บทที่ 77 ยุยงให้แตกแยก

เติ้งเถี่ยจู้ใจกระตุก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินตรงเข้าไปหาจูหย่งฝู

กำแพงลานบ้านของสองครอบครัวสูงไม่มากนัก ราวๆ ระดับอกของผู้ใหญ่เท่านั้น ก่อนหน้านี้บ้านสกุลจูเคยถูกคนสาดอุจจาระใส่ กำแพงลานบ้านจึงถูกรื้อสร้างใหม่ แม้กระทั่งดินในลานบ้านก็ยังถูกขุดลึกลงไปถึงสามฟุต ทั้งยังหาบน้ำมาราดล้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงพอจะอยู่อาศัยได้

"วิธีอะไร แกพูดมาสิ"

จูหย่งฝูมองซ้ายแลขวา เห็นว่าไม่มีใคร จึงลดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ย "แกคิดหาทางให้ลูกชายเข้าโรงงาน สู้หาทางเอาสูตรมาไว้ในมือดีกว่า พ่อตาฉันอยู่หน่วยผลิตข้างๆ ทางนั้นก็คิดอยากจะเปิดโรงงานเหมือนกัน ถ้ามีสูตร พอตั้งโรงงานขึ้นมายังไงก็ต้องรับคน ฉันแนะนำลูกชายแกไปได้ แถมยังให้เป็นหัวหน้ากลุ่มได้ด้วย ดีกว่าไปทำงานใต้ปีกเจ้าเด็กซ่งชิงเฟิงนั่นตั้งเยอะ ไม่ต้องไปทนรองรับอารมณ์ใครด้วย"

เติ้งเถี่ยจู้เบิกตากว้าง มองจูหย่งฝูอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะคิดแผนการแบบนี้ออกมา

"ฉันไม่มีสูตรเสียหน่อย แล้วคนบ้านฉันก็ไม่มีใครได้เข้าโรงงานด้วย จะไปขโมยยังขโมยไม่ได้เลย"

เขายังนึกว่าจูหย่งฝูจะมีวิธีดีๆ ที่ไหนได้กลับออกไอเดียแย่ๆ พรรค์นี้ เสียแรงที่แอบตั้งความหวังไว้

"แกอย่ามาคิดใช้ฉันเลย ฉันไม่ทำหรอก ถ้าเกิดโดนจับได้ขึ้นมา ครอบครัวฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในหมู่บ้าน ขี้ปากคนทั้งหมู่บ้านได้ท่วมจนจมน้ำตายพอดี แล้วต่อไปเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันจะหาเมียได้ยังไง"

เมื่อเห็นเติ้งเถี่ยจู้ไม่คล้อยตามแม้แต่น้อย จูหย่งฝูก็ด่าในใจว่าไอ้ขี้ขลาด ก่อนจะคว้าตัวเขาไว้ "ก็ไม่ได้บอกให้แกไปขโมยเองเสียหน่อย ลูกสาวพี่ใหญ่แกทำงานอยู่ในนั้นไม่ใช่เรอะ แกก็ให้หล่อนไปเอามาสิ"

เติ้งเถี่ยจู้มองเขาอย่างพูดไม่ออก ตัวเขากับพี่น้องอีกสองคนแทบไม่ไปมาหาสู่กันด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับหลานสาว จึงสะบัดมืออีกฝ่ายออกแล้วคิดจะเดินหนี

"ถ้าอยากทำแกก็ไปทำเองเถอะ ฉันไม่เอาด้วย"

"เดี๋ยวก่อนสิ เถี่ยจู้ แกจะยอมรับชะตากรรมแบบนี้จริงๆ เรอะ เมียแกฉันรู้จักดี ก็แค่คนปากเปราะ ไม่ได้มีจิตใจชั่วร้ายอะไร แค่พูดถึงนังเด็กแซ่ลู่ไปสองสามคำ ซ่งชิงเฟิงก็ผูกใจเจ็บขนาดนี้ แกคิดว่าแกไปขอโทษแล้วเขาจะยอมให้เอ้อร์หวาจื่อเข้าทำงานจริงๆ เหรอ ฉันจะบอกแกให้นะ เลิกฝันกลางวันได้แล้ว ไม่มีทางหรอก อย่าว่าแต่ขอโทษเลย ต่อให้ผัวเมียแกไปคุกเข่าอ้อนวอน เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยผ่านแน่"

"ไม่หรอก เขาพูดต่อหน้าหัวหน้าหน่วยผลิตเองแท้ๆ ว่าถ้าแค่ลู่เหยายอมยกโทษให้ เขาก็จะยอมผ่อนปรน"

"เหอะ ไร้เดียงสาจริง" จูหย่งฝูยิ้มเย้ยหยัน "แกรู้เรื่องบ้านยายซุนใช่ไหมล่ะ ลูกสะใภ้แม่ม่ายของนางกับซ่งเหวินฮุยเรื่องนั้นน่ะ แกรู้ไหมว่าใครเป็นคนเอาไปปูด"

เรื่องระหว่างลูกสะใภ้แม่ม่ายของยายซุนกับซ่งเหวินฮุย ทั่วทั้งหน่วยผลิตหลางซานยังมีใครไม่รู้อีกหรือ

เติ้งเถี่ยจู้เริ่มระแวงสงสัย "หรือว่าจะเป็นซ่งชิงเฟิง"

"ก็เขานั่นแหละ ไม่อย่างนั้นสองคนนั้นแอบคบกันมาตั้งนาน ทำไมจู่ๆ ถึงโดนจับได้ล่ะ มีคนบอกฉันมาว่า สาเหตุก็เพราะแม่ของซ่งเหวินฮุยป่วย เขาไม่มีเงินก็เลยไปขอยืมซ่งชิงเฟิง แต่ซ่งชิงเฟิงไม่ยอมให้ยืม ทั้งสองคนก็เลยแตกหักกัน ซ่งเหวินฮุยโมโหมากจนพูดจารุนแรงไปสองสามคำ เลยถูกซ่งชิงเฟิงผูกใจเจ็บ แล้วซ่งชิงเฟิงก็เอาเรื่องของซ่งเหวินฮุยไปแฉ"

เรื่องที่ซ่งเหวินฮุยยืมเงินนั้น เจ้าตัวเป็นคนป่าวประกาศออกไปเอง ตอนนั้นก็เพื่อเรียกร้องความเห็นใจจากพวกปัญญาชนคนอื่น หวังจะให้คนไปรุมประณามซ่งชิงเฟิงเพื่อทำลายชื่อเสียงของอีกฝ่าย ดังนั้นปัญญาชนแทบทุกคนจึงรู้เรื่องนี้ จูหย่งฝูรู้เข้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ส่วนเรื่องที่ว่าซ่งชิงเฟิงเป็นคนเปิดโปงความสัมพันธ์ชู้สาวของซ่งเหวินฮุยกับแม่ม่าย นั่นเป็นเรื่องที่เขาปั้นน้ำเป็นตัวล้วนๆ

เพียงแต่จูหย่งฝูเองก็คิดไม่ถึงว่า เรื่องที่ตนกุขึ้นมามั่วๆ ดันไปตรงกับความเป็นจริงเข้าพอดี

เติ้งเถี่ยจู้ฟังแล้วก็ยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "เรื่องนี้พวกเราไม่มีใครรู้เลย แกไปรู้มาจากไหน"

จูหย่งฝูกลอกตาใส่ "เมื่อก่อนฉันก็เคยเป็นกรรมการหน่วยผลิตนะเว้ย จะรู้เรื่องวงในบ้างมันยากนักหรือไง ฉันบอกแกตรงๆ เลยนะ ซ่งชิงเฟิงคนนี้ใจแคบมาก ในเมื่อแกไปล่วงเกินเขาแล้ว เขาก็ไม่มีทางปล่อยพวกแกไปง่ายๆ แน่ เพราะงั้นอย่าไปหวังเลยว่าเขาจะยอมให้ลูกชายแกเข้าโรงงาน สู้แกคิดหาทางอื่นแต่เนิ่นๆ ดีกว่า"

เติ้งเถี่ยจู้นิ่งเงียบไปนาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

จูหย่งฝูไม่เร่งรัด เพียงแต่พูดว่า "แกกลับไปคิดดูข้อเสนอของฉันให้ดีก็แล้วกัน เรื่องอื่นฉันไม่พูดมากความหรอก เดี๋ยวแกจะหาว่าฉันหลอกใช้แก"

…

การรับสมัครคนงานรอบที่สามของโรงงานเต้าหู้เสร็จสิ้นลงแล้ว จำนวนคนเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งร้อยสามสิบคน ปริมาณการผลิตเต้าหู้ก็เพิ่มขึ้นอีกระลอก ทว่าส่วนใหญ่ถูกนำไปแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ถั่วเหลืองที่เก็บไว้ได้นาน

ส่วนเต้าหู้ยี้ที่ซ่งชิงเฟิงต้องการก็ทำออกมาได้สำเร็จ เขาทำเต้าหู้ยี้ที่มีสัดส่วนเครื่องปรุงต่างกันออกมารวมทั้งหมดสิบห้าแบบ หลังจากให้ทุกคนช่วยกันชิมแล้ว ก็คัดเลือกออกมาสองแบบ แบบหนึ่งคือหงฟาง อีกแบบคือไป๋ฟาง

ซ่งชิงเฟิงหยิบเต้าหู้ยี้ทั้งสองแบบมาอย่างละหนึ่งขวดแล้วนำไปให้หัวหน้าอวี๋ที่สหกรณ์

"หัวหน้าครับ คุณคิดว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง เต้าหู้ยี้นี้พอจะวางขายในสหกรณ์ของเราได้ไหมครับ"

หัวหน้าอวี๋ลองชิมอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ "รสชาติดีทีเดียว หน่วยผลิตของพวกเธอมีคนเก่งไม่น้อยเลยนะเนี่ย"

ซ่งชิงเฟิงได้แต่ยิ้มรับโดยไม่เอ่ยอะไร

"เอามาวางขายได้ แต่ว่าเรื่องราคานี่สิ…"

ซ่งชิงเฟิงแจ้งราคาออกไป แน่นอนว่านี่คือราคาส่งสำหรับคนนอก

หัวหน้าอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แพงขนาดนี้เลยเหรอ"

ซ่งชิงเฟิงกล่าวว่า "หัวหน้าครับ เครื่องปรุงของเต้าหู้ยี้นี้ผมวานให้คนซื้อมาจากเยว่เฉิง พอรวมค่าขนส่งเข้าไปด้วยแล้วก็ไม่ถูกเลยครับ ราคาเลยต้องแพงขึ้นมาอีกนิดหน่อย แต่คุณลองคิดดูสิครับ ของสิ่งนี้รสชาติดี แถมยังกินกับข้าวได้อร่อย ตอนที่ทำกับข้าวไม่ทัน แค่ก้อนเดียวก็กินกับข้าวสวยได้ทั้งชามแล้ว ซื้อไปขวดหนึ่งกินได้ตั้งนาน ชาวบ้านจะไม่ยอมควักกระเป๋าซื้อเชียวหรือครับ"

หัวหน้าอวี๋พยักหน้า เรื่องนี้ก็จริงอยู่

ที่สำคัญคือ เต้าหู้ยี้นี้ผลิตขึ้นในท้องถิ่น ในเรื่องของค่าขนส่งจึงถูกลงไปมาก ราคานี้ถือเป็นราคาที่ชาวบ้านทั่วไปกัดฟันซื้อไหวจริงๆ

"เอาเถอะ งั้นก็ตามราคานี้ เอามาลองดูก่อนยี่สิบขวด ถ้าขายดีค่อยเพิ่มยอด"

หัวหน้าอวี๋ยังคงทำงานด้วยความรอบคอบ กลัวว่าถ้ารับมาเยอะเกินไปแล้วจะค้างสต็อก สู้เอามาลองดูก่อนจะดีกว่า อย่างไรเสียหน่วยผลิตหลางซานก็อยู่แค่นี้เอง จะสั่งของเพิ่มเมื่อไหร่ก็สะดวกมาก

เต้าหู้ยี้เป็นของใหม่ ทั้งราคายังค่อนข้างสูง ซ่งชิงเฟิงจึงรู้ดีว่าการจะเปิดตลาดในทันทีคงเป็นเรื่องยาก แต่จะให้เขาลดราคาก็ไม่ยอมเด็ดขาด

กำไรของเต้าหู้ยี้นั้นสูงมาก อีกทั้งยังเก็บไว้ได้นานและขนส่งสะดวก เขาตั้งใจจะปั้นให้มันเป็นสินค้าตัวเด่น หากลดราคาลงตอนนี้ วันข้างหน้าจะปรับขึ้นก็ไม่ง่ายแล้ว สู้ตั้งราคาให้สูงไว้สักหน่อยตั้งแต่แรกดีกว่า

อีกอย่าง ราคานี้เขาก็ผ่านการสำรวจตลาดมาแล้ว ถือว่าเป็นราคาที่ค่อนข้างเหมาะสม

ซ่งชิงเฟิงโทรศัพท์ไปที่ห้องทำงานของซินหยวนไป๋อีกสายหนึ่ง ทางซินหยวนไป๋ก็สั่งซื้อมาหนึ่งชุดเช่นกัน

ระหว่างทางขากลับ อารมณ์ของซ่งชิงเฟิงจึงผ่อนคลายลงมาก เต้าหู้ยี้ที่ทำออกมาล็อตนี้ถูกซินหยวนไป๋สั่งจองไปครึ่งหนึ่งแล้ว ส่วนที่เหลือก็ส่งให้พวกพนักงานขายคนอื่นๆ เอาไปกระจายต่อได้

ตอนค่ำ เมื่อได้คุยเรื่องนี้กับลู่เหยา ใบหน้าของซ่งชิงเฟิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ต้องขอบคุณพี่หู่จริงๆ ที่แนะนำลูกพี่ลูกน้องของเขาให้ผมรู้จัก เฉินเทาคนนี้กว้างขวางมากจริงๆ ไม่อย่างนั้นช่องทางขายในเมืองของผมคงไม่เปิดกว้างง่ายๆ แบบนี้หรอก"

"ถ้าอย่างนั้นรอมีเวลาว่าง เราเชิญเขามากินข้าวที่บ้านสักมื้อดีไหมคะ ถือโอกาสพาเขาไปดูโรงงานของเราด้วย"

ซ่งชิงเฟิงคิดว่าแบบนี้ก็เข้าท่า จะได้ช่วยกระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายด้วย สายสัมพันธ์แบบนี้อย่างไรก็ต้องคอยดูแลรักษาอยู่เสมอ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ซ่งชิงเฟิงกำลังหลับสนิท ประตูรั้วบ้านพลันถูกคนทุบดังสนั่น "ปัญญาชนซ่ง รีบตื่นเร็วเข้า โรงงานไฟไหม้แล้ว!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง