำอยู่ไม่ขาด

จูหย่งฝูเอ่ยขึ้น "กินข้าวๆ เออ แล้วเสี่ยวเป่าล่ะ เจ้าเด็กเวรนั่นหายหัวไปไหนอีกแล้ว"

"ใครจะไปรู้ ช่างหัวมันเถอะ โตจนอายุสิบแปดแล้ว ไม่หลงหายไปไหนหรอก บางทีอาจจะวิ่งไปขอของกินที่บ้านพ่อฉันอีกแล้วมั้ง"

ได้ยินแบบนั้นจูหย่งฝูจึงไม่พูดอะไรต่อ ความเป็นอยู่ของบ้านพ่อตาดีกว่าบ้านพวกเขามาก พ่อตาก็เอ็นดูเสี่ยวเป่าที่เป็นหลานชายคนเล็กที่สุด ทุกครั้งที่เสี่ยวเป่าไปที่นั่นก็มักจะได้กินของดีๆ กลับมาเสมอ

"พอมันกลับมา แกก็พูดเตือนมันบ้างนะ โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อย่ามัวแต่เที่ยวเตร็ดเตร่ไปวันๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจะหาเมียยาก"

ตำรวจพยายามตามสืบคดีลอบวางเพลิงโรงงานของหน่วยผลิตหลางซานอย่างเต็มที่ แต่น่าเสียดายที่ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วก็ยังคงไม่มีเบาะแสคืบหน้า ส่วนเงาหลังที่ชาวบ้านเห็นในคืนนั้นก็เลือนรางเกินกว่าจะใช้ประโยชน์อะไรได้

ซ่งชิงเฟิงทำได้เพียงวางเรื่องนี้ลงชั่วคราว เพราะเฉินหู่กลับมาแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง