บทที่ 78 ไฟไหม้โรงงาน

ซ่งชิงเฟิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าฉายแววหงุดหงิด ไม่ว่าใครที่กำลังหลับสบายแล้วถูกปลุกย่อมต้องอารมณ์เสียเป็นธรรมดา ทว่าพอสมองประมวลผลได้ว่าคนที่มาตะโกนพูดอะไร เขาก็เบิกตากว้างในทันที สะบัดผ้าห่ม ลุกพรวดลงจากเตียง ทุกท่วงท่ารวดเร็วต่อเนื่องในชั่วพริบตา

ลู่เหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเช่นกัน สีหน้าตระหนกตกใจ "ชิงเฟิง เมื่อกี้เขาบอกว่าโรงงานไฟไหม้เหรอคะ"

ซ่งชิงเฟิงกำลังรีบสวมกางเกง "อืม ผมจะไปดูหน่อย เธออย่าเพิ่งตกใจนะ"

ปากบอกให้ลู่เหยาใจเย็น แต่การกระทำของเขากลับร้อนรนยิ่งนัก ยังไม่ทันที่ลู่เหยาจะสวมเสื้อผ้าเสร็จ ซ่งชิงเฟิงก็พรวดพราดออกไปแล้ว

คนที่มาเคาะเรียกคือเฉิงหมิง

"ปัญญาชนซ่ง เร็วเข้าเถอะ โรงงานไฟไหม้ ตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยกันดับไฟอยู่!"

ไม่ต้องรอให้เฉิงหมิงบอก ซ่งชิงเฟิงก็มองเห็นเองแล้ว

บ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากโรงงานเต้าหู้ เพียงแค่เงยหน้าขึ้นก็เห็นเปลวเพลิงสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทางฝั่งโรงงาน

สีหน้าของซ่งชิงเฟิงเปลี่ยนไปทันที เขารีบวิ่งตรงไปยังโรงงานพร้อมกับเฉิงหมิง

ชาวบ้านในหมู่บ้านตื่นกันเกินครึ่งแล้ว โรงงานไฟไหม้นับเป็นเรื่องใหญ่โต ทุกคนต่างถืออ่างล้างหน้าและถังน้ำมาร่วมด้วยช่วยกันดับไฟ ซ่งชิงเฟิงย่อมไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยอีกแรง

ยังนับว่าโชคดีที่ปกติโรงงานจำเป็นต้องใช้น้ำมาก ตอนเลือกทำเลจึงตั้งอยู่ไม่ไกลจากลำธาร แถมในลานยังมีบ่อน้ำ การตักน้ำมาดับไฟจึงค่อนข้างสะดวก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เปลวไฟก็ถูกดับลงจนหมด คณะกรรมการหน่วยผลิตสองสามคนกำลังเร่งตรวจนับความเสียหายของโรงงาน

"จุดที่ไฟเริ่มลุกน่าจะเป็นกองฟืนที่ลานด้านหลัง แล้วค่อยลามไปทางห้องครัว ส่วนโกดังก็เป็นจุดกำเนิดไฟอีกจุดหนึ่ง" หัวหน้าหลินมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นเยียบ "วัตถุดิบกับสินค้าในโกดังของเราถูกเผาไปราวๆ ครึ่งหนึ่ง"

โกดังกับห้องครัวไม่ได้อยู่ติดกัน ซ้ำยังมีลานกว้างคั่นอยู่เกินครึ่งลานเสียด้วยซ้ำ

โกดังถูกไฟผลาญจนแทบไม่เหลือ ที่ยังเหลือวัตถุดิบและสินค้าอยู่บ้าง ก็เพราะชาวบ้านไม่กลัวอันตราย พากันลุยเข้าไปช่วยกันขนออกมา

"มีใครเป็นอะไรไหมครับ" ซ่งชิงเฟิงถามด้วยความห่วงใย

สินค้าหมดไปก็ยังผลิตใหม่ได้ แต่ถ้าคนเป็นอะไรขึ้นมา เรื่องจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที

ซุนฉางเหอตอบ "คนไม่เป็นไรหรอก มีแค่ชาวบ้านไม่กี่คนที่โดนลวกตอนช่วยกันดับไฟ ฉันดูแล้วบาดเจ็บไม่สาหัส เดี๋ยวค่อยให้หมอเท้าเปล่าจัดยาทาให้ก็หาย"

ซ่งชิงเฟิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่มีใครบาดเจ็บล้มตายก็ดีแล้ว

"แล้วพวกเครื่องจักรล่ะครับ"

"พวกนั้นไม่เป็นไร ไฟยังลามไปไม่ถึงตรงนั้น"

ซ่งชิงเฟิงพยักหน้า คิ้วขมวดมุ่น "หาสาเหตุที่ไฟไหม้เจอหรือยังครับ"

หัวหน้าหลินกับซุนฉางเหอสบตากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หัวหน้าหลินเอ่ยขึ้นว่า "เกรงว่าจะมีคนจงใจวางเพลิง เมื่อกี้มีคนบอกฉันว่า ตอนเขาลุกขึ้นมาฉี่กลางดึก เห็นเงาคนเดินออกมาจากทางโรงงาน หลังจากนั้นไม่นานโรงงานก็ไฟไหม้ เขานี่แหละเป็นคนแรกที่เห็นไฟไหม้ เสียดายตรงที่เห็นแค่แผ่นหลัง ไม่ทันเห็นหน้าตา แน่ใจได้แค่อย่างเดียวคืออีกฝ่ายเป็นผู้ชาย"

ซ่งชิงเฟิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "มีคนจงใจวางเพลิงเหรอครับ"

แม้เขาจะพอเดาเรื่องนี้ไว้บ้าง แต่พอได้รับการยืนยันเข้าจริงๆ ก็ยังอดเดือดดาลไม่ได้!

โรงงานแห่งนี้เป็นทรัพย์สินส่วนรวม แทบทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างมีส่วนได้ส่วนเสีย แม้แต่บ้านที่ไม่ได้ลงเงินก็ยังมีส่วนแบ่งรายหัวจากหุ้นของส่วนรวม กิจการของโรงงานนั้นใครที่มีตาก็มองออกว่ากำลังรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ วันข้างหน้าต้องได้เงินปันผลไม่น้อยแน่ แล้วใครกันถึงคิดมาเผาโรงงานเอาป่านนี้

"คงไม่ใช่คนจากหน่วยผลิตอื่นหรอกนะครับ" แววตาของซ่งชิงเฟิงลุกโชนด้วยไฟโทสะ

โรงงานแห่งนี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมหาศาล เพื่อเปิดช่องทางจัดจำหน่าย เขาต้องไหว้วานขอความช่วยเหลือ วิ่งเต้นหาเส้นสายไปทั่ว บากหน้าไปพบคนทีละคน

ไหนจะคนที่ทำงานในโรงงานอีก ทุกคนต่างตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่ หลายครั้งก็เต็มใจอยู่ล่วงเวลา เพราะกลัวว่าทำช้าแล้วจะส่งสินค้าไม่ทันกำหนด เพื่อรับประกันคุณภาพ ทุกขั้นตอนล้วนปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ซ่งชิงเฟิงตั้งไว้อย่างเคร่งครัด

ก็เพราะหยาดเหงื่อแรงกายของทุกคนนั่นแหละ ถึงทำให้เต้าหู้ของหน่วยผลิตหลางซานมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาได้ในเวลาสั้นๆ เพียงเดือนเศษ กระทั่งคนในอำเภออื่นก็ยังรู้จักเต้าหู้หลางซาน

หากจะบอกว่ามีคนอิจฉาที่กิจการโรงงานของหน่วยผลิตพวกเขาไปได้ดีจนแอบมาลอบกัด มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

"แจ้งตำรวจเถอะครับ" ซ่งชิงเฟิงกล่าว "เรื่องนี้ต้องสืบให้กระจ่าง ใครจะรู้ว่าจะมีครั้งต่อไปอีกไหม ครั้งนี้ถือว่าโชคดีที่รู้ตัวเร็ว แล้วถ้ามีครั้งหน้าล่ะครับ"

หัวหน้าหลินเองก็เห็นพ้องกับการแจ้งตำรวจ "ฉันจะให้คนไปแจ้งความที่ตำบลเดี๋ยวนี้แหละ"

เฉิงอี้ยกมือขึ้นอย่างกระตือรือร้น "ผมไปเองครับ!"

ซ่งชิงเฟิงส่งกุญแจรถจักรยานให้ "ปั่นจักรยานของผมไป จะได้เร็วขึ้น"

พอเฉิงอี้ไปแจ้งความแล้ว คนอื่นๆ ก็คิดจะเก็บกวาดสถานที่เกิดเหตุ ทว่ากลับถูกซ่งชิงเฟิงห้ามไว้

"อย่าเพิ่งทำลายที่เกิดเหตุครับ เผื่อคนที่วางเพลิงจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้ ถ้าพวกเราไปแตะต้องเข้า จะทำให้การคลี่คลายคดียากขึ้น"

ทุกคนฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล จึงพากันชะงักยืนนิ่งอยู่กับที่

แต่พอเห็นโกดังที่มอดไหม้กลายเป็นซากเถ้าถ่าน ก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่าออกมา นี่มันกะจะตัดหนทางทำมาหากินของพวกตนชัดๆ

ดวงตาของซ่งชิงเฟิงเย็นเยียบ เขาเดินสำรวจสินค้าที่ขนออกมาได้ ของที่เก็บไว้ในโกดังล้วนเป็นผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองที่เก็บไว้ได้นาน ส่วนหนึ่งมีคนสั่งจองไว้แล้ว และต้องขนส่งไปในอีกวันสองวันนี้ อีกส่วนหนึ่งเขาให้คนทำสต็อกเก็บไว้ เผื่อว่าหากมีใบสั่งซื้อกะทันหันเข้ามาจะได้ผลิตทัน ไม่เสียลูกค้ารายใหญ่ไป

"เต้าหู้ยี้ยังอยู่ครบ" ซุนฉางเหอยืนอยู่ข้างๆ พลางสำรวจสินค้าที่เหลือรอดเช่นกัน

เพราะเต้าหู้ยี้ราคาแพง ตอนที่แห่กันเข้าไปขนของออกมา หลายคนจึงเลือกอุ้มเต้าหู้ยี้วิ่งหนีออกมาก่อนตามสัญชาตญาณ

"ฟองเต้าหู้แผ่นเหลือแค่สามกระสอบนี้เองเหรอครับ" ซ่งชิงเฟิงขมวดคิ้ว

"ใช่แล้ว ฟองเต้าหู้เส้นก็เหลือแค่สี่เข่ง ยังดีที่อุปกรณ์ยังอยู่ครบ ขอแค่ตำรวจตรวจสอบเสร็จ พวกเราก็เริ่มผลิตต่อได้ทันที ไม่กระทบเวลาส่งของ ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ ถั่วเหลืองของเราถูกเผาไปอย่างน้อยสองในสาม ที่เหลืออยู่น่าจะพอใช้แค่สัปดาห์เดียว ถ้าหามาเติมไม่ทัน คำสั่งซื้อหลังจากนี้คงแย่แน่"

ซุนฉางเหอมีสีหน้ากลัดกลุ้ม ของที่มีมากที่สุดในโกดังของพวกเขาก็คือถั่วเหลือง รองลงมาจึงเป็นผลิตภัณฑ์แปรรูป เพราะในแต่ละวันสินค้าขายออกไปไม่น้อย จึงไม่มีของค้างสต็อกไว้มากนัก

ถั่วเหลืองเหล่านี้ซ่งชิงเฟิงเป็นคนพาคนไปตระเวนรับซื้อมาจากคอมมูนใกล้เคียงทีละหน่วยผลิต ถั่วเหลืองของสามคอมมูนสิบห้าหน่วยผลิตในสังกัดตำบลอันคังแทบจะถูกพวกเขากว้านซื้อมาจนเกลี้ยง แม้แต่โควตาของสถานีรับซื้อเสบียงอาหารก็ใช้ไปจนหมด ตอนนี้จะไปหาซื้อจากที่ไหนอีกยังไม่รู้เลย

"ถ้าอย่างนั้นก็ไปซื้อที่อำเภออื่นครับ ทั้งเมืองอันโจวมีตั้งหลายอำเภอ ยังไงก็ต้องมีถั่วเหลืองให้รับซื้อได้แน่ พอฟ้าสว่างก็ให้เฉิงอี้กับหานเหลียงจวิ้นพาคนไปรับซื้อถั่วเหลืองทันที"

น่าเสียดายที่แถบนี้ไม่ใช่แหล่งเพาะปลูกถั่วเหลือง ถึงจะตระเวนรับซื้อไปทั่วแบบนี้ ก็ใช่ว่าจะได้ปริมาณมากพอ คงต้องหาวิธีสนับสนุนให้ชาวบ้านปลูกถั่วเหลืองกันให้มากขึ้นโดยไม่กระทบต่อการปลูกพืชอาหารหลักเสียแล้ว

ไว้พอเรื่องนี้คลี่คลายลง เขาคงต้องไปขอคำชี้แนะจากอาจารย์หลี่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรรมดูสักหน่อย อาจารย์ท่านนั้นอาจจะมีทางออกที่ดีก็ได้

ไม่นานตำรวจก็มาถึง เวลานี้ล่วงเข้าตีสามกว่าแล้ว ปกติทุกคนคงเริ่มลงมือทำงานในโรงงานกันแล้ว

เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังสอบปากคำผู้คนและเข้าตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ

ซ่งชิงเฟิงยืนอยู่ด้านข้าง หางตาเหลือบไปเห็นจูหย่งฝูที่ปะปนอยู่ในกลุ่มคน

จูหย่งฝูกำลังยิ้มกริ่มมองดูพวกเขา พอสบตากับซ่งชิงเฟิงก็ยังแยกเขี้ยวแสยะยิ้มใส่ ไม่คิดจะปิดบังความสะใจเลยแม้แต่น้อย

ซ่งชิงเฟิงดึงสายตากลับมาอย่างไร้อารมณ์ ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปใส่ใจคนพรรค์นี้

"ปัญญาชนซ่ง แล้วสินค้าของพวกเราวันนี้จะทำยังไงดีล่ะ พอฟ้าสว่างก็จะมีคนมารับของแล้วนะ"

เถียนชุ่ยชุ่ยเดินมาข้างกายซ่งชิงเฟิงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา สีหน้าไม่อาจซ่อนความกังวลไว้ได้เลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง