บทที่ 76 ปรึกษาหาทาง ยุยงปลุกปั่น

หลายคนได้แต่ยิ้มแหยไม่พูดไม่จา ความจริงพวกเขาก็หมายความตามนั้น ส่วนเรื่องที่จะให้ซ่งชิงเฟิงออกจากโรงงาน มันก็แค่คำพูดพาไปตอนกำลังโมโห พวกเขารู้อยู่แก่ใจดีว่าเป็นไปไม่ได้

หัวหน้าหลินทั้งโกรธทั้งขัน ชี้นิ้วใส่พวกเขาพลางเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ทำงานกันไม่ได้เรื่องได้ราวสักคน แต่เรื่องเพ้อเจ้อนี่เก่งกันจริง พวกแกทำผิดเอง ไม่คิดจะไปชดใช้แก้ไข ดันจะให้ฉันไปขอโทษแทนพวกแก ทำไมไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ"

"หัวหน้าหน่วยผลิต คุณเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตของพวกเรานี่ครับ พวกเราก็ต้องมาพึ่งคุณสิ" มีคนหนึ่งเอ่ยเอาใจ

หัวหน้าหลินกล่าว "ฉันช่วยไม่ได้ ซ่งชิงเฟิงไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนใจง่ายๆ แล้วเขาก็บอกไว้แล้วว่า ถ้าพวกแกไม่ไปขอโทษลู่เหยาด้วยตัวเองจนเธอให้อภัย เขาก็ไม่มีทางยอมเด็ดขาด โรงงานไม่มีพวกแกน่ะอยู่ได้ แต่ถ้าไม่มีซ่งชิงเฟิงอยู่ไม่ได้ เพราะงั้นฉันก็ต้องฟังเขา"

"หัวหน้าหน่วยผลิต…"

"หลินเหล่าซาน คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"

"หัวหน้าหน่วยผลิต คุณก็…"

"พอได้แล้ว หุบปากกันให้หมด" หัวหน้าหลินตัดบท "ไสหัวออกไปให้หมด อย่ามากวนเวลาทำงานของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะหักคะแนนแรงงานพวกแกทุกคน"

หัวหน้าหลินเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตมาหลายปี ย่อมมีบารมีน่าเกรงขาม พอเห็นว่าเขาเริ่มจะเดือดขึ้นมาจริงๆ พวกเขาก็ไม่กล้าตอแยอีก รีบพากันเผ่นแน่บออกมา

แต่พอยืนอยู่นอกที่ทำการหน่วยผลิต ทั้งหมดก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"พวกเราต้องไปขอโทษนังหนูลู่เหยานั่นจริงๆ เหรอวะ" ชายคนหนึ่งถามขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล

ผัวของจางซิ่วซิ่วแค่นเสียงเหี้ยม "เด็กเมื่อวานซืนพรรค์นั้น มีปัญญาจะมารับคำขอโทษจากพวกเราเรอะ ยังไงพวกเราก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ เอาแบบนี้ พวกเราไปหาลู่ต้าลี่พร้อมกัน แล้วให้พวกเมียๆ ไปหาจางซูเฟิน สองคนนั้นเป็นพ่อแม่ของลู่เหยา ขอแค่พวกเขาตกลง นังหนูลู่เหยาก็ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรแล้ว"

ทุกคนลองคิดดูแล้วเห็นว่าเข้าท่า ก้มหัวให้ลู่ต้าลี่กับจางซูเฟินยังดีกว่าต้องไปก้มหัวให้ลู่เหยา

แต่น่าเสียดาย ไม่ว่าลู่ต้าลี่หรือจางซูเฟิน พอได้ยินเจตนาของคนพวกนี้ก็หน้าตึงแล้วไล่ตะเพิดทันที

ผัวของจางซิ่วซิ่วโมโหจัด ด่าลั่น "ลู่ต้าลี่ แกคิดดูให้ดีนะ พวกแกมันก็แค่คนต่างถิ่น คิดจะมาเป็นศัตรูกับพวกเราจริงๆ เหรอ"

บ้านสกุลลู่หนีภัยสงครามมาพึ่งพาหน่วยผลิตหลางซานเมื่อหลายสิบปีก่อน จากนั้นก็ปักหลักอยู่ที่นี่มาตลอด ครอบครัวลู่ต้าลี่มีคนไม่มาก ผู้เฒ่าลู่มีลู่ต้าลี่เป็นลูกชายคนเดียว จนกระทั่งลู่ต้าลี่แต่งงานกับจางซูเฟิน คนในบ้านถึงได้เพิ่มขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าเทียบกับบ้านอื่นแล้วก็ยังถือว่าคนน้อยอยู่ดี

ลู่ต้าลี่หน้าขรึม จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา "ถ้าฉันไม่ตกลง แกจะทำไม"

ผัวของจางซิ่วซิ่วถึงกับอึกอัก เขาแค่ขู่ไปตามปาก จะไปทำอะไรลู่ต้าลี่ได้จริงๆ เล่า ต่อให้เขาเป็นคนพื้นเพดั้งเดิม แต่ก็มีลูกชายคนเดียว พี่น้องน่ะมีสามคน แต่ความสัมพันธ์ไม่ลงรอยกัน อยู่หมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ยังไม่ไปมาหาสู่ หากต้องมีเรื่องกันจริงๆ บ้านเขาสู้บ้านสกุลลู่ไม่ได้แน่

คนข้างๆ รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย "ต้าลี่ อย่าไปฟังไอ้เฒ่านี่มันพล่ามเลย พวกเราตั้งใจมาขอโทษจริงๆ พวกเราสั่งสอนพวกเมียๆ ที่บ้านแล้ว ให้พวกหล่อนคุมปากตัวเองให้ดี แกช่วยไปคุยกับปัญญาชนซ่งให้หน่อยเถอะ ให้ลูกๆ บ้านพวกเราได้เข้าไปทำงานในโรงงานเถอะนะ พวกเด็กๆ ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา"

คนอื่นรีบเออออตาม "นั่นสิ ต้าลี่ พวกแกก็เป็นพ่อคนแม่คน ย่อมต้องเข้าใจหัวอกพวกเรา ถ้าแกยังไม่หายแค้น จะต่อยฉันสักสองหมัดก็ได้ แต่อย่าไปตัดอนาคตพวกเด็กๆ เลย"

ลู่ต้าลี่ผ่อนน้ำเสียงลงบ้างแล้วพูดว่า "ถึงฉันจะเป็นพ่อของลู่เหยา แต่ตอนนี้เธอแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ฉันบงการชีวิตเธอไม่ได้หรอก พวกแกควรไปหาลู่เหยากับซ่งชิงเฟิงเองเถอะ"

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก เป็นถึงพ่อแท้ๆ เป็นพ่อตา คำพูดจะไม่มีน้ำหนักได้ยังไง ก็แค่ยังผูกใจเจ็บ ไม่อยากช่วยพวกตนต่างหาก

หลายคนหันมองตากัน รู้ดีว่าตื๊อต่อไปก็เปล่าประโยชน์ จึงจำใจล่าถอยไปด้วยความผิดหวัง

ตกดึก บรรดาผู้ชายจากบ้านเหล่านั้นก็มารวมตัวกันที่บ้านจางซิ่วซิ่วอีกครั้ง

จางซิ่วซิ่วแอบอยู่ในห้องไม่กล้าโผล่หน้าออกมาเจอใคร ตอนบ่ายผัวของเธอกลับมาก็ลงไม้ลงมือทุบตีเธอไปอีกยก ตอนนี้บนหน้ายังเขียวช้ำอยู่เลย

"เอาไงต่อดีทีนี้" คนหนึ่งถามด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม "ทั้งหมู่บ้านมีแค่ไม่กี่บ้านเรานี่แหละที่ไม่มีใครได้เข้าไปทำ นั่นมันเดือนละสิบห้าหยวนเชียวนะ ได้ยินว่าต่อไปจะรับคนเพิ่มอีก เงินเดือนก็จะขึ้นด้วย ตอนนี้ช่างมันเถอะ แต่วันข้างหน้าพวกเราจะเสียเปรียบใหญ่หลวงนะสิ"

"หรือว่าพวกเราจะซื้อของไปให้ลู่เหยาดี นังหนูนั่นขี้อาย พูดจาดีๆ สักสองสามคำ เผลอๆ ก็ใจอ่อนยอมยกโทษให้แล้ว"

เมื่อเทียบกับอนาคตของพวกลูกๆ การยอมก้มหัวให้ตอนนี้ก็ไม่ได้ยากเย็นจนทนไม่ไหว

คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นพ้อง นี่ก็นับเป็นทางออก ซ่งชิงเฟิงบอกไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ขอแค่ลู่เหยายอมยกโทษให้ เขาก็จะไม่ติดใจเอาความอีก

"แล้วถ้ามันกลับคำล่ะ"

"ตอนที่เขาพูด หัวหน้าหน่วยผลิตกับคนอื่นก็ได้ยินกันหมด ถ้าเขาไม่ทำตามสัญญา พวกเราก็ไปหาหัวหน้าหน่วยผลิตให้ช่วยทวงความยุติธรรมสิ ถ้าหัวหน้าไม่ยอมช่วย พวกเราก็ไปหาผู้นำคอมมูน ตอนหมู่บ้านจะทำถนน ฉันก็ลงแรงไปไม่ใช่น้อยๆ ทำจนมือพองไปหมด ปกติทำไร่ไถนายังไม่เคยทุ่มเทขนาดนี้เลย"

ตอนที่ซ่งชิงเฟิงระดมทุนในหมู่บ้าน เขาไม่คิดว่าโรงงานจะไปรอด เลยไม่ยอมลงเงิน พอเห็นโรงงานเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟู เขาก็นึกเสียดายขึ้นมา

พอดียามที่หัวหน้าหลินเรียกคนไปทำถนน เขาจึงรีบเสนอตัวไปทำอย่างกระตือรือร้น หวังจะสร้างความประทับใจ เผื่อถึงสิ้นปีแล้วขอร่วมลงขัน หัวหน้าหน่วยผลิตจะได้ยอมตกลง

ตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าซ่งชิงเฟิงผูกใจเจ็บคนบ้านพวกตนเอาไว้ ต่อให้ยอมควักเงินมาลงขัน อีกฝ่ายก็ไม่มีทางรับ

"เมิ่งเหล่าเอ้อร์พูดถูก ในเมื่อซ่งชิงเฟิงอยากให้พวกเราขอโทษ ก็ให้พวกเมียๆ ไปขอโทษให้ดีๆ ถือว่าสั่งสอนพวกหล่อนไปด้วย จะได้หลาบจำ ไม่เที่ยวปากพล่อยไปเรื่อย"

เริ่มมีคนเห็นพ้องต้องกันมากขึ้น อีกเจ็ดบ้านต่างเห็นดีเห็นงามกับวิธีนี้ มีเพียงผัวของจางซิ่วซิ่วที่ยังนิ่งเงียบ

"เถี่ยจู้ แกคิดยังไง"

เติ้งเถี่ยจู้อัดยาสูบเข้าปอดไปหนึ่งฟอด หรี่ตาลง "กลัวแต่ว่าพอพวกเราขอโทษไปแล้ว ไอ้หนุ่มซ่งชิงเฟิงนั่นจะไม่ยอมปล่อยมือน่ะสิ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องกลัว พวกเราก็ไปฟ้องผู้นำคอมมูน อย่างมากก็ป่วนจนโรงงานนี้เปิดต่อไปไม่ได้เลยเป็นไง" เมิ่งเหล่าเอ้อร์เอ่ยอย่างไม่ยี่หระ

เติ้งเถี่ยจู้ตรองดูแล้ว ในที่สุดก็ยอมตกลงตามข้อเสนอของเมิ่งเหล่าเอ้อร์ "เอาตามนั้น พรุ่งนี้เข้าตำบลไปซื้อของที่สหกรณ์เอาไปให้ แล้วพูดจากับเขาดีๆ"

แต่ละคนแหงนมองท้องฟ้า เห็นว่าดึกมากแล้วจึงพากันขอตัวแยกย้ายกลับ

เติ้งเถี่ยจู้อยู่ในบ้านแล้วหงุดหงิดใจ จึงออกมายืนสูบยาเส้นที่ลานบ้าน พลันสายตาเหลือบไปเห็นว่าลานบ้านข้างๆ ก็มีคนยืนอยู่เหมือนกัน

"จูหย่งฝูเหรอ"

ข้างบ้านของเขาก็คือบ้านของจูหย่งฝู

จูหย่งฝูเอ่ย "เถี่ยจู้ เมื่อกี้ฉันได้ยินที่พวกแกคุยกันแล้ว พวกแกจะไปขอโทษนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่เหยาจริงๆ เรอะ"

เติ้งเถี่ยจู้ถอนหายใจ "แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ เจ้าเอ้อร์หวาจื่อบ้านฉันคงจะมาขุดดินหากินไปชั่วชีวิตเหมือนฉันไม่ได้หรอกนะ"

เมื่อก่อนไม่มีโอกาสก็แล้วไป แต่ตอนนี้มีโอกาส เขาก็ยังอยากให้ลูกชายมีชีวิตที่สบายขึ้นสักหน่อย

ถึงเติ้งเถี่ยจู้จะไม่ได้ทำดีกับเมียตัวเองเท่าไรนัก แต่กับลูกชายคนเดียวเขายังนับว่าดีด้วยมากทีเดียว

จูหย่งฝูสีหน้าเคร่งขรึมลง "ฉันว่านะ ความคิดพวกแกน่ะคงต้องคว้าน้ำเหลว ไอ้หนุ่มซ่งชิงเฟิงนั่นมันใจแคบจะตาย แกไปล่วงเกินมันเข้า มันไม่มีทางยอมให้เอ้อร์หวาจื่อบ้านแกเข้าโรงงานหรอก ไอ้เรื่องขอโทษก็แค่ปั่นหัวพวกแกเล่นเท่านั้นแหละ แต่ฉันมีวิธีหนึ่งที่ทำให้ลูกชายแกได้เข้าไปทำงานในโรงงานได้ แกอยากลองฟังดูไหมล่ะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง